stoppen met PhD?

Snel resultaat verwachtingen kun je inderdaad maar beter het raam uitgooien

Jouw verhaal komt mijn deels bekend voor: ik weet ook nog heel goed hoe ik op mijn eerste werkdag als AiO achter mijn computer zat en mij afvroeg wat ik 8 uur lang zou moeten gaan doen. Maar toen ik eenmaal de weg had gevonden heb ik me geen dag meer verveeld. Als je eenmaal je eerste resultaten hebt kun je gaan schrijven en presenteren. Als je naar een congres gaat, ontmoet je nieuwe mensen, ga je wandelen en uiteten etc. Het voelde eigenlijk altijd als een vakantie Intern gebeurden bij ons ook best veel: bijeenkomsten van onderzoeksgroepen, borreltjes etc.



Ik heb 2 kinderen tijdens mijn promotietraject gekregen en was zwanger van de derde toen ik mijn proefschrift ging verdedigen. Het ging altijd prima. Niemand zat te controleren hoe laat ik binnenkwam en hoe laat ik wegging, als ik op een dag eerder weg moest kon ik daarna gewoon in de avond doorwerken.



Ik wilde wel graag verder in de wetenschap maar het is toen helaas niet gelukt. Nu heb ik een kantoorbaan en oh wat mis ik die flexibiliteit, die congresbezoeken, gesprekken met collega's... Ik zou zo met je ruilen )

Tja, die onzekerheid hoort er wel bij. Het grote verschil met een gewone baan, is dat je een groot deel van je onderzoek zelf vorm geeft. Dus niemand gaat je vertellen wat je precies moet onderzoeken, dat koet je namelijk zelf bedenken. En dat is een proces, niet iets wat in een week bekeken is. En ben je er eenmaal uit, dan verandert het nog wel een paar keer een beetje van richting. Als je echt duidelijke opdrachten wilt, is dit niet het vak voor jou.



Wat betreft werkuren, ja hoor, ik ken er best een hoop die het gewoon in 8 uur per dag doen. En dan mag je ook nog koffie drinken tussendoor. Op sommige afdelingen heerst wel een beetje een Amerikaans 'je moet heel veel aanwezig zijn' sfeertje, maar het is altijd aan jezelf om daar in mee te gaan of niet. En het hangt natuurlijk van het soort werk af. Ik doe proeven met levende dingen (cellen, dieren, soms materiaal van mensen). Die hebben geen boodschap aan weekenden etc. Dus ik heb wel eens een experiment waar 10 dagen achter elkaar iets moet gebeuren. Dan moet ik dus in het weekend ook werken. Niet omdat mijn baas dat per se wil, maar omdat het experiment anders niet gedaan kan worden. En ik die data nodig heb voor wat ik wil onderzoeken. En als ik materiaal van een patient krijg, en de operatie is pas om half vijf klaar, kan ik niet om vijf uur naar huis. Dan wil het ook wel een uur of negen/tien worden. Maar als je 'papier' onderzoek doet, is dat natuurlijk al veel minder.

Wat betreft thuis ook echt klaar zijn met werken, heel eerlijk, nee. Dat komt niet nee. Het is zo je eigen ding, dat je daar ook onder de douche nog wel over nadenkt (daar doe ik overigens mijn beste ideeën op ). Dat wil niet zeggen dat ik er áltijd mee bezig ben, dat zou niet goed zijn. En de kunst om het af en toe wél naast je neer te leggen, leer je inderdaad wel. Maar het wordt nooit een baan waarbij je de deur achter je dichttrekt en klaar.

quote:anoniem201415 schreef op 24 maart 2015 @ 19:27:

