iemand aankijken

Ik vind het ook moeilijk soms maar dat komt ook mede dat als ik dan mensen aankijk ik ook de neiging schijn te hebben van mensen aanstaren. Paar jaar geleden is iemand helemaal tegen mij uitgevallen van "Staar mij niet zo aan! Daar kan ik echt niet tegen!” Ik was me van geen kwaad bewust en schrok er dus erg van. Sindsdien probeer ik mensen niet te lang echt aan te kijken maar ook een beetje langs mensen heen. Maar geen idee hoe anderen dat ervaren eigenlijk.

O dat komt vaker voor hoor, dat kan passen bij verschillende dingen: verlegenheid, onzekerheid, sociale angst etc. Ik zou juist niet zeggen autistisch. Onder mensen met ASS komt het namelijk vaker voor dat mensen gefascineerd dan wel geobsedeerd zijn met onderdelen van het gezicht. Ogen, wenkbrauwen, snorren etc. En die staren daar juist naar. Er zijn natuurlijk ook mensen met ASS die aankijken vermijden maar die vermijden vaak ook ander contact.



Ik denk meer aan een angst-nervositeits-verlegenheidsdingetje, een etiket is niet nodig. Ergens moeite mee hebben, is nog geen angststoornis of fobie. Dat kan ook als je volwassen bent nog en ik vind het niks geks. Je kunt altijd naar een psycholoog natuurlijk maar misschien kun je er ook zelf overheen komen met wat gerichte oefening.



Wat je ook kunt doen, je focussen op je ademhaling terwijl je iemand aankijkt. Die moet rustig zijn en vanuit je buik. Dat zou je in de spiegel kunnen oefenen. En daarbij je houding checken, sta je ontspannen, rug recht, schouders naar achteren en voeten een stukje uit elkaar. Je kunt ook een gesprek oefenen in de spiegel. Ik denk dat dat zeker kan helpen.

quote:Pombeertje82 schreef op 17 april 2015 @ 23:03:

Ik vind het ook moeilijk soms maar dat komt ook mede dat als ik dan mensen aankijk ik ook de neiging schijn te hebben van mensen aanstaren. Paar jaar geleden is iemand helemaal tegen mij uitgevallen van "Staar mij niet zo aan! Daar kan ik echt niet tegen!” Ik was me van geen kwaad bewust en schrok er dus erg van. Sindsdien probeer ik mensen niet te lang echt aan te kijken maar ook een beetje langs mensen heen. Maar geen idee hoe anderen dat ervaren eigenlijk.O wat bot. Zo heb ik dat niet gezegd, een vriend van mij staarde ook nogal en ik heb hem dat wel verteld maar niet zo tactloos. Hij wist het wel van zichzelf, hij zag het als beleefd/normaal om niet weg te kijken. Ik kreeg het idee dat ik iets op mijn gezicht moest hebben wat er niet hoorde. Maar hij bleef het gewoon doen eigenlijk, hahaha, dat was hij nu eenmaal gewend. En ik wist toen ook dat hij dat deed uit gewoonte dus was het ook geen probleem. Ik nam het hem niet kwalijk iig. Ik ben niet verlegen dus het maakt mij niet zoveel uit. Maar af en toe wegkijken ervaren mensen als prettiger, volgens mij. Maar ik zou dat nooit zo bot zeggen, wie heeft er nu geen manieren, denk ik dan.

Misschien een rare tip, maar zou je met iemand kunnen oefenen die een zonnebril op heeft? Dan kan je met net een beetje minder druk (omdat je de ander niet ziet kijken) wat makkelijker voelen wat (en hoe lang) comfortabel is m.b.t. aankijken en wegkijken. Heb je iemand met wie je zou kunnen/durven oefenen?



In het begin zal je wellicht moeten accepteren dat het 'geforceerd nonchalant' is, maar besef ook dat dit voor heel veel mensen zo is. Iemand langer dan een paar tellen onafgebroken in de ogen kijken is in de meeste dagelijkse situaties gewoon niet gangbaar. Wellicht als je in plaats van 'wegkijken' meer denkt in 'ergens anders naar kijken' (goh, interessant, mijn vingernagels, even kijken of mijn mouw nog goed zit, even een stofje van de stoel wegvegen enz. ), dat het minder vervelend voelt om de ander even niet in de ogen te kijken (wat nog net even anders is dan wegkijken dus, wat een beetje passief en onderdanig klinkt, en ergens anders naar kijken gewoon als een bewuste, zelfverzekerde en actieve handeling )

Zou het helpen om het zo te zien?

Sommige mensen hebben de neiging om diep en lang in je ogen te kijken, daar word ik vaak ook nerveus van. Dan kijk ik soms ook even weg.

Bij onbekende vind ik het soms ook moeilijk als ik met ze praat om ze de hele tijd aan te kijken.

Ik kijk af en toe gewoon eventjes weg, dat helpt wel.

Eigenlijk vind ik het al heel goed dat je voor de rest nog weinig last van je verlegenheid hebt, Tjengaz!



