Thuis
alle pijlers
Hoe het nu veder moet...
zondag 15 maart 2015 om 01:33
Hallo allemaal,
Dit is mijn eerst keer dat hier iets plaats
Ik was pas 15 jaar toen ik het pas ontdekte dat ik echt mishandeld ben, ik dacht altijd dat mijn situatie normaal was. Dat alle ouders dat deden bij hun kinderen. Opzich was ik er altijd wel open in bij mensen ook toen ik 8 was, maar ze deden niks, steunde me niet en hielpen me ook gewoon niet. Men vader sloeg me heel vaak en men moeder stond altijd te kijken en negeerde me dagen, wat ik erger vond. Dit was vooral toen ik 12 jaar was. Ik weet nooit wat ik fout deed. Kinderen die dit wisten gingen altijd ver van mij vandaan, waardoor ik heel erg me eenzaam door voelde. Ik stond wel altijd bekent als het mooie en lieve meisje dat altijd lacht.. Ondanks dat iedereen had altijd kritiek op mij waardoor ik ontzettend in men eigen wereld leefde maar ik bleef altijd lachen en in mezelf geloven ondanks dat mij allemaal over komen was. Er zijn heel veel nare herriningen en nare dingen die ik heb meegemaakt. Toen ik 17 werd kreeg ik Hulp van een psycholoog omdat school niet goed ging en thuis ging het net zo slecht. Ik had het gevoel dat ik niet als vol aan gezien werd, ze praatte tegen mij of ik niet goed snik was en zoals je tegen een klein kind praat allemaal omdat ik hoogsensitief ben. Dat heeft mij heel erg geraakt alles wat ik wou was begrip van mensen en dat ze me begrepen of tenminste dat mensen me zouden proberen te begrijpen maar ze deden niet eens hun best. Dus ben ik daar weg gegaan. Ik zocht alleen maar steun maar in plaats van dat maakte mensen misbruik van mij. Ik probeerde de ritme op te pakken en aan me zelf werken. Het ging een tijdje goed Nu, ben ik 19 jaar en alles ligt overhoop. Ik ben verdrietig en ik heb een constante schuldgevoel voor me zelf. En ik schaam me heel erg voor mezelf, waardoor ik niet meer sociaal kan doen. Ik kan niet meer lachen en ik zie geen toekomst meer. Al men dromen zijn weg. Ik zie elke keer soort van scènes wat ooit met mij is gebeurd. Ook raak ik snel in paniek. Ik weet niet waarom ik me zo voel. Het lijkt net of ik men schild ben verloren om mezelf te beschermen. Al die jaren dat ik zo sterk ben geweest, die kracht is plotseling verdwenen. Alles doet me nu heel veel en ik kan niks hebben. Ik durf haast niet meer naar buiten het enigste wat mij een goed gevoel geeft en echt mezelf kan blijven is men bed. Ik weer echt niet meer wat ik moet doen. Ik vertrouw al die dokters niet meer... Dus heeft iemand misschien het zelfde meegemaakt? of iemand nog tips?
Liefs
Dit is mijn eerst keer dat hier iets plaats
Ik was pas 15 jaar toen ik het pas ontdekte dat ik echt mishandeld ben, ik dacht altijd dat mijn situatie normaal was. Dat alle ouders dat deden bij hun kinderen. Opzich was ik er altijd wel open in bij mensen ook toen ik 8 was, maar ze deden niks, steunde me niet en hielpen me ook gewoon niet. Men vader sloeg me heel vaak en men moeder stond altijd te kijken en negeerde me dagen, wat ik erger vond. Dit was vooral toen ik 12 jaar was. Ik weet nooit wat ik fout deed. Kinderen die dit wisten gingen altijd ver van mij vandaan, waardoor ik heel erg me eenzaam door voelde. Ik stond wel altijd bekent als het mooie en lieve meisje dat altijd lacht.. Ondanks dat iedereen had altijd kritiek op mij waardoor ik ontzettend in men eigen wereld leefde maar ik bleef altijd lachen en in mezelf geloven ondanks dat mij allemaal over komen was. Er zijn heel veel nare herriningen en nare dingen die ik heb meegemaakt. Toen ik 17 werd kreeg ik Hulp van een psycholoog omdat school niet goed ging en thuis ging het net zo slecht. Ik had het gevoel dat ik niet als vol aan gezien werd, ze praatte tegen mij of ik niet goed snik was en zoals je tegen een klein kind praat allemaal omdat ik hoogsensitief ben. Dat heeft mij heel erg geraakt alles wat ik wou was begrip van mensen en dat ze me begrepen of tenminste dat mensen me zouden proberen te begrijpen maar ze deden niet eens hun best. Dus ben ik daar weg gegaan. Ik zocht alleen maar steun maar in plaats van dat maakte mensen misbruik van mij. Ik probeerde de ritme op te pakken en aan me zelf werken. Het ging een tijdje goed Nu, ben ik 19 jaar en alles ligt overhoop. Ik ben verdrietig en ik heb een constante schuldgevoel voor me zelf. En ik schaam me heel erg voor mezelf, waardoor ik niet meer sociaal kan doen. Ik kan niet meer lachen en ik zie geen toekomst meer. Al men dromen zijn weg. Ik zie elke keer soort van scènes wat ooit met mij is gebeurd. Ook raak ik snel in paniek. Ik weet niet waarom ik me zo voel. Het lijkt net of ik men schild ben verloren om mezelf te beschermen. Al die jaren dat ik zo sterk ben geweest, die kracht is plotseling verdwenen. Alles doet me nu heel veel en ik kan niks hebben. Ik durf haast niet meer naar buiten het enigste wat mij een goed gevoel geeft en echt mezelf kan blijven is men bed. Ik weer echt niet meer wat ik moet doen. Ik vertrouw al die dokters niet meer... Dus heeft iemand misschien het zelfde meegemaakt? of iemand nog tips?
