Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
woensdag 29 april 2015 om 09:31
Ah zo heerlijk Vienna al die diertjes bij jou. En ze houden je ook nog eens fit!
Haha Inge, ik moest even lachen om je berichtje: ik ben benieuwd of we over 20 jaar ook nog steeds alles in uren en kilometers tellen. Echt een BO ding en je moet ook wel natuurlijk, leuk dat we dat hier zo trots met elkaar kunnen delen. Dat klinkt als een heerlijke dag, en leuk dat je van't weekend weer een fijn tripje hebt!
Ik zat toch steeds te dubben of we nou al tickets naar Bali moeten boeken voor eind juni... Ik hoopte dat we bij KLM voor niet te duur flexibiliteit bij konden kopen zodat we evt het ticket konden omboeken, maar das 400,- extra. Nu besloten dat we de tickets 2-3 weken van te voren pas gaan kopen, het lijkt dat dat kan zonder veel extra kosten, als ik er dan nog tegenop zie nemen we gewoon de auto richting Bretagne oid. De vaccinaties heb ik al. Maar ik denk dat ik 2 weekjes extra spanning wel aankan ipv 2 maanden. Ik ben zo'n muts zeg met dingen plannen en vastleggen nu. Jammer dat ik er gewoon niet fijn naar uit kan kijken, normaal is het vooruitzicht vaak al bijna net zo leuk als de reis. Inge, heb jij nog Bali-tips? En hoe is het met vervoer daar, alles met OV, of fietstaxi, of is een huurauto fijn?
Ben ook heel benieuwd naar wat mijn psych zegt zo.
knuffels!
Haha Inge, ik moest even lachen om je berichtje: ik ben benieuwd of we over 20 jaar ook nog steeds alles in uren en kilometers tellen. Echt een BO ding en je moet ook wel natuurlijk, leuk dat we dat hier zo trots met elkaar kunnen delen. Dat klinkt als een heerlijke dag, en leuk dat je van't weekend weer een fijn tripje hebt!
Ik zat toch steeds te dubben of we nou al tickets naar Bali moeten boeken voor eind juni... Ik hoopte dat we bij KLM voor niet te duur flexibiliteit bij konden kopen zodat we evt het ticket konden omboeken, maar das 400,- extra. Nu besloten dat we de tickets 2-3 weken van te voren pas gaan kopen, het lijkt dat dat kan zonder veel extra kosten, als ik er dan nog tegenop zie nemen we gewoon de auto richting Bretagne oid. De vaccinaties heb ik al. Maar ik denk dat ik 2 weekjes extra spanning wel aankan ipv 2 maanden. Ik ben zo'n muts zeg met dingen plannen en vastleggen nu. Jammer dat ik er gewoon niet fijn naar uit kan kijken, normaal is het vooruitzicht vaak al bijna net zo leuk als de reis. Inge, heb jij nog Bali-tips? En hoe is het met vervoer daar, alles met OV, of fietstaxi, of is een huurauto fijn?
Ben ook heel benieuwd naar wat mijn psych zegt zo.
knuffels!
woensdag 29 april 2015 om 12:08
Hallo allemaal,
Ik was op zoek naar tips/ervaringen en stuitte op dit topic. Gisteravond bevestigde de huisarts waar ik al bang voor was, ik ben overspannen. En ik kreeg het dringende advies om vandaag met mijn werkgevers het gesprek aan te gaan en te kijken of ik minder uren zou kunnen werken. Ik heb echter geen collega's, werk minimaal 50 uur en zie een hoop beren op de weg hoe dat dan moet. Dus toen ik vanochtend doodmoe wakker werd en me besefte dat ik weer minimaal 10 uur zou moeten werken én de bom zou moeten droppen dat het niet meer gaat zo kreeg ik een soort paniekaanval. Mijn vriend vond het toen wel genoeg geweest en heeft mijn werkgevers op de hoogte gebracht en me ziekgemeld terwijl ik vanaf de bank aan het tegensputteren was. Daarna flink gehuild en een paar uur op de bank geslapen. En nu zit ik met de grote 'wat nu?'.
Ik was op zoek naar tips/ervaringen en stuitte op dit topic. Gisteravond bevestigde de huisarts waar ik al bang voor was, ik ben overspannen. En ik kreeg het dringende advies om vandaag met mijn werkgevers het gesprek aan te gaan en te kijken of ik minder uren zou kunnen werken. Ik heb echter geen collega's, werk minimaal 50 uur en zie een hoop beren op de weg hoe dat dan moet. Dus toen ik vanochtend doodmoe wakker werd en me besefte dat ik weer minimaal 10 uur zou moeten werken én de bom zou moeten droppen dat het niet meer gaat zo kreeg ik een soort paniekaanval. Mijn vriend vond het toen wel genoeg geweest en heeft mijn werkgevers op de hoogte gebracht en me ziekgemeld terwijl ik vanaf de bank aan het tegensputteren was. Daarna flink gehuild en een paar uur op de bank geslapen. En nu zit ik met de grote 'wat nu?'.
woensdag 29 april 2015 om 14:16
Ik laat ook nog maar even van me horen, zodat jullie weten dat ik er nog ben 
Ik vind het nog wat moeilijk om op iedereen te reageren, maar dat komt wel als ik wat langer meelees en beter weet wie wie is, en als ik wat meer ruimte in m'n hoofd heb.
Bij de psycholoog maandag was het best okee. Ik zat er wel wat m'n wazige zelf te wezen, en het was nog vooral kennismaking, dus nog niet meteen met iets aan de slag. Best confronterend ook, ze heeft me behoorlijk teruggefloten: ook nu nog probeer ik het hebben van een burnout 'zo goed mogelijk' te doen, en dat is contraproductief. Ik mag van haar de komende maand nog niet meer doen dan ik nu doe. Moet me er dus nóg meer bij neerleggen.
De afgelopen weken was ik veel alleen thuis, maar deze week heeft m'n vriend vrij, en da's superleuk natuurlijk, maar ik merk wel dat dat dubbel zo vermoeiend is. Ik wil dan toch wat meer dingen doen en kunnen, en gewoon al het feit dat er meer interactie is de hele dag vergt meer inspanning. Gelukkig heb ik hem wel goed kunnen uitleggen wat de psych zei, en dat maakt dat hij niet meer zoiets heeft van 'je mag niet helemaal stilvallen', maar me nu af en toe op een stoel zet en dingen uit m'n handen neemt, en er zelfs op toeziet dat ik op tijd in m'n bed kruip. Fijn. Voor hem moet het ook wel heel hard wennen zijn, denk ik, dat ik opeens bijna niks meer aankan.
Kijken jullie ook zo hard uit naar beter weer? Ik las hier al over moestuintjes, daar doe ik helemaal mee mee. Rustgevend vind ik dat.
