Werk & Studie
alle pijlers
Te introvert op het werk
zondag 28 juni 2015 om 15:02
Ik heb sinds een maand een nieuwe functie. Ik werk in een internationale organisatie, en ben door de teamleider van een projectteam in het buitenland gevraagd toen er een open positie vrij kwam. Ik hoefde niet te solliciteren en was gelijk aangenomen.
Nu zit mijn hele team op het hoofdkantoor in het buitenland. Ik kan in Nederland blijven wonen. Onderdeel van de functie is veel reizen, ik ben bijna elke week ergens anders. De weken dat ik niet hoef te reizen kan ik in Nederland blijven, of afreizen naar het hoofdkantoor om bij het team te zijn.
Ik vind het erg moeilijk om aansluiting te vinden bij mijn nieuwe team. Ik ben van mezelf redelijk introvert en niet een heel makkelijke prater. Zeker gesprekken over koetjes en kalfjes vind ik altijd lastig. Ik merk dat als we bijvoorbeeld met het team uit eten gaan als we in het buitenland zijn, of als we een teamoverleg hebben (waar ik dan vaak inbel omdat ik niet op locatie ben) dat ik een zekere afstand voel tussen mij en mijn collega's en dat het mij enorm veel energie kost.
Vorige week had ik een 1 op 1 gesprek met mijn leidinggevende, gezien wij samen op zakenreis waren en 1 avond met z'n tweeen uit eten gingen. Daar heb ik ook eerlijk gezegd dat ik beter ben in 1 op 1 gesprekken en dat het bij mij altijd even duurt voordat ik echt mezelf kan zijn, dat ik meer het kat-uit-de boom kijk type ben. Dit snapte hij wel en had ook niet het idee dat hij dit een groot probleem vond.
Echter hadden we twee dagen erna weer een telefoongesprek met het hele team, wat over een onderwerp ging waar ik niet echt over mee kon praten (ze gaan nog iemand aannemen en in dat gesprek werd de beslissing genomen wie het zou worden; ik heb de personen die ze overwogen zelf nooit ontmoet dus vond het lastig om inhoudelijk input te geven). En vervolgens krijg ik in het gesprek meerdere malen een pinnige opmerking van mijn manager in de trant van 'Ben je nog aan de telefoon appelsenperen, we horen je niet'. 'Ja ik check af en toe maar even of je aan de lijn bent want we horen je zo weinig, voor hetzelfde geld heb je opgehangen'.
Dit steekt me erg, en ik weet ook niet goed hoe ik het moet veranderen. Ik heb wel met mijn manager afgesproken om zoveel mogelijk op locatie te zijn zodat ik betrokken blijf bij het team, maar al dat extra reizen zal me ook veel energie kosten.
Daarnaast is niet het probleem dat ik niet betrokken wil zijn, maar dat ik niet zo'n prater ben en ook onzeker word van de mensen in mijn team. Dit zijn stuk voor stuk allemaal zeer slimme mensen die veel ervaring hebben en weten waar ze over praten.
Wie heeft er ervaring met introvert zijn op het werk? En hoe ga je daarmee om?
Ik heb hier in mijn vorige functie nooit klachten over gehad, mijn vorige manager was altijd erg tevreden over mij en had mij ook aanbevolen voor deze functie.
Nu zit mijn hele team op het hoofdkantoor in het buitenland. Ik kan in Nederland blijven wonen. Onderdeel van de functie is veel reizen, ik ben bijna elke week ergens anders. De weken dat ik niet hoef te reizen kan ik in Nederland blijven, of afreizen naar het hoofdkantoor om bij het team te zijn.
Ik vind het erg moeilijk om aansluiting te vinden bij mijn nieuwe team. Ik ben van mezelf redelijk introvert en niet een heel makkelijke prater. Zeker gesprekken over koetjes en kalfjes vind ik altijd lastig. Ik merk dat als we bijvoorbeeld met het team uit eten gaan als we in het buitenland zijn, of als we een teamoverleg hebben (waar ik dan vaak inbel omdat ik niet op locatie ben) dat ik een zekere afstand voel tussen mij en mijn collega's en dat het mij enorm veel energie kost.
Vorige week had ik een 1 op 1 gesprek met mijn leidinggevende, gezien wij samen op zakenreis waren en 1 avond met z'n tweeen uit eten gingen. Daar heb ik ook eerlijk gezegd dat ik beter ben in 1 op 1 gesprekken en dat het bij mij altijd even duurt voordat ik echt mezelf kan zijn, dat ik meer het kat-uit-de boom kijk type ben. Dit snapte hij wel en had ook niet het idee dat hij dit een groot probleem vond.