Liefs
zondag 15 maart 2015 om 01:48
Allereerst een hele dikke
Wat vervelend moet dit voor je geweest zijn, en nog!
Je hoeft je nergens voor te schamen, ook ik heb dingen meegemaakt in me verleden waardoor ik super onzeker ben geworden.
Ook mij zien ze als het meisje dat altijd lacht, maar ik heb een paniekstoornis ontwikkeld. Al die stress en wantrouwen maakt je gewoon kapot op den duur.
Ik heb ook 3 verschillende therapeuten gehad, en je komt echt wel een keer de goede tegen! Geef de moed niet op.
( ik heb na een tijd zoeken ook de goede gevonden tot zo ver, stel je open als je weet dat het goed zit met de therapeut tegen wie je praat, en als je ook het gevoel hebt dat hij/zij naar je luistert )
Leg de dokter voor wat je voelt, en zeg dat je een psycholoog hier voor wilt, of zoek via internet.
Je hebt genoeg therapieën wat je kunt volgen en wat het beste bij jou past!
Ik hoop dat je de komende jaren stukken sterker wordt, want ook jij komt hier over heen!
Ik geloof in jou, ookal zijn jouw eigen zelfvertrouwen weg, deze komen met de jaren weer terug.
Liefs.
Wat vervelend moet dit voor je geweest zijn, en nog!
Je hoeft je nergens voor te schamen, ook ik heb dingen meegemaakt in me verleden waardoor ik super onzeker ben geworden.
Ook mij zien ze als het meisje dat altijd lacht, maar ik heb een paniekstoornis ontwikkeld. Al die stress en wantrouwen maakt je gewoon kapot op den duur.
Ik heb ook 3 verschillende therapeuten gehad, en je komt echt wel een keer de goede tegen! Geef de moed niet op.
( ik heb na een tijd zoeken ook de goede gevonden tot zo ver, stel je open als je weet dat het goed zit met de therapeut tegen wie je praat, en als je ook het gevoel hebt dat hij/zij naar je luistert )
Leg de dokter voor wat je voelt, en zeg dat je een psycholoog hier voor wilt, of zoek via internet.
Je hebt genoeg therapieën wat je kunt volgen en wat het beste bij jou past!
Ik hoop dat je de komende jaren stukken sterker wordt, want ook jij komt hier over heen!
Ik geloof in jou, ookal zijn jouw eigen zelfvertrouwen weg, deze komen met de jaren weer terug.
Liefs.
zondag 15 maart 2015 om 02:02
zondag 15 maart 2015 om 02:06
quote:sabbaticalmeds schreef op 15 maart 2015 @ 02:02:
Je moet echt wel naar een dokter, want dit gaat niet vanzelf over. Er is veel met je gebeurd dus je hebt alle hulp nodig die je krijgen kan. Begin maandag bij de huisarts en vertel je verhaal, precies zoals je het hier hebt verteld. Het is zijn/haar werk om je te helpen
Precies! En als jij het gevoel hebt dat jouw dokter je niet serieus neemt, kan je altijd zelf stappen ondernemen want ik ben zonder verwijsbrief bij een psycholoog gekomen, dus je kan ook zelf contact op nemen met een therapeut.
Liefs
Je moet echt wel naar een dokter, want dit gaat niet vanzelf over. Er is veel met je gebeurd dus je hebt alle hulp nodig die je krijgen kan. Begin maandag bij de huisarts en vertel je verhaal, precies zoals je het hier hebt verteld. Het is zijn/haar werk om je te helpen
Precies! En als jij het gevoel hebt dat jouw dokter je niet serieus neemt, kan je altijd zelf stappen ondernemen want ik ben zonder verwijsbrief bij een psycholoog gekomen, dus je kan ook zelf contact op nemen met een therapeut.
Liefs
zondag 15 maart 2015 om 06:40
Ik herken veel in je verhaal. Ik heb rond mijn 18de via slachtofferhulpbegeleiding gehad en dat heeft mij echt geholpen. Het zijn echter vrijwilligers dus verschilt van persoon tot persoon. Het lijkt nu 1 zwart gat met de juiste hulp kun je hier uitkomen probeer evt ook je huisarts.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.