Ik vind het nog wat moeilijk om op iedereen te reageren, maar dat komt wel als ik wat langer meelees en beter weet wie wie is, en als ik wat meer ruimte in m'n hoofd heb. Bij de psycholoog maandag was het best okee. Ik zat er wel wat m'n wazige zelf te wezen, en het was nog vooral kennismaking, dus nog niet meteen met iets aan de slag. Best confronterend ook, ze heeft me behoorlijk teruggefloten: ook nu nog probeer ik het hebben van een burnout 'zo goed mogelijk' te doen, en dat is contraproductief. Ik mag van haar de komende maand nog niet meer doen dan ik nu doe. Moet me er dus nóg meer bij neerleggen.
De afgelopen weken was ik veel alleen thuis, maar deze week heeft m'n vriend vrij, en da's superleuk natuurlijk, maar ik merk wel dat dat dubbel zo vermoeiend is. Ik wil dan toch wat meer dingen doen en kunnen, en gewoon al het feit dat er meer interactie is de hele dag vergt meer inspanning. Gelukkig heb ik hem wel goed kunnen uitleggen wat de psych zei, en dat maakt dat hij niet meer zoiets heeft van 'je mag niet helemaal stilvallen', maar me nu af en toe op een stoel zet en dingen uit m'n handen neemt, en er zelfs op toeziet dat ik op tijd in m'n bed kruip. Fijn. Voor hem moet het ook wel heel hard wennen zijn, denk ik, dat ik opeens bijna niks meer aankan.
Kijken jullie ook zo hard uit naar beter weer? Ik las hier al over moestuintjes, daar doe ik helemaal mee mee. Rustgevend vind ik dat.
woensdag 29 april 2015 om 14:38
Moondancer: moeilijk hè, de stap zetten om thuis te blijven. Maar wel een goeie en belangrijke, dat kan ik je alvast verzekeren. Veel advies kan ik je nog niet geven (buiten: goed voor jezelf (laten) zorgen en naar je lichaam luisteren) gezien ik ook nog niet echt ver in het hele proces zit, maar 'k wil je alvast even een hart onder de riem steken. Je zal hier in dit topic alleszins steun kunnen vinden.
woensdag 29 april 2015 om 15:05
Welkom Moondancer!! Klinkt pittig,.. Fijn dat je vriend dan de keuze maar even maakt, hielp mij ook wel in t begin. Je bent dan zo kwetsbaar en bang voor reacties of mensen teleur te stellen. En helaas gebeurt dat toch wel, maar leer je ook hoe mensen om je geven en wie en wat er belangrijk is. 10u per dag werken is sowieso bizar lang...! 5dagen per week! Pfff... Respect!
Probeer even helemaal niks te doen, geen prikkels opzoeken, veel slapen en je lekker ziekgemeld laten. En volgende week zie je wel hoe je evt een gesprek aangaat op t werk om de situatie te bespreken. Of bezoek aan bedrijfsarts aan te vragen oid. Zet m op!
Naoko, fijn weer wat te horen! Je vriend doet t al goed zeg! Fijn! Die steun heb je nodig, blijven communiceren is wel belangrijk, anders groei je misschien uit elkaar. Hij hoeft niet alles te begrijpen; want dan die je vaak misschien zelf ook niet. Als hij maar beetje weet wat er in je omgaat...
Logisch dat je niet op iedereen reageert,de groep neemt toe hier haha dus ik kan t ook niet allemaal bij houden aangezien de topic al sinds augustus ju bestaat. Vienna en ik zijn volgens mij vanaf t begin hier al;-), daarna actieve Bloem erbij haha de rest komt iets sporadischer , maar als is prima! T moet vooral geen 'moeten' zijn! Alleen meelezen mag ook!
Knuffel voor iedereen
Probeer even helemaal niks te doen, geen prikkels opzoeken, veel slapen en je lekker ziekgemeld laten. En volgende week zie je wel hoe je evt een gesprek aangaat op t werk om de situatie te bespreken. Of bezoek aan bedrijfsarts aan te vragen oid. Zet m op!
Naoko, fijn weer wat te horen! Je vriend doet t al goed zeg! Fijn! Die steun heb je nodig, blijven communiceren is wel belangrijk, anders groei je misschien uit elkaar. Hij hoeft niet alles te begrijpen; want dan die je vaak misschien zelf ook niet. Als hij maar beetje weet wat er in je omgaat...
Logisch dat je niet op iedereen reageert,de groep neemt toe hier haha dus ik kan t ook niet allemaal bij houden aangezien de topic al sinds augustus ju bestaat. Vienna en ik zijn volgens mij vanaf t begin hier al;-), daarna actieve Bloem erbij haha de rest komt iets sporadischer , maar als is prima! T moet vooral geen 'moeten' zijn! Alleen meelezen mag ook!
Knuffel voor iedereen
woensdag 29 april 2015 om 15:20
Naoko, wat fijn dat je vriend zo goed voor je zorgt en begrip heeft voor je situatie. Kon je het een beetje vinden met je psycholoog? Ik probeerde vandaag de huisarts te bellen voor een doorverwijzing maar tijdens het telefonisch spreekuur waren steeds alle lijnen bezet. Morgen maar weer proberen. Dankjewel voor het hart onder de riem.
Inge, ik ben inderdaad bang om mensen teleur te stellen of boos te maken doordat ik ze in een lastige positie breng met mijn ziekmelding. Voor mezelf kiezen klinkt rationeel heel positief, maar gevoelsmatig zorgt het voor paniek. k heb net een film gekeken en ben er nu gewoon moe van, bizar. ga maar weer even slapen.
Inge, ik ben inderdaad bang om mensen teleur te stellen of boos te maken doordat ik ze in een lastige positie breng met mijn ziekmelding. Voor mezelf kiezen klinkt rationeel heel positief, maar gevoelsmatig zorgt het voor paniek. k heb net een film gekeken en ben er nu gewoon moe van, bizar. ga maar weer even slapen.
woensdag 29 april 2015 om 16:13
Hoi, ik ben pas op pagina 3 met lezen en herken al veel, hoewel ik (nog) geen lichamelijke klachten heb. En 1 ander groot verschil (denk ik, of misschien zie ik het verkeerd) ik ben benieuwd hoe jullie erover denken:
Als ik veel 'niks' doe: beetje surfen, tv kijken, lezen, niksen, dan voel ik me daar heel slecht over, schuldig, lui, en dat wordt snel steeds erger, alsof ik door veel te rusten mezelf depressief maak. Terwijl als ik wat meer doe, leuke dingen, nadat ik over het zenuwachtige gevoel, het geen zin-gevoel en de weerstand heen ben gestapt, het gevoel heb dat het dan beter gaat, dat ik me beter voel. En toch komt er dan altijd weer zo'n dag dat het niet lukt, het 'geen zin' is dan te sterk en dan begint het weer van voor af aan (geen zin, niks doen, toch maar een keer iets doen, gaat weer iets beter, nog iets doen, weer iets beter, dan bam, neeeeergens zin in)
Beetje warrig verhaal ben ik bang... Herkent iemand dit ondanks de warrigheid?