Echter hadden we twee dagen erna weer een telefoongesprek met het hele team, wat over een onderwerp ging waar ik niet echt over mee kon praten (ze gaan nog iemand aannemen en in dat gesprek werd de beslissing genomen wie het zou worden; ik heb de personen die ze overwogen zelf nooit ontmoet dus vond het lastig om inhoudelijk input te geven). En vervolgens krijg ik in het gesprek meerdere malen een pinnige opmerking van mijn manager in de trant van 'Ben je nog aan de telefoon appelsenperen, we horen je niet'. 'Ja ik check af en toe maar even of je aan de lijn bent want we horen je zo weinig, voor hetzelfde geld heb je opgehangen'.
Dit steekt me erg, en ik weet ook niet goed hoe ik het moet veranderen. Ik heb wel met mijn manager afgesproken om zoveel mogelijk op locatie te zijn zodat ik betrokken blijf bij het team, maar al dat extra reizen zal me ook veel energie kosten.
Daarnaast is niet het probleem dat ik niet betrokken wil zijn, maar dat ik niet zo'n prater ben en ook onzeker word van de mensen in mijn team. Dit zijn stuk voor stuk allemaal zeer slimme mensen die veel ervaring hebben en weten waar ze over praten.
Wie heeft er ervaring met introvert zijn op het werk? En hoe ga je daarmee om?
Ik heb hier in mijn vorige functie nooit klachten over gehad, mijn vorige manager was altijd erg tevreden over mij en had mij ook aanbevolen voor deze functie.
zondag 28 juni 2015 om 15:08
Ik denk dat je er meer van maakt dan het is. Als iemand inbelt bij een overleg gebeurt het gewoon wel eens dat men niet zeker weet of die persoon er nog is. Zeker als ze een tijdje geen enkel geluid hebben gemaakt. Even checken of diegene er nog wel bij is vind ik dan echt niet meteen 'pinnig' daarbij: vergeet niet dat je non-verbale signalen niet oppikt met een belletje. Kan dus heel goed zijn dat het eerder bij jou zit dan bij je team. Je komt hierover erg onzeker over TO...
zondag 28 juni 2015 om 15:09
Doe eens gek en wees eens heel lief voor jezelf. Geef jezelf tijd.
De opmerking van je manager, heb jij ze als pinnig ervaren, of was de hele toon pinnig? Ze kunnen ook helpend bedoeld zijn. Hij zoekt misschien een manier om jou meer bij het gesprek te betrekken.
Je meet je aan je collega's. Niet doen, ze hebben jou aangenomen omdat ze vertrouwen hebben in jouw kwaliteiten en vaardigheden. Je bent dus een toegevoegde waarde in het team. Heb je zicht op jouw waarde? Anderen kunnen dat misschien niet, hoe slim ze ook zijn. En dan is het nog de vraag of de ander slimmer is (en wat is slim voor jou?) of dat jij slimmer bent dan je denkt?
Wat zou jij kunnen doen om meer aansluiting bij je team te vinden?
En natuurlijk gefeliciteerd met je nieuwe baan!
De opmerking van je manager, heb jij ze als pinnig ervaren, of was de hele toon pinnig? Ze kunnen ook helpend bedoeld zijn. Hij zoekt misschien een manier om jou meer bij het gesprek te betrekken.
Je meet je aan je collega's. Niet doen, ze hebben jou aangenomen omdat ze vertrouwen hebben in jouw kwaliteiten en vaardigheden. Je bent dus een toegevoegde waarde in het team. Heb je zicht op jouw waarde? Anderen kunnen dat misschien niet, hoe slim ze ook zijn. En dan is het nog de vraag of de ander slimmer is (en wat is slim voor jou?) of dat jij slimmer bent dan je denkt?
Wat zou jij kunnen doen om meer aansluiting bij je team te vinden?
En natuurlijk gefeliciteerd met je nieuwe baan!
zondag 28 juni 2015 om 15:24
Bedankt voor jullie reacties!
Ik denk dat het ook deels onzekerheid is en mijn plek proberen te vinden.
Ik heb vroeger vaak te horen gekregen dat ik te stil en zelfs saai was. Dit was vooral het geval wanneer ik in een groep nieuwe mensen terecht kwam, bijv. tijdens mijn studie of als een goede vriend van mij mijn voorstelde aan andere mensen.
Misschien dat ik daarom opmerkingen anders interpreteer dan ze bedoeld zijn, en gelijk van het negatieve uitga. Zoals mijn manager mijn aansprak aan de telefoon klonk het wel geirriteerd, eerder dan gewoon willen checken of ik er nog wel ben. Maar inderdaad, het gebrek aan non-verbale communicatie tijdens telefoongesprekken speelt hier natuurlijk ook een rol in.
