Gezondheid
alle pijlers
Hartinfarct
maandag 6 april 2015 om 22:52
Vorige week maandagavond ben ik getroffen door een hartinfarct. Nu weet ik dat ik seintjes had; hoofdpijn( hoewel dat hebben uiteraard meer mensen), gespannen en pin mijn schouders. Ik dacht dat een uurtje sporten mij goed zou doen dus hup op die fiets erheen. Halverwege zweten, malaise en steeds beroerder worden. Toch maar gestopt en naar huis gegaan. Amper binnen flink braken en weer zo'n koud zweetaanval. Toen kwam de pijn en die ging niet meer weg. Lang verhaal wat korter; ik durfde 112 niet te bellen omdat ik weleens verhalen had gehoord dat je maar een parcetemol moet nemen en het even aan moet kijken. Maar die pijn. Ik kon niet zitten of liggen. Even nog de site van de Hartstichting gecheckt en besloot toen dat het menens was. Ik werd absoluut serieus genomen aan de telefoon. Ambulance was er heel snel, na tijd stabiel en 's nachts gedotterd. Nu ben ik thuis met een revalidatieplan, ik ben rond de 50 jong voor zo'n infarct en mijn klinisch beeld is niet die van een hartpatiënt. Het is waarschijnlijk een erfelijk iets en daar volgen ook nog onderzoeken naar. Maar nu ben verbijsterd, boos en bang. Ieder dag 14 pillen, trombosedienst en maar plassen.
Ik vraag mij af of er hier mensen zijn die dit ook hebben meegemaakt en er helemaal bovenop zijn gekomen. Ik weiger om de rest van mijn leven patiënt te zijn maar ik kreeg in het ziekenhuis te horen dat dat wel zo is.
Ik vraag mij af of er hier mensen zijn die dit ook hebben meegemaakt en er helemaal bovenop zijn gekomen. Ik weiger om de rest van mijn leven patiënt te zijn maar ik kreeg in het ziekenhuis te horen dat dat wel zo is.
maandag 6 april 2015 om 23:01
De symptomen zijn bij vrouwen anders dan bij mannen.
Laat je tandvlees nakijken door een mondhygienist. Tandvleesontsteking zorgt voor vernauwde vaten. En draagt zo bij aan hart- en vaatziekten.
Bron: http://www.dentalinfo.nl/ ... ing-van-parodontitis.html
Laat je tandvlees nakijken door een mondhygienist. Tandvleesontsteking zorgt voor vernauwde vaten. En draagt zo bij aan hart- en vaatziekten.
Bron: http://www.dentalinfo.nl/ ... ing-van-parodontitis.html
maandag 6 april 2015 om 23:08
Bedankt allen.
In januari 2015 ben ik door een paradontoloog behandeld. Een eenmalige aktie en verder was en is daar niks aan de hand.
Dat het anders kan verlopen bij vrouwen wist ik al. Ik heb even de symptomen gecheckt op de site Hartstichting en de omschrijving van de pijn zei genoeg; ik heb een hartproblemen nu.
In het revalidatiepakket zit ook een psycholoog. Daar ga ik zeker heen.
In januari 2015 ben ik door een paradontoloog behandeld. Een eenmalige aktie en verder was en is daar niks aan de hand.
Dat het anders kan verlopen bij vrouwen wist ik al. Ik heb even de symptomen gecheckt op de site Hartstichting en de omschrijving van de pijn zei genoeg; ik heb een hartproblemen nu.
In het revalidatiepakket zit ook een psycholoog. Daar ga ik zeker heen.
maandag 6 april 2015 om 23:17
Ik ben 50 en heb 3 jaar geleden een hartinfarct, 2 x hartritmestoornis en hartstilstand met reanimatie gehad. Na een half jaar functioneerde ik weer normaal. Ik slik sindsdien dagelijks 13 pillen, maar dat heb ik er voor over. Ik zal altijd hartpatient blijven en waarschijnlijk mijn pensioen niet halen, daar heb ik vrede mee. Ik heb steun aan mijn geloof en pluk de dag. Sterkte.
Love is the meaning of life
maandag 6 april 2015 om 23:19
Dat is heftig zeg. En ik kan me goed voorstellen dat je geschrokken bent...