Als ik veel 'niks' doe: beetje surfen, tv kijken, lezen, niksen, dan voel ik me daar heel slecht over, schuldig, lui, en dat wordt snel steeds erger, alsof ik door veel te rusten mezelf depressief maak. Terwijl als ik wat meer doe, leuke dingen, nadat ik over het zenuwachtige gevoel, het geen zin-gevoel en de weerstand heen ben gestapt, het gevoel heb dat het dan beter gaat, dat ik me beter voel. En toch komt er dan altijd weer zo'n dag dat het niet lukt, het 'geen zin' is dan te sterk en dan begint het weer van voor af aan (geen zin, niks doen, toch maar een keer iets doen, gaat weer iets beter, nog iets doen, weer iets beter, dan bam, neeeeergens zin in)
Beetje warrig verhaal ben ik bang... Herkent iemand dit ondanks de warrigheid?
woensdag 29 april 2015 om 16:26
Gear, je warrigheid is heel herkenbaar! Dat schuldig voelen voelen en lui enz (allemaal negatieve klank worden hoe je ze zo weerschrijft) hebben we volgens mij allemaal (gehad). Maar dat went echt... Het hoort er denk ik bij, bij je op en neergaande spiraal. Hoe lastig ook. Probeer dus vooral dat schuldgevoel of onnuttige gevoel los te laten en t gewoon te laten zijn... Klinkt makkelijker dan t is, dat weet ik helaas ook maar al te goed. Maar opeens lukt het. Schuldgevoelens of bezig zijn wat anderen denken/vinden, bezig zijn met verwachtingen van anderen (terwijl je ze vaak niet eens precies weet!) kost zooooveeeellll energie, is echt zonde!!
Dus heeft ook geen nut. Je gedachtes erbij omdraaien, en letterlijk hardop zeggen, 'vandaag heeft m'n lichaam dit blijkbaar nodig, dus ik ben er trots op dat ik ernaar luister en handel en alleen de nodige dingetjes doe vandaag of desnoods de hele dag niks nuttigs doe' want dat geeft me uiteindelijk weer energie om later wel wat leuks te doen! Klinkt al stuk positiever dan toch? En als je er te lang in blijft hangen, wel jezelf beetje dwingen te gaan wandelen of de 'hang-neiging' te doorbreken.. Met iets simpels en anders.
Ik heb ook een keer gelezen dat t uiteindelijk ook helpt je normale gewoontes te doorbreken, dus een andere route naar de supermarkt, iets heel anders maken dan normaal. Eerst ontbijten dan pas douchen (als je dat evt normaal niet doet). Vooral niet zo streng zijn voor jezelf, je bent nou eenmaal 'ziek' en minder fit... Dus kan je niet alles wat je normaal doet.
Succes!
Dus heeft ook geen nut. Je gedachtes erbij omdraaien, en letterlijk hardop zeggen, 'vandaag heeft m'n lichaam dit blijkbaar nodig, dus ik ben er trots op dat ik ernaar luister en handel en alleen de nodige dingetjes doe vandaag of desnoods de hele dag niks nuttigs doe' want dat geeft me uiteindelijk weer energie om later wel wat leuks te doen! Klinkt al stuk positiever dan toch? En als je er te lang in blijft hangen, wel jezelf beetje dwingen te gaan wandelen of de 'hang-neiging' te doorbreken.. Met iets simpels en anders.
Ik heb ook een keer gelezen dat t uiteindelijk ook helpt je normale gewoontes te doorbreken, dus een andere route naar de supermarkt, iets heel anders maken dan normaal. Eerst ontbijten dan pas douchen (als je dat evt normaal niet doet). Vooral niet zo streng zijn voor jezelf, je bent nou eenmaal 'ziek' en minder fit... Dus kan je niet alles wat je normaal doet.
Succes!
woensdag 29 april 2015 om 16:32
Oh Moondancer, niet leuk!
Ik hoop dat je in je oren kan knopen dat het ook voor je werkgever beter is als je nu goed je rust pakt, om erger te voorkomen. Je lichaam trekt niet voor niets aan de bel! En echt, voor jou ziekmelding zijn heus praktische oplossingen. Ik zou idd even een paar dagen goed rusten en kijken of je daarvan wat opknapt. Zo niet, vraag of je baas een afspraak kan maken met een bedrijfsarts, ik heb dat als erg prettig ervaren, dat iemand meedenkt en ook als extra 'front' tegen de verwachtingen van werkgever. Als er een brief op de mat valt van je werkgever met: 'Moondancer kan de komende x weken/maanden maar x uren per dag/week werken, duidelijk afgebakende taken zonder druk', voelt dat toch meer alsof de beslissing niet jouzelf aangerekend kan worden. Zo heb ik dat althans ervaren.
Voor nu: slaap lekker!
@Naoko, wel vast fijn dat het gesprek met de psych ok was! Dat is klare taal van haar. En goed ook, mijn eigen psycholoog probeerde me maar steeds zoveel mogelijk te activeren, maar ik had zelf wel door dat dat echt niet het antwoord was. Ik denk dat de meeste mensen met BO juist het karakter hebben van te veel te snel te willen en te doen, maar dat helpt je hier idd niet erg mee.
Ik ben op kleine schaal aan het moestuinieren, ik was anders bang dat het een 'moeten' werd. Maar heb mijn dakterras wel helemaal leuk met plantjes en bloemetjes, dus die zon mag zeker weer komen!
Net bij de psychiater geweest, en besloten het een kansje te geven de AD wat op te hogen. Hij neigde zelf een beetje meer naar iets anders erbij, maar jeetje, dan voel ik me helemaal een vat vol pillen. Dus dat maar niet. Ik vind het wel een beetje gek dat hij me echt een soort medisch mirakel vind, met al mijn klachten en slechte conditie, en dat vind ik best gek, gezien er zoveel mensen met BO zijn in nederland en als ik me meet met jullie, alles wat ik doormaak gewoon part of the game is. Goed, we zullen zien.