Mijn manager vroeg mij ook hoe ik er voor wilde zorgen dat ik meer betrokken ben bij het team, maar veel verder dan zoveel mogelijk op locatie zijn wanneer dat kan, kwam ik daarbij ook niet.
Ik denk dat het ook deels onzekerheid is en mijn plek proberen te vinden.
Ik heb vroeger vaak te horen gekregen dat ik te stil en zelfs saai was. Dit was vooral het geval wanneer ik in een groep nieuwe mensen terecht kwam, bijv. tijdens mijn studie of als een goede vriend van mij mijn voorstelde aan andere mensen.
Misschien dat ik daarom opmerkingen anders interpreteer dan ze bedoeld zijn, en gelijk van het negatieve uitga. Zoals mijn manager mijn aansprak aan de telefoon klonk het wel geirriteerd, eerder dan gewoon willen checken of ik er nog wel ben. Maar inderdaad, het gebrek aan non-verbale communicatie tijdens telefoongesprekken speelt hier natuurlijk ook een rol in.
Mijn manager vroeg mij ook hoe ik er voor wilde zorgen dat ik meer betrokken ben bij het team, maar veel verder dan zoveel mogelijk op locatie zijn wanneer dat kan, kwam ik daarbij ook niet.
zondag 28 juni 2015 om 15:51
quote:appelsenperen schreef op 28 juni 2015 @ 15:24:
Bedankt voor jullie reacties!
Ik denk dat het ook deels onzekerheid is en mijn plek proberen te vinden.
Ik heb vroeger vaak te horen gekregen dat ik te stil en zelfs saai was. Dit was vooral het geval wanneer ik in een groep nieuwe mensen terecht kwam, bijv. tijdens mijn studie of als een goede vriend van mij mijn voorstelde aan andere mensen.
Misschien dat ik daarom opmerkingen anders interpreteer dan ze bedoeld zijn, en gelijk van het negatieve uitga. Zoals mijn manager mijn aansprak aan de telefoon klonk het wel geirriteerd, eerder dan gewoon willen checken of ik er nog wel ben. Maar inderdaad, het gebrek aan non-verbale communicatie tijdens telefoongesprekken speelt hier natuurlijk ook een rol in.
Mijn manager vroeg mij ook hoe ik er voor wilde zorgen dat ik meer betrokken ben bij het team, maar veel verder dan zoveel mogelijk op locatie zijn wanneer dat kan, kwam ik daarbij ook niet.
Is fysiek aanwezig zijn de enige manier waarop je je team beter kunt leren kennen? Is er bijvoorbeeld ruimte om ze vaker te bellen? Zijn er punten die jij kunt inbrengen in het werkoverleg? Als er punten worden besproken, heb je dan vooraf voor jezelf al vragen of aanvullingen of vul maar in? Een goede voorbereiding kan je helpen om je te laten zien in een overleg. Zowel je professionaliteit als jij als persoon. Zo leren ze jou ook beter kennen. Geven zij aan wat ze van jou verwachten binnen het team?
Als je het moeilijk vindt om of koetjes en kalfjes te praten, zoek het dan in jullie gezamenlijkheid, jullie werk en het team.
Er zijn veel mogelijkheden, je ziet ze alleen nog niet.
Bedankt voor jullie reacties!
Ik denk dat het ook deels onzekerheid is en mijn plek proberen te vinden.
Ik heb vroeger vaak te horen gekregen dat ik te stil en zelfs saai was. Dit was vooral het geval wanneer ik in een groep nieuwe mensen terecht kwam, bijv. tijdens mijn studie of als een goede vriend van mij mijn voorstelde aan andere mensen.
Misschien dat ik daarom opmerkingen anders interpreteer dan ze bedoeld zijn, en gelijk van het negatieve uitga. Zoals mijn manager mijn aansprak aan de telefoon klonk het wel geirriteerd, eerder dan gewoon willen checken of ik er nog wel ben. Maar inderdaad, het gebrek aan non-verbale communicatie tijdens telefoongesprekken speelt hier natuurlijk ook een rol in.
Mijn manager vroeg mij ook hoe ik er voor wilde zorgen dat ik meer betrokken ben bij het team, maar veel verder dan zoveel mogelijk op locatie zijn wanneer dat kan, kwam ik daarbij ook niet.
