Psyche
alle pijlers
Omgaan partner met autisme
zaterdag 11 april 2015 om 08:57
Hallo allemaal,
Ik ben op zoek naar wat ervaringen van mensen met een partner met een vorm van autisme.
Waar loop je teen aan en hoe ga je ermee om?
Heb je daar zelf hulp voor kunnen krijgen van een professional? Welke wegen heb je hiervoor bewandeld?
Heb je last van veel onbegrip?
Vanwege privacy wil ik niet direct alles hier bloot geven, ik hoop dat dit geaccepteerd wordt.
Ik heb dus een partner met autisme en sinds een aantal heftige veranderingen komt zijn autisme zeer sterk naar boven.
Zijn diagnose heeft hij al een jaar of 6 nu volgens mij maar hij gaat binnenkort pas psycho-ecucatie krijgen. Hopelijk gaat hij daar veel aan hebben.
Ik zou hem heel graag willen helpen en steunen, maar ik ben geen hulpverlener en op die manier lijkt de relatie niet gelijkwaardig.
Ik vind het erg moeilijk om met bepaalde aspecten van zijn autisme om te gaan. Zoals dat hij vaak gewoon niet reageert op wat ik zeg. Hij heel denigrerend overkomt richting mij. Hij soms een discussie aangaat terwijl hij het eigenlijk volledig met me eens is, maar daar dan niet duidelijk over is geweest, waardoor ik denk dat hij de tegengestelde mening heeft. Dat kan in het openbaar voor problemen zorgen. Ik word er uiteindelijk door buitenstaander lelijk op aangekeken.
Resultaat ik ben op, en het belemmerd mijn leven. Ik trek het me allemaal sowieso veel te veel aan, kan dingen moeilijk los laten, pieker veel.
Ik ben hiermee naar de huisarts geweest. Mijn hulpvraag was hulp te krijgen met de omgang met mijn partner met autisme en het verminderen van mijn stress. Maar daar kwam eerst niet veel uit, aangezien mijn partner zelf zijn klachten en problemen niet erkent of in ieder geval deze niet naar een arts benoemd. Ik heb mij in die tijd erg onbegrepen gevoeld omdat ik de schuld kreeg toegewezen.
Ik heb het nogmaals geprobeerd, maar ik kon alleen de hulp krijgen als ik eerst een heel intakeprocedure ging doorlopen waar er eigenlijk alleen maar werd gekeken of er psychisch iets met mij aan de hand was. De hulp die ik wenste om beter met het autisme van mijn partner om te kunnen gaan eventueel betrokken te worden in de psycho-educatie zodat ik meer kennis ervan krijg, heb ik nog steeds niet gekregen.
Ik ben op zoek naar wat ervaringen van mensen met een partner met een vorm van autisme.
Waar loop je teen aan en hoe ga je ermee om?
Heb je daar zelf hulp voor kunnen krijgen van een professional? Welke wegen heb je hiervoor bewandeld?
Heb je last van veel onbegrip?
Vanwege privacy wil ik niet direct alles hier bloot geven, ik hoop dat dit geaccepteerd wordt.
Ik heb dus een partner met autisme en sinds een aantal heftige veranderingen komt zijn autisme zeer sterk naar boven.
Zijn diagnose heeft hij al een jaar of 6 nu volgens mij maar hij gaat binnenkort pas psycho-ecucatie krijgen. Hopelijk gaat hij daar veel aan hebben.
Ik zou hem heel graag willen helpen en steunen, maar ik ben geen hulpverlener en op die manier lijkt de relatie niet gelijkwaardig.
Ik vind het erg moeilijk om met bepaalde aspecten van zijn autisme om te gaan. Zoals dat hij vaak gewoon niet reageert op wat ik zeg. Hij heel denigrerend overkomt richting mij. Hij soms een discussie aangaat terwijl hij het eigenlijk volledig met me eens is, maar daar dan niet duidelijk over is geweest, waardoor ik denk dat hij de tegengestelde mening heeft. Dat kan in het openbaar voor problemen zorgen. Ik word er uiteindelijk door buitenstaander lelijk op aangekeken.
Resultaat ik ben op, en het belemmerd mijn leven. Ik trek het me allemaal sowieso veel te veel aan, kan dingen moeilijk los laten, pieker veel.
Ik ben hiermee naar de huisarts geweest. Mijn hulpvraag was hulp te krijgen met de omgang met mijn partner met autisme en het verminderen van mijn stress. Maar daar kwam eerst niet veel uit, aangezien mijn partner zelf zijn klachten en problemen niet erkent of in ieder geval deze niet naar een arts benoemd. Ik heb mij in die tijd erg onbegrepen gevoeld omdat ik de schuld kreeg toegewezen.
Ik heb het nogmaals geprobeerd, maar ik kon alleen de hulp krijgen als ik eerst een heel intakeprocedure ging doorlopen waar er eigenlijk alleen maar werd gekeken of er psychisch iets met mij aan de hand was. De hulp die ik wenste om beter met het autisme van mijn partner om te kunnen gaan eventueel betrokken te worden in de psycho-educatie zodat ik meer kennis ervan krijg, heb ik nog steeds niet gekregen.
zaterdag 11 april 2015 om 10:04
quote:aanmaaklimonade schreef op 11 april 2015 @ 09:50:
Is dat een serieus voorbeeld? Wat een helder licht zeg. En daar wil jij de rest van je leven mee slijten? Afgezien van wat hij jullie kindje niet kan bieden, wat kan hij jou en jullie kindje wel bieden?
Wat voor werk doet deze man eigenlijk?Dat is een serieus voorbeeld inderdaad.
Is dat een serieus voorbeeld? Wat een helder licht zeg. En daar wil jij de rest van je leven mee slijten? Afgezien van wat hij jullie kindje niet kan bieden, wat kan hij jou en jullie kindje wel bieden?
Wat voor werk doet deze man eigenlijk?Dat is een serieus voorbeeld inderdaad.
zaterdag 11 april 2015 om 10:07
quote:Star schreef op 11 april 2015 @ 09:59:
[...]
Hoezo? Hij gaat toch binnenkort met psycho-educatie beginnen?
En voor de rest, wat Solo zegt.
Ja, hij krijgt psycho-educatie.
Ik wordt daar echter niet in betrokken.
Ik bedoel eigenlijk dat ik graag zelf ook hulp zou willen om er mee om te gaan.
De psycho-educatie is alleen op mijn partner gericht.
[...]
Hoezo? Hij gaat toch binnenkort met psycho-educatie beginnen?
En voor de rest, wat Solo zegt.