Geen ervaring met hartinfarct, wel met een hartziekte. Kreeg ik van het ene op het andere moment toen ik 31 jaar was. De huisarts nam mij niet serieus en daardoor liep mijn ziekte erg uit de hand. Lang verhaal..
Inmiddels zelfs moeder geworden, ondanks mijn hartziekte (door zwangerschap toch verslechterd)
Wat betreft de antistolling: als je INR straks een stabiele waarde heeft mag je er voor kiezen om zelf te prikken (vingerprikje) en de waarde door te sturen via internet. Je hoeft dan nog maar 1 a 2 keer per jaar naar de trombosedienst.
Mijn pa kreeg een hartinfarct toen hij 51 jaar was. Hij werd dezelfde nacht gedotterd en heeft nooit meer klachten gehad! Is inmiddels 15 jaar geleden! Toen hij zijn infarct had gehad en ik een keer met hem meeging op controle en in de wachtkamer ook veel jongere hartpatiënten zag bedacht ik me dat ikzelf waarschijnlijk gek zou worden als er ooit iets met mijn 'motortje' zou zijn..... Niets is minder waar!
Heel veel sterkte met je herstel en het verwerken!
Geen ervaring met hartinfarct, wel met een hartziekte. Kreeg ik van het ene op het andere moment toen ik 31 jaar was. De huisarts nam mij niet serieus en daardoor liep mijn ziekte erg uit de hand. Lang verhaal..
Inmiddels zelfs moeder geworden, ondanks mijn hartziekte (door zwangerschap toch verslechterd)
Wat betreft de antistolling: als je INR straks een stabiele waarde heeft mag je er voor kiezen om zelf te prikken (vingerprikje) en de waarde door te sturen via internet. Je hoeft dan nog maar 1 a 2 keer per jaar naar de trombosedienst.
Mijn pa kreeg een hartinfarct toen hij 51 jaar was. Hij werd dezelfde nacht gedotterd en heeft nooit meer klachten gehad! Is inmiddels 15 jaar geleden! Toen hij zijn infarct had gehad en ik een keer met hem meeging op controle en in de wachtkamer ook veel jongere hartpatiënten zag bedacht ik me dat ikzelf waarschijnlijk gek zou worden als er ooit iets met mijn 'motortje' zou zijn..... Niets is minder waar!
Heel veel sterkte met je herstel en het verwerken!
maandag 6 april 2015 om 23:40
Die angst en een wanhopig gevoel zijn heel normaal (maar daarmee niet minder vervelend). Ineens laat je lichaam, waar je gewoon op vertrouwde, je in de steek. Of zo voelt het in elk geval. De enige manier om dat weer een beetje op te bouwen is tijd en evt gesprekken met een psycholoog. Die zit inderdaad niet voor niks standaard in dat pakket. Echt hoor, ik heb vrienden op de cardiologie werken, en die zeggen ook dat bij mensen die een hartaanval overleven, de psychische effecten meestal groter zijn dan de lichamelijke. Dat helpt je nu niet echt, maar misschien wel prettig om te weten dat dat normaal is, en ook dat er dus vrij veel ervaring is in de hulp hierbij.
En wat betreft voorgoed patient zijn: daar hoef je niet per se last van te hebben. Ik ken ook wel mensen die 20 jaar geleden een hartaanval hebben gehad. In zekere zin zijn die altijd patient, maar dat blijft in hun geval beperkt tot eens per jaar controle bij de cardioloog (zelfs niet allemaal) en mocht je ooit weer iets krijgen, moet je het melden. Verder kunnen en mogen ze gewoon alles. Dus hoewel ik je weerstand begrijp, zou ik me daar nu nog maar niet al te druk om maken. Eerst maar eens herstellen en bijkomen!
En wat betreft voorgoed patient zijn: daar hoef je niet per se last van te hebben. Ik ken ook wel mensen die 20 jaar geleden een hartaanval hebben gehad. In zekere zin zijn die altijd patient, maar dat blijft in hun geval beperkt tot eens per jaar controle bij de cardioloog (zelfs niet allemaal) en mocht je ooit weer iets krijgen, moet je het melden. Verder kunnen en mogen ze gewoon alles. Dus hoewel ik je weerstand begrijp, zou ik me daar nu nog maar niet al te druk om maken. Eerst maar eens herstellen en bijkomen!
maandag 6 april 2015 om 23:43
Dat zijn ook afschuwelijke ervaringen en verhalen Elfje en Kuuk.
