Jong en burnout

He Kaarsje, dan wonen echt niet ver van elkaar. De warmste en vriendelijkste streek van NL en B, hé?!



Toch best al een mooi gevulde agenda Bloem. Dat geeft inderdaad voldoening, zeker de coaching met zwemmen lijkt mij heel zinvol. Jammer dat je niet zomaar tussen de oudjes mag werken. Daar was je altijd heel enthousiast over en de meeste oudjes zijn verzot op bezoek. Taalcoach klinkt ook heel leuk en zinvol. Zag onlangs een vacature om een paar anders talige leerlingen extra te begeleiden, daar heeft de arbeidsgeneesheer een stokje voor gestoken.

Heb deze week nog twee mondelinge examens/sollicitatiegesprekken. Weet niet hoe ik het doe, maar kom altijd door tot de laatste ronde. Ga ze toch doen, al is het om te oefenen en wie weet. Een vacature is pas voor eind augustus/begin september, zou het misschien echt nog kunnen worden

Leuk Inge, de Keukenhof! Nog nooit geweest. Maar mijn internationale vriendinnen zeggen dat het erg de moeite waard is haha.



Zo, me net opgegeven als taalcoach nieuwe Nederlanders. Was wel leuk om een sollicitatiebrief te schrijven, ik heb het best in mijn vingers nog. Maar verder: zenuwen!! Vienna, wat is jou geheim, het lijkt jou echt zo makkelijk af te gaan, ik ben een beetje jaloers

Wow, twee sollicitaties maar weer! Sowieso erg fijn om te weten dat er zo veel vraag is naar jou talenten, ze moeten in de rij staan voor je! Heel veel succes



Maar goed, lijkt me wel superleuk, als taalcoach Rotterdam laten zien en taal oefenen: Ik wil graag poffertjes. Hoe veel kost dat? Dank u wel. Lekker!

Verder gaat het nog steeds heel erg up en down. Per week 3 mwah-dagen, 2 dagen hopeloos en 2 leuk. Werkt die AD nog wel, vraag ik me dan af. Ik zou mijn toestand in ieder geval niet stabiel willen noemen. Hmm... En nu heb ik ook al 3 dagen een tintelende neus? Er zijn ergere dingen op de wereld maar het voelt wel irritant.



xx

Mmmm lang antwoord getypt en dan van het forum gegooid worden. Kortere poging twee.



Keukenhof, klinkt heel leuk Inge. Heerlijk dat je genoten hebt en met meer energie weer thuis bent gekomen.



Bloem niet jaloers zijn. Eigenlijk ben ik weer in mijn eigen struikelblok aan het struikelen, dat altijd willen presteren. Op advies van omgeving, arts en coach, moet ik het solliciteren nu echt wel laten (het klinkt zo makkelijk en logische en is zo moeilijk). Dertigers zijn volgens mij best wel gegeerd op de arbeidsmarkt. Die droomjob komt voor ons allemaal echt wel!

Jammer dat je nog steeds zo wisselend bent. Is het emotioneel of ook qua energie? Over AD weet ik weinig, denk wel dat het steeds werking blijft hebben. Aan een tintelende neus, dan is er gewoon iemand leuk aan je aan t denken



Beel hoe is het met je moestuintje? Hier willen de tomaten niet echt. Heb een beetje vals gespeeld en stekjes op de markt gekocht. Ziet er meteen veel moestuin-achtiger uit.

TVP, ik ga dit topic eens doorlezen, zit (ook) op de rand, volgende week donderdag heb ik en afspraak met de huisarts

Welkom Gear! Lees rustig het forum door en stel gerust vragen. Succes met je afspraak donderdag.



Geen Koningsdag hier. Den Filip doet niet aan feestjes Familie van manlief komt een weekendje langs. Aan de ene kant heel leuk, alleen voelt het toch een beetje als mijn veilig cocon afgeven. Voel er toch wat spanning voor.



Was vandaag heel vroeg wakker en naar een documentaire van Louis theroux gekeken over honden in LA. Tranen met tuiten geweend. Super schattig hondjes, die gezond en lief zijn, maar moeten worden ingeslapen. Echt zo zielig. Dit was niet het beste begin van mijn dag. Gelukkig kreeg ik daarna een dikke knuffel van mijn kipjes (eentje blijft iedere ochtend voor mij staan tot ze een knuffel krijgt), wat zijn dieren toch lief

Hoe gaat het met je katjes Inge?