Hallo iedereen! Hier weer even een update van mijn kant, jullie hebben steeds fijn advies gegeven dus wil ook graag laten weten hoe t nu gaat! Nou, ik sta er nog steeds een beetje hetzelfde in, met het verschil dat ik de situatie nu goed kan accepteren. Hoe het ook afloopt, het komt wel goed en ik red het wel. Als ik over een maand nog er in sta zoals nu, dan ga ik lekker op zoek naar iets anders. Als het beter wordt, blijf ik. Het onderwerp van mn onderzoek is wel veranderd, en dat vind ik nou net zo lastig; die onzekerheid constant. Wat ga je nu onderzoeker, waar gaat het eerste artikel over, wanneer kan ik iets productiefs gaan doen? Zoals ik al eerder zei; ik ben gewend aan snel resultaat en ook eigenlijk wel aan klaar zijn met werk als je thuis werkt. Niet dat ik nu werk in de avonden; maar mijn hoofd is er constant mee bezig en dat kost super veel energie. Hadden jullie dat ook in het begin en wordt dat minder? Vraag ik mij echt af. Ik hoop ook mensen op mijn afdeling die 10 uur per dag maken; sorry maar dat vind ik echt geen leuk toekomstbeeld! Is dat altijd nodig? Mijn maximale focus tijd is toch echt wel zes uur, en dan nog heb ik veel pauzes; zeker nu ik nog veel aan het lezen ben kan ik echt niet 10 uur bezig zijn! En dan denk ik ook; het is niet alsof daar een dik salaris tegenover staat. Goed, daarom is het misschien ook niet geschikt voor mij en moet je echt wel een enorme lover voor je onderwerp hebben wil je dit vier jaar volhouden. nou ja! Lekker om weer even alles van me af te schijven. Ik zal jullie zeker laten weten hoe t afloopt! Zijn er meer mensen met twijfels als de mijne? Of mensen die juist het ontzetten leuk vinden? Groeten!



Stop met nadenken!!! Ik word al gek als ik je post lees, alles wat je overdenkt, overweegt, in de toekomst kijkt. Je hebt met jezelf afgesproken het 3 maanden aan te kijken. Je kan dit alleen een eerlijke kans geven als je stopt met constant nadenken over de dingen die niet in jouw (supergecontroleerde) beeld passen van hoe het 'zou moeten' en stopt met piekeren over of het wel in je (supergecontroleerde) toekomstbeeld gaat passen. Ik vrees dat je dan aan een self-fulfilling prophecy werkt, je focust enorm op de dingen die niet gaan zoals je verwacht had.



Als jij geen dagen van 10 uur wil maken, doe dat dan niet en kijk hoe het gaat. Als dat echt een enorm probleem wordt dan weet je dat dit niet voor jou is, als het prima blijkt te passen (vast wel met af en toe een uitschieter) dan is het prima, wat je andere collega's ook doen. Dat zij 10 uur per dag werken wil niet zeggen dat het voor jou nodig is. En natuurlijk zijn er plekken waar dit zonder uitzondering van je verwacht wordt, maar als een aantal collega's dit wel doen betekent het niet dat dit zo'n plek is. Een collega van mij had dit op haar promotieplek ook, er waren collega's die dag en nacht in het lab zaten, maar zij deed dat gewoon niet, want ze wilde ook een leven naast het werk. En haar traject is ook prima verlopen.



Iedereen heeft hier zo'n beetje geschreven dat het gebrek aan structuur en duidelijkheid in het begin vooral moeilijk is en dat dit echt een tijd kan duren voordat er wel meer duidelijkheid komt. Dit hoort er dus bij, hoe meer je daarop gaat focussen des te minder je je weg gaat vinden. Probeer dus ook die onzekerheid te accepteren en meer met de flow mee te gaan. Ik denk dat dit meer kans van slagen heeft als je wat meer van je eigen verwachtingen en eisen kan loslaten.



Niet zoveel nadenken, probeer het echt aan te kijken en mee te gaan met wat er op je bordje komt, je eigen grenzen hierbij in de gaten houdend (als jij dus per se geen lange dagen wil maken, ook niet doen, je komt er vanzelf achter of dat wel of niet kan). Maar andere dingen zul je echt uit het raam moeten gooien zoals boebezoebe schrijft, al die dingen over zekerheid, duidelijkheid, snel resultaat....dat zit er voor nu echt niet in! Het kost je alleen vreselijk veel energie om er steeds wel over te blijven piekeren en bedenken dat het niet je beeld past van je promotietraject. Nausicaa heeft ook een punt met het zelf vormgeven aan je onderzoek, het klinkt wel alsof je op duidelijkheid zit te wachten, maar dat gaat er niet 100% van een ander komen, durf ook gewoon zelf een weg in te slaan en zelf vorm te geven, afwachten gaat je alleen onzekerheid opleveren. En blijkt het niet geheel de juiste weg, is dit ook geen ramp, dan pas je de weg aan, dat hoort erbij!

Veel tips heb ik niet. Wel vind ik het fijn om persoonlijke verhalen te lezen. Mijn academische omgeving -en de familie die het wel tof vind een doctor te hebben- is mij aan het pushen om toch een PhD te gaan doen en waar ik eerst fel gekant was begin ik nu toch te twijfelen...