Morgen komt de trombosedienst thuis prikken. Volgens mij moet ik er dan 1x per week heen.
Huisartsen en assistenten houd maar op. Ik heb gebeld dat ik pijn in mijn arm en schouder had. Toverwoord: diclofenac en doorslikken voor een paar weken. Daar gaan wij ook nog een gesprek aan.
Morgen komt de trombosedienst thuis prikken. Volgens mij moet ik er dan 1x per week heen.
Huisartsen en assistenten houd maar op. Ik heb gebeld dat ik pijn in mijn arm en schouder had. Toverwoord: diclofenac en doorslikken voor een paar weken. Daar gaan wij ook nog een gesprek aan.
dinsdag 7 april 2015 om 00:03
quote:Isabelle49 schreef op 06 april 2015 @ 23:43:
Dat zijn ook afschuwelijke ervaringen en verhalen Elfje en Kuuk.
Morgen komt de trombosedienst thuis prikken. Volgens mij moet ik er dan 1x per week heen.
Huisartsen en assistenten houd maar op. Ik heb gebeld dat ik pijn in mijn arm en schouder had. Toverwoord: diclofenac en doorslikken voor een paar weken. Daar gaan wij ook nog een gesprek aan.
Mijn huisarts zei dat het tussen mijn oren zat... Zes keer in twee weken tijd. En weet je? Ik gelóófde hem.
Doordat mijn hart steeds slechter werkte bleek ik trombose door mijn hele lichaam te hebben (hart pompte nog maar 10%) en daardoor zijn mijn beide onderbenen afgestorven en moesten worden geamputeerd.
Reactie van mijn toenmalige huisarts: "Ja, dat verwacht je toch ook niet bij een 31 jarige?!"
Nee. Dat verwacht je niet. Maar het kan wel. En als je iemand jaren níet ziet en dan 6 keer in 2 weken, steeds zieker en zieker?
Maar goed, het leven loopt zoals het lopen moet. En ik loop gewoon iets minder nu Ik kan het iig nog navertellen en daar ben ik enorm blij om! Die blijdschap blijft overheersen.
Dat zijn ook afschuwelijke ervaringen en verhalen Elfje en Kuuk.
Morgen komt de trombosedienst thuis prikken. Volgens mij moet ik er dan 1x per week heen.
Huisartsen en assistenten houd maar op. Ik heb gebeld dat ik pijn in mijn arm en schouder had. Toverwoord: diclofenac en doorslikken voor een paar weken. Daar gaan wij ook nog een gesprek aan.
Mijn huisarts zei dat het tussen mijn oren zat... Zes keer in twee weken tijd. En weet je? Ik gelóófde hem.
Doordat mijn hart steeds slechter werkte bleek ik trombose door mijn hele lichaam te hebben (hart pompte nog maar 10%) en daardoor zijn mijn beide onderbenen afgestorven en moesten worden geamputeerd.
Reactie van mijn toenmalige huisarts: "Ja, dat verwacht je toch ook niet bij een 31 jarige?!"
Nee. Dat verwacht je niet. Maar het kan wel. En als je iemand jaren níet ziet en dan 6 keer in 2 weken, steeds zieker en zieker?
Maar goed, het leven loopt zoals het lopen moet. En ik loop gewoon iets minder nu Ik kan het iig nog navertellen en daar ben ik enorm blij om! Die blijdschap blijft overheersen.
dinsdag 7 april 2015 om 00:07
quote:Ik weiger om de rest van mijn leven patiënt te zijn maar ik kreeg in het ziekenhuis te horen dat dat wel zo is.
Patiënt zíjn en je als patiënt gedragen zijn twee verschillende dingen. Je kunt prima volgens de standaard van de specialist patiënt zijn. Daar doe je niets aan. Feit is dat je met bepaalde dingen rekening moet houden vanaf nu, pillen moet slikken, geen idee. Maar als patiënt je leven verder gaan leiden (lijden), daar zou ik ook voor passen. Dat is iets waar je zelf gelukkig de grootste invloed op hebt.