Is fysiek aanwezig zijn de enige manier waarop je je team beter kunt leren kennen? Is er bijvoorbeeld ruimte om ze vaker te bellen? Zijn er punten die jij kunt inbrengen in het werkoverleg? Als er punten worden besproken, heb je dan vooraf voor jezelf al vragen of aanvullingen of vul maar in? Een goede voorbereiding kan je helpen om je te laten zien in een overleg. Zowel je professionaliteit als jij als persoon. Zo leren ze jou ook beter kennen. Geven zij aan wat ze van jou verwachten binnen het team?
Als je het moeilijk vindt om of koetjes en kalfjes te praten, zoek het dan in jullie gezamenlijkheid, jullie werk en het team.
Er zijn veel mogelijkheden, je ziet ze alleen nog niet.
zondag 28 juni 2015 om 16:51
Herkenbaar. Ook ik kreeg in het verleden (middelbare schooltijd) regelmatig te horen dat ik (te) stil was. Sindsdien ben ik erg gevoelig voor dit soort kritiek. Eigenlijk is mijn innerlijke stemmetje nog het strengst, die mij vertelt dat ik vooral niet te stil mag zijn. Ik denk dat daar het probleem zit. Je legt de lat bij jezelf te hoog, doordat je van jezelf niet jezelf mag zijn.
Ik werk ook in een sector waar introvert zijn niet echt geaccepteerd is. Gelukkig merk ik dat naarmate ik mijn collega's meer ken, het beter gaat. Ik vertrouw mensen beter en daardoor kan ik mezelf ook meer openstellen. Ik voel me ook meer thuis in een divers team. De ouder je wordt de meer je dit weet van jezelf. Als ik beter in mijn vel zit kan ik het meer met rust laten. Bij mij heeft het dus wel met onzekerheid te maken en soms gebrek aan zelfacceptatie.
Ik werk ook in een sector waar introvert zijn niet echt geaccepteerd is. Gelukkig merk ik dat naarmate ik mijn collega's meer ken, het beter gaat. Ik vertrouw mensen beter en daardoor kan ik mezelf ook meer openstellen. Ik voel me ook meer thuis in een divers team. De ouder je wordt de meer je dit weet van jezelf. Als ik beter in mijn vel zit kan ik het meer met rust laten. Bij mij heeft het dus wel met onzekerheid te maken en soms gebrek aan zelfacceptatie.
zondag 28 juni 2015 om 17:25
Misschien is het een idee om met goede vriendinnen of familie 'small talk' te oefenen, er bestaan zelfs cursussen voor. Als je een beetje geoefend hebt dan is het ook niet zo vermoeiend meer. Ik vind dat je daar best een beetje moeite voor mag doen. Het is heel goed als er in een team mensen zitten die wat rustiger en introverter zijn maar ook mensen die wat drukker en extroverter zijn. Maar net zo min als de drukke types alles mogen overheersen zo mogen de stillen niet stil blijven.
Als het in een gesprek over iets gaat waar je niets van af weet zoals in je voorbeeld, zeg dat dan gewoon dan weten de anderen meteen waarom je er niets over zegt.
Ik zou er aan gaan werken.
Als het in een gesprek over iets gaat waar je niets van af weet zoals in je voorbeeld, zeg dat dan gewoon dan weten de anderen meteen waarom je er niets over zegt.
Ik zou er aan gaan werken.
zondag 28 juni 2015 om 17:52
Het vreemde is dat ik dit met goede vrienden en familie helemaal niet heb. Daar kan ik honderduit praten. Mijn manager stelde me die vraag ook, of ik bij mijn vrienden ook stil ben, maar dat is dus niet zo.
Ik denk dat het er echt mee te maken heeft dat ik me op mijn gemak en 'veilig' voel bij mensen.
Ik ben het wel met je eens dat ik zelf ook moet investeren.
Tijdens het gesprek aan de telefoon had ik ook al gezegd dat ik er moeilijk over mee kon praten omdat ik de mensen niet ken, 1 van de kandidaten kende ik zijdelings omdat ik die 1 of 2 keer ontmoet had dus daar heb ik mijn mening over gegeven. Maar dan nog kreeg ik het idee dat dat blijkbaar niet genoeg was en dat ik niet voldoende deelnam aan het gesprek.
Wat ik lastig vind is dat het tijdens de etentjes ook heel veel over activiteiten ga die mijn teamgenoten ondernemen waar ik zelf niets mee heb. Zo zijn het stuk voor stuk heel sportieve mensen met niet-doorsnee sporthobbies, en die in hun vakanties verre reizen maken etc en daardoor heel veel te vertellen hebben. Ik heb zelf geen heel interessante hobbies en ga ook niet vaak op vakantie en daardoor krijg ik het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben. Ik kan er niet over meepraten, wat erin resulteert dat ik dichtklap tijdens zo'n gesprek en vooral aan het luisteren ben. Wat op mijn collega's dan weer over kan komen als desinteresse.