Sterkte Gear! Hopelijk vind je snel weer wat rust in je hoofd & lichaam!



@Vienna, ik snap dat heel goed, dat het toch wat spanning geeft. Ik zit zelf nog te dubben of ik met vriend mee ga naar Italie, huisje van schoonouders. Opzich leuk, maar 24/7 met schoonouders.... Het zijn schatten, maar het is wel veel. Ik zie mijn beste vriend niet eens 24/7, op een gegeven moment is het wel fijn je even af te kunnen zonderen. Maar: dat kan eigenlijk natuurlijk ook altijd en ze zullen daar zeker begrip voor hebben, als je even op bed een boekje gaat lezen ofzo. Of ze even de hort op stuurt en zelf lekker thuis blijft.

Wat leuk dat je knuffelkippen hebt, bijzonder! Ik heb gisteren ook fijn met de paarden geknuffeld op de manage, heerlijk.



@inge, mijn ups en downs gaan niet zoveer om energieniveau, dat wisselt wel wat van week tot week maar niet van dag tot dag. Maar mijn buien zijn zeer divers: van vrolijk en vol levenslust tot huilerig, wanhopig en uber-nerveus. Volgende week zie ik psych weer, misschien doet ophogen idd wel wat, zal het eens overleggen...



Weer nieuwe stappen in het vooruitzicht: naast het taalcoachen misschien, volgende week eerste groepsles paardrijden, met allemaal mensen die ik niet ken. En morgen onze eerste gasten in lief's appartement met Air bnb. We hebben immers twee huisjes, maar slapen bijna altijd samen dus gemiddeld 1 huisje over. En ik ben de host, gezien ik daar ook alle tijd voor heb. En het stelt natuurlijk weinig voor maar toch spannend! Ik probeer mezelf de vraag te stellen, waarom ik dat nou zo spannend vind.

1. dat ik het zodanig spannend vind en ga stressen dat ik er een terugval van krijg (angst voor de angst).

2. dat zich een probleem voordoet dat om improvisatie vraagt, niet mijn beste skill dezer dagen.

3. dat ik het graag goed wil doen, omdat ik Verantwoordelijkheid Zeer Serieus Neem, echt wel een valkuil van mij.



nou ja, ik doe mijn best om er open in te gaan.



knuffels voor alle kipjes hier!

Bedankt bloem en Vienna

Hoi allemaal,

Ik lees al een tijdje met jullie mee, en wil ook graag meeschrijven, want ik vind veel herkenning en steun in jullie verhalen. Ook ik heb immers de hoofdprijs gewonnen: een fikse burnout.



Begin maart ging ik een weekje op vakantie, iets waar ik raar genoeg weinig zin in had, omdat ik er naar mijn gevoel geen tijd voor had, er was te veel werk. Op de dag dat ik terugkwam een stevige griep gekregen, en de week daarna bleef ik dood- maar dan ook doodmoe. Maar een drietal uurtjes per dag kunnen werken, en dat weet ik natuurlijk aan de restanten van de griep. Het weekend erna bleef ik me, zoals wel vaker, druk maken over m'n werk, waarop een vriendin zei: "Pas maar op dat jij geen burnout krijgt, als het al niet zover is." En toen brak de dijk.



Ben nog bijna een week blijven werken, en eerst m'n werkgever en daarna de collega's verteld dat het niet goed met me ging, met veel huilen erbij. Ondertussen dook ook een rits lichamelijke klachten op: duizelig, wazig zien, zweten, hartkloppingen, trillende handen en elastieken knieën, ... En het vervelendst van al: een soort constante 'mist' in m'n hoofd, waardoor ik nog maar heel traag kon nadenken. En nog wou ik niet stoppen met werken, ik had immers nog deadlines te halen en kon het team waaraan ik leiding geef en dat erg op me steunt, toch niet in de steek laten?! Ik, die altijd alles aankon en altijd kon blijven doorgaan?!

Uiteindelijk heeft m'n werkgever me zowat naar huis/de huisarts gestuurd, wat ik toen moeilijk vond om te horen maar achteraf heel erg nodig bleek.