Naar de ruimte tussen de ogen kijken, zoals anderen ook al aangaven, is wel een goede tip.



En het besef dat mensen elkaar meestal een groot deel van een gesprek niet aankijken, kan misschien ook helpen.

Tijdens een gesprek doen de meeste mensen dat volgens mij maar af en toe.

Let er bij anderen maar eens op.

Hier heb ik ook ervaring mee en vond het zelf niet storend, tot ik er plots opmerkingen over kreeg, maar uiteindelijk er is toch niemand die oogcontact kan houden? Zelf een psycholoog snapte niet dat dit als negatief werd gezien.

Eigenlijk vind ik het maar vervelend. Ja, ik kijk inderdaad geregeld weg, maar kijk ook weer terug, dus wat is dan het probleem? Alsof mensen altijd maar proberen willen zien...

Is het dan zo abnormaal dat je je beter voelt als je iemand niet in de ogen kijkt? Je praat toch met de persoon in kwestie en luistert toch?

Hoe dan ook probeer ik erop te letten door bv. naar de neus te kijken en zo.

quote:eend1993 schreef op 20 april 2015 @ 10:57:

Hier heb ik ook ervaring mee en vond het zelf niet storend, tot ik er plots opmerkingen over kreeg, maar uiteindelijk er is toch niemand die oogcontact kan houden? Zelf een psycholoog snapte niet dat dit als negatief werd gezien.

Eigenlijk vind ik het maar vervelend. Ja, ik kijk inderdaad geregeld weg, maar kijk ook weer terug, dus wat is dan het probleem? Alsof mensen altijd maar proberen willen zien...

Is het dan zo abnormaal dat je je beter voelt als je iemand niet in de ogen kijkt? Je praat toch met de persoon in kwestie en luistert toch?

Hoe dan ook probeer ik erop te letten door bv. naar de neus te kijken en zo.Als ik een gesprek met iemand heb en hij/zij kijkt vaker weg naar naar mijn gezicht, dan ervaar ik dat als ongeïnteresseerd zijn in wat ik te vertellen heb. Alsof je tegen een muur praat.

quote:retrostar schreef op 17 april 2015 @ 20:24:

Over iemand heenkijken kan ook, maar eigenlijk kan de ander dat dan zien aan je oogspiertjes. Toch is dat beter dan uit je concentratie raken.



Wel een goede tip, maar kijk dan naar de neusbrug oid. Ik ken mensen die dat ook doen. Maar die kijken ter hoogte van m'n haren. Ik denk dan iedere keer dat m'n haar raar zit of zo.. (meer mijn probleem dan van de andere persoon.. )

Ik kijk mensen altijd recht in hun ogen aan, maar dit is niet altijd zo geweest. De eerste keer dat ik me kan herinneren dat ik iemand recht aankeek, was tijdens m'n eerste sollicitatie.

Als je iemand aankijkt kijk je niet alleen naar iemands ogen maar naar hoe iemands mond beweegt, gebit, trekjes, wenkbrauwen. Staar dus nooit naar één plek maar probeer een gezicht te "lezen". Maak er een spelletje van voor je zelf. Je kunt namelijk heel veel lezen van het gezicht van mensen. Zijn ze zelf verlegen, liegen ze, zijn ze nerveus, hebben ze gewoontes als hun neus ophalen. Je kijkt dan wel de hele tijd naar iemand maar je doet ondertussen ook iets heel anders. Zodra je namelijk bewust denkt dat je iemand moet blijven aankijken merk je dat dat al snel saai is en je sowieso geneigd met bent om weg te kijken.

quote:Enn schreef op 17 april 2015 @ 20:51:

[...]



euh....



Bijzonder.

Ja bijzonder vind ik het. Ik vind het dus niet grappig en eerder zeer bijzonder om te lezen waar jij plezier in hebt.ik vind het ook nogal eh apart.



Hier: ik kijk mensen ook niet goed aan. Te verlegen. Maar heb het wel geleerd van een psycholoog vroeger want ik heb Asperger en weet niet hoe lang ik mensen moet aankijken en soms staat ik weer teveel

Ik weet niet precies hoe het met mij zit, m.b.t. aankijken. Ik ben wat te verlegen voor.



Maar als het gaat om het aankijken van mij door anderen, ligt het eraan wat de rest van de situatie is. Als een persoon met mij praat, of ik praat met hem, vind ik het normaal dat hij aankijkt met kleine onderbrekingen, wat Waterplant zegt. Als hij wel het gezicht op mij heeft gericht, maar de ogen kijken de andere kant op, heb ik het idee dat hij niet luistert. Hij let te veel op de omgeving, of hij is duidelijk met andere dingen bezig. Ik ga meer op hem letten dan wat ik zeg.



Als een persoon mij aankijkt, zonder dat er een gesprek is, kan ik dat vervelend vinden. Als het een knappe vrouw is, kan ik het er warm van krijgen. Of hij/zij wat van mij moet. Om dezelfde reden zal ik niet lang anderen aankijken, zonder met hen in gesprek te zijn.

ow, oud topic.