Ik hoop dat je in je oren kan knopen dat het ook voor je werkgever beter is als je nu goed je rust pakt, om erger te voorkomen. Je lichaam trekt niet voor niets aan de bel! En echt, voor jou ziekmelding zijn heus praktische oplossingen. Ik zou idd even een paar dagen goed rusten en kijken of je daarvan wat opknapt. Zo niet, vraag of je baas een afspraak kan maken met een bedrijfsarts, ik heb dat als erg prettig ervaren, dat iemand meedenkt en ook als extra 'front' tegen de verwachtingen van werkgever. Als er een brief op de mat valt van je werkgever met: 'Moondancer kan de komende x weken/maanden maar x uren per dag/week werken, duidelijk afgebakende taken zonder druk', voelt dat toch meer alsof de beslissing niet jouzelf aangerekend kan worden. Zo heb ik dat althans ervaren.
Voor nu: slaap lekker!
@Naoko, wel vast fijn dat het gesprek met de psych ok was! Dat is klare taal van haar. En goed ook, mijn eigen psycholoog probeerde me maar steeds zoveel mogelijk te activeren, maar ik had zelf wel door dat dat echt niet het antwoord was. Ik denk dat de meeste mensen met BO juist het karakter hebben van te veel te snel te willen en te doen, maar dat helpt je hier idd niet erg mee.
Ik ben op kleine schaal aan het moestuinieren, ik was anders bang dat het een 'moeten' werd. Maar heb mijn dakterras wel helemaal leuk met plantjes en bloemetjes, dus die zon mag zeker weer komen!
Net bij de psychiater geweest, en besloten het een kansje te geven de AD wat op te hogen. Hij neigde zelf een beetje meer naar iets anders erbij, maar jeetje, dan voel ik me helemaal een vat vol pillen. Dus dat maar niet. Ik vind het wel een beetje gek dat hij me echt een soort medisch mirakel vind, met al mijn klachten en slechte conditie, en dat vind ik best gek, gezien er zoveel mensen met BO zijn in nederland en als ik me meet met jullie, alles wat ik doormaak gewoon part of the game is. Goed, we zullen zien.
woensdag 29 april 2015 om 17:29
Spannend Bloem weer iets ophogen, hopelijk met niet al te veel bijwerkingen opnieuw .. Naar 112,5mg dan?
Apart dat je psych je zo bijzonder vindt.. Je klinkt idd niet heel anders dan wat wij voelen, en zolang ben je ook nog niet bezig, gezien anderen. Gelukkig dat je dat niet aantrekt wat de psych zegt, aangezien je hier vergelijkbare dingen leest:-). Goed zo!
Gear, slim dan dat je t overneemt hoe wij t formuleren als je jezelf er maar wel in herkent idd;-).
Zo, ik weer volle werkdag erop zitten! Was wel druk, maar nu lekker thuis. En alweer languit op de bank met heerlijke warme katjes op schoot! Ze blijven zo lekker knuffelig en je echt soort welkom heten:-). M'n vriend is vrij vandaag dus die kookt lekker (al had ik gister al boodschappen gedaan;-). Dus hoef lekker niks meer vanavond!
Apart dat je psych je zo bijzonder vindt.. Je klinkt idd niet heel anders dan wat wij voelen, en zolang ben je ook nog niet bezig, gezien anderen. Gelukkig dat je dat niet aantrekt wat de psych zegt, aangezien je hier vergelijkbare dingen leest:-). Goed zo!
Gear, slim dan dat je t overneemt hoe wij t formuleren als je jezelf er maar wel in herkent idd;-).
Zo, ik weer volle werkdag erop zitten! Was wel druk, maar nu lekker thuis. En alweer languit op de bank met heerlijke warme katjes op schoot! Ze blijven zo lekker knuffelig en je echt soort welkom heten:-). M'n vriend is vrij vandaag dus die kookt lekker (al had ik gister al boodschappen gedaan;-). Dus hoef lekker niks meer vanavond!
woensdag 29 april 2015 om 17:48
quote:Gear schreef op 29 april 2015 @ 16:13:
Hoi, ik ben pas op pagina 3 met lezen en herken al veel, hoewel ik (nog) geen lichamelijke klachten heb. En 1 ander groot verschil (denk ik, of misschien zie ik het verkeerd) ik ben benieuwd hoe jullie erover denken:
Als ik veel 'niks' doe: beetje surfen, tv kijken, lezen, niksen, dan voel ik me daar heel slecht over, schuldig, lui, en dat wordt snel steeds erger, alsof ik door veel te rusten mezelf depressief maak. Terwijl als ik wat meer doe, leuke dingen, nadat ik over het zenuwachtige gevoel, het geen zin-gevoel en de weerstand heen ben gestapt, het gevoel heb dat het dan beter gaat, dat ik me beter voel. En toch komt er dan altijd weer zo'n dag dat het niet lukt, het 'geen zin' is dan te sterk en dan begint het weer van voor af aan (geen zin, niks doen, toch maar een keer iets doen, gaat weer iets beter, nog iets doen, weer iets beter, dan bam, neeeeergens zin in)
Beetje warrig verhaal ben ik bang... Herkent iemand dit ondanks de warrigheid?
Wat ik las in een Burn Out Selfhelp boek en wat ik nog steeds toepas: gedoseerde actie. Even wat doen, even niksen, dan weer wat doen, weer rusten. Zo smeer ik alles uit over de dag en verdeel ik mijn energie goed. Bij mij is het echt zo dat ik niet te veel moet doen maar ook echt niet te weinig, maar het is wel even een zoektocht naar wat de fijne dingen voor jou zijn om te doen, waar je energie van krijgt maar niet te vermoeiend zijn. Voor mij is dat bv paardrijden en een oppashondje wat ik heb. Maar ook uit eten gaan, ff met de auto de stad uit met lief, koken, met een boekje in de zon, zwemmen, film kijken met beste vriend... Ik zorg dat ik genoeg van die dingen in mijn week heb en de rest verlummel ik een beetje.
Net meteen maar extra pil erbij genomen. Beetje wazig maar wel ok.
Hoi, ik ben pas op pagina 3 met lezen en herken al veel, hoewel ik (nog) geen lichamelijke klachten heb. En 1 ander groot verschil (denk ik, of misschien zie ik het verkeerd) ik ben benieuwd hoe jullie erover denken:
Als ik veel 'niks' doe: beetje surfen, tv kijken, lezen, niksen, dan voel ik me daar heel slecht over, schuldig, lui, en dat wordt snel steeds erger, alsof ik door veel te rusten mezelf depressief maak. Terwijl als ik wat meer doe, leuke dingen, nadat ik over het zenuwachtige gevoel, het geen zin-gevoel en de weerstand heen ben gestapt, het gevoel heb dat het dan beter gaat, dat ik me beter voel. En toch komt er dan altijd weer zo'n dag dat het niet lukt, het 'geen zin' is dan te sterk en dan begint het weer van voor af aan (geen zin, niks doen, toch maar een keer iets doen, gaat weer iets beter, nog iets doen, weer iets beter, dan bam, neeeeergens zin in)
Beetje warrig verhaal ben ik bang... Herkent iemand dit ondanks de warrigheid?
