Hoe beleef jij een vriendschap?

Hoezo vraag je je dit af eigenlijk?

Mijn beste vriendin is mijn zusje.

Soms heb je een goede vriendin maar groei je uit elkaar door andere levenswijze. Mijn 'beste' vriendin van vroeger kreeg op haar 18de serieuze verkering en ging sparen voor haar uitzet en ze ging ook niet meer mee uit. Ik was toen met hele andere dingen bezig. Ik leefde voor het weekend en zette flink de bloemetjes buiten. Dan klikt het opeens niet meer.

Er altijd voor elkaar zijn

Elkaar kunnen vertrouwen

Niet slecht over elkaar praten

In goede en slechte tijden er voor elkaar zijn

Elkaar alles gunnen geen jaloezie

Elkaar eerlijk dingen kunnen zeggen ook al is het niet altijd positief wel als opbouwende kritiek

Veel lol kunnen hebben samen maar ook serieus zijn

Hoeft echt niet iedere week af te spreken maar er wel voor elkaar zijn als dat nodig is

Elkaar niet laten vallen voor een ander

Niet gierig zijn qua geld spullen

Eerlijk advies geven als er om gevraagd word

Zo een hele lijst zullen vast nog wel meer dingen zijn. Ik heb meerdere beste vriendinnen waaronder mijn zus ook en ken ze ook allemaal al langer als 10 jaar fijn als het vertrouwd voelt.

Diepgaande vriendschappen heb ik niet, maar wel heel veel mensen om mee om te gaan. Ik hoef me echt nooit te vervelen en heb totaal geen gebrek aan sociale contacten..Zo heb ik een sportmaatje en vijf vriendinnen die een kindje hebben in dezelfde leeftijd van mijn zoontje.. Maar deze vriendschappen zijn niet super diepgaand.. (behalve met mijn man dan, maar dat is een ander verhaal). ..Mijn ervaring is dat mensen toch vaak erg egoistisch zijn, veel over zichzelf praten en veel uit eigenbelang doen of je als een baksteen laten vallen, dat is iets wat me echt tegenstaat en waardoor ik vaak toch wat afstand houd... Ik heb in mijn tienerjaren en begin 20 wel diepgaande vriendschappen gehad, dacht ik, maar toch spreek ik die mensen niet meer.. Soms zijn het mensen waar ik wel 10 jaar intensief mee om ben gegaan, waarvan het contact is verwaterd, dat begrijp ik nooit zo goed..

Ik vind 'beste vriendin' nogal een lastige term.



Ik heb eigenlijk een aantal 'beste vriendinnen', of beter gezegd; ik heb een aantal diepe vriendschappen.



Vriendschap betekent voor mij iemand met wie je een goede klik hebt, met wie de neuzen dezelfde kant op staan, met wie je kunt lachen en kunt huilen.

Iemand die je kunt laten gaan als je in het leven een andere weg besluit te slaan, iemand die je niet elke week hoeft te zien, maar met wie het al zie je elkaar een jaar niet als de dag van gisteren is dat je elkaar voor het laatst zag.



Als ik een 'beste vriendin' moet kiezen, dan is dat m'n zusje. We're not twins, but we easily could have been. Ik ken eigenlijk geen broertjes/zusjes die zo'n band hebben als wij.

Maar inde praktijk noem ik al mijn vriendinnen mijn beste vriendinnen.



Ik heb er ook geen moeite mee als een van mijn vriendinnen me in het kader van een verliefdheid een tijdje een beetje vergeet, ik maal er niet om als een vriendin weinig tijd heeft (ik ben zelf ook niet zo'n feestbeest dat elke dag na werk zin heeft om de boel op stelten te zetten), dat soort sentimenten zijn me echt een beetje vreemd.