Ja, hij krijgt psycho-educatie.
Ik wordt daar echter niet in betrokken.
Ik bedoel eigenlijk dat ik graag zelf ook hulp zou willen om er mee om te gaan.
De psycho-educatie is alleen op mijn partner gericht.
zaterdag 11 april 2015 om 10:07
quote:BlackUnicorn schreef op 11 april 2015 @ 09:55:
[...]
Ik vind je reactie erg negatief.
Ja, ik besef me dat autisme erfelijk is en dat er een kans bestaat dat kind ook autisme heeft.
Zoals ik al heb aangegeven was er in eerste instantie niet veel van zijn autisme te merken. Maar op dat moment was de situatie ook zeer stabiel en zeker en eenvoudig. Veranderingen, waaronder het krijgen van een kind, hebben alles complexer gemaakt en ervoor gezorgd dat het lastiger is geworden.
Kijk je kan altijd achteraf gaan praten hè.
Als we dit hadden geweten dan hadden we het anders gedaan, natuurlijk. Maar je kan van te voren niet alles weten. En je gaat voor vele beslissingen van de situatie uit zoals die is en zoals je deze zou kunnen voorspellen.Mijn reactie is niet negatief bedoeld. Het is bedoeld om te checken hoe ver jij van de realiteit staat. Ik kan me voorstellen dat dat confronterend is. Je komt op mij over als iemand die een hap neemt uit een appel en vervolgens verwacht de smaak van een peer te proeven.
[...]
Ik vind je reactie erg negatief.
Ja, ik besef me dat autisme erfelijk is en dat er een kans bestaat dat kind ook autisme heeft.
Zoals ik al heb aangegeven was er in eerste instantie niet veel van zijn autisme te merken. Maar op dat moment was de situatie ook zeer stabiel en zeker en eenvoudig. Veranderingen, waaronder het krijgen van een kind, hebben alles complexer gemaakt en ervoor gezorgd dat het lastiger is geworden.
Kijk je kan altijd achteraf gaan praten hè.
Als we dit hadden geweten dan hadden we het anders gedaan, natuurlijk. Maar je kan van te voren niet alles weten. En je gaat voor vele beslissingen van de situatie uit zoals die is en zoals je deze zou kunnen voorspellen.Mijn reactie is niet negatief bedoeld. Het is bedoeld om te checken hoe ver jij van de realiteit staat. Ik kan me voorstellen dat dat confronterend is. Je komt op mij over als iemand die een hap neemt uit een appel en vervolgens verwacht de smaak van een peer te proeven.
Ben je nou helemaal gek?
zaterdag 11 april 2015 om 10:09
quote:BlackUnicorn schreef op 11 april 2015 @ 10:03:
[...]
Dat doe ik. Maar hij ziet het niet.Hij ziet het wel, maar hij wil zijn verantwoordelijkheid niet dragen. Deze man heeft het te druk met zichzelf en zijn eigen issues. Daardoor komt hij in de knel in met zijn verantwoordelijkheden naar jou, jullie kindje en de rest van de gemeenschap.
[...]
Dat doe ik. Maar hij ziet het niet.Hij ziet het wel, maar hij wil zijn verantwoordelijkheid niet dragen. Deze man heeft het te druk met zichzelf en zijn eigen issues. Daardoor komt hij in de knel in met zijn verantwoordelijkheden naar jou, jullie kindje en de rest van de gemeenschap.
Ben je nou helemaal gek?
zaterdag 11 april 2015 om 10:10
quote:BlackUnicorn schreef op 11 april 2015 @ 10:07:
[...]
Ja, hij krijgt psycho-educatie.
Ik wordt daar echter niet in betrokken.
Ik bedoel eigenlijk dat ik graag zelf ook hulp zou willen om er mee om te gaan.
De psycho-educatie is alleen op mijn partner gericht.
Maar dan ontkent hij toch helemaal niets? Je schrijft ook ergens iets over een behandelaar, dus dan lijkt het wel mee te vallen met ontkennen?
En wat bedoel je eigenlijk met ontkennen? Hij vindt dat er geen problemen zijn? Heb je eigenlijk wel einig idee wat autisme is en hoe het werkt?
[...]
Ja, hij krijgt psycho-educatie.
Ik wordt daar echter niet in betrokken.
Ik bedoel eigenlijk dat ik graag zelf ook hulp zou willen om er mee om te gaan.
De psycho-educatie is alleen op mijn partner gericht.
Maar dan ontkent hij toch helemaal niets? Je schrijft ook ergens iets over een behandelaar, dus dan lijkt het wel mee te vallen met ontkennen?
En wat bedoel je eigenlijk met ontkennen? Hij vindt dat er geen problemen zijn? Heb je eigenlijk wel einig idee wat autisme is en hoe het werkt?
zaterdag 11 april 2015 om 10:10
quote:aanmaaklimonade schreef op 11 april 2015 @ 10:07:
[...]
Mijn reactie is niet negatief bedoeld. Het is bedoeld om te checken hoe ver jij van de realiteit staat. Ik kan me voorstellen dat dat confronterend is. Je komt op mij over als iemand die een hap neemt uit een appel en vervolgens verwacht de smaak van een peer te proeven.
Okè.
Jammer dat je dat zo ziet, zo herken ik mezelf niet direct.
Ik kan je vertellen dat het gedrag van mijn partner sterk veranderd is na de veranderingen die hebben plaatsgevonden.
Het is niet zo dat ik dacht goh, deze negatieve punten die ga ik wel eens even repareren en ik ga er een perfecte man van maken.
De veranderingen hebben zijn autisme zichtbaarder gemaakt en helaas is mij dit te veel geworden, kon ik hier niet juist mee omgaan. Het moeilijkste vind ik nog dat de buitenwereld denkt dat ik de boeman ben, zoals bij dat voorbeeld met die brief.
[...]
Mijn reactie is niet negatief bedoeld. Het is bedoeld om te checken hoe ver jij van de realiteit staat. Ik kan me voorstellen dat dat confronterend is. Je komt op mij over als iemand die een hap neemt uit een appel en vervolgens verwacht de smaak van een peer te proeven.
Okè.
Jammer dat je dat zo ziet, zo herken ik mezelf niet direct.
Ik kan je vertellen dat het gedrag van mijn partner sterk veranderd is na de veranderingen die hebben plaatsgevonden.
Het is niet zo dat ik dacht goh, deze negatieve punten die ga ik wel eens even repareren en ik ga er een perfecte man van maken.