Erg lastig, ik probeer me wel actiever op te stellen, en moet er echt nog verder aan gaan werken.
Ik denk dat het er echt mee te maken heeft dat ik me op mijn gemak en 'veilig' voel bij mensen.
Ik ben het wel met je eens dat ik zelf ook moet investeren.
Tijdens het gesprek aan de telefoon had ik ook al gezegd dat ik er moeilijk over mee kon praten omdat ik de mensen niet ken, 1 van de kandidaten kende ik zijdelings omdat ik die 1 of 2 keer ontmoet had dus daar heb ik mijn mening over gegeven. Maar dan nog kreeg ik het idee dat dat blijkbaar niet genoeg was en dat ik niet voldoende deelnam aan het gesprek.
Wat ik lastig vind is dat het tijdens de etentjes ook heel veel over activiteiten ga die mijn teamgenoten ondernemen waar ik zelf niets mee heb. Zo zijn het stuk voor stuk heel sportieve mensen met niet-doorsnee sporthobbies, en die in hun vakanties verre reizen maken etc en daardoor heel veel te vertellen hebben. Ik heb zelf geen heel interessante hobbies en ga ook niet vaak op vakantie en daardoor krijg ik het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben. Ik kan er niet over meepraten, wat erin resulteert dat ik dichtklap tijdens zo'n gesprek en vooral aan het luisteren ben. Wat op mijn collega's dan weer over kan komen als desinteresse.
Erg lastig, ik probeer me wel actiever op te stellen, en moet er echt nog verder aan gaan werken.
zondag 28 juni 2015 om 18:36
quote:appelsenperen schreef op 28 juni 2015 @ 17:52:
Het vreemde is dat ik dit met goede vrienden en familie helemaal niet heb. Daar kan ik honderduit praten. Mijn manager stelde me die vraag ook, of ik bij mijn vrienden ook stil ben, maar dat is dus niet zo.
Ik denk dat het er echt mee te maken heeft dat ik me op mijn gemak en 'veilig' voel bij mensen.
Ik ben het wel met je eens dat ik zelf ook moet investeren.
Tijdens het gesprek aan de telefoon had ik ook al gezegd dat ik er moeilijk over mee kon praten omdat ik de mensen niet ken, 1 van de kandidaten kende ik zijdelings omdat ik die 1 of 2 keer ontmoet had dus daar heb ik mijn mening over gegeven. Maar dan nog kreeg ik het idee dat dat blijkbaar niet genoeg was en dat ik niet voldoende deelnam aan het gesprek.
Wat ik lastig vind is dat het tijdens de etentjes ook heel veel over activiteiten ga die mijn teamgenoten ondernemen waar ik zelf niets mee heb. Zo zijn het stuk voor stuk heel sportieve mensen met niet-doorsnee sporthobbies, en die in hun vakanties verre reizen maken etc en daardoor heel veel te vertellen hebben. Ik heb zelf geen heel interessante hobbies en ga ook niet vaak op vakantie en daardoor krijg ik het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben. Ik kan er niet over meepraten, wat erin resulteert dat ik dichtklap tijdens zo'n gesprek en vooral aan het luisteren ben. Wat op mijn collega's dan weer over kan komen als desinteresse.
Erg lastig, ik probeer me wel actiever op te stellen, en moet er echt nog verder aan gaan werken.
Je kan er dan misschien niet over meepraten, maar je kunt wel interesse tonen door ze vragen te stellen over wat zij gedaan en meegemaakt hebben. Daarnaast: misschien zijn de hobbies die jij van jezelf niet heel interessant vindt, voor hen juist wel interessant omdat ze anders zijn dan wat ze zelf doen. Of misschien heb je interessante werkervaring of kun je iets delen over het land waar jij vandaan komt bijvoorbeeld (of is de rest ook Nederlands?). Kun je daar iets mee?
Bij het overleg over welke collega aangenomen moet worden: je kent ze inderdaad dan niet, maar je kunt wel aangeven welke eigenschappen jij bijvoorbeeld belangrijk vindt voor de betreffende functie. Of wat voor teamlid goed bij het huidige team zou passen. Dan kunnen zij daar weer op voort borduren met 'oh ja, dat had die meer' of 'hm, dat heeft zij eigenlijk niet' o.i.d.
Het vreemde is dat ik dit met goede vrienden en familie helemaal niet heb. Daar kan ik honderduit praten. Mijn manager stelde me die vraag ook, of ik bij mijn vrienden ook stil ben, maar dat is dus niet zo.