Ik heb een baan waarbij ik vaak met mensen in gesprek ben en vaak besef ik pas na het gesprek dat ik mijn gesprekspartner nagenoeg of helemaal niet heb aangekeken. Van anderen heb ik nog nooit gehoord dat ze het vervelend vinden dat ik ze niet aankijk, dus ik denk dat het hen ook niet opvalt.

Iemand die met mij een wedstrijdje aankijken wil doen delft bijna zeker het onderspit, dat dan weer wel

Ik heb het ook word zenuwachtig gespannen en dan komt het trillen, trillende ogen, zweten, rooie kop, en brok in men keel en als er niks van word gezegd kan ik het laten rusten daarna. Maar ja wel lastig om mee om te gaan, is bij mij onzekerheid.

@Finnley, heb je de naakt truuk wel eens geprobeerd? Hij is wat flauw maar kan werken. Stel je tijdens het gesprek voor dat de ander naakt is. Dit wordt ook gebruikt voor presentaties. Als de ander naakt is, maakt hem dat veel minder intimiderend en voor sommige mensen kan dat helpen om wel uit hun woorden te komen. Je kunt je ook iets anders voorstellen om de ander minder bedreigend of onzeker makend te maken, bv dat ze een oranje pruik op hun hoofd hebben of een clownspak aan hebben. Moet je natuurlijk niet in de lach schieten. Alhoewel, ze weten dan toch niet waarom je lacht, haha.



Ik heb trouwens wel moeite met presentaties, heel veel mensen hebben daar last van. Ik denk dat dat komt omdat alle aanwezigen dan naar je kijken en luisteren. Daar word ik dus wel heel nerveus van terwijl ik nooit last heb van onzekerheid in gewone gesprekken. Ik vraag me af, hoe doe je een presentatie als je al onzeker bent? Ik vond het al vervelend en ik ben totaal niet verlegen.



Soms denk ik wel, waarom doen mensen uberhaupt aan presentaties, de meeste hebben een hekel eraan om ze te geven, velen ook om ernaar te moeten luisteren. Volgens mij is spreken voor een groep al heel lang volksangst nummer 1 dus waarom onszelf toch zo martelen?



Maar misschien dat de naakttruuk helpt om de ander als minder intimiderend te zien. Lijkt me heel vervelend om zo verlegen te zijn. Als kind was ik wel verlegen. Ik denk wel dat ouder worden ook kan helpen om minder verlegen te worden. Sterkre iig.

quote:gladoortje74 schreef op 14 mei 2015 @ 17:20:

@Finnley, heb je de naakt truuk wel eens geprobeerd? Hij is wat flauw maar kan werken. Stel je tijdens het gesprek voor dat de ander naakt is. Dit wordt ook gebruikt voor presentaties. Als de ander naakt is, maakt hem dat veel minder intimiderend en voor sommige mensen kan dat helpen om wel uit hun woorden te komen. Je kunt je ook iets anders voorstellen om de ander minder bedreigend of onzeker makend te maken, bv dat ze een oranje pruik op hun hoofd hebben of een clownspak aan hebben. Moet je natuurlijk niet in de lach schieten. Alhoewel, ze weten dan toch niet waarom je lacht, haha.



Ik heb trouwens wel moeite met presentaties, heel veel mensen hebben daar last van. Ik denk dat dat komt omdat alle aanwezigen dan naar je kijken en luisteren. Daar word ik dus wel heel nerveus van terwijl ik nooit last heb van onzekerheid in gewone gesprekken. Ik vraag me af, hoe doe je een presentatie als je al onzeker bent? Ik vond het al vervelend en ik ben totaal niet verlegen.



Soms denk ik wel, waarom doen mensen uberhaupt aan presentaties, de meeste hebben een hekel eraan om ze te geven, velen ook om ernaar te moeten luisteren. Volgens mij is spreken voor een groep al heel lang volksangst nummer 1 dus waarom onszelf toch zo martelen?



Maar misschien dat de naakttruuk helpt om de ander als minder intimiderend te zien. Lijkt me heel vervelend om zo verlegen te zijn. Als kind was ik wel verlegen. Ik denk wel dat ouder worden ook kan helpen om minder verlegen te worden. Sterkre iig.



Nee lees het wel eens meer maar nooit geprobeerd misschien toch eens doen Nu helpt het soms als ik blijf herhalen "rustig er is niks aan de hand waarom in paniek raken er is niks gaande" De hele tijd praten in mijn hoofd tot ik rustig word. Ik ben allang blij dat ik er ietwat controle over heb nu toen ik nog last had van sociale fobie/angst kon ik niets en zat alleen maar opgesloten binnen.



Dus ja het is al iets beter. Mijn nieuwe doel in mijn leven is uit eten gaan, maar ik heb niemand waarmee ik uit eten kan gaan. Ik ben al trots op wat ik heb bereikt en ik wil nu kunnen/durven eten en praten tegenover elkaar. Voor vele mensen gewoontjes voor mij is het altijd een uitvlucht voor geweest.