Vriendschap is voor mij namelijk juist vrijheid daarin: je ligt elkaar gewoon goed en daarom kunnen dat soort dingen allemaal gewoon. Een vriendengroep zal ik dus ook nooit hebben. Teveel geroddel en gedoe. Ik pas niet in een vriendengroep. Ik vind de groep niet leuk en als groep vinden ze mij vaak ook niet leuk, terwijl ik dan met bepaalde mensen uit zo'n groep individueel (of misschien wel iedereen uit zo'n groep) prima overweg kan.

quote:Liefzoontje83 schreef op 18 juni 2015 @ 07:28:

Diepgaande vriendschappen heb ik niet, maar wel heel veel mensen om mee om te gaan. Ik hoef me echt nooit te vervelen en heb totaal geen gebrek aan sociale contacten..Zo heb ik een sportmaatje en vijf vriendinnen die een kindje hebben in dezelfde leeftijd van mijn zoontje.. Maar deze vriendschappen zijn niet super diepgaand.. (behalve met mijn man dan, maar dat is een ander verhaal). ..Mijn ervaring is dat mensen toch vaak erg egoistisch zijn, veel over zichzelf praten en veel uit eigenbelang doen of je als een baksteen laten vallen, dat is iets wat me echt tegenstaat en waardoor ik vaak toch wat afstand houd... Ik heb in mijn tienerjaren en begin 20 wel diepgaande vriendschappen gehad, dacht ik, maar toch spreek ik die mensen niet meer.. Soms zijn het mensen waar ik wel 10 jaar intensief mee om ben gegaan, waarvan het contact is verwaterd, dat begrijp ik nooit zo goed..



Tsja, soms loopt het leven zo, toch? De een krijgt kinderen, de ander niet, iemand emigreert, krijgt een partner, of een drukke baan, verandert, etc. en het klikt niet meer. Jammer maar waar.



Ik heb 6 vriendinnen (familie niet meegerekend), waarvan ik er een al 21 jaar ken (ben 25), 3 al zo rond de 10 jaar ken, maar ook 2 nog niet zo lang ken (jaar of 4 en jaar of 2).

Maar ben de afgelopen tijd ook 2 vriendinnen 'verloren' omdat we te anders zijn geworden. Die kende ik allebei ook al 10 jaar.

Ik heb daar ook niet echt verdriet om gehad ofzo.



En met die vriendin van 21 jaar heb ik ook wel eens periodes helemaal geen contact gehad. Die band intensiveert nu weer een beetje maar heeft een paar jaar op een heel laag pitje gestaan. Ook prima.



Maar dat veranderen en verwateren hoort er toch gewoon bij? En soms vind je elkaar na jaren weer terug en soms niet, toch?

Ik heb een heleboel kennissen, al zeg ik vriendin of vriend. Die contacten gaan niet zo diep. Mijn beste vriendin is een man. We kunnen echt alles bij elkaar kwijt, misschien bespreek ik met hem wel meer dan met mijn eigen man. Daarnaast heb ik sinds kort nog een goede vriend erbij gekregen. Op een een of andere manier voel ik mij bij mannen meer op mijn gemak dan bij vrouwen.



Een goede vriend/vriendin veroordeelt je niet maar praat met je en laat je zelf de conclusies trekken bij problemen. Je kan altijd bij elkaar terecht als er iets is en wanneer je elkaar even een poosje niet spreekt dan is dat geen probleem en ga je gewoon verder waar je gebleven bent.



Vrienden komen en gaan, je leven verandert voortdurend. Op de middelbareschool waren we met een heel clubje vriendinnen. Dat verwaterde toen we gingen studeren. Ik kreeg ook nog eens een kind dus ging al snel een heel ander leven leiden. Ik heb een vriendin die ik ken sinds mijn vierde, dus al dertig jaar. Maar zij stortte zich in het studentenleven terwijl ik met vriend en kind op de bank zat. Ik werd ziek, daarna gingen vriend en ik uit elkaar en dat kostte me ook twee vriendschappen (van mijn kant afgekapt, ik kon niet op ze bouwen in een moeilijke tijd). Het zij zo.

