Kinderen
alle pijlers
Auto-ongeluk
vrijdag 20 maart 2015 om 00:07
Dat overkomt mij/mijn kind niet, denk je dan, als je leest over ernstige auto-ongelukken waar kinderen bij zijn betrokken. Nou, valt dat effe tegen. Zo sta ik nog lekker te werken in mijn wasserette, en zo staat mijn wereld op zijn kop. Telefoon: zoon heeft een ongeluk gehad, hij leeft nog. Even later: hij wordt nu afgevoerd met een traumahelikopter, geen idee naar welk ziekenhuis. En weer even later: de politie komt je ophalen om je naar Nijmegen te brengen. Nijmegen. Politie. Oeps. Affijn, wij met gillende sirenes en 160 km/h naar Nijmegen.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
vrijdag 20 maart 2015 om 09:02
Wat een ontzettend naar bericht. Je zult je kapotgeschorkken zijn. Ik hoop dat er snel vooruitgang in zit.
Ik sluit me aan bij wat al gezegd: blijf wel praten als je daar benoefte aan hebt. En zorg ook zeker voor zoon straks voor iets van slachtofferhulp (sowieso handig bij de juridische afwikkeling, letselschade enzo) en voor jullie zelf ook. Dit zet de boel aardig op z'n kop.
Sterkte!
Ik sluit me aan bij wat al gezegd: blijf wel praten als je daar benoefte aan hebt. En zorg ook zeker voor zoon straks voor iets van slachtofferhulp (sowieso handig bij de juridische afwikkeling, letselschade enzo) en voor jullie zelf ook. Dit zet de boel aardig op z'n kop.
Sterkte!
vrijdag 20 maart 2015 om 09:41
Arme jullie. Om dit te lezen geeft al een machteloos gevoel, laat staan wat jij als moeder doormaakt!
Mijn man is als student 3 jaar VOOR ik hem kende geschept door een busje (met dronken bestuurder) en dat heeft bij mij dus jaren na dato ook nog vlagen van ongerustheid gegeven, kan je nagaan. Hij zou met een goede vriendin naar een concert gaan en zij heeft staan wachten... De kaartjes (die hij bij zich had) hebben nog jaren op zijn prikbord gehangen. Als hij onverwacht ineens een paar uur langer wegbleef dan ik verwachtte, kon ik me veel te realistisch inbeelden dat hij ergens op straat lag en dat ik van niets wist... Van auto-ongelukken wordt ik altijd heel naar omdat ik me goed kan voorstellen hoe lang de ontreddering bij betrokkenen en hun omgeving doorgaat terwijl de rest v.d. wereld het al weer vergeten is.
Heel veel sterkte met deze rot-ervaring!
Mijn man is als student 3 jaar VOOR ik hem kende geschept door een busje (met dronken bestuurder) en dat heeft bij mij dus jaren na dato ook nog vlagen van ongerustheid gegeven, kan je nagaan. Hij zou met een goede vriendin naar een concert gaan en zij heeft staan wachten... De kaartjes (die hij bij zich had) hebben nog jaren op zijn prikbord gehangen. Als hij onverwacht ineens een paar uur langer wegbleef dan ik verwachtte, kon ik me veel te realistisch inbeelden dat hij ergens op straat lag en dat ik van niets wist... Van auto-ongelukken wordt ik altijd heel naar omdat ik me goed kan voorstellen hoe lang de ontreddering bij betrokkenen en hun omgeving doorgaat terwijl de rest v.d. wereld het al weer vergeten is.
Heel veel sterkte met deze rot-ervaring!
vrijdag 20 maart 2015 om 09:58