De veranderingen hebben zijn autisme zichtbaarder gemaakt en helaas is mij dit te veel geworden, kon ik hier niet juist mee omgaan. Het moeilijkste vind ik nog dat de buitenwereld denkt dat ik de boeman ben, zoals bij dat voorbeeld met die brief.
zaterdag 11 april 2015 om 10:12
quote:BlackUnicorn schreef op 11 april 2015 @ 10:10:
[...]
Okè.
Jammer dat je dat zo ziet, zo herken ik mezelf niet direct.
Ik kan je vertellen dat het gedrag van mijn partner sterk veranderd is na de veranderingen die hebben plaatsgevonden.
Het is niet zo dat ik dacht goh, deze negatieve punten die ga ik wel eens even repareren en ik ga er een perfecte man van maken.
De veranderingen hebben zijn autisme zichtbaarder gemaakt en helaas is mij dit te veel geworden, kon ik hier niet juist mee omgaan. Het moeilijkste vind ik nog dat de buitenwereld denkt dat ik de boeman ben, zoals bij dat voorbeeld met die brief.Daar moet je toch gewoon lak aan hebben? Ik neem aan dat familie en vrienden wel weten hoe het zit en jou niet als de boeman zien.
[...]
Okè.
Jammer dat je dat zo ziet, zo herken ik mezelf niet direct.
Ik kan je vertellen dat het gedrag van mijn partner sterk veranderd is na de veranderingen die hebben plaatsgevonden.
Het is niet zo dat ik dacht goh, deze negatieve punten die ga ik wel eens even repareren en ik ga er een perfecte man van maken.
De veranderingen hebben zijn autisme zichtbaarder gemaakt en helaas is mij dit te veel geworden, kon ik hier niet juist mee omgaan. Het moeilijkste vind ik nog dat de buitenwereld denkt dat ik de boeman ben, zoals bij dat voorbeeld met die brief.Daar moet je toch gewoon lak aan hebben? Ik neem aan dat familie en vrienden wel weten hoe het zit en jou niet als de boeman zien.
zaterdag 11 april 2015 om 10:14
Ik denk dat hij het wel ziet, maar hij niet 'af wil gaan' net zoals in het voorbeeld van die brief.
Blijf heel duidelijk tegen hem communiceren. Zeg hem precies wat hij gedaan heeft en hoe dat bij jou voelde. Wellicht gaat hij er op een later moment over na denken om het de volgende keer anders te doen.
Ik hoop dat die psycho-educatie zijn vruchten af zal werpen.
Het is lastig als hij niet lijkt te willen veranderen.
Blijf heel duidelijk tegen hem communiceren. Zeg hem precies wat hij gedaan heeft en hoe dat bij jou voelde. Wellicht gaat hij er op een later moment over na denken om het de volgende keer anders te doen.
Ik hoop dat die psycho-educatie zijn vruchten af zal werpen.
Het is lastig als hij niet lijkt te willen veranderen.
zaterdag 11 april 2015 om 10:18
quote:Star schreef op 11 april 2015 @ 10:10:
[...]
Maar dan ontkent hij toch helemaal niets? Je schrijft ook ergens iets over een behandelaar, dus dan lijkt het wel mee te vallen met ontkennen?
En wat bedoel je eigenlijk met ontkennen? Hij vindt dat er geen problemen zijn? Heb je eigenlijk wel einig idee wat autisme is en hoe het werkt?
Ik ga even teruglezen zo wat ik precies heb geschreven in mijn eerdere berichten.
Blijkbaar ben ik niet volledig duidelijk geweest, mijn excuses.
Hij ontkent zijn gedrag zoals uit dat voorbeeld met die brief en vergelijkbare situaties.
Eerder ontkende hij ook dat hij last had van zijn autisme, gelukkig staat hij nu inderdaad open voor psycho-educatie.
Bij de huisarts kaart ik aan waarmee ik moeite heb. Wat ik moeilijk vind inspreekt in zo'n geval alles tegen. Terwijl bij navraag achteraf hij mij juist wilde bevestigen. Hij gelooft of begrijpt niet dat de huisarts wel heeft begrepen dat hij alles heeft tegengesproken.
Hij spreekt zichzelf sowieso vaak tegen, waardoor het vaak heel moeilijk is om hem te begrijpen.
Ik heb kennis van autisme. Maar ik weet niet alles.
[...]
Maar dan ontkent hij toch helemaal niets? Je schrijft ook ergens iets over een behandelaar, dus dan lijkt het wel mee te vallen met ontkennen?
En wat bedoel je eigenlijk met ontkennen? Hij vindt dat er geen problemen zijn? Heb je eigenlijk wel einig idee wat autisme is en hoe het werkt?
Ik ga even teruglezen zo wat ik precies heb geschreven in mijn eerdere berichten.
Blijkbaar ben ik niet volledig duidelijk geweest, mijn excuses.
Hij ontkent zijn gedrag zoals uit dat voorbeeld met die brief en vergelijkbare situaties.
Eerder ontkende hij ook dat hij last had van zijn autisme, gelukkig staat hij nu inderdaad open voor psycho-educatie.
Bij de huisarts kaart ik aan waarmee ik moeite heb. Wat ik moeilijk vind inspreekt in zo'n geval alles tegen. Terwijl bij navraag achteraf hij mij juist wilde bevestigen. Hij gelooft of begrijpt niet dat de huisarts wel heeft begrepen dat hij alles heeft tegengesproken.
Hij spreekt zichzelf sowieso vaak tegen, waardoor het vaak heel moeilijk is om hem te begrijpen.
Ik heb kennis van autisme. Maar ik weet niet alles.
zaterdag 11 april 2015 om 10:19
Mijn situatie is anders dan de jouwe, want niet alleen mijn man heeft een Asperger diagnose, ik heb er zelf ook één. En we lopen over en weer tegen elkaars beperkingen aan.
Communicatie is bij ons echt een uitdaging omdat we daarin beide problemen hebben en dat elkaar soms alleen maar versterkt.
Voorbeeld: Ik heb last van dingen vrij letterlijk nemen, mijn man verwoord dingen warrig en zijn taal en woordgebruik wijkt af van normaal. Dat weet ik en toch lukt het me slecht om er rekening mee te houden en reageer ik te vaak op wat hij letterlijk zegt en kijk ik niet naar wat hij waarschijnlijk bedoeld.
Anderzijds ben ik veel te direct en hard in mijn woorden en heb ik zelf ook niet altijd door hoe hard dat bij een ander binnenkomt.
Gesprekken zijn bij ons ook regelmatig éénrichting verkeer, we voelen ons beide zeer regelmatig niet gehoord. Toch heb ik gemerkt dat in beide situaties wel vooruitgang mogelijk is als we beide ons best doen.