Geen echte vrienden, ik weet eerlijk gezegd ook niet wat dat is. Toen ik heel jong was ervaarde ik dat vrienden heel makkelijk gemeen konden gaan doen en mij sowieso niet konden geven wat ik zocht, dus vanaf begin puberteit geen vrienden meer zoals in de betekenis van heel vaak elkaar opzoeken en van alles met elkaar delen.

quote:lux. schreef op 18 juni 2015 @ 07:46:

Vriendschap betekent voor mij iemand met wie je een goede klik hebt, met wie de neuzen dezelfde kant op staan, met wie je kunt lachen en kunt huilen.

Iemand die je kunt laten gaan als je in het leven een andere weg besluit te slaan, iemand die je niet elke week hoeft te zien, maar met wie het al zie je elkaar een jaar niet als de dag van gisteren is dat je elkaar voor het laatst zag.



Ik heb er ook geen moeite mee als een van mijn vriendinnen me in het kader van een verliefdheid een tijdje een beetje vergeet, ik maal er niet om als een vriendin weinig tijd heeft (ik ben zelf ook niet zo'n feestbeest dat elke dag na werk zin heeft om de boel op stelten te zetten), dat soort sentimenten zijn me echt een beetje vreemd.



Vriendschap is voor mij namelijk juist vrijheid daarin: je ligt elkaar gewoon goed en daarom kunnen dat soort dingen allemaal gewoon. Dit. Ik zou best zo'n vriendin willen hebben.

ik heb helaas geen vriendinnen. Het kwam altijd van 1 kant( mijn kant). vroeger had ik al geen vriendinnen. ik werd steeds ingeruild voor een betere iemand. tja op een gegeven moment dan heb je er geen vertrouwen meer in of durf je niet meer te hopen. en dan geef je het maar op.

Ik heb 3 'beste' vriendinnen met wie ik al meer dan 30 jaar bevriend ben. Met hen deel ik veel persoonlijke zaken, met de een wat meer dan met de ander.



Daarnaast heb ik nog een paar vriendinnen die me dierbaar zijn maar van wie ik ook weet dat het heel goed zou kunnen dat de vriendschap meer voortkomt vanuit een bepaalde levensfase waar we beide in zitten. En dat is prima, ook als ik vrienden weer los 'moet' laten, dat doet niets af aan wat ze voor mij betekenen/betekend hebben.



Sommige vrienden blijven en sommige vrienden zijn passanten.

Interessant om te lezen die verschillende invalshoeken. Mijn beste vriendinnen zijn ook mijn zusjes. Hoewel zij samen echt weer geen vriendinnen zijn, we zijn het niet met z'n drieën. En mijn beste vriend is mijn man.



De rest van mijn vrienden & vriendinnen heb ik eigenlijk vooral om een leuke tijd mee te hebben. Natuurlijk als er iets is en ze hebben me nodig, dan ben ik er ook. Maar dat is niet de essentie, daar heb ik ze niet voor. De meeste ken ik al van mijn middelbare school periode en daar zijn inmiddels ook nog een paar vrouwen (van die vrienden) bij gekomen. De vriendinnen die ik later heb opgedaan zie ik niet vaak, maar als we elkaar zien is het gewoon goed & gezellig.

Mijn vrienden zijn ook wel allemaal wel verschillende types, maar het zijn wel allemaal "makkelijke" mensen. Ik hou niet van dat claimerige en moeilijke gedoe/evalueren van de vriendschap, en ik ben er zelf ook niet zo van. Ik wil wel de vrijheid hebben om op mijn manier met dingen om te gaan, en als dat niet genoeg is dan houdt het helaas op. Ik heb wel veel te bieden, maar niet meer dan waar ik zelf zin in heb. Daar heb ik wel vriendschappen aan verloren.

quote:Pixiwoo schreef op 18 juni 2015 @ 00:33:

Ik heb al gezien dat TO aftrapt... dus zodoende mijn reactie.