Wat ik las in een Burn Out Selfhelp boek en wat ik nog steeds toepas: gedoseerde actie. Even wat doen, even niksen, dan weer wat doen, weer rusten. Zo smeer ik alles uit over de dag en verdeel ik mijn energie goed. Bij mij is het echt zo dat ik niet te veel moet doen maar ook echt niet te weinig, maar het is wel even een zoektocht naar wat de fijne dingen voor jou zijn om te doen, waar je energie van krijgt maar niet te vermoeiend zijn. Voor mij is dat bv paardrijden en een oppashondje wat ik heb. Maar ook uit eten gaan, ff met de auto de stad uit met lief, koken, met een boekje in de zon, zwemmen, film kijken met beste vriend... Ik zorg dat ik genoeg van die dingen in mijn week heb en de rest verlummel ik een beetje.
Net meteen maar extra pil erbij genomen. Beetje wazig maar wel ok.
woensdag 29 april 2015 om 21:52
Welkom Moondancer! Heel herkenbaar de eerste keer dat je te horen krijgt dat je overspannen/BO bent en thuis moet blijven, dat is frustrerend, onbegrijpelijk, emotioneel, verdrietig,... dat is het laatste wat je wil. Probeer vooral rust te nemen en je emoties te laten vloeien. Het komt echt allemaal weer goed, nu eerst goed voor jezelf zorgen.
He Naoka. Je zeker niet verontschuldigen dat je niet op iedereen antwoord en niet iedere dag schrijft. Dat hoeft ook helemaal niet. Lekker schrijven en reageren als je zin in hebt, past ook heel goed bij BO. Fijn dat je vriend je begrijpt. Heb zelf gemerkt dat er over (blijven) communiceren het best werkt en je daar veel begrip voor krijgt. Joepie nog iemand die met de moestuintjes meedoet
@Gear: we hebben echt al veel neergepend ondertussen, soms ook een beetje off-topic. Kan mij voorstellen dat alles lezen, best veel is geworden. En poeh wat heb ik mij schuldig gevoeld om mijn 'luie' gedrag, dan toch proberen van alles te doen en weer in een dipje komen. En zo in een vicieuze cirkel terecht komen. Heb van mijn BO-coach de opdracht gekregen om telkens max 15 min iets te doen en dan een pauze van 1 a 2 uur. In dat kwartier doe je alleen dingen die je echt echt echt wil doen en leuk vindt. Dit kan je dan verder uitbreiden. Het heeft mij geholpen om mij minder schuldig te voelen en vooral even alleen maar aan jezelf te denken.
@Bloem: spannend die ophoging van AD. Hoop dat je het gewenste effect krijgt. x
@Inge: Zalig de katjes knuffelend op de bank en vriend laten koken. Klinkt als een perfecte avond.
Ben vandaag onverwachts een dagje naar de dierentuin geweest. We hadden nog kaartjes die voor het einde van de maand op moesten. Mam en ik hebben er een koffieroute van gemaakt. Op ons gemakje de hele zoo gezien en ieder uur even rusten. Er waren al veel baby's, zeker die van de ringstaart maki's waren super schattig. Dus veel ooohhh's en aaaahhh's.
He Naoka. Je zeker niet verontschuldigen dat je niet op iedereen antwoord en niet iedere dag schrijft. Dat hoeft ook helemaal niet. Lekker schrijven en reageren als je zin in hebt, past ook heel goed bij BO. Fijn dat je vriend je begrijpt. Heb zelf gemerkt dat er over (blijven) communiceren het best werkt en je daar veel begrip voor krijgt. Joepie nog iemand die met de moestuintjes meedoet
@Gear: we hebben echt al veel neergepend ondertussen, soms ook een beetje off-topic. Kan mij voorstellen dat alles lezen, best veel is geworden. En poeh wat heb ik mij schuldig gevoeld om mijn 'luie' gedrag, dan toch proberen van alles te doen en weer in een dipje komen. En zo in een vicieuze cirkel terecht komen. Heb van mijn BO-coach de opdracht gekregen om telkens max 15 min iets te doen en dan een pauze van 1 a 2 uur. In dat kwartier doe je alleen dingen die je echt echt echt wil doen en leuk vindt. Dit kan je dan verder uitbreiden. Het heeft mij geholpen om mij minder schuldig te voelen en vooral even alleen maar aan jezelf te denken.
@Bloem: spannend die ophoging van AD. Hoop dat je het gewenste effect krijgt. x
@Inge: Zalig de katjes knuffelend op de bank en vriend laten koken. Klinkt als een perfecte avond.
Ben vandaag onverwachts een dagje naar de dierentuin geweest. We hadden nog kaartjes die voor het einde van de maand op moesten. Mam en ik hebben er een koffieroute van gemaakt. Op ons gemakje de hele zoo gezien en ieder uur even rusten. Er waren al veel baby's, zeker die van de ringstaart maki's waren super schattig. Dus veel ooohhh's en aaaahhh's.
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 29 april 2015 om 22:08
Goede tip *bloem, bedankt.
En bedankt vienna, ik weet alleen niet meer wat ik echt leuk vind om te doen. Je hoort dan vaak "denk terug aan vroeger, wat vond je als kind leuk om te doen?" Maar ook dat weet ik serieus echt niet. Dat is denk ik ook de reden / een van de redenen dat ik nu tegen overspannenheid aanzit: Dat ik al zo lang dingen doe die helemaal niet bij mij passen, dat ik niet weet wat nou wel bij mij past, wat mijn kwaliteiten zijn.
Maar ik ga weer lezen anders heb ik het alleen maar over mezelf!
En bedankt vienna, ik weet alleen niet meer wat ik echt leuk vind om te doen. Je hoort dan vaak "denk terug aan vroeger, wat vond je als kind leuk om te doen?" Maar ook dat weet ik serieus echt niet. Dat is denk ik ook de reden / een van de redenen dat ik nu tegen overspannenheid aanzit: Dat ik al zo lang dingen doe die helemaal niet bij mij passen, dat ik niet weet wat nou wel bij mij past, wat mijn kwaliteiten zijn.
Maar ik ga weer lezen anders heb ik het alleen maar over mezelf!
woensdag 29 april 2015 om 22:51
Gear, ik wist ook lange tijd niet meer wat ik écht leuk vond en wie ik eigenlijk was... Was erg verdrietig om op te merken. Ik ben gewoon een lijstje gaan maken, met simpele dingen.. En soms haalde ik weer wat weg omdat ik dat graag leuk wilde vinden maar eigenlijk dan helemaal niet leuk vond;-).