Voor nu: de schrik zit je nog stevig in de benen, het zal waarschijnlijk even duren voordat je aan deze nieuwe situatie gewend bent. En vertrouwen in je lichaam terugkrijgen zal ook de nodige tijd kosten. Gun jezelf die tijd. Het is heel ingrijpend om je te beseffen dat en zo essentieel onderdeel van je lichaam je zomaar in de steek kan laten. Ik wil niet zeggen dat psychologische hulp de enige manier is, maar als je de behoefte hebt, maak er dan zeker gebruik van. Ziek worden is ingrijpend, zeker als het zo abrupt ontstaat, maar herstellen is ook een kunst op zich.
Overleg met je artsen toch even over die mondverzorging. Bij mij (andere ziekte, maar met vergroot risico op hart- en vaatziekten) werd me op het hart gedrukt om daar veel aandacht aan te geven omdat tandvleesproblemen hartproblemen kunnen veroorzaken. Een eenmalig bezoek aan een paradontoloog klinkt mij in de oren alsof er wel degelijk problemen zijn. Het is belangrijk om daar qua preventie bovenop te zitten.
Patiënt zíjn en je als patiënt gedragen zijn twee verschillende dingen. Je kunt prima volgens de standaard van de specialist patiënt zijn. Daar doe je niets aan. Feit is dat je met bepaalde dingen rekening moet houden vanaf nu, pillen moet slikken, geen idee. Maar als patiënt je leven verder gaan leiden (lijden), daar zou ik ook voor passen. Dat is iets waar je zelf gelukkig de grootste invloed op hebt.
Voor nu: de schrik zit je nog stevig in de benen, het zal waarschijnlijk even duren voordat je aan deze nieuwe situatie gewend bent. En vertrouwen in je lichaam terugkrijgen zal ook de nodige tijd kosten. Gun jezelf die tijd. Het is heel ingrijpend om je te beseffen dat en zo essentieel onderdeel van je lichaam je zomaar in de steek kan laten. Ik wil niet zeggen dat psychologische hulp de enige manier is, maar als je de behoefte hebt, maak er dan zeker gebruik van. Ziek worden is ingrijpend, zeker als het zo abrupt ontstaat, maar herstellen is ook een kunst op zich.
Overleg met je artsen toch even over die mondverzorging. Bij mij (andere ziekte, maar met vergroot risico op hart- en vaatziekten) werd me op het hart gedrukt om daar veel aandacht aan te geven omdat tandvleesproblemen hartproblemen kunnen veroorzaken. Een eenmalig bezoek aan een paradontoloog klinkt mij in de oren alsof er wel degelijk problemen zijn. Het is belangrijk om daar qua preventie bovenop te zitten.
dinsdag 7 april 2015 om 00:12
quote:calvijn1 schreef op 06 april 2015 @ 23:52:
Waarom durf je in godsnaam 112 niet te bellen??
Dat snap ik wel hoor. Zeker als je al eens afgewimpeld bent door de huisarts. Maar ik ben blij dat TO zich over die aarzeling heen heeft gezet!
(Ik had je een tijdje terug een PB gestuurd trouwens, heb je die ontvangen?)
Waarom durf je in godsnaam 112 niet te bellen??
Dat snap ik wel hoor. Zeker als je al eens afgewimpeld bent door de huisarts. Maar ik ben blij dat TO zich over die aarzeling heen heeft gezet!
(Ik had je een tijdje terug een PB gestuurd trouwens, heb je die ontvangen?)
dinsdag 7 april 2015 om 00:27
quote:Beeldig schreef op 07 april 2015 @ 00:12:
[...]
Dat snap ik wel hoor. Zeker als je al eens afgewimpeld bent door de huisarts. Maar ik ben blij dat TO zich over die aarzeling heen heeft gezet!
(Ik had je een tijdje terug een PB gestuurd trouwens, heb je die ontvangen?)
Nee? Niets ontvangen volgens mij. Zal zo eens kijken.
Mijn ervaring met ambulancepersoneel is dat ze nooit een risico nemen en absoluut komen.