Zelf zie ik vriendschappen als een aanvulling op je leven. Je relatie komt natuurlijk eerst maar je beste vriendin staat daar erg dichtbij. Ik loop voor een vriendin door het vuur en ga er altijd helemaal voor.

Ik vind het leuk om samen leuke dingen te ondernemen, vriendinnen dingen te doen, maar ook gewoon avondjes kletsen of films kijken.



Helaas ben ik ook vriendinnen kwijt geraakt en dat heeft vaak te maken met hoe intens ik een vriendschap zie. Twee keer is het me al gebeurd dat een vriendin mij helemaal links laat liggen als ze een nieuwe relatie krijgt. Ik zou dat zelf nooit doen, ik wil het juist delen met mijn beste vriendin en alles bespreken Bij mij verandert de behoefte aan contact niet.. ik kan wel eens een druk dagje hebben maar dat heeft iedereen wel eens... ik zou nooit een vriendin buitensluiten zonder reden.



Dus ik denk dat ik misschien meer verwacht dan wat realistisch is. (ik twijfel nog steeds) Ben daarom ook erg benieuwd naar jullie ideeën





Voor mij betekent vriendschap hetzelfde: voor de ander door het vuur willen gaan en ervoor zorgen dat de vriendschap niet verwatert. Deze week heb ik op dit forum ingezien (dankzij inzichten van enkele van jullie!) dat zulke loyaliteit zelden beantwoord wordt en dat die verwachtingen dus inderdaad niet realistisch zijn. Helaas! Onbewust voelde ik dat al een tijdje, maar als iemand het eens duidelijk tegen e zegt is dat toch wel even schrikken. Als je zoveel wilt geven, geef het dan aan jezelf!



Die teleurstellingen die je beschrijft van vriendschappen die ophielden omdat ze te close werden, dat heb ik ook meegemaakt. Dan dacht ik: dit is mijn soulmate en dan zeiden ze voor mijn gevoel opeens "we passen niet bij elkaar" Huh? We lachen altijd zoveel, we delen zoveel meningen en passies... hoe kan dat nou niet passen? Misschien is het eng als je te dichtbij komt? Als je iemand zó goed kent, ga je misschien ook dingen zien waarvan mensen niet willen dat je ze ziet? Ik weet het niet, of dat het is. Het is een kwestie van er allebei klaar voor zijn?



Veel van mijn beste vrienden waren jongens/mannen. Als die vriendschappen te goed werden was het altijd hun vriendin die de deur dicht deed. Gewoon vrienden was oke, maar beste vrienden...dat dan weer niet. Ik had geen enkele behoefte aan méér, maar werd toch als een bedreiging gezien. Begrijpelijk dat zo'n jongen dan voor zijn vriendin kiest, maar wel zuur dat zo een vriendschap moet ophouden te bestaan...



Ik hoop dat je je draai kunt vinden in dit ingewikkelde moeras

In mijn basisschoolleeftijd had ik veel vriendinnen in de zin van speelkameraatjes. Een BFF heb ik nooit gehad. Het ging bijna vanzelf. Een paar keer een werkje samen moeten doen en thuis een keer afspreken. Als dat klikte was had je een vriendschap. De nadruk lag op het spelen en zolang dat het geval was ging het wel goed. Bijvoorbeeld samen naar het zwembad. Dan ging je echt om te zwemmen zijn en te spelen.

Op de middelbare school veranderden mijn vriendinnen en ik niet. Zij gingen nog wel naar het zwembad, maar het draaide ineens allemaal om leuke jongens. Mijn interesseerde dat niet. Er was steeds minder ruimte voor vriendinnen onder elkaar. Er kwamen een paar jongere meiden bij die mij niet zagen zitten. Ik zat er maar een beetje bij en begreep niet waar ze het over hadden. Over jongens die ik niet kende en leuke discotheken. Als ze dan samen iets leuks gingen doen werd ik niet gevraagd. Zij hadden lange chatgesprekken en ik probeerde ook regelmatig een gesprekje aan te knopen. Maar dan kreeg ik vaak korte antwoorden. Ze zagen me gewoon niet meer staan.