Maar begonnen met 'zon' , spelende kinderen, de lente die begint, een fijn etentje , toeren door de omgeving en steeds kwam er weer iets bij. Idd zoals vroeger... Ik ben weer legpuzzels gaan maken, werkt heel mindful (Doe ik nu niet meer, lastig met 2 kittens in huis). En kleuren voor volwassenen, doe ik soms als ik me onrustig voel nog steeds weleens.
Kittens nemen is bij mij de beste therapie geweest .
Maar je mag best nu boos, verdrietig, gefrustreerd zijn.. Je vindt vanzelf dingen die je echt wel leuk vindt! Je hebt een groot deel niet in de hand, dus laat t begaan, doe wat op momenten goed voelt. Sluit je niet teveel af van de buitenwereld, deed ik een tijdje wel.. Maar is eigenlijk helemaal niet fijn. En zie wat de dag wel of niet brengt!
Ik kon ook veel dingen die ik eigenlijk wel leuk vond sowieso in t begin niet.. Filmpje kijken, laat staan naar de bioscoop. Te spannende films voelde ik me letterlijk gespannen door. De prikkels of snelle beelden idem.. Dus cafeetje pf restaurant bezoek ging ook echt niet. Adrenaline gierde voelbaar door m'n lijf bij alleen al niks doen... Dat is wat echt vooral met rust en weinig prikkels eerst moet zakken voordat je vaak stappen kunt maken..
Maar begonnen met 'zon' , spelende kinderen, de lente die begint, een fijn etentje , toeren door de omgeving en steeds kwam er weer iets bij. Idd zoals vroeger... Ik ben weer legpuzzels gaan maken, werkt heel mindful (Doe ik nu niet meer, lastig met 2 kittens in huis). En kleuren voor volwassenen, doe ik soms als ik me onrustig voel nog steeds weleens.
Kittens nemen is bij mij de beste therapie geweest .
Maar je mag best nu boos, verdrietig, gefrustreerd zijn.. Je vindt vanzelf dingen die je echt wel leuk vindt! Je hebt een groot deel niet in de hand, dus laat t begaan, doe wat op momenten goed voelt. Sluit je niet teveel af van de buitenwereld, deed ik een tijdje wel.. Maar is eigenlijk helemaal niet fijn. En zie wat de dag wel of niet brengt!
Ik kon ook veel dingen die ik eigenlijk wel leuk vond sowieso in t begin niet.. Filmpje kijken, laat staan naar de bioscoop. Te spannende films voelde ik me letterlijk gespannen door. De prikkels of snelle beelden idem.. Dus cafeetje pf restaurant bezoek ging ook echt niet. Adrenaline gierde voelbaar door m'n lijf bij alleen al niks doen... Dat is wat echt vooral met rust en weinig prikkels eerst moet zakken voordat je vaak stappen kunt maken..
donderdag 30 april 2015 om 09:08
Oef, herkenbaar zeg Inge. Ik moest ook van de haptonoom een lijstje maken in het begin met dingen waar ik energie van kreeg of fijn vond, en dat werd me toch een kort lijstje... Maar goed, toen kon ik ook amper wat. Nog steeds kan ik me soms gefrustreerd voelen, bijvoorbeeld dat ik niet kleur voor volwassenen. Omdat ik me niet over het gevoel heen kan zetten van: ik ga me daar toch niet zitten kleuren voor volwassen? (Sorry hoor kleurders ) Ik vind dat niet cool ofzo of niet bij mij passen, iig voel ik weerstand. Maar aan de andere kant heb ik het gevoel dat ik daar misschien tegen in moet gaan, omdat ik het 'vermijd' of denk dat ik het idee dat ik heb van mezelf moet veranderen omdat dit me beperkt.
Terwijl, op andere dagen, ik dan weer denk: nou en! Als ik geen zin heb om te kleuren, heb ik lekker geen zin om te kleuren, ik mag dat toch zeker zelf weten! Dat zijn wel fijnere dagen
Een soort strijd tussen wat je wil, wat je zou moeten willen en wat je denkt dat goed is voor jezelf. Ik vind dat echt onzekermakend. Dat gaat echt diep. Hebben jullie hier wijsheid over?
Terwijl, op andere dagen, ik dan weer denk: nou en! Als ik geen zin heb om te kleuren, heb ik lekker geen zin om te kleuren, ik mag dat toch zeker zelf weten! Dat zijn wel fijnere dagen
Een soort strijd tussen wat je wil, wat je zou moeten willen en wat je denkt dat goed is voor jezelf. Ik vind dat echt onzekermakend. Dat gaat echt diep. Hebben jullie hier wijsheid over?
donderdag 30 april 2015 om 10:12
Het is echt niet makkelijk om uit te vinden wat je ECHT leuk vindt. Zet vooral geen druk op jezelf Gear, probeer kleine dingetjes uit en dat moet zeker niet spectaculair zijn. Een wandelingtje, tijdschrift bladeren, ontspanningsoefening, (makkelijk) receptje maken,... vind je het leuk? Geeft het je energie?
Oei Bloem, heb het idee dat je om de heilige graal vraagt. Is voor mij ook een strijd, met veel twijfels. Merk als ik activiteiten doe die ik prettig vind, meer in een flow geraak en hierdoor beter weet wat ik wil. En good old mindfullness geeft mij ook wel rust, als ik hierover pieker. De vraag moeten willen, probeer ik te vermijden. Dat is een vraag waar je eigenlijk geen antwoord op kunt geven, het is opgelegd door (oude) denkpatronen, eisen van de samenleving, ... Misschien is stap 1 die vraag weglaten en focussen op: wat wil ik?
Je voorbeeld over kleuren voor volwassenen is zo herkenbaar. Het is gewoon een activiteit die niet bij mij past, niet stoer genoeg Hoe was je eerste groepsles?
Heb goed nieuws gekregen en ben nu helemaal stressie. Ben aangenomen! Eigenlijk best wel trots dat het mij gelukt is, alleen willen ze mij volgende week al spreken over hoe nu verder (je hoeft niet meteen te beginnen, maar ze hebben natuurlijk wel enkele plekken die ze willen invullen) en heb nu al stress. Wat als ze wel graag willen dat ik binnenkort al begin? Snap nu echt niet meer waar ik mee bezig was, waarom was ik aan het solliciteren?
Oei Bloem, heb het idee dat je om de heilige graal vraagt. Is voor mij ook een strijd, met veel twijfels. Merk als ik activiteiten doe die ik prettig vind, meer in een flow geraak en hierdoor beter weet wat ik wil. En good old mindfullness geeft mij ook wel rust, als ik hierover pieker. De vraag moeten willen, probeer ik te vermijden. Dat is een vraag waar je eigenlijk geen antwoord op kunt geven, het is opgelegd door (oude) denkpatronen, eisen van de samenleving, ... Misschien is stap 1 die vraag weglaten en focussen op: wat wil ik?
