Kinderen
alle pijlers
Auto-ongeluk
vrijdag 20 maart 2015 om 00:07
Dat overkomt mij/mijn kind niet, denk je dan, als je leest over ernstige auto-ongelukken waar kinderen bij zijn betrokken. Nou, valt dat effe tegen. Zo sta ik nog lekker te werken in mijn wasserette, en zo staat mijn wereld op zijn kop. Telefoon: zoon heeft een ongeluk gehad, hij leeft nog. Even later: hij wordt nu afgevoerd met een traumahelikopter, geen idee naar welk ziekenhuis. En weer even later: de politie komt je ophalen om je naar Nijmegen te brengen. Nijmegen. Politie. Oeps. Affijn, wij met gillende sirenes en 160 km/h naar Nijmegen.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
maandag 20 april 2015 om 20:45
quote:Wollstonecraft2 schreef op 20 april 2015 @ 20:35:
Fijn LV, hij gaat dus goed vooruit.
Je schreef dat ze hem een tijdje wilden observeren voordat ze een behandelplan konden schrijven. Hoe staat het daar nu mee? Weten ze al een beetje wat ze moeten gaan doen?Daar horen we donderdag meer over. Tot nu toe lopen ze een beetje achter de feiten aan: de ergo wilde nog niet beginnen aan zelf aan- en uitkleden (leek haar nog wat lastig met dat gips), maar dat doet ie al twee dagen . En de fysio wilde hem leren transferren van bed naar stoel en zo, maar dat doet ie al een week. We staan er alleen nog bij als publiek... of ie nooit anders gedaan heeft haha.
Fijn LV, hij gaat dus goed vooruit.
Je schreef dat ze hem een tijdje wilden observeren voordat ze een behandelplan konden schrijven. Hoe staat het daar nu mee? Weten ze al een beetje wat ze moeten gaan doen?Daar horen we donderdag meer over. Tot nu toe lopen ze een beetje achter de feiten aan: de ergo wilde nog niet beginnen aan zelf aan- en uitkleden (leek haar nog wat lastig met dat gips), maar dat doet ie al twee dagen . En de fysio wilde hem leren transferren van bed naar stoel en zo, maar dat doet ie al een week. We staan er alleen nog bij als publiek... of ie nooit anders gedaan heeft haha.
maandag 20 april 2015 om 20:55
quote:Wollstonecraft2 schreef op 20 april 2015 @ 20:47:
Ben je nou niet trots op hem? Ik vind hem echt bewonderenswaardig, zo moedig en laat zich niet tegenhouden. Mooi hoor.Mensch ik loop compleet naast mijn schoenen van trots . Wat een positiviteit en levenslust heeft dat joch in zich. Ik zit regelmatig met de tranen in mijn ogen .
Ben je nou niet trots op hem? Ik vind hem echt bewonderenswaardig, zo moedig en laat zich niet tegenhouden. Mooi hoor.Mensch ik loop compleet naast mijn schoenen van trots . Wat een positiviteit en levenslust heeft dat joch in zich. Ik zit regelmatig met de tranen in mijn ogen .
zaterdag 25 april 2015 om 09:35
Ja hoor! We gaan zoon over een half uurtje ophalen, want het bezoekprogramma is weer eens bijgesteld wat zoveel wil zeggen dat hij ons in de weekends bezoekt in plaats van andersom . Zoon heeft van de week een begin gemaakt met schoolwerk, en de revalidatiearts heeft de verwachting uitgesproken dat hij weer helemaal goed zal leren lopen. Zijn stabiliteit is prima, hij kan het been helemaal buigen en strekken dus het zal vooral een kwestie van spierkracht zijn en dat valt te oefenen.
zaterdag 25 april 2015 om 09:41
zaterdag 25 april 2015 om 09:52
Klinkt goed LV!
Eerlijk gezegd zou ik zelf niet nog tot eind mei daar logeren. Onze ervaring met langdurige opnames is, dat het toch echt een kwestie van wennen is en daarmee had ik aanvankelijk meer moeite dan De Zoon zelf. Maar het even loslaten en zelf op krachten komen, is ook gezond. Loop jezelf niet voorbij. Een ziek kind vraagt zoveel van je.
De eerste keer dat wij De Zoon lange tijd alleen moesten laten, was hij 5 jaar. Bijna zes maanden lang zagen we hem alleen in het weekeinde en op woensdagavond. Andere bezoekuren hebben ze niet bij SEIN. Zelf bleek hij daar niet zo'n moeite mee te hebben.
Inmiddels is hij 17 en is hij vorige week na weer eens 5 maanden kliniek, ontslagen!!! Zo fijn om hem eindelijk weer hier te hebben, ik zou hem haast thuishouden van school
(of had ik hier daarover al een vreugdedansje gedaan?)
Eerlijk gezegd zou ik zelf niet nog tot eind mei daar logeren. Onze ervaring met langdurige opnames is, dat het toch echt een kwestie van wennen is en daarmee had ik aanvankelijk meer moeite dan De Zoon zelf. Maar het even loslaten en zelf op krachten komen, is ook gezond. Loop jezelf niet voorbij. Een ziek kind vraagt zoveel van je.
De eerste keer dat wij De Zoon lange tijd alleen moesten laten, was hij 5 jaar. Bijna zes maanden lang zagen we hem alleen in het weekeinde en op woensdagavond. Andere bezoekuren hebben ze niet bij SEIN. Zelf bleek hij daar niet zo'n moeite mee te hebben.
Inmiddels is hij 17 en is hij vorige week na weer eens 5 maanden kliniek, ontslagen!!! Zo fijn om hem eindelijk weer hier te hebben, ik zou hem haast thuishouden van school
(of had ik hier daarover al een vreugdedansje gedaan?)