Gelukkig heeft to gebeld
[...]
Dat snap ik wel hoor. Zeker als je al eens afgewimpeld bent door de huisarts. Maar ik ben blij dat TO zich over die aarzeling heen heeft gezet!
(Ik had je een tijdje terug een PB gestuurd trouwens, heb je die ontvangen?)
Nee? Niets ontvangen volgens mij. Zal zo eens kijken.
Mijn ervaring met ambulancepersoneel is dat ze nooit een risico nemen en absoluut komen.
Gelukkig heeft to gebeld
Frankly my dear, I don"t give a damn
dinsdag 7 april 2015 om 01:03
Wat heeft de paradontoloog gedaan toentertijd?
Mijn moeder heeft een herseninfarct gekregen nadat ze behandelt is door een paradontoloog. Niet direct, maar wel een kleine 3 maanden later. De specialisten zeggen dat er waarschijnlijk een bloedpropje is ontstaan na die behandeling, die vervolgens is afgevoerd naar boven.
Heel veel sterkte de komende tijd, je zal het vertrouwen in je lichaam ook wel kwijt zijn na zoiets heftigs en onverwachts.
Mijn moeder heeft een herseninfarct gekregen nadat ze behandelt is door een paradontoloog. Niet direct, maar wel een kleine 3 maanden later. De specialisten zeggen dat er waarschijnlijk een bloedpropje is ontstaan na die behandeling, die vervolgens is afgevoerd naar boven.
Heel veel sterkte de komende tijd, je zal het vertrouwen in je lichaam ook wel kwijt zijn na zoiets heftigs en onverwachts.
dinsdag 7 april 2015 om 08:58
quote:Beeldig schreef op 07 april 2015 @ 00:07:
[...]
Patiënt zíjn en je als patiënt gedragen zijn twee verschillende dingen. Je kunt prima volgens de standaard van de specialist patiënt zijn. Daar doe je niets aan. Feit is dat je met bepaalde dingen rekening moet houden vanaf nu, pillen moet slikken, geen idee. Maar als patiënt je leven verder gaan leiden (lijden), daar zou ik ook voor passen. Dat is iets waar je zelf gelukkig de grootste invloed op hebt.
Dit is zó ontzettend waar! Meer dan 25 jaar geleden stond mijn moeder voor hetzelfde feit. Ze heeft toen vier bijzonder pittige bypasses gehad, die de nodige tijd kostten aan revalidatie, maar ze is al jaren weer het 'hyperactieve kind' dat ze altijd geweest is (ze is nu 84). Dat zal heus niet voor iedereen opgaan, maar ze heeft altijd geweigerd zich neer te leggen bij een plek achter de geraniums, al was het maar geestelijk als het lichamelijk even tegenzat.
Er zit echt veel tussen je oren, maar dat moet je zelf aansturen en mag nooit beoordeeld worden door een arts, zoals ik hier ergens las.
Heel veel sterkte, Isabelle. En praat vooral met de psycholoog. Bevalt dat niet, dan stop je er weer mee. Jij bent de baas, maar wel in wijsheid en overleg.
[...]
Patiënt zíjn en je als patiënt gedragen zijn twee verschillende dingen. Je kunt prima volgens de standaard van de specialist patiënt zijn. Daar doe je niets aan. Feit is dat je met bepaalde dingen rekening moet houden vanaf nu, pillen moet slikken, geen idee. Maar als patiënt je leven verder gaan leiden (lijden), daar zou ik ook voor passen. Dat is iets waar je zelf gelukkig de grootste invloed op hebt.
Dit is zó ontzettend waar! Meer dan 25 jaar geleden stond mijn moeder voor hetzelfde feit. Ze heeft toen vier bijzonder pittige bypasses gehad, die de nodige tijd kostten aan revalidatie, maar ze is al jaren weer het 'hyperactieve kind' dat ze altijd geweest is (ze is nu 84). Dat zal heus niet voor iedereen opgaan, maar ze heeft altijd geweigerd zich neer te leggen bij een plek achter de geraniums, al was het maar geestelijk als het lichamelijk even tegenzat.