Dat vraagt alleen wel investering in tijd, aandacht en energie. En vooral de laatste twee dingen is iets waar we beide niet altijd voldoende van kunnen leveren.
Wat me in jouw stukje opvalt is het feit dat je de oorzaak van alle problemen bij het gedrag van je man lijkt neer te leggen.
Dat lijkt me per definitie niet eerlijk, omdat er altijd een samenspel van gedragingen aan beide kanten is die er voor zorgt dat iets een probleem is.
Bovendien kun je je man alleen maar vragen om te veranderen, maar valt dat niet af te dwingen.
Wel kun je proberen inzicht te krijgen in wat jij doet en hoe je het voor jezelf beter hanteerbaar kunt maken.
En ja, daarvoor is een intake nodig, om jouw gedrag en overtuigingen in beeld te krijgen.
Dat lijk je niet te willen.
En ik proef daaruit: met mij is niks mis, het ligt allemaal aan hem.
Dat lijkt me geen uitgangspunt waarmee je de situatie voor jullie beide hanteerbaar krijgt.
Valkuil voor jullie beide lijkt te zijn dat zijn diagnose als excuus word gebruikt. Door jou om de schuld van alle problemen te zijn.
Voor hem als excuus voor zijn gedrag en het feit dat hij nou eenmaal is wie hij is (?).
Realiseer je verder dat iemand met autisme heus kan leren om ander gedrag te vertonen en zelfs kan leren hoe bepaalde dingen voor andere mensen werken en daar rekekning mee te houden.
Maar dat is wel een moeizamer proces dan voor de gemiddelde nt-er.
En het vergt een hoop zelfinzicht wat ook al moeilijker wordt verworven dan gemiddeld.
Wij hebben gemerkt dat bij ons de grootste winst wordt behaald door beide vnl te kijken naar het eigen aandeel en daar aan te werken en de ander wel aan te spreken op ongewenst gedrag, maar geen verandering daarin te eisen. En samen te kijken wat veranderbaar is en wat alleen op te lossen is door acceptatie.
Communicatie is bij ons echt een uitdaging omdat we daarin beide problemen hebben en dat elkaar soms alleen maar versterkt.
Voorbeeld: Ik heb last van dingen vrij letterlijk nemen, mijn man verwoord dingen warrig en zijn taal en woordgebruik wijkt af van normaal. Dat weet ik en toch lukt het me slecht om er rekening mee te houden en reageer ik te vaak op wat hij letterlijk zegt en kijk ik niet naar wat hij waarschijnlijk bedoeld.
Anderzijds ben ik veel te direct en hard in mijn woorden en heb ik zelf ook niet altijd door hoe hard dat bij een ander binnenkomt.
Gesprekken zijn bij ons ook regelmatig éénrichting verkeer, we voelen ons beide zeer regelmatig niet gehoord. Toch heb ik gemerkt dat in beide situaties wel vooruitgang mogelijk is als we beide ons best doen.
Dat vraagt alleen wel investering in tijd, aandacht en energie. En vooral de laatste twee dingen is iets waar we beide niet altijd voldoende van kunnen leveren.
Wat me in jouw stukje opvalt is het feit dat je de oorzaak van alle problemen bij het gedrag van je man lijkt neer te leggen.
Dat lijkt me per definitie niet eerlijk, omdat er altijd een samenspel van gedragingen aan beide kanten is die er voor zorgt dat iets een probleem is.
Bovendien kun je je man alleen maar vragen om te veranderen, maar valt dat niet af te dwingen.
Wel kun je proberen inzicht te krijgen in wat jij doet en hoe je het voor jezelf beter hanteerbaar kunt maken.
En ja, daarvoor is een intake nodig, om jouw gedrag en overtuigingen in beeld te krijgen.
Dat lijk je niet te willen.
En ik proef daaruit: met mij is niks mis, het ligt allemaal aan hem.
Dat lijkt me geen uitgangspunt waarmee je de situatie voor jullie beide hanteerbaar krijgt.
Valkuil voor jullie beide lijkt te zijn dat zijn diagnose als excuus word gebruikt. Door jou om de schuld van alle problemen te zijn.
Voor hem als excuus voor zijn gedrag en het feit dat hij nou eenmaal is wie hij is (?).
Realiseer je verder dat iemand met autisme heus kan leren om ander gedrag te vertonen en zelfs kan leren hoe bepaalde dingen voor andere mensen werken en daar rekekning mee te houden.
Maar dat is wel een moeizamer proces dan voor de gemiddelde nt-er.
En het vergt een hoop zelfinzicht wat ook al moeilijker wordt verworven dan gemiddeld.
Wij hebben gemerkt dat bij ons de grootste winst wordt behaald door beide vnl te kijken naar het eigen aandeel en daar aan te werken en de ander wel aan te spreken op ongewenst gedrag, maar geen verandering daarin te eisen. En samen te kijken wat veranderbaar is en wat alleen op te lossen is door acceptatie.
zaterdag 11 april 2015 om 10:23
quote:Star schreef op 11 april 2015 @ 10:12:
[...]
Daar moet je toch gewoon lak aan hebben? Ik neem aan dat familie en vrienden wel weten hoe het zit en jou niet als de boeman zien.
Mijn sociaal netwerk is klein, helaas.
Het lukt mijn niet om er lak aan te hebben. Het gebeurd te vaak en mensen spreken mij er op aan.
Ook al weet ik dat mijn partner mij niet belachelijk probeert te maken, het voelt wel als zodanig. Met mensen erover praten gaat niet omdat men mij niet echt gelooft.
Bij dat voorbeeld met die brief, vraag ik me af waarom hij niet gewoon kan zeggen och ben ik vergeten.
Nee hij geeft mij de schuld door te zeggen dat ik dan maar die brief had moeten laten zien en als ik dat niet wil ik het maar moet regelen. Als ik een volgende keer het regelen voor mijn rekening neem heeft hij daar ook problemen mee, want dan geeft hij aan dat ik hem te dom vind om dingen te regelen.
[...]
Daar moet je toch gewoon lak aan hebben? Ik neem aan dat familie en vrienden wel weten hoe het zit en jou niet als de boeman zien.
Mijn sociaal netwerk is klein, helaas.
Het lukt mijn niet om er lak aan te hebben. Het gebeurd te vaak en mensen spreken mij er op aan.
Ook al weet ik dat mijn partner mij niet belachelijk probeert te maken, het voelt wel als zodanig. Met mensen erover praten gaat niet omdat men mij niet echt gelooft.