Je voorbeeld over kleuren voor volwassenen is zo herkenbaar. Het is gewoon een activiteit die niet bij mij past, niet stoer genoeg Hoe was je eerste groepsles?
Heb goed nieuws gekregen en ben nu helemaal stressie. Ben aangenomen! Eigenlijk best wel trots dat het mij gelukt is, alleen willen ze mij volgende week al spreken over hoe nu verder (je hoeft niet meteen te beginnen, maar ze hebben natuurlijk wel enkele plekken die ze willen invullen) en heb nu al stress. Wat als ze wel graag willen dat ik binnenkort al begin? Snap nu echt niet meer waar ik mee bezig was, waarom was ik aan het solliciteren?
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 30 april 2015 om 10:39
Oh Vienna, shiiiit haha! Wel supergoed dat het je gelukt is zeg!
Maar ik kan me helemaal voorstellen dat je er ook benauwd van wordt, ik word het ook al een beetje als ik het lees.
Even flink bestrijden met mindfulness en paardjes. En: je hoeft he-le-maal niks. Je bent niemand iets verplicht behalve jezelf, kijk gewoon aan of het bij je past op dit moment, of ze bereid zijn tot de herfst te wachten, of wees open over waar je nu staat en vraag of ze bij een volgende opening van een positie contact op zouden willen nemen. Alleen jij kan beslissen over wat jij wil en waar je je klaar voor voelt. Is het te vroeg? Dan niet. You are in charge.
groepsles bleek volgende week pas te beginnen, kwam me ook wel goed uit.
x!
Maar ik kan me helemaal voorstellen dat je er ook benauwd van wordt, ik word het ook al een beetje als ik het lees.
Even flink bestrijden met mindfulness en paardjes. En: je hoeft he-le-maal niks. Je bent niemand iets verplicht behalve jezelf, kijk gewoon aan of het bij je past op dit moment, of ze bereid zijn tot de herfst te wachten, of wees open over waar je nu staat en vraag of ze bij een volgende opening van een positie contact op zouden willen nemen. Alleen jij kan beslissen over wat jij wil en waar je je klaar voor voelt. Is het te vroeg? Dan niet. You are in charge.
groepsles bleek volgende week pas te beginnen, kwam me ook wel goed uit.
x!
donderdag 30 april 2015 om 12:15
Wat kunnen jullie dingen goed omschrijven zeg, ik heb echt veel aan jullie adviezen en verwoordingen. Als ik wat minder gaar ben zal ik ook wat uitgebreider op jullie reageren.
Vanochtend een mail aan mijn werkgevers gestuurd en aan het bureau wat mij bemiddeld heeft, om het één en ander uit te leggen. Ik kreeg een eerste prettige reactie terug. Maar het heeft me wel erg veel energie gekost. Vanmiddag komen mijn ouders me even een hart onder de riem steken voordat ze een maand op vakantie gaan.
Eigenlijk vind ik dat ik even het beddegoed moet wassen en de afwas moet doen (stomme vaatwasser is stuk), maar zit er zo tegenaan te hikken...
Vanochtend een mail aan mijn werkgevers gestuurd en aan het bureau wat mij bemiddeld heeft, om het één en ander uit te leggen. Ik kreeg een eerste prettige reactie terug. Maar het heeft me wel erg veel energie gekost. Vanmiddag komen mijn ouders me even een hart onder de riem steken voordat ze een maand op vakantie gaan.
Eigenlijk vind ik dat ik even het beddegoed moet wassen en de afwas moet doen (stomme vaatwasser is stuk), maar zit er zo tegenaan te hikken...
donderdag 30 april 2015 om 14:02
Dat uitzoeken wat je leuk vindt, dat hoort er blijkbaar bij iedereen bij. Ik heb het gevoel dat ik dat wel ongeveer weet, maar dat er heel wat dingen bij zijn die ik nu nog niet echt leuk vind, en dat is dan vooral omdat ze nog te vermoeiend zijn. Lezen bijvoorbeeld, dat is altijd al m'n ding geweest, maar ik vind het heel jammer dat ik er de concentratie nog niet voor heb.
Een goede graadmeter is voor mij als ik iets aan het doen ben en achteraf merk dat de wereld even 'weg' was. Met tekenen of muziek maken heb ik dat bijvoorbeeld. Of met tuinieren. Met sporten ook, maar dat lukt nog niet.
Het is dus wat de combinatie van leuk vinden en kunnen.
Vienna: vooral voor ogen houden dat het feit dat je bent aangenomen, niet wil zeggen dat je geen keuze meer hebt en dat het zo is dat je er moet beginnen. Je kan nog altijd alle kanten uit, naargelang wat voor jou het beste voelt.
Moondancer: het beddengoed en de afwas lopen niet weg, die hoeven niet nu te gebeuren! Ik herken het helemaal hoor, ik heb de eerste week dat ik thuis was ook vier dagen zitten denken dat ik hoognodig moest stofzuigen.
Wat mij in het begin hielp was opschrijven wat ik die dag wou doen. 1 ding dat ik zeker wou doen (bv. de afwas), een paar dingen die ik enkel mocht doen van mezelf als ik er energie voor over had (bv. beddengoed en de keuken beetje opruimen), en verder leuke dingen (zoals in de zon zitten en online wat dingen bestellen). Dat hielp om m'n dag wat te overzien, en niet te veel te willen doen. Echt waar, zie het heeeeeel erg klein de eerste dagen. Mijn dokter zei na twee weken: op een dag naar de winkel rijden én de was ophangen is al veel.
Een goede graadmeter is voor mij als ik iets aan het doen ben en achteraf merk dat de wereld even 'weg' was. Met tekenen of muziek maken heb ik dat bijvoorbeeld. Of met tuinieren. Met sporten ook, maar dat lukt nog niet.
Het is dus wat de combinatie van leuk vinden en kunnen.
Vienna: vooral voor ogen houden dat het feit dat je bent aangenomen, niet wil zeggen dat je geen keuze meer hebt en dat het zo is dat je er moet beginnen. Je kan nog altijd alle kanten uit, naargelang wat voor jou het beste voelt.
Moondancer: het beddengoed en de afwas lopen niet weg, die hoeven niet nu te gebeuren! Ik herken het helemaal hoor, ik heb de eerste week dat ik thuis was ook vier dagen zitten denken dat ik hoognodig moest stofzuigen.