Er zit echt veel tussen je oren, maar dat moet je zelf aansturen en mag nooit beoordeeld worden door een arts, zoals ik hier ergens las.
Heel veel sterkte, Isabelle. En praat vooral met de psycholoog. Bevalt dat niet, dan stop je er weer mee. Jij bent de baas, maar wel in wijsheid en overleg.
dinsdag 7 april 2015 om 14:58
Ik heb in maart 2005 een hartinfarct gehad en ben toen ook meteen gedotterd.
Binnen een jaar vond de cardioloog het niet meer nodig om mij nog te zien, positief dus.
Toch zijn er medicijnen waar je nooit meer van af komt. Deze moet je preventief gaan slikken.
Tenslotte afgelopen oktober mijn hart op hol geslagen. Ook dat viel mee, sochtends met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht vanaf het werk en smiddags weer naar huis.
Leverde wel weer extra medicijnen op maar geen extra ziekenhuisbezoeken of controles.
Wanneer het slikken van medicijnen echt het ergste is en je verder alles kan en mag doen valt het volgens mij best mee.
Binnen een jaar vond de cardioloog het niet meer nodig om mij nog te zien, positief dus.
Toch zijn er medicijnen waar je nooit meer van af komt. Deze moet je preventief gaan slikken.
Tenslotte afgelopen oktober mijn hart op hol geslagen. Ook dat viel mee, sochtends met gillende sirenes naar het ziekenhuis gebracht vanaf het werk en smiddags weer naar huis.
Leverde wel weer extra medicijnen op maar geen extra ziekenhuisbezoeken of controles.
Wanneer het slikken van medicijnen echt het ergste is en je verder alles kan en mag doen valt het volgens mij best mee.
Niet geschoten is altijd mis
woensdag 8 april 2015 om 21:57
Dat is schrikken Isabelle. Laat je lijf je opeens in de steek. Of denk je achteraf dat er signalen geweest zijn? In je OP noem je hoofdpijn, spanning en pijn in de schouders. Was dit de dag van het infarct, of al eerder? Ik zou zelf door wat je noemt niet bedacht zijn op hartklachten.
Kon je nog wel makkelijk een stuk wandelen bijvoorbeeld?
Vraag het, omdat ik hoop dat ik het bij mezelf mocht herkennen als het zich ooit zou aandienen. Of bij een ander herkennen.
Kon je nog wel makkelijk een stuk wandelen bijvoorbeeld?
Vraag het, omdat ik hoop dat ik het bij mezelf mocht herkennen als het zich ooit zou aandienen. Of bij een ander herkennen.
vrijdag 10 april 2015 om 20:30
Nu blijkt dat dat signalen waren dat er iets niet in orde was. Zelf heb ik nooit gedacht; oh, dit konden weleens signalen zijn van hartproblemen. Die avond was ik nog naar de sportschool gegaan. Wel halverwege de les vertrokken omdat ik zo zweette en zo misselijk was. Gewoon ziek dacht ik. Bij iedereen kan een hartproblemen zich anders manifesteren. Ik had de pijn die kenmerkend is, tussen de borsten en het benam mij de adem. Het kan ook via de kaak beginnen. Nu weet ik niet of ik ooit nog zo kan sporten zoals ik deed. Eerst maar de revalidatie en wennen aan de stent, ik voel hem, en accepteren dat het even gaat duren.
vrijdag 10 april 2015 om 21:25
quote:Isabelle49 schreef op 10 april 2015 @ 20:30:
Nu weet ik niet of ik ooit nog zo kan sporten zoals ik deed. Eerst maar de revalidatie en wennen aan de stent, ik voel hem, en accepteren dat het even gaat duren.Of je het fysiek nog kunt weet ik niet maar je mag in ieder geval wel weer volop sporten over enige tijd. En wil je de marathon lopen ? Ook geen enkel probleem.
Nu weet ik niet of ik ooit nog zo kan sporten zoals ik deed. Eerst maar de revalidatie en wennen aan de stent, ik voel hem, en accepteren dat het even gaat duren.Of je het fysiek nog kunt weet ik niet maar je mag in ieder geval wel weer volop sporten over enige tijd. En wil je de marathon lopen ? Ook geen enkel probleem.
Niet geschoten is altijd mis