Bij dat voorbeeld met die brief, vraag ik me af waarom hij niet gewoon kan zeggen och ben ik vergeten.
Nee hij geeft mij de schuld door te zeggen dat ik dan maar die brief had moeten laten zien en als ik dat niet wil ik het maar moet regelen. Als ik een volgende keer het regelen voor mijn rekening neem heeft hij daar ook problemen mee, want dan geeft hij aan dat ik hem te dom vind om dingen te regelen.
zaterdag 11 april 2015 om 10:23
quote:BlackUnicorn schreef op 11 april 2015 @ 10:10:
[...]
Okè.
Jammer dat je dat zo ziet, zo herken ik mezelf niet direct.
Ik kan je vertellen dat het gedrag van mijn partner sterk veranderd is na de veranderingen die hebben plaatsgevonden.
Het is niet zo dat ik dacht goh, deze negatieve punten die ga ik wel eens even repareren en ik ga er een perfecte man van maken.
De veranderingen hebben zijn autisme zichtbaarder gemaakt en helaas is mij dit te veel geworden, kon ik hier niet juist mee omgaan. Het moeilijkste vind ik nog dat de buitenwereld denkt dat ik de boeman ben, zoals bij dat voorbeeld met die brief.
Hmmm oké. Dan snap ik ook dat je hem niet zomaar in de steek wil laten. Ik hoop voor je dat de therapie die hij gaat volgen vruchten af gaat werpen. Maar als dat niet zo is, dan zou ik het heel knap van jou vinden als jij samen met deze man verder zou willen leven.
Overigens zou ik met betrekking tot de toekomst en hoe nu verder ook het belang van je kindje mee laten wegen. Heeft hij/zij ook te lijden onder zijn autisme?
[...]
Okè.
Jammer dat je dat zo ziet, zo herken ik mezelf niet direct.
Ik kan je vertellen dat het gedrag van mijn partner sterk veranderd is na de veranderingen die hebben plaatsgevonden.
Het is niet zo dat ik dacht goh, deze negatieve punten die ga ik wel eens even repareren en ik ga er een perfecte man van maken.
De veranderingen hebben zijn autisme zichtbaarder gemaakt en helaas is mij dit te veel geworden, kon ik hier niet juist mee omgaan. Het moeilijkste vind ik nog dat de buitenwereld denkt dat ik de boeman ben, zoals bij dat voorbeeld met die brief.
Hmmm oké. Dan snap ik ook dat je hem niet zomaar in de steek wil laten. Ik hoop voor je dat de therapie die hij gaat volgen vruchten af gaat werpen. Maar als dat niet zo is, dan zou ik het heel knap van jou vinden als jij samen met deze man verder zou willen leven.
Overigens zou ik met betrekking tot de toekomst en hoe nu verder ook het belang van je kindje mee laten wegen. Heeft hij/zij ook te lijden onder zijn autisme?
Ben je nou helemaal gek?
zaterdag 11 april 2015 om 10:24
quote:aanmaaklimonade schreef op 11 april 2015 @ 10:09:
[...]
Hij ziet het wel, maar hij wil zijn verantwoordelijkheid niet dragen. Deze man heeft het te druk met zichzelf en zijn eigen issues. Daardoor komt hij in de knel in met zijn verantwoordelijkheden naar jou, jullie kindje en de rest van de gemeenschap.Hij zegt dat hij het niet ziet.
[...]
Hij ziet het wel, maar hij wil zijn verantwoordelijkheid niet dragen. Deze man heeft het te druk met zichzelf en zijn eigen issues. Daardoor komt hij in de knel in met zijn verantwoordelijkheden naar jou, jullie kindje en de rest van de gemeenschap.Hij zegt dat hij het niet ziet.
zaterdag 11 april 2015 om 10:26
quote:Rubber_Ducky schreef op 11 april 2015 @ 10:14:
Ik denk dat hij het wel ziet, maar hij niet 'af wil gaan' net zoals in het voorbeeld van die brief.
Blijf heel duidelijk tegen hem communiceren. Zeg hem precies wat hij gedaan heeft en hoe dat bij jou voelde. Wellicht gaat hij er op een later moment over na denken om het de volgende keer anders te doen.
Ik hoop dat die psycho-educatie zijn vruchten af zal werpen.
Het is lastig als hij niet lijkt te willen veranderen.
Dat doe ik. Maar tot nu toe komt daar niets positiefs uit.
Het resultaat is dat hij nu veel minder zegt omdat hij bang is dat het fout is.
Ik benoem het niet als fout.
Ik denk dat hij het wel ziet, maar hij niet 'af wil gaan' net zoals in het voorbeeld van die brief.
Blijf heel duidelijk tegen hem communiceren. Zeg hem precies wat hij gedaan heeft en hoe dat bij jou voelde. Wellicht gaat hij er op een later moment over na denken om het de volgende keer anders te doen.
Ik hoop dat die psycho-educatie zijn vruchten af zal werpen.
Het is lastig als hij niet lijkt te willen veranderen.
Dat doe ik. Maar tot nu toe komt daar niets positiefs uit.
Het resultaat is dat hij nu veel minder zegt omdat hij bang is dat het fout is.
Ik benoem het niet als fout.
zaterdag 11 april 2015 om 10:29
quote:aanmaaklimonade schreef op 11 april 2015 @ 10:23:
[...]
Hmmm oké. Dan snap ik ook dat je hem niet zomaar in de steek wil laten. Ik hoop voor je dat de therapie die hij gaat volgen vruchten af gaat werpen. Maar als dat niet zo is, dan zou ik het heel knap van jou vinden als jij samen met deze man verder zou willen leven.
Overigens zou ik met betrekking tot de toekomst en hoe nu verder ook het belang van je kindje mee laten wegen. Heeft hij/zij ook te lijden onder zijn autisme?
Mijn kind bemerkt nu wel spanningen, want die zijn er en een kind merkt zoiets gewoon.
Kind ziet ook dat mama erg moe is. Daarom wil ik voor mezelf iets vinden om de spanningen los te kunnen laten en meer energie te krijgen.
Kind ziet dat papa hem soms niet helemaal begrijpt, maar omdat kind nog erg jong is begrijpen en verstaan wel meerdere mensen hem nog niet helemaal en heeft hij daar volgens mij dus niet echt last van.
[...]
Hmmm oké. Dan snap ik ook dat je hem niet zomaar in de steek wil laten. Ik hoop voor je dat de therapie die hij gaat volgen vruchten af gaat werpen. Maar als dat niet zo is, dan zou ik het heel knap van jou vinden als jij samen met deze man verder zou willen leven.