Ondertussen zit ik een maand thuis, en komt er nog minstens een maand bij. Gelukkig heb ik de liefste werkgever/collega's van de hele wereld, en krijg ik alle tijd die ik nodig heb om te herstellen. Veel tijd blijkt nodig, want in een maand is er nog maar weinig veranderd. Maandag heb ik een eerste afspraak bij de psycholoog, want ik wil hier écht mee aan de slag, in deze valkuil wil ik nooit meer lopen.



Hadden jullie dat ook, dat jullie in het begin van jullie burnout schrokken van hoe anders een burnout blijkt te zijn dan wat je je erbij had voorgesteld? Ik dacht altijd dat je dan op een bepaald moment besliste dat het te veel/genoeg was geweest. Maar blijkbaar is het geen keuze, maar iets dat je ondergaat en waar je opeens niet meer buiten kan.



Zo, een heel verhaal om mee te starten, oeps... Ik ben niet zo goed in bondig schrijven

Welkom Naoko! Mooie nick-naam trouwens.

Supervervelend dat je ook in het schuitje zit! Inderdaad gek hoe anders een burnout blijkt dan wat je je erbij voorstelde. Mijn schoonzusje had er al een poos een, en ergens diep van binnen keek ik er toch een heel klein beetje op neer, gewend als ik was met wilskracht en doorzettingsvermogen alle uitdagingen aan te kunnen, altijd nog wat extra's uit je reserves te kunnen putten. Ik vond er niet zo heel veel van, maar begrijpen deed ik het iig niet. Nog steeds vind ik het trouwens het bizarste wat ik ooit heb meegemaakt.



Het is best een klus om van altijd 120% geven, opeens op 30% te moeten opereren, en daar rust in vinden. Zelf maakte ik me in het begin echt een beetje gek door te gaan denken: ik moet dit accepteren, maar dat kan ik echt nooooit, en ik moet veranderen, maar dat betekent dat alles wat ik was niets meer voorstelt, wie ben ik dan eigenlijk etc etc etc. Behoorlijk zware kost. Inge verwoord het wel goed, wat nu belangrijk is, is leren niksen, leren lui zijn, niks te moeten, verandering en wijsheid komt vanzelf wanneer het komt, in therapie en door alles wat je op je pad tegenkomt de komende tijd. Tijd is je beste vriend!

Gaat allemaal goed komen hoor! Eerst maand is echt het allernaarste, nowhere to go but up.

Zo, moest even weg, maar nu nog even over mij



Bleh, hebben jullie ook last van het weer? Ik weet niet of het komt door de luchtvochtigheid ofzo, maar voel me erg wazig, alsof ik niet echt wakker wil worden. De eerste Air bnb gasten zijn weer weg! Was een erg leuk stel, dus in principe leuk, maar merkte wel dat ik in een soort overenthousiaste-nerveuzige modus raak, het energieventiel gaat wel ff open staan. Volgende keer kijken of ik er wat meer zen in kan houden.



Hoe is het met jullie allemaal? Beel, goede week gehad? En Stokstaartje en Sanna, nog steeds in een goede flow? Vienna, hoe was het met je schoonouders? Kaarsje, voel je je weer een beetje beter? Inge, veel plezier morgen bootjes kijken! En alle meelezers ook een dikke

Thanks voor jullie reacties!



Inge: ook vrienden en familie reageren positief, iedereen had het wel wat zien aankomen, niemand viel dus uit de lucht. Al schrikken ook zij er wel van dat een burnout zoiets 'drastisch' blijkt te zijn, heb ik de indruk.

En inderdaad, ik ben nu vooral bezig met te proberen 'moeten' door 'willen' te vervangen. Moeilijk. Jullie zullen ook wel van die mensen zijn die veel moeten, gok ik? Zelfs in de kleine dingen als 'ik MOET de kat nog eten geven' en 'ik MOET de was nog ophangen'. Op die manier worden zelfs leuke dingen 'moeten' en dan wordt het pas echt vervelend.



Bloem: bizar is écht wel het juiste woord, ja. Je verwoordt het herkenbaar, dat van dat willen accepteren en veranderen. Raar hè, jezelf zo vanaf nul opnieuw moeten leren kennen.

