Kinderen
alle pijlers
Auto-ongeluk
vrijdag 20 maart 2015 om 00:07
Dat overkomt mij/mijn kind niet, denk je dan, als je leest over ernstige auto-ongelukken waar kinderen bij zijn betrokken. Nou, valt dat effe tegen. Zo sta ik nog lekker te werken in mijn wasserette, en zo staat mijn wereld op zijn kop. Telefoon: zoon heeft een ongeluk gehad, hij leeft nog. Even later: hij wordt nu afgevoerd met een traumahelikopter, geen idee naar welk ziekenhuis. En weer even later: de politie komt je ophalen om je naar Nijmegen te brengen. Nijmegen. Politie. Oeps. Affijn, wij met gillende sirenes en 160 km/h naar Nijmegen.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
vrijdag 20 maart 2015 om 22:02
vrijdag 20 maart 2015 om 22:05
Dank voor de update, L-V!
Aan de zijlijn leven we mee hoe het gaat en het is voor jullie helemaal een enorme spanning waar je nu in zit. Heb je daar in dat RMD huis wat mensen om mee te praten?
Of hebben jullie momenteel genoeg steun aan elkaar?
Ik hoop dat je goed kan slapen vannacht, tis toch een hele aanslag op jezelf ook, al die emoties..
Houd je taai!
Aan de zijlijn leven we mee hoe het gaat en het is voor jullie helemaal een enorme spanning waar je nu in zit. Heb je daar in dat RMD huis wat mensen om mee te praten?
Of hebben jullie momenteel genoeg steun aan elkaar?
Ik hoop dat je goed kan slapen vannacht, tis toch een hele aanslag op jezelf ook, al die emoties..
Houd je taai!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 20 maart 2015 om 22:21
Ik ga heel hard voor je duimen dat zijn koppie gewoon weer in orde komt, LV. Drie mensen in mijn naaste omgeving hebben ernstig hoofdletsel gehad, allemaal op een andere leeftijd (dreumes, tiener, senior). Alledrie zijn ze er zo goed als 100% bovenop gekomen. Dat kan dus wel gewoon. Ik ga heel hard voor jullie duimen en voor de zekerheid steek ik er ook gewoon een kaarsje bij op.
Wat fijn dat je in het RMD huis terecht kunt. Kun je gewoon bij je zoon zijn en bij je gezin. En gewoon koken, eten, drinken, wassen, alles wat ook gewoon door moet gaan zonder dat je daar steeds voor op en neer hoeft naar huis. Hopelijk kunnen jullie er een tijdje blijven, tot de situatie met je zoon weer voldoende verbeterd is.
Koester zijn kleine stapjes vooruit. Wellicht raak je in een later stadium nog wel eens teleurgesteld over het lage tempo, maar elk stapje is er één, hoe klein ook. En maak foto's! Ook voor de verwerking achteraf!
Wat fijn dat je in het RMD huis terecht kunt. Kun je gewoon bij je zoon zijn en bij je gezin. En gewoon koken, eten, drinken, wassen, alles wat ook gewoon door moet gaan zonder dat je daar steeds voor op en neer hoeft naar huis. Hopelijk kunnen jullie er een tijdje blijven, tot de situatie met je zoon weer voldoende verbeterd is.
Koester zijn kleine stapjes vooruit. Wellicht raak je in een later stadium nog wel eens teleurgesteld over het lage tempo, maar elk stapje is er één, hoe klein ook. En maak foto's! Ook voor de verwerking achteraf!
vrijdag 20 maart 2015 om 22:40