Overigens zou ik met betrekking tot de toekomst en hoe nu verder ook het belang van je kindje mee laten wegen. Heeft hij/zij ook te lijden onder zijn autisme?
Mijn kind bemerkt nu wel spanningen, want die zijn er en een kind merkt zoiets gewoon.
Kind ziet ook dat mama erg moe is. Daarom wil ik voor mezelf iets vinden om de spanningen los te kunnen laten en meer energie te krijgen.
Kind ziet dat papa hem soms niet helemaal begrijpt, maar omdat kind nog erg jong is begrijpen en verstaan wel meerdere mensen hem nog niet helemaal en heeft hij daar volgens mij dus niet echt last van.
zaterdag 11 april 2015 om 10:37
quote:BlackUnicorn schreef op 11 april 2015 @ 10:23:
[...]
Bij dat voorbeeld met die brief, vraag ik me af waarom hij niet gewoon kan zeggen och ben ik vergeten.
Nee hij geeft mij de schuld door te zeggen dat ik dan maar die brief had moeten laten zien en als ik dat niet wil ik het maar moet regelen. Als ik een volgende keer het regelen voor mijn rekening neem heeft hij daar ook problemen mee, want dan geeft hij aan dat ik hem te dom vind om dingen te regelen.
Wat naar dat men je niet gelooft, want het lijkt me wel erg zichbaar, het gedrag van je man.
Dat met die brief. Ik denk dat je het toch moet doen, dingen voor jouw rekening nemen. Als hij dan boos wordt en zegt dat jij hem dom vindt, dan kun je zeggen dat je hem niet dom vindt. Je wilt alleen voorkomen dat hij de schuld bij jou gaat leggen als er iets vergeten wordt.
Heel veel sterkte. Dit lijkt mij heel moeilijk.
Ik geloof ook dat jij een aantal hebt hierin, want communicatie is een samenspel van twee mensen. Hoe groot dat aandeel is dat weet ik niet. Echter kun je lastiger je man veranderen dan jezelf, dus wellicht valt hier nog wat te halen.
[...]
Bij dat voorbeeld met die brief, vraag ik me af waarom hij niet gewoon kan zeggen och ben ik vergeten.
Nee hij geeft mij de schuld door te zeggen dat ik dan maar die brief had moeten laten zien en als ik dat niet wil ik het maar moet regelen. Als ik een volgende keer het regelen voor mijn rekening neem heeft hij daar ook problemen mee, want dan geeft hij aan dat ik hem te dom vind om dingen te regelen.
Wat naar dat men je niet gelooft, want het lijkt me wel erg zichbaar, het gedrag van je man.
Dat met die brief. Ik denk dat je het toch moet doen, dingen voor jouw rekening nemen. Als hij dan boos wordt en zegt dat jij hem dom vindt, dan kun je zeggen dat je hem niet dom vindt. Je wilt alleen voorkomen dat hij de schuld bij jou gaat leggen als er iets vergeten wordt.
Heel veel sterkte. Dit lijkt mij heel moeilijk.
Ik geloof ook dat jij een aantal hebt hierin, want communicatie is een samenspel van twee mensen. Hoe groot dat aandeel is dat weet ik niet. Echter kun je lastiger je man veranderen dan jezelf, dus wellicht valt hier nog wat te halen.
zaterdag 11 april 2015 om 10:37
quote:BlackUnicorn schreef op 11 april 2015 @ 10:24:
[...]
Hij zegt dat hij het niet ziet.En waarschijnlijk is dat ook zo. Hij heeft immers een vorm van autisme en bij bepaalde vormen is het inlevingsgevoel of herkenning anders dan bij mensen die geen autisme hebben.,het is van hem dus geen onwil, maar het is zijn interpretatie, zijn waarheid. Informatie komt binnen en wordt op een manier die bij hem mogelijk is door zijn beperking, verwerkt.
[...]
Hij zegt dat hij het niet ziet.En waarschijnlijk is dat ook zo. Hij heeft immers een vorm van autisme en bij bepaalde vormen is het inlevingsgevoel of herkenning anders dan bij mensen die geen autisme hebben.,het is van hem dus geen onwil, maar het is zijn interpretatie, zijn waarheid. Informatie komt binnen en wordt op een manier die bij hem mogelijk is door zijn beperking, verwerkt.
Met deze temperaturen en harde ondergrond is het moeilijk voedsel vinden voor vogels en egels en eekhoorns. Voer ze bij met het juiste voer. Dank je wel.
zaterdag 11 april 2015 om 10:41
quote:Yasha schreef op 11 april 2015 @ 10:19:
Mijn situatie is anders dan de jouwe, want niet alleen mijn man heeft een Asperger diagnose, ik heb er zelf ook één. En we lopen over en weer tegen elkaars beperkingen aan.
Communicatie is bij ons echt een uitdaging omdat we daarin beide problemen hebben en dat elkaar soms alleen maar versterkt.
Voorbeeld: Ik heb last van dingen vrij letterlijk nemen, mijn man verwoord dingen warrig en zijn taal en woordgebruik wijkt af van normaal. Dat weet ik en toch lukt het me slecht om er rekening mee te houden en reageer ik te vaak op wat hij letterlijk zegt en kijk ik niet naar wat hij waarschijnlijk bedoeld.
Anderzijds ben ik veel te direct en hard in mijn woorden en heb ik zelf ook niet altijd door hoe hard dat bij een ander binnenkomt.
Gesprekken zijn bij ons ook regelmatig éénrichting verkeer, we voelen ons beide zeer regelmatig niet gehoord. Toch heb ik gemerkt dat in beide situaties wel vooruitgang mogelijk is als we beide ons best doen.
Dat vraagt alleen wel investering in tijd, aandacht en energie. En vooral de laatste twee dingen is iets waar we beide niet altijd voldoende van kunnen leveren.
Wat me in jouw stukje opvalt is het feit dat je de oorzaak van alle problemen bij het gedrag van je man lijkt neer te leggen.
Dat lijkt me per definitie niet eerlijk, omdat er altijd een samenspel van gedragingen aan beide kanten is die er voor zorgt dat iets een probleem is.
Bovendien kun je je man alleen maar vragen om te veranderen, maar valt dat niet af te dwingen.
Wel kun je proberen inzicht te krijgen in wat jij doet en hoe je het voor jezelf beter hanteerbaar kunt maken.
En ja, daarvoor is een intake nodig, om jouw gedrag en overtuigingen in beeld te krijgen.
Dat lijk je niet te willen.
En ik proef daaruit: met mij is niks mis, het ligt allemaal aan hem.