Op den duur ging ik maar alleen naar het zwembad, want ik wilde zwemmen. Het groepje begon zich ook te splitsen. Op mijn 20e hadden ze allemaal verkering en toen was ik uit hun zicht.



In de 6 jaar daarna heb ik helemaal geen vriendinnen gehad. Toen trok ik veel met mijn moeder op. Ook best gezellig, maar ik miste vriendinnen. Leeftijdsgenoten om leuke dingen mee te doen. Die waren en zijn best lastig te vinden, want de meesten hebben een partner waar ze alles mee doen.

Nu ik een paar jaar werk heb ik toch een paar leuke vriendschappen erbij. Twee van hen zijn ook nog single, dat spreekt toch makkelijker af. Pas geleden ben ik met 2 nieuwe collega's een dagje gaan shoppen. Een van hen heeft ook kinderen. Maar ze wilde toch mee. Het was heel gezellig en we vonden het alle drie voor herhaling vatbaar. Zij hebben ook weinig vriendinnen. Dan is het leuk als je elkaar zo kunt vinden. We komen ook op elkaars verjaardagen.

Ik denk dat ik ze gevonden heb doordat ik ze op het werk ontmoet heb. Doordat de nadruk op het werk ligt en als het klikt met collega's is het mooi meegenomen. Het is geen must. Als ik bijv. op een cursus of sport ga is heb ik toch wel de bijbedoeling om vrienden te vinden en dan lukt het niet.

quote:Liefzoontje83 schreef op 18 juni 2015 @ 07:28:

Diepgaande vriendschappen heb ik niet, maar wel heel veel mensen om mee om te gaan. Ik hoef me echt nooit te vervelen en heb totaal geen gebrek aan sociale contacten..Zo heb ik een sportmaatje en vijf vriendinnen die een kindje hebben in dezelfde leeftijd van mijn zoontje.. Maar deze vriendschappen zijn niet super diepgaand.. (behalve met mijn man dan, maar dat is een ander verhaal). ..Mijn ervaring is dat mensen toch vaak erg egoistisch zijn, veel over zichzelf praten en veel uit eigenbelang doen of je als een baksteen laten vallen, dat is iets wat me echt tegenstaat en waardoor ik vaak toch wat afstand houd... Ik heb in mijn tienerjaren en begin 20 wel diepgaande vriendschappen gehad, dacht ik, maar toch spreek ik die mensen niet meer.. Soms zijn het mensen waar ik wel 10 jaar intensief mee om ben gegaan, waarvan het contact is verwaterd, dat begrijp ik nooit zo goed..



Dit heb ik dus ook. Jarenlang zo leuk met elkaar opgetrokken hebben en ineens heb je elkaar niks meer te vertellen. Pas geleden had ik een reünie van mijn basisschoolklas. We haalden herinneringen van vroeger op en er werd veel gelachen. Maar ik merkte dat die tijd voor hen verder weg staat dan voor mij. Ik wist nog veel tot in detail te beschrijven en daar stonden ze van te kijken. Ze wisten bepaalde dingen nog wel, maar in flitsen. Vast logisch, het is 17 jaar geleden. Maar op mij heeft het dan blijkbaar een diepere indruk gemaakt. En het speelt vast ook mee dat ik de tijd daarna niet zo interessant vond, waarin ik geen vriendinnen had. Dat ik vaak terugdacht aan vroeger.

Toch ken ik een groepje uit een klas hoger die al vanaf de kleuterklas vriendinnen zijn en nog steeds met elkaar optrekken. Het kan dus wel. Maar bij onze klas niet. Onze levens zijn te verschillend geworden.