Wel kan ik je deze meegeven:



Een vriendin van mij moest ook veldwerk doen in het buitenland tijdens haar PhD en had een twee-jarige hummel. Haar zusje van achttien is toen meegegaan als oppas. Mijn vriendin betaalde de reis, kost en inwoning van haar zusje plus nog wat extra's voor uitgaan en dagtripjes. Beide waren zeer blij met de oplossing.

Moet overigens wel aangeven dat de vader van de twee-jarige hummel niet meer 'in the picture' was, dit is natuurlijk anders als je samenwoont en samen een kind krijgt.

Jouw vriend wilt waarschijnlijk zijn kind ook niet maanden missen en kan misschien moeilijk verlof nemen. Maar tegelijkertijd...veel vaders zijn maanden achter elkaar afwezig in het leven van hun kinderen vanwege werkzaamheden. Waarom zou een moeder niet voor haar werk weg kunnen gaan en kind bij de goede zorg van de vader achterlaten?



Ook heb ik het idee dat (maar dat kan ik niet onderbouwen met goede argumenten) een kind krijgen terwijl je promoveert makkelijker is dan bij een kantoor baan.

Wat gek dat familie je pushed tomaatje. Ik zou nooit iemand willen overhalen voor een PhD. Als de intrinsieke motivatie er niet is, en je bent het niet nodig voor de carrière die je wil maken, dan zou ik het lekker niet doen.

quote:boebezoebe schreef op 25 maart 2015 @ 12:41:

Wat gek dat familie je pushed tomaatje. Ik zou nooit iemand willen overhalen voor een PhD. Als de intrinsieke motivatie er niet is, en je bent het niet nodig voor de carrière die je wil maken, dan zou ik het lekker niet doen.



Tja pushen is misschien een groot woord, meer een 'waarom ga je dat niet doen' (elke maand een keertje). Ik denk dat ze het allemaal gewoon logisch vinden gezien mijn achtergrond. Ik ben op mijn zestiende begonnen aan een BA studie, heb daarna een onderzoeksmaster gedaan in het buitenland en daarnaast online een master gedaan voor de interesse. En nu werk ik voor mezelf en kan ik financieel net rondkomen. Als ik promoveer zou ik op hetzelfde inkomensniveau zitten, en wellicht voor minder uren werk.

Ik woon in zuid-Spanje dus veel werk op niveau is er niet en ik heb geen zin om te (re)migreren. Daarbij vind ik het fijn dat ik mijn eigen baas ben.



Een aantal docenten en mede-studenten hebben aangegeven het zonde te vinden dat ik niet promoveer. En tja, eerst was ik klaar met de universiteit en alle bureaucratische rompslomp en politieke spelletjes, en ik weet dat ik daar als 'gewoon' student daar nog maar weinig van mee heb gekregen, maar nu mis ik toch wel weer... Als boekenkind ben ik denk ik wel 'gemaakt' voor onderzoek en studeren.



Van mijn familie (voornamelijk de oudere leden daarvan, mijn broer en zussen vinden mij gewoon de stuud van het gezin ) is het denk ik toch deels ook dat ze het geweldig zouden vinden om mee te kunnen pronken en ik weet dat mijn stiefmoeder het jammer vindt dat zij uiteindelijk nooit gepromoveerd heeft en nu voor zichzelf heeft besloten dat ze te oud is daarvoor, dus ik denk dat die ook een deel eigen frustraties op mij projecteert.

Mijn vriend vindt het idee dat ik doctor wordt geweldig, maar dat komt denk ik vooral omdat hij nooit de kans heeft gehad door te leren en hij hoopt dat wij daarmee een stabieler leven zullen leiden.

Maar als ik het niet doe is het ook geen probleem, ik lijd zeker niet onder de druk van mijn omgeving. Het is gewoon dat ze spiegelen waar ik zelf ook mee zit te twijfelen.



Maar ik ben er zeker nog niet uit of en wat ik wil en ik denk dat het voor mij goed is om nog een tijdje buiten de universiteitsmuren te blijven en te werken zoals ik dat nu doe. Ik vind mijn werk namelijk geweldig leuk ondanks de karige verdiensten en lange dagen.

Dank je Joanne, ga ik zeker doen!



Veel succes met je besluit! Je zit in een luxe-positie maar dat maakt de keuze waarschijnlijk niet makkelijker. Volg je hart!

TO: succes met het maken van een beslissing. Laat je het weten als je er eenmaal uit bent en het hebt gemeld en zo?