Dat lijkt me geen uitgangspunt waarmee je de situatie voor jullie beide hanteerbaar krijgt.
Valkuil voor jullie beide lijkt te zijn dat zijn diagnose als excuus word gebruikt. Door jou om de schuld van alle problemen te zijn.
Voor hem als excuus voor zijn gedrag en het feit dat hij nou eenmaal is wie hij is (?).
Realiseer je verder dat iemand met autisme heus kan leren om ander gedrag te vertonen en zelfs kan leren hoe bepaalde dingen voor andere mensen werken en daar rekekning mee te houden.
Maar dat is wel een moeizamer proces dan voor de gemiddelde nt-er.
En het vergt een hoop zelfinzicht wat ook al moeilijker wordt verworven dan gemiddeld.
Wij hebben gemerkt dat bij ons de grootste winst wordt behaald door beide vnl te kijken naar het eigen aandeel en daar aan te werken en de ander wel aan te spreken op ongewenst gedrag, maar geen verandering daarin te eisen. En samen te kijken wat veranderbaar is en wat alleen op te lossen is door acceptatie.
Ik gebruik zijn diagnose niet als excuus om hem de schuld te geven.
Ik geef hem ook helemaal niet de schuld.
Het is wel zo dat bepaalde dingen voortkomen uit zijn autisme en te maken hebben met de veranderingen in het leven.
Het is mijn inziens juist erg fijn om te weten dat zijn autisme de dingen moeilijker maken, al zou het aan de andere kant natuurlijk wel simpeler zijn als hij gewoon een klootzak zou zijn. Maar hij bedoelt het anders en heeft de dingen niet door, maar dat neemt niet weg dat het voor mij erg moeilijk is en ik er slecht mee om kan gaan.
Hij heeft ook de hulp van mij altijd niet willen aannemen, dat gaf hem het gevoel dom te zijn gaf hij aan. En daarnaast moet ik ook niet zijn hulpverlener willen zijn natuurlijk en hij niet de mijne. Want hij probeerde vervolgens mij te helpen om met hem om te gaan, maar dat werkte gewoon niet.
Wat ik merk is dat andere mensen mij de schuld geven van het gedrag van mijn partner.
Mij lukt het niet goed om met het veranderende gedrag van mijn partner om te gaan. En daar zou ik dus graag hulp bij willen krijgen.
Want helemaal zelf lukt het me niet, ik raak gefrustreerd en uitgeput. En zo lijken we ook in een soort negatieve spiraal te belanden.
Het is niet mijn doel om mijn partner te veranderen.
Het is mijn doel om beter met het autisme van mijn partner om te kunnen gaan en om hem op een betere manier te kunnen ondersteunen zonder dat dit overkomt als een hulpverleners relatie.
Mijn situatie is anders dan de jouwe, want niet alleen mijn man heeft een Asperger diagnose, ik heb er zelf ook één. En we lopen over en weer tegen elkaars beperkingen aan.
Communicatie is bij ons echt een uitdaging omdat we daarin beide problemen hebben en dat elkaar soms alleen maar versterkt.
Voorbeeld: Ik heb last van dingen vrij letterlijk nemen, mijn man verwoord dingen warrig en zijn taal en woordgebruik wijkt af van normaal. Dat weet ik en toch lukt het me slecht om er rekening mee te houden en reageer ik te vaak op wat hij letterlijk zegt en kijk ik niet naar wat hij waarschijnlijk bedoeld.
Anderzijds ben ik veel te direct en hard in mijn woorden en heb ik zelf ook niet altijd door hoe hard dat bij een ander binnenkomt.
Gesprekken zijn bij ons ook regelmatig éénrichting verkeer, we voelen ons beide zeer regelmatig niet gehoord. Toch heb ik gemerkt dat in beide situaties wel vooruitgang mogelijk is als we beide ons best doen.
Dat vraagt alleen wel investering in tijd, aandacht en energie. En vooral de laatste twee dingen is iets waar we beide niet altijd voldoende van kunnen leveren.
Wat me in jouw stukje opvalt is het feit dat je de oorzaak van alle problemen bij het gedrag van je man lijkt neer te leggen.
Dat lijkt me per definitie niet eerlijk, omdat er altijd een samenspel van gedragingen aan beide kanten is die er voor zorgt dat iets een probleem is.
Bovendien kun je je man alleen maar vragen om te veranderen, maar valt dat niet af te dwingen.
Wel kun je proberen inzicht te krijgen in wat jij doet en hoe je het voor jezelf beter hanteerbaar kunt maken.
En ja, daarvoor is een intake nodig, om jouw gedrag en overtuigingen in beeld te krijgen.
Dat lijk je niet te willen.
En ik proef daaruit: met mij is niks mis, het ligt allemaal aan hem.
Dat lijkt me geen uitgangspunt waarmee je de situatie voor jullie beide hanteerbaar krijgt.
Valkuil voor jullie beide lijkt te zijn dat zijn diagnose als excuus word gebruikt. Door jou om de schuld van alle problemen te zijn.
Voor hem als excuus voor zijn gedrag en het feit dat hij nou eenmaal is wie hij is (?).
Realiseer je verder dat iemand met autisme heus kan leren om ander gedrag te vertonen en zelfs kan leren hoe bepaalde dingen voor andere mensen werken en daar rekekning mee te houden.
Maar dat is wel een moeizamer proces dan voor de gemiddelde nt-er.
En het vergt een hoop zelfinzicht wat ook al moeilijker wordt verworven dan gemiddeld.
Wij hebben gemerkt dat bij ons de grootste winst wordt behaald door beide vnl te kijken naar het eigen aandeel en daar aan te werken en de ander wel aan te spreken op ongewenst gedrag, maar geen verandering daarin te eisen. En samen te kijken wat veranderbaar is en wat alleen op te lossen is door acceptatie.
Ik gebruik zijn diagnose niet als excuus om hem de schuld te geven.
Ik geef hem ook helemaal niet de schuld.
Het is wel zo dat bepaalde dingen voortkomen uit zijn autisme en te maken hebben met de veranderingen in het leven.
Het is mijn inziens juist erg fijn om te weten dat zijn autisme de dingen moeilijker maken, al zou het aan de andere kant natuurlijk wel simpeler zijn als hij gewoon een klootzak zou zijn. Maar hij bedoelt het anders en heeft de dingen niet door, maar dat neemt niet weg dat het voor mij erg moeilijk is en ik er slecht mee om kan gaan.