Ik denk dat het er echt mee te maken heeft dat ik me op mijn gemak en 'veilig' voel bij mensen.
Ik ben het wel met je eens dat ik zelf ook moet investeren.
Tijdens het gesprek aan de telefoon had ik ook al gezegd dat ik er moeilijk over mee kon praten omdat ik de mensen niet ken, 1 van de kandidaten kende ik zijdelings omdat ik die 1 of 2 keer ontmoet had dus daar heb ik mijn mening over gegeven. Maar dan nog kreeg ik het idee dat dat blijkbaar niet genoeg was en dat ik niet voldoende deelnam aan het gesprek.
Wat ik lastig vind is dat het tijdens de etentjes ook heel veel over activiteiten ga die mijn teamgenoten ondernemen waar ik zelf niets mee heb. Zo zijn het stuk voor stuk heel sportieve mensen met niet-doorsnee sporthobbies, en die in hun vakanties verre reizen maken etc en daardoor heel veel te vertellen hebben. Ik heb zelf geen heel interessante hobbies en ga ook niet vaak op vakantie en daardoor krijg ik het gevoel dat ik niet interessant genoeg ben. Ik kan er niet over meepraten, wat erin resulteert dat ik dichtklap tijdens zo'n gesprek en vooral aan het luisteren ben. Wat op mijn collega's dan weer over kan komen als desinteresse.
Erg lastig, ik probeer me wel actiever op te stellen, en moet er echt nog verder aan gaan werken.
Je kan er dan misschien niet over meepraten, maar je kunt wel interesse tonen door ze vragen te stellen over wat zij gedaan en meegemaakt hebben. Daarnaast: misschien zijn de hobbies die jij van jezelf niet heel interessant vindt, voor hen juist wel interessant omdat ze anders zijn dan wat ze zelf doen. Of misschien heb je interessante werkervaring of kun je iets delen over het land waar jij vandaan komt bijvoorbeeld (of is de rest ook Nederlands?). Kun je daar iets mee?
Bij het overleg over welke collega aangenomen moet worden: je kent ze inderdaad dan niet, maar je kunt wel aangeven welke eigenschappen jij bijvoorbeeld belangrijk vindt voor de betreffende functie. Of wat voor teamlid goed bij het huidige team zou passen. Dan kunnen zij daar weer op voort borduren met 'oh ja, dat had die meer' of 'hm, dat heeft zij eigenlijk niet' o.i.d.
zondag 28 juni 2015 om 18:45
Je herkent het niet in je eigen omgeving. Kan het zijn omdat je weet wat ze van je verwachten en hoe ze je zien? Je weet in ieder geval dat je het kunt. Nu alleen nog in een andere (zakelijke) omgeving.
Als je geen inhoudelijke mening kunt geven, kun je wel inhoudelijke vragen stellen. Dit kan ook bij het bespreken van een sollicitant. Ik zou heel nieuwsgierig zijn naar de voorkeuren en wensen van je collega's. Op welke manier toesten ze bijvoorbeeld of iemand in het team past? Etc.
Juist doordat je andere hobby's en vakantiewensen etc. hebt, kun je een mooie aanvulling zijn. Ik onderneem ook minder doorsnee dingen. Maar ik kan dan weer niet breien, hou absoluut niet van koken en heb geen geduld om lang met de computer te werken. Ik vind het juist knap als iemand daar handig in is, zijn hele fotoalbums bewerkt en geniet van uitgebreid koken en eten. Jij bent zo interessant als je jezelf maakt. Als jij je eigen verhalen niet interessant genoeg vindt of bang bent om afgerekend te worden, dan geef je de ander niet echt de kans om je te leren kennen en je misschien wel aangenaam te verrassen.
Wat heb je nodig om van luisteren naar actief luisteren te gaan?
Als je geen inhoudelijke mening kunt geven, kun je wel inhoudelijke vragen stellen. Dit kan ook bij het bespreken van een sollicitant. Ik zou heel nieuwsgierig zijn naar de voorkeuren en wensen van je collega's. Op welke manier toesten ze bijvoorbeeld of iemand in het team past? Etc.
Juist doordat je andere hobby's en vakantiewensen etc. hebt, kun je een mooie aanvulling zijn. Ik onderneem ook minder doorsnee dingen. Maar ik kan dan weer niet breien, hou absoluut niet van koken en heb geen geduld om lang met de computer te werken. Ik vind het juist knap als iemand daar handig in is, zijn hele fotoalbums bewerkt en geniet van uitgebreid koken en eten. Jij bent zo interessant als je jezelf maakt. Als jij je eigen verhalen niet interessant genoeg vindt of bang bent om afgerekend te worden, dan geef je de ander niet echt de kans om je te leren kennen en je misschien wel aangenaam te verrassen.