En wat het weer betreft: ik heb ook weer twee héél wazige dagen sinds het weer is omgeslagen. Maar dat kan natuurlijk evengoed toeval zijn. Wie weet. Valt me vooral tegen dat ik nu niet meer in de tuin kan zitten rondkijken, dat werkte wel goed om te leren niksen. Binnen is dat moeilijker.

Hai allemaal, en welkom Naoko en Gear, wat vervelend dat jullie in hetzelfde schuitje zijn beland...aan de andere kant, het levert uiteindelijk denk (hoop ) ik een boel op waar je de rest van je leven plezier van kunt hebben.



@Bloem: bij mij ook wazige dagen en ik denk ook dat het weer hier een rol inspeelt. Alsof mijn geheugenverlies ineens weer de kop op steekt, wazig is het goede woord.



@Naoko: ik herken natuurlijk ook je toestand. Waar ik een beetje om moest glimlachen is iets dat ik ook enorm tegenkwam: alles op alles zetten om zo snel mogelijk te omarmen dat het is zoals het is en daarmee aan de slag gaan. Aan de ene kant natuurlijk heel goed, aan de andere kant exact de valkuil. Nou ja dat was het voor mij. Je bent waarschijnlijk zo gewend dat je de dingen aanpakt, oplost, er het beste uit haalt en weer door gaat. Ik moest echt aanvaarden dat ik dit proces niet kon bespoedigen. Wat Inge en Bloem ook al zeggen het grote 'loslaten' is de enige optie die voor mij tot nu toe werkt. En dat betekent dat ik niet als een malle kon gaan genezen, en juiste het proces om daar achter te komen levert me het meeste op tot nu toe.

Maar als ik je hoor zeggen dat je lekker in de tuin om je heen zat te kijken met het lekkere weer dan klinkt het alsof je al heel goed (niet-) bezig bent.



@Vienna: moestuintje gaat best wel lekker! De radijsjes, de kropsla, de rucola en de spinazie groeien als een malle. Alleen heb ik een week of twee geleden ook krulpeterselie-zaadjes geplant en daar zie ik nog niets boven de grond uit piepen...



Ik heb een mooi tip van iemand opgepikt trouwens die me als ik op het werk ben, nu 2 x 4 uur, heel erg goed helpt om de hoofd- van de bijzaken te scheiden, en mij in mijn nieuwe hier en nu te houden. Ik denk gewoon af en toe even aan dat moestuintje thuis en aan mijn tuin die steeds leuker wordt.

Werk is werk, niet mijn leven.

Die balans was bij mij zoek, werk was een soort veilige thuishaven geworden ook door de scheiding een paar jaar geleden. Nu is het tijd om dat weer om te draaien en dat is op de één of andere manier voor mij een heel lastig proces.



Oh nog even @Bloem: heel erg herkenbaar dat je in een soort turbo-drive bent geschoten voor de B&B gasten. Ik kan dat ook doen, dan gooi ik al mijn energie eruit zodat de ander zich vooral helemaal top voelt en ik ook nog eens hilarisch leuk en aardig overkom en gevonden word.

Nou ja misschien heeft het bij jou een ander doel en vul ik weer lekker in, maar dat is hoe het bij mij misgaat. Ik moet dat echt actief oefenen en daar is werk de uitgelezen plek voor. Ik ben benieuwd als je gaat taal-coachen (wat ontzettend leuk en nuttig trouwens!!) of je dat dan ook tegenkomt en hoe je ermee kunt gaan spelen en oefenen.

Ik doe op mijn werk een hele suffe maar hele effectieve oefening:

Als er mensen bij elkaar zitten te kletsen, en dat gebeurt nogal eens, dan mag ik er niet als de kippen bij zijn. Ik moet er gewoon langslopen. Klinkt simpel he? Ongelofelijk wat dat doet met me.

Normaal gesproken zou ik er midden in ploffen en zeggen: waar hebben jullie het over????

Nu moet ik mijn nieuwsgierigheid en mijn diepgewortelde verlangen/neiging om 'erbij te willen horen' los laten. Ik kan je vertellen: een bevrijding op het moment zelf. Het is in mijn mindere en somberder momenten dat ik er een beetje bang en angstig van word.