Wat mij in het begin hielp was opschrijven wat ik die dag wou doen. 1 ding dat ik zeker wou doen (bv. de afwas), een paar dingen die ik enkel mocht doen van mezelf als ik er energie voor over had (bv. beddengoed en de keuken beetje opruimen), en verder leuke dingen (zoals in de zon zitten en online wat dingen bestellen). Dat hielp om m'n dag wat te overzien, en niet te veel te willen doen. Echt waar, zie het heeeeeel erg klein de eerste dagen. Mijn dokter zei na twee weken: op een dag naar de winkel rijden én de was ophangen is al veel.
zaterdag 2 mei 2015 om 11:56
Hmm, ophoging is nog niet zo leuk. Hoge hartslag, beetje hoofdpijn, wat pijnlijke benen en een terugvalletje in energie. Dat had ik de vorige keer na ophoging 75mg ook, maar toen stond er wel direct eigenlijk meer mentale rust tegenover. Dat blijft nu nog uit, maar kijk het nog even aan.
Oei, gisteren weer nieuwe gasten B&B, ging niet zo heel goed. Ik had me de hele dag redelijk zen weten te houden maar 15 min voor aankomst werd ik me toch een partijtje zenuwachtig. Het is fijner om zelf ergens binnen te komen dan te wachten wie er aan de deur verschijnt, vind ik. In een halve hyperventilatieaanval probeerde ik mezelf te kalmeren: ok, je hoeft alleen maar te blijven staan en je uitlegje te geven.... Was blij toen ik weer weg was
Inge, dat moest voor jou ook pittig zijn geweest, je eerste patienten, hoe ging dat?
Maar wel leuk: de opbrengsten gaan in een leuke dingen potje voor uit eten, reisjes, paardrijlessen... Dus er staan wel kadootjes tegenover!
Vienna, hoe gaat het daar?? Zenuwen al wat gezakt?
xx allemaal!
Oei, gisteren weer nieuwe gasten B&B, ging niet zo heel goed. Ik had me de hele dag redelijk zen weten te houden maar 15 min voor aankomst werd ik me toch een partijtje zenuwachtig. Het is fijner om zelf ergens binnen te komen dan te wachten wie er aan de deur verschijnt, vind ik. In een halve hyperventilatieaanval probeerde ik mezelf te kalmeren: ok, je hoeft alleen maar te blijven staan en je uitlegje te geven.... Was blij toen ik weer weg was
Inge, dat moest voor jou ook pittig zijn geweest, je eerste patienten, hoe ging dat?
Maar wel leuk: de opbrengsten gaan in een leuke dingen potje voor uit eten, reisjes, paardrijlessen... Dus er staan wel kadootjes tegenover!
Vienna, hoe gaat het daar?? Zenuwen al wat gezakt?
xx allemaal!
zaterdag 2 mei 2015 om 15:26
Vervelend dat je weer opnieuw even door de bijwerkingen moet, hopelijk voel je je straks er beter bij dan hiervoor!!
Snap dat je dan zenuwachtig bent voor die nieuwe mensen... Lastig!
Ik had de eerste keren met patienten, ook lichte paniekaanval, enorm misselijk warm enz. Heb zelfs enkele keer met leidinggevende ademhalingsoefeningen zitten doen;-). Als ik eenmaal ze binnen had gehaald, ging t goed. Al praatte ik in t begin sneller dan normaal en was daarna erg moe.. Eenmaal t vertrouwen dat ik t gewoon kon, en als ik eenmaal bezig het dus prima ging trok dat vervelende gevoel vooraf langzaam weg en per keer ging t wat beter. En soms op mindere dagen was het er weer even... Maar ik denk dat als je eenmaal vaker je praatje hebt gemaakt en weet wat je wil zeggen en merkt dat je gasten vnl lekker in de relax 'vakantie' mood zijn, het leuke gevoel de overhand krijgt:-)! Nu zal t ook door je medicijnen erger zijn denk ik! zet m op!
Snap dat je dan zenuwachtig bent voor die nieuwe mensen... Lastig!
Ik had de eerste keren met patienten, ook lichte paniekaanval, enorm misselijk warm enz. Heb zelfs enkele keer met leidinggevende ademhalingsoefeningen zitten doen;-). Als ik eenmaal ze binnen had gehaald, ging t goed. Al praatte ik in t begin sneller dan normaal en was daarna erg moe.. Eenmaal t vertrouwen dat ik t gewoon kon, en als ik eenmaal bezig het dus prima ging trok dat vervelende gevoel vooraf langzaam weg en per keer ging t wat beter. En soms op mindere dagen was het er weer even... Maar ik denk dat als je eenmaal vaker je praatje hebt gemaakt en weet wat je wil zeggen en merkt dat je gasten vnl lekker in de relax 'vakantie' mood zijn, het leuke gevoel de overhand krijgt:-)! Nu zal t ook door je medicijnen erger zijn denk ik! zet m op!
zondag 3 mei 2015 om 15:25
Oooohhhh leuk kittens Daar worden we wel blij van. In onze tuin hebben we al tig vogelnestjes, super lief om te zien hoe moeder en vadervogel in de weer zijn. Gisteren een jonge duif gered, hij zat vast in het gaas van de kippenren. Toen ik hem los kreeg, dacht ik laat hem los, die kan vast vliegen. Maakte het arme dier een noodlanding naar beneden. Bleek het om een jonge bosduif te gaan (buurman is duivenmelker en heeft hem nagekeken) en die kan nog helemaal niet vliegen (beestje was al zo groot als een sierduif). Hij zit nu onder de kruiwagen en moeder/vader komt regelmatig hem voor hem zorgen.
Merci voor jullie lieve reacties over mijn ben-aangenomen-stress. De rust is weergekeerd
Hoi Moondancer. Fijn dat je een lieve reactie van je werkgever gekregen hebt. Dat lucht vast op. Beddengoed loopt niet weg, vooral geen druk op jezelf zetten en niet teveel 'taken' per dag willen doen.
Jammer dat je niet meteen een goede reactie op de AD hebt, Bloem.Dat komt vast nog. Het lijkt mij spannend iedere keer nieuwe mensen bij de B&B begroeten. Je doet het wel heel goed, ondanks de spanning doe je toch de rondleiding. Spanning zal vast bij iedere keer wat minder worden. Oh een leuke-dingen-spaarpotjes, dat is tof! Veel leuks in het vooruitzicht?!
Merci voor jullie lieve reacties over mijn ben-aangenomen-stress. De rust is weergekeerd
Hoi Moondancer. Fijn dat je een lieve reactie van je werkgever gekregen hebt. Dat lucht vast op. Beddengoed loopt niet weg, vooral geen druk op jezelf zetten en niet teveel 'taken' per dag willen doen.
Jammer dat je niet meteen een goede reactie op de AD hebt, Bloem.Dat komt vast nog. Het lijkt mij spannend iedere keer nieuwe mensen bij de B&B begroeten. Je doet het wel heel goed, ondanks de spanning doe je toch de rondleiding. Spanning zal vast bij iedere keer wat minder worden. Oh een leuke-dingen-spaarpotjes, dat is tof! Veel leuks in het vooruitzicht?!
Always believe that something wonderful is about to happen.