Wat heb je nodig om van luisteren naar actief luisteren te gaan?
zondag 28 juni 2015 om 21:06
Ik probeer inderdaad wel interesse te tonen of iets te delen over Nederland bijvoorbeeld. Het is niet zo dat zij zelf niet geïnteresseerd zijn of geen vragen aan mij stellen. Ik denk echt dat het in m'n hoofd zit, en dat ik zelf pro-actiever moet zijn, in plaats van alleen maar re-actief op vragen te reageren.
Het is alleen makkelijker gezegd dan gedaan! Ik vind het altijd makkelijker als iemand vragen stelt waar ik op kan antwoorden dan dat ik uit mezelf van alles moet gaan vertellen.
Het is alleen makkelijker gezegd dan gedaan! Ik vind het altijd makkelijker als iemand vragen stelt waar ik op kan antwoorden dan dat ik uit mezelf van alles moet gaan vertellen.
maandag 29 juni 2015 om 18:37
Je had dit beter ook niet aan je manager moeten vertellen voordat je zeker weet dat die te vertrouwen is. Je hebt nu van iets een probleem gemaakt, dat anders misschien niet eens wat opgevallen.
Stel gewoon open-end vragen over dingen waar mensen enthousiast over zijn:
-Wat voor leuke dingen kan je hier (land waar ze wonen) bezoeken?
-Kan je een leuke film aanbevelen?
-Heb je nog een nieuwe serie ontdekt dit jaar?
-Hoe was je weekend?
-Vakantieplannen?
Als je geluk hebt, komt er dan iets uit waar je op in kunt haken en dan heb je een gesprek.
Voorbeeld: je rijdt zelf paard en komt bij een 'hoe was je weekend?' vraag achter dat je gesprekspartner dit afgelopen zaterdag heeft gedaan. Ben je zo weer een aantal minuten verder, waarin wellicht weer een onderwerp te sprake komt waarop je dan weer door kunt gaan (vorig jaar ook in Estland paard gereden... oh, wat leuk! Ik leer ook de Estisch blablah weer een paar minuten verder).
Stel gewoon open-end vragen over dingen waar mensen enthousiast over zijn:
-Wat voor leuke dingen kan je hier (land waar ze wonen) bezoeken?
-Kan je een leuke film aanbevelen?
-Heb je nog een nieuwe serie ontdekt dit jaar?
-Hoe was je weekend?
-Vakantieplannen?
Als je geluk hebt, komt er dan iets uit waar je op in kunt haken en dan heb je een gesprek.
Voorbeeld: je rijdt zelf paard en komt bij een 'hoe was je weekend?' vraag achter dat je gesprekspartner dit afgelopen zaterdag heeft gedaan. Ben je zo weer een aantal minuten verder, waarin wellicht weer een onderwerp te sprake komt waarop je dan weer door kunt gaan (vorig jaar ook in Estland paard gereden... oh, wat leuk! Ik leer ook de Estisch blablah weer een paar minuten verder).
maandag 29 juni 2015 om 21:26
Ik herken je probleem. Mijn vriend noemt me 'sociaal onhandig'. Ik ben te veel bezig met mezelf een houding te geven en dat merken mensen. Ken je de situatie van een lange tafel, waarbij zowel degene links als rechts van je naar de andere kant gedraaid is omdat-ie in gesprek is met degene aan andere kant? Ik wel.
De opmerking in het Skype-gesprek zou ik ook niet als pinnig opvatten. Meer als een vervelende streek. Netjes vind ik het namelijk niet, als iemand je toevertrouwt niet zo goed te zijn in gezelschappen, om dan zo'n grap te maken. Want dat is het, niet meer, niet minder... een grappige opmerking om de lachers op de hand te krijgen.
De opmerking in het Skype-gesprek zou ik ook niet als pinnig opvatten. Meer als een vervelende streek. Netjes vind ik het namelijk niet, als iemand je toevertrouwt niet zo goed te zijn in gezelschappen, om dan zo'n grap te maken. Want dat is het, niet meer, niet minder... een grappige opmerking om de lachers op de hand te krijgen.
donderdag 2 juli 2015 om 09:47
Misschien is het een idee om elke 2-3 weken een 1-op-1 overleg met elk teamlid te hebben? Zo kun je op een vertrouwde manier kennis maken, laten weten dat je er voor hun bent (managementstijl?), vertrouwt op hun expertise (het niet in de weg wilt zitten maar ze juist wilt helpen, een persoonlijk complimentje maken (dat je toch het harde werken/inzet hebt gezien de afgelopen weken), zij zijn immers zelf slim genoeg om te weten wat ze nodig hebben, verstaan hun vak) en meer procesmatig aanstuurt waar nodig om dingen sneller/beter gedaan te krijgen zodat zij niet met allerlei bureaucratie worden belast.