To-maatje: als er iets niet zeker en stabiel is, is dat de onderzoekswereld, en in Spanje helemaal. Ik ken meerdere mensen die een overheidsbeurs kregen, begonnen met hun onderzoek, en na een paar maanden besloot de overheid dat er toch geen geld was, en gong de al toegekende beurs ineens niet door. Zit je daar. Dat soort toestanden heb ik in Nederland nog niet meegemaakt, en zie ik bij NWO ook niet gebeuren, maar in Spanje dus wel. Dus ik vrees dat je vriend zijn beeld over stabiliteit een beetje bij zal moeten stellen. Ik vind jou nou niet klinken alsof je er heel veel zin in hebt, meer alsof je wat je nu doet leuk vindt. En dat zijn misschien lange uren en weinig geld, maar dat is promoveren (zeker in Zuid Europa) ook. Je kunt natuurlijk ook een paar jaar blijven werken, en dan kijken of je bv daarnaast kunt promoveren, het hoeft niet kort op je studie. Dat is overigens wel makkelijker in de alfa en gamma richting, bij natuurkunde en scheikjnde kijken ze wel een beetje vreemd op van een promovendus van 35, en thuis promoveren in de sterrenkunde is ook wat lastig.

Hey anoniem,



Leuk om van je te horen! Wel jammer dat je er doorheen zit, maar volgens mij zit je middenin een leerproces en daar horen deze periodes ook bij. Wat ben je actief bezig uit te zoeken waar je onvrede aan ligt en geef je niet gelijk op. Het zijn altijd lastige periodes wanneer je ergens niet (helemaal) op je plek bent en het kost je veel energie. Uit eindelijk zal het je wel wat opleveren, al is het alleen de ervaring en meer inzicht in wat wél bij je past.



Veel succes nog! Als het je even teveel wordt echt even de zinnen verzetten, tijd en ruimte voor jezelf nemen, iets leuks doen voor jezelf, even afleiding en wat anders in je hoofd!

Hoi anoniem,



Wat jammer dat je je draai nog steeds niet gevonden hebt en je nu echt op zoek gaat naar iets anders. Hoewel ik me kan voorstellen dat je je nu onrustig voelt maar ik vind het stoer dat je de keuze voor jezelf maakt én dat je goed hebt uitgezocht of dit iets voor je is. Hopelijk vind je snel iets waarbij je lekker in je vel zit en wat beter bij je past!

Wat leuk een update te lezen!

Ik vind t heel goed van je dat je dit goed hebt uitgezocht. Jammer dat het niets voor je is.

Ik hoop dat je snel wat vind waar je goed op je plek zit.

quote:anoniem201415 schreef op 29 april 2015 @ 12:47:

Bedankt allemaal!

Ja het is/was een moeilijk proces...en wordt lastig uit te zoeken wat ik wel wil maar ik probeer mij een beetje door die coach te laten leiden en er verder niet teveel over na te denken! Kan ik trouwens iedereen aanbevelen als je met dit soort zaken zit; ze heeft mij echt geholpen dingen op een rij te krijgen. Ik dacht altijd, dat heb ik toch niet nodig maar het bleek toch heel relevant en belangrijk! Hoe is het met jullie? Wel allemaal gelukkig op je werkplek?

Ik zit er nu over te denken mij te oriënteren op het onderwijs (HBO) omdat ik lesgeven wel echt heel erg leuk vind, en ook de interactie mist daar zeer zeker niet heb er ook al wat ervaring in en de arbeidsvoorwaarden zijn denk nog niet zo slecht. Hier docenten die blij zijn met hun baan ?





Maar goed, eerst maar eens kijken of dit lukt. Ik voel mij ook schuldig over hier weggaan....dus probeer mij nog heel erg wel te focussen op het werk hier zodat de persoon die het eventueel over zal nemen wat aan mijn gedane werk/lezen heeft...iemand hier ervaring met het stoppen met een promotietraject ? Denken jullie dat de professoren erg 'boos'worden?Er heeft natuurlijk wel iemand in jou geinvesteerd qua begeleiding (hoop ik, want dit gaat ook vaak mis). En voor die persoon is het niet heel leuk dat je stopt, maar beter nu dan later. Bovendien is dat altijd een risico. Een groot deel promovendi promoveert nooit.

Ik ken wel iemand die gedurende het traject is gestopt. Die was al wat verder, had al twee publicaties, maar kwam er in het vervolg niet uit met de promotoren. Het was haar besluit om te stoppen en de promotoren hebben er geen groot drama van gemaakt. Het is inderdaad jammer, maar de begeleiding tot nu toe valt op zich wel mee, toch?

quote:anoniem201415 schreef op 29 april 2015 @ 12:47:

Bedankt allemaal!