En dan moet ik mezelf toespreken: ik ben daar omdat ik (steen)goed ben in mijn werk en dat is genoeg om erbij te horen. Ik hoef geen one-woman show op te voeren.

Dat zit, en gaat, diep dus ik heb een aardige kluif aan mezelf op het moment.



Dan de vrolijke noot: ik ga zo met vriend gezellig een hotelletje pakken in Utrecht om eens te kijken hoe de ze daar Koningsdag vieren!

Welkom Naoko. BO voelt zeker in het begin aan als een lot uit de verliezende loterij. Je hele leven wordt op zijn kop gezet en je lichaam en geest kunnen opeens niet meer volgen. Belangrijkste stap heb je al gezet: erkend dat het niet meer gaat en hulp gezocht. Fijn dat mensen in je omgeving begripvol zijn. Super dat je de hulp van een psycholoog hebt ingeschakeld, succes met je eerste gesprek vandaag



Wat tof dat je een BNB hebt Bloem en dat de eerste gasten meteen een succes waren. Komt vast ook omdat je een hele goede gastvrouw bent, misschien te goed? Heb een hele drukke week achter de rug, weet niet of het daar aan ligt of misschien aan de weerswisseling, maar herken de wazige gevoel wel. Mis het zonnetje echt wel.



Fijn dat je moestuintje zo goed gaat Beel. Mooi dat het een soort van meditatiepunt voor je is, om je prioriteiten in je leven beter in beeld te hebben. Wauw dat je al naar 2x4uur werken gegroeid bent.



Ik ben weer over mijn grenzen heen gegaan. Twee sollicitatiegesprekken (bij beide even een moment van mist in mijn hoofd gehad en daarna moeite met gesprek weer oppakken) en familiebezoek (bleven 1 nachtje slapen), voel mij alsof er een trein over mij heen gedenderd heeft. Al ben ik blij: heb ook genoten Nichtjes die super trots met mijn hakken rondliepen of die tegen mij aan knuffelen tijdens Disneyfilm, wat kunnen kleine momentjes toch prachtig zijn

Manlief maakt zich zorgen om mij. Zorg telkens voor een korte periode goed voor mezelf en dan gaat het in een razend tempo heel goed met me. Alleen herval ik dan in het zorgen voor anderen, het willen presteren (door o.a. solliciteren), minder aandacht voor mezelf en mijn grenzen,... en daarna ben ik moe, uitgeblust en prikkelbaar. Heb hem moeten beloven om minstens een maand niet te solliciteren en niet bij het minste dat mijn moeder aangeeft dat er iets is, in de auto te springen om op te gaan lossen. Heb het er moeilijk mee, herken wel wat hij zegt, maar ik wil zo graag van alles doen en er zijn voor mensen.



Na sollicitatiegesprek behoorlijk aan het piekeren (had toch beter dat en dat gezegd,...) en toen las ik de uitspraak: Zingen is gezond. Want je kunt niet piekeren en zingen tegelijk. En het werkt! Walking on Sunshine is een aanrader om mee te zingen



Fijne Koningsdag iedereen!

Oh Vienna, echt niet leuk dat je je zo moe voelt. Maar wel heel goed dat je toch terugdenkt aan de fijne momenten, zoals met je nichtjes, dat klinkt inderdaad heerlijk! Het is zo herkenbaar, want inderdaad WIL je gewoon weer, en dan moet je steeds maar weer geduld hebben en voortdurend binnen je grenzen werken... Bij mij is het geduld ook soms echt op. Gisteren kreeg ik zo´n zin om weer te gaan werken en besloot om mijn huis grondig schoon te maken, in 3 uur, zoals je dat ook zou doen bij bv de thuiszorg. Kijken of ik er misschien toch stiekem al klaar voor was. Huis brandschoon maar ik was echt helemaal op. En werd daar enorm down door, huilen en koude angstrillingen over mijn rug van dit komt nooit meer goed. Hopelijk vandaag weer een betere dag.

Maar nog even: ik vind het wel goed dat je dan toch met een positief gevoel achterom kijkt, als iets leuk was maar wel uitputtend. Ik kan daar soms juist enorm van schrikken en dat uit zich dan in meer spanning een volgende keer dat ik iets onderneem.