Hij heeft ook de hulp van mij altijd niet willen aannemen, dat gaf hem het gevoel dom te zijn gaf hij aan. En daarnaast moet ik ook niet zijn hulpverlener willen zijn natuurlijk en hij niet de mijne. Want hij probeerde vervolgens mij te helpen om met hem om te gaan, maar dat werkte gewoon niet.
Wat ik merk is dat andere mensen mij de schuld geven van het gedrag van mijn partner.
Mij lukt het niet goed om met het veranderende gedrag van mijn partner om te gaan. En daar zou ik dus graag hulp bij willen krijgen.
Want helemaal zelf lukt het me niet, ik raak gefrustreerd en uitgeput. En zo lijken we ook in een soort negatieve spiraal te belanden.
Het is niet mijn doel om mijn partner te veranderen.
Het is mijn doel om beter met het autisme van mijn partner om te kunnen gaan en om hem op een betere manier te kunnen ondersteunen zonder dat dit overkomt als een hulpverleners relatie.
zaterdag 11 april 2015 om 10:44
quote:sweetfirefly schreef op 11 april 2015 @ 10:37:
[...]
En waarschijnlijk is dat ook zo. Hij heeft immers een vorm van autisme en bij bepaalde vormen is het inlevingsgevoel of herkenning anders dan bij mensen die geen autisme hebben.,het is van hem dus geen onwil, maar het is zijn interpretatie, zijn waarheid. Informatie komt binnen en wordt op een manier die bij hem mogelijk is door zijn beperking, verwerkt.
Juist.
En dat maakt het voor mij echt heel moeilijk. Elkaar begrijpen wordt dan bemoeilijkt, dingen met elkaar bespreken wordt dan erg bemoeilijkt. Soms zelfs onmogelijk en dat maakt mij erg verdrietig.
Mijn partner wordt daar boos op zich zelf over, en uit deze frustratie naar mij toe.
[...]
En waarschijnlijk is dat ook zo. Hij heeft immers een vorm van autisme en bij bepaalde vormen is het inlevingsgevoel of herkenning anders dan bij mensen die geen autisme hebben.,het is van hem dus geen onwil, maar het is zijn interpretatie, zijn waarheid. Informatie komt binnen en wordt op een manier die bij hem mogelijk is door zijn beperking, verwerkt.
Juist.
En dat maakt het voor mij echt heel moeilijk. Elkaar begrijpen wordt dan bemoeilijkt, dingen met elkaar bespreken wordt dan erg bemoeilijkt. Soms zelfs onmogelijk en dat maakt mij erg verdrietig.
Mijn partner wordt daar boos op zich zelf over, en uit deze frustratie naar mij toe.
zaterdag 11 april 2015 om 10:44
Ik raad je aan om na de psycho-educatie te kijken of jullie samen in relatietherapie kunnen, gericht op communicatie in relatie tot autisme. Er zijn her en der speciale centra voor.
Daarin leer jij zijn autisme beter begrijpen en kun je kijken hoe jij jouw communicatie kunt aanpassen zodat hij boodschappen beter begrijpt. Hij kan daar op zijn beurt ook beter leren communiceren en je leert er rekening te houden met elkaar.
Daarin leer jij zijn autisme beter begrijpen en kun je kijken hoe jij jouw communicatie kunt aanpassen zodat hij boodschappen beter begrijpt. Hij kan daar op zijn beurt ook beter leren communiceren en je leert er rekening te houden met elkaar.
zaterdag 11 april 2015 om 10:45
quote:Rubber_Ducky schreef op 11 april 2015 @ 10:37:
[...]
Wat naar dat men je niet gelooft, want het lijkt me wel erg zichbaar, het gedrag van je man.
Dat met die brief. Ik denk dat je het toch moet doen, dingen voor jouw rekening nemen. Als hij dan boos wordt en zegt dat jij hem dom vindt, dan kun je zeggen dat je hem niet dom vindt. Je wilt alleen voorkomen dat hij de schuld bij jou gaat leggen als er iets vergeten wordt.
Heel veel sterkte. Dit lijkt mij heel moeilijk.
Ik geloof ook dat jij een aantal hebt hierin, want communicatie is een samenspel van twee mensen. Hoe groot dat aandeel is dat weet ik niet. Echter kun je lastiger je man veranderen dan jezelf, dus wellicht valt hier nog wat te halen.
Ik heb veel behoefte aan duidelijkheid. Daar ligt een probleem denk ik.
Want mijn partner is vaak niet in staat die duidelijkheid te geven, terwijl hij zelf ook een heel erg grote behoefte heeft aan duidelijkheid.
[...]
Wat naar dat men je niet gelooft, want het lijkt me wel erg zichbaar, het gedrag van je man.
Dat met die brief. Ik denk dat je het toch moet doen, dingen voor jouw rekening nemen. Als hij dan boos wordt en zegt dat jij hem dom vindt, dan kun je zeggen dat je hem niet dom vindt. Je wilt alleen voorkomen dat hij de schuld bij jou gaat leggen als er iets vergeten wordt.
Heel veel sterkte. Dit lijkt mij heel moeilijk.
Ik geloof ook dat jij een aantal hebt hierin, want communicatie is een samenspel van twee mensen. Hoe groot dat aandeel is dat weet ik niet. Echter kun je lastiger je man veranderen dan jezelf, dus wellicht valt hier nog wat te halen.
Ik heb veel behoefte aan duidelijkheid. Daar ligt een probleem denk ik.
Want mijn partner is vaak niet in staat die duidelijkheid te geven, terwijl hij zelf ook een heel erg grote behoefte heeft aan duidelijkheid.
zaterdag 11 april 2015 om 10:48
quote:Ikbenanoniem schreef op 11 april 2015 @ 10:44:
Ik raad je aan om na de psycho-educatie te kijken of jullie samen in relatietherapie kunnen, gericht op communicatie. Er zijn her en der speciale centra voor.
Daarin leer jij zijn autisme beter begrijpen en kun je kijken hoe jij jouw communicatie kunt aanpassen zodat hij boodschappen beter begrijpt. Hij kan daar op zijn beurt ook beter leren communiceren en je leert er rekening te houden met elkaar.
Bedankt voor deze tip.
Dat klinkt als een goede optie.
Ik raad je aan om na de psycho-educatie te kijken of jullie samen in relatietherapie kunnen, gericht op communicatie. Er zijn her en der speciale centra voor.
Daarin leer jij zijn autisme beter begrijpen en kun je kijken hoe jij jouw communicatie kunt aanpassen zodat hij boodschappen beter begrijpt. Hij kan daar op zijn beurt ook beter leren communiceren en je leert er rekening te houden met elkaar.
Bedankt voor deze tip.
Dat klinkt als een goede optie.
