Hartinfarct

Vorige week maandagavond ben ik getroffen door een hartinfarct. Nu weet ik dat ik seintjes had; hoofdpijn( hoewel dat hebben uiteraard meer mensen), gespannen en pin mijn schouders. Ik dacht dat een uurtje sporten mij goed zou doen dus hup op die fiets erheen. Halverwege zweten, malaise en steeds beroerder worden. Toch maar gestopt en naar huis gegaan. Amper binnen flink braken en weer zo'n koud zweetaanval. Toen kwam de pijn en die ging niet meer weg. Lang verhaal wat korter; ik durfde 112 niet te bellen omdat ik weleens verhalen had gehoord dat je maar een parcetemol moet nemen en het even aan moet kijken. Maar die pijn. Ik kon niet zitten of liggen. Even nog de site van de Hartstichting gecheckt en besloot toen dat het menens was. Ik werd absoluut serieus genomen aan de telefoon. Ambulance was er heel snel, na tijd stabiel en 's nachts gedotterd. Nu ben ik thuis met een revalidatieplan, ik ben rond de 50 jong voor zo'n infarct en mijn klinisch beeld is niet die van een hartpatiënt. Het is waarschijnlijk een erfelijk iets en daar volgen ook nog onderzoeken naar. Maar nu ben verbijsterd, boos en bang. Ieder dag 14 pillen, trombosedienst en maar plassen.

Ik vraag mij af of er hier mensen zijn die dit ook hebben meegemaakt en er helemaal bovenop zijn gekomen. Ik weiger om de rest van mijn leven patiënt te zijn maar ik kreeg in het ziekenhuis te horen dat dat wel zo is.