Beel, wat je schrijft klopt inderdaad, mijn energie er helemaal uit gooien om het een ander naar de zin te maken. Ik heb dat niet altijd, soms gaat contact gewoon ontspannen, soms houd ik me wat op de achtergrond en heb daar vrede mee, maar als het dan die Verantwoordelijkheid component in zit, met name bij werk, kan ik echt doordraven in servicegerichtheid en de perfecte gastvrouw willen zijn. Lastig. Want misschien is het wel zo dat fysiek werk zoals thuiszorg nog niet haalbaar is voor binnenkort, maar iets met mensen misschien ook wel niet. Wat houd je dan over, wat wel nog leuk is? Nou ja, moet in ieder geval eerst maar even oefenen.

Ik vind dat je het super doet trouwens, door steeds heel kleine maar essentiele uitdaginkjes voor jezelf te stellen. Jezelf telkens weer zachtmoedig terug te fluiten en te herinneren aan de basis.



Fijne Koningsdag allemaal! Ook een vlaggetje voor den Filip!

Haha, den Filip is vast blij met een vlaggetje Iedereen een leuke Koningsdag gehad?



Merci voor je reactie Bloem, doet deugd.

Leuke Koningsdag gehad allemaal?



Inge, ik wist helemaal niet dat de koning naar Dordrecht kwam, krijg je als je geen nieuws kijkt, heb je m gezien?

Drukke Koningsdag hier! 's Ochtends was ik echt nog best depri en leeg van alle emoties de dag daarvoor, liep met spaghettibenen over straat... Maar uiteindelijk werd het eigenlijk gewoon superleuk, volop mensen tegengekomen die ik al lang niet had gezien, wijntje gedronken met vriendinnen en bekenden en de hele dag gestruind door de drukte met lief. En dan kan ik opeens gewoon helemaal in mn element zijn, sociaal zonder dat het energie kost. Grappig is dat, dat ik met feestjes minder moeite heb vaak dan afspreken met iemand (behalve mijn allerallerbeste vrienden). Omdat ik geen verwachtingen voel, ik kan komen wanneer ik wil, weggaan wanneer ik wil, kan kletsen met wie ik zin heb. Vandaag wel moe hoor... Maar ik probeer het maar te ondergaan Vienna-style Gewoon nagenieten van een prima dagje. Het ging hartstikke goed en schouderklopje voor mezelf.



Alhoewel.... Kan ik me vandaag zorgen beginnen maken over morgen haha, eerste groepsles paardrijden, en 1 uur ipv half uur! + komt een fotograaf voor de B&B, en moet ik op en neer naar de psychiater, in Dordrecht helemaal, ook altijd een hele onderneming. Dat is gewoon te veel, maarja, ik wil het allemaal niet cancellen dus ik moet gewoon maar mijn cool proberen te houden en daarna goed uitrusten.



Hoest met jullie?

@Naoko, hoe was het bij de psycholoog?

Fijne week!

Aaaargh uitgenodigd voor sollicitatie taalcoach volgende week! SPANNEND!

Oh wat heerlijk Bloem, lekker genieten van sociale contacten zonder dat het energie kost. Paardrijden zal vast meevallen. Mijn ervaring is dat privéles veel zwaarder is dan groepsles. Wat leuk dat je bent uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek als taalcoach. Gaat vast goed komen



Zit nog wat in mijn dipje. Gewoon niet genoeg energie om dingen echt goed te doen. Een gesp van paardje haar zadel niet goed vastgemaakt ,daar is ze nogal gevoelig voor (omdat ze zo jong is) en ging ze even steigeren. Dan weet ik gewoon dat ik er met mijn hoofd niet bij ben. Zadel er weer afgedaan en gewoon even lekker paard geknuffeld

Heerlijk zo'n relaxte Koningsdag Inge. Fijn dat je met vriendinnen uit eten bent gegaan, dat moet een heel fijn gevoel zijn om dit weer te kunnen. Mooie vooruitzichten in het verschiet, leuk!



Heb mijn lichaamsbeweging voor vandaag al gehad. Konijntjes waren ontsnapt. Eentje had ik heel snel weer, die was opgelucht dat hij weer in zijn hokje mocht. De andere heeft mij 20 rondjes rond de tuin laten rennen. Wat is ze snel. Het is ook nooit saai met dieren in mijn leven