Ja het is/was een moeilijk proces...en wordt lastig uit te zoeken wat ik wel wil maar ik probeer mij een beetje door die coach te laten leiden en er verder niet teveel over na te denken! Kan ik trouwens iedereen aanbevelen als je met dit soort zaken zit; ze heeft mij echt geholpen dingen op een rij te krijgen. Ik dacht altijd, dat heb ik toch niet nodig maar het bleek toch heel relevant en belangrijk! Hoe is het met jullie? Wel allemaal gelukkig op je werkplek?

Ik zit er nu over te denken mij te oriënteren op het onderwijs (HBO) omdat ik lesgeven wel echt heel erg leuk vind, en ook de interactie mist daar zeer zeker niet heb er ook al wat ervaring in en de arbeidsvoorwaarden zijn denk nog niet zo slecht. Hier docenten die blij zijn met hun baan ?



Maar goed, eerst maar eens kijken of dit lukt. Ik voel mij ook schuldig over hier weggaan....dus probeer mij nog heel erg wel te focussen op het werk hier zodat de persoon die het eventueel over zal nemen wat aan mijn gedane werk/lezen heeft...iemand hier ervaring met het stoppen met een promotietraject ? Denken jullie dat de professoren erg 'boos'worden?Denk dat dat wel mee zal vallen. Je bent nog niet heel lang bezig, dus het is niet alsof er al enorm veel tijd en moeite in jou en je project is gestoken. Bovendien hebben begeleiders vaak stiekem wel door dat jij niet zo lekker op je plek zit. En niemand is er bij gebaat dat jij met hangen en wurgen probeert door te gaan als je het nu al niet leuk vindt. Jij niet, maar zij ook zeker niet.

quote:anoniem201415 schreef op 30 april 2015 @ 15:56:

Het schuldgevoel stijgt...ik mag naar een conferentie binnenkort in het buitenland over mijn onderwerp....en dat kost de Universiteit aardig wat geld.....maar aangezien ik nog niet weet of ik wegga moet ik er maar gewoon heen zouden jullie trouwens met je begeleiders al bespreken dat je twijfelt? Of pas zeggen als je iets anders hebt? Het is lastig dit soort dingen te doen terwijl ik zo aan het twijfelen ben, aan de andere kant...ik had mij voorgenomen te focussen en zo veel mogelijk te doen voor de persoon die mij eventueel zal vervangen.

Goed, lastig. Voel mij best schuldig! Iemand ervaring met een soortgelijke situatie?Misschien moet je het zakelijker bekijken. Het is een baan. Het is niet alsof je begeleider uit zijn eigen zak de conferentie betaalt Probeer het te zien als een waardevolle ervaring voor jezelf. Ik zou pas zeggen dat je stopt als je iets anders hebt gevonden. In welke hoek zit je ongeveer? Is het een project waarbij er al een kant en klaar plan lag of ontwerp je je eigen onderzoek? Dit omdat je aangeeft zoveel mogelijk voor je opvolger te willen documenteren.

quote:anoniem201415 schreef op 30 april 2015 @ 16:38:

er is wel een algemeen plan, maar ik moet het wel nog helemaal uitwerken...waar ik nu dus mee bezig ben. Daarom zou ik voor de volgende persoon willen proberen alles goed bij te houden zodat mijn werk niet voor niets is geweest....als ik wegga. Je hebt wel gelijk, misschien moet ik het zien als een baan...maar omdat er voor een bepaalde periode geld is voel ik me zo schuldig dat ik het 'opmaak', terwijl ik weet dat ik er misschien niet mee door wil gaan.



Dat is inderdaad wel een beetje een zure situatie, maar dit is altijd een risico van het hebben/begeleiden van promovendi. Als jouw onderzoek uitmaakt van een groter onderzoeksprogramma, neem ik aan dat het grotere geheel niet valt of staat met jouw bijdrage.



Het beste is je stoppen met schuldig voelen en er gewoon zo veel mogelijk uithalen voor jezelf. Wat zijn de dingen die je nog zou willen leren?



Ik denk eerlijk gezegd niet dat je echt iets kunt voorbereiden voor een eventuele opvolger. Iedereen heeft zijn eigen manier van werken. Een uitzondering is wellicht het opzetten/uitvoeren van praktische dingen zoals lab werk. In mijn geval, bijvoorbeeld, lag er een kant en klaar onderzoeksplan toen ik begon (zelf aan meegeschreven), maar ik doe nu iets heel anders, gewoon omdat dit beter bij mij past en beter uitvoerbaar is.