Je kan ze dan ook regelmatig vragen welke problemen zij nu in het team/organisatie of prive ervaren en waar ruimte voor verbetering is. Zo'n 1-op-1 gesprek schept vertrouwen en laat je net wat meer zien dan in teamverband.
Wat mij betreft hoeft social talk ook niet echt. Vind het al lang fijn dat ik weet dat een manager er voor mij is als ik ergens mee zit, hulp nodig heb, etc. en onafhankelijk of ik iets goed of fout heb gedaan, dat er een leermoment van wordt gemaakt en dat ik wel wordt "ingedekt" door mijn leidinggevende op managementniveau. Het is ook volstrekt normaal dat je nog even wat rustiger bent in een nieuw team, je moet immers je weg vinden.
Over de nieuwe collega die binnenkort gaat beginnen, het is daarbij eigenlijk meer de vraag of de collega's die veel met die persoon gaan samenwerken het een goede fit in de organisatie en op de functie zelf vinden. Daarmee laat je zien dat je vertrouwt op hun expertise. Laat ook af en toe zien waar jij mee bezig bent geweest om hun te helpen. Door bijvoorbeeld een te strakke planning toch even terug te pushen (je wilt je teamleden niet overbelasten en vind kwaliteit belangrijk). Het is gewoon een beetje kijken en vertellen waar je invloed op kunt uitoefenen..
Ik begrijp natuurlijk wel dat je vanwege twijfels je verhaal hebt verteld aan je manager (zo'n 1-op-1 gesprek, samen in het buitenland en uit eten schept vertrouwen), maar het gaat je manager eigenlijk helemaal niets aan. Jullie zijn geen vrienden van elkaar en uiteindelijk is het degene die je moet beoordelen. Laat je manager niet zien wat je zwakke kanten zijn, dat moet zelf worden ontdekt. Zolang je je werk immers goed blijft doen is er niets aan de hand.
Als je betrokkenheid wilt laten zien, trakteer ze eens op een vrijdag of als er een bepaald projectresultaat is behaald. Haal eens wat te drinken voor ze (of een ijsje) met dit warme weer!
Je kan ze dan ook regelmatig vragen welke problemen zij nu in het team/organisatie of prive ervaren en waar ruimte voor verbetering is. Zo'n 1-op-1 gesprek schept vertrouwen en laat je net wat meer zien dan in teamverband.
Wat mij betreft hoeft social talk ook niet echt. Vind het al lang fijn dat ik weet dat een manager er voor mij is als ik ergens mee zit, hulp nodig heb, etc. en onafhankelijk of ik iets goed of fout heb gedaan, dat er een leermoment van wordt gemaakt en dat ik wel wordt "ingedekt" door mijn leidinggevende op managementniveau. Het is ook volstrekt normaal dat je nog even wat rustiger bent in een nieuw team, je moet immers je weg vinden.
Over de nieuwe collega die binnenkort gaat beginnen, het is daarbij eigenlijk meer de vraag of de collega's die veel met die persoon gaan samenwerken het een goede fit in de organisatie en op de functie zelf vinden. Daarmee laat je zien dat je vertrouwt op hun expertise. Laat ook af en toe zien waar jij mee bezig bent geweest om hun te helpen. Door bijvoorbeeld een te strakke planning toch even terug te pushen (je wilt je teamleden niet overbelasten en vind kwaliteit belangrijk). Het is gewoon een beetje kijken en vertellen waar je invloed op kunt uitoefenen..
Ik begrijp natuurlijk wel dat je vanwege twijfels je verhaal hebt verteld aan je manager (zo'n 1-op-1 gesprek, samen in het buitenland en uit eten schept vertrouwen), maar het gaat je manager eigenlijk helemaal niets aan. Jullie zijn geen vrienden van elkaar en uiteindelijk is het degene die je moet beoordelen. Laat je manager niet zien wat je zwakke kanten zijn, dat moet zelf worden ontdekt. Zolang je je werk immers goed blijft doen is er niets aan de hand.
Als je betrokkenheid wilt laten zien, trakteer ze eens op een vrijdag of als er een bepaald projectresultaat is behaald. Haal eens wat te drinken voor ze (of een ijsje) met dit warme weer!