Te jong voor kinderen

Het feit dat je deze vraag moet stellen, maakt je misschien wel te jong?



Ik ben net 24 geworden en heb een zoontje van anderhalf en de 2e wordt rond 7 oktober verwacht! Ik heb me nog nooit afgevraagd of ik te jong was. Vind het zelf alleen maar een voordeel. En daarbij studeer ik op dit moment ook. Weliswaar een thuisstudie, maar het werkt perfect. Het leven stopt niet meteen op andere gebieden als je een kind krijgt. (het kan het wel wat ingewikkelder maken, maar je krijgt er wel wat voor terug )



Succes!

Ik ben het met Elninjoo eens, en ik vind al die jubelverhalen die er verteld worden van gevallen waarin het wel goed gaat zwaar vertekend. De meeste van jullie zouden het, vermoed ik, niet redden zonder hulp van een man. De meeste van jullie zullen ook een stuk minder verdienen dan jullie mannen, of niet?



Het grootste nadeel van jong kinderen krijgen is dat je je hele leven een achterstand houdt. Dat neemt niet weg dat iedereen daar van mij voor mag kiezen, hell, biologisch lijkt jong me makkelijker dan oud, we worden niet voor niks op ons 13e ongeveer ongesteld natuurlijk.



Maar de consequentie voor Cle zal waarschijnlijk zijn dat er weer een dure studie door de plee gespoeld wordt en dat ze nooit verder zal komen dan een "leuk baantje voor erbij".



Ik geloof er niet in, in een echte carrière als je zo jong aan kinderen begint. En ik denk ook niet dat vrouwen die daarvoor kiezen echt een carriere willen. Die willen gewoon het ouderwetse kostwinnermodel. Mag hoor, maar geëmancipeerd is het natuurlijk geenszins. Ik vind het elke keer weer verbazingwekkend dat in Nederland nog zoveel vrouwen streven naar een leven zoals in de fifties, wat dat betreft zijn we echt een beetje een achterlijke cultuur. Bedoel ik verder niet lullig ofzo hoor, maar ik schrik er gewoon van dat zo'n jonge meid zulke ouderwetse idealen heeft, we lijken wel the land that time forgot hier in NL.

quote:maxem schreef op 09 september 2008 @ 15:23:

Pauline: Wat reageer jij pist zeg. En het voordeel van jong moeder worden is ook de grotere kans dat je ouders/schoonouders nog jong en vitaal zijn.



Jij kunt het pissed vinden; zie verder mijn posting van 14:55 uur.



Ben het verder eens met FV.

quote:fashionvictim schreef op 09 september 2008 @ 16:57:

Ik ben het met Elninjoo eens, en ik vind al die jubelverhalen die er verteld worden van gevallen waarin het wel goed gaat zwaar vertekend. De meeste van jullie zouden het, vermoed ik, niet redden zonder hulp van een man. De meeste van jullie zullen ook een stuk minder verdienen dan jullie mannen, of niet?



Het grootste nadeel van jong kinderen krijgen is dat je je hele leven een achterstand houdt. Dat neemt niet weg dat iedereen daar van mij voor mag kiezen, hell, biologisch lijkt jong me makkelijker dan oud, we worden niet voor niks op ons 13e ongeveer ongesteld natuurlijk.



Maar de consequentie voor Cle zal waarschijnlijk zijn dat er weer een dure studie door de plee gespoeld wordt en dat ze nooit verder zal komen dan een "leuk baantje voor erbij".



Ik geloof er niet in, in een echte carrière als je zo jong aan kinderen begint. En ik denk ook niet dat vrouwen die daarvoor kiezen echt een carriere willen. Die willen gewoon het ouderwetse kostwinnermodel. Mag hoor, maar geëmancipeerd is het natuurlijk geenszins. Ik vind het elke keer weer verbazingwekkend dat in Nederland nog zoveel vrouwen streven naar een leven zoals in de fifties, wat dat betreft zijn we echt een beetje een achterlijke cultuur. Bedoel ik verder niet lullig ofzo hoor, maar ik schrik er gewoon van dat zo'n jonge meid zulke ouderwetse idealen heeft, we lijken wel the land that time forgot hier in NL.



Maar FV, vind jij dan echt dat emancipatie betekent dat vrouwen carriere moeten maken?

Volgens mij betekent emancipatie dat iedereen (m of v) dezelfde keuzes heeft. Ik vind het vanuit dat standpunt juist niet zo geemancipeerd dat jij de keuzes van (in dit geval) vrouwen afkeurt. En wanneer een man een parttime baan heeft en de meeste zorg voor de kinderen op zich neemt terwijl de vrouw (ga even uit van een heterokoppel) op zondag het vlees snijdt, is dat dan wel okee? Of houdt emancipatie in dat we ons allemaal carriere maken? En al het huishoudelijk en verzorgend werk uitbesteden?

Ik was 22 en de situatie was er naar. Ik wist dat ik mijn kindje alles kon bieden wat ik belangrijk vond. Waaronder heel veel liefde. En dat is toch wel één van de belangrijkste dingen. Neemt niet weg dat een kind moet eten, en een dak boven zn hoofd moet hebben etc.

Ik ben nu 26 en de derde is op komst. Ik heb nog geen moment spijt van onze beslissing gehad, en we zijn heel erg gelukkig met onze meiden.



Onzin natuurlijk dat er meiden zijn die zeggen dat je geen carriere kunt maken als je vroeg aan kids begint. Toen ik werd aangenomen bij mijn huidige werkgever, was juist de verantwoordelijkheid die ik al heb voor twee kinderen een reden om mij aan te nemen. Ik werk nu 28 uur per week in een leidinggevende functie.

Ik ben 26 jaar, heb twee zoons (van 4 en 1,5) en ik studeer volgende maand af. (lerarenopleiding). Ik sta 7 jaar voor de klas op een middelbare school (vanaf mijn negentiende dus inderdaad, toen begon mijn carriere).



Als ik 40 ben (en dus nog minstens 25 werkjaren te gaan heb) en mijn jongens 18 en 16 zijn ligt de wereld open voor een boeiende carriere. Dat vind ik een van de grootste voordelen van het krijgen van kinderen op jonge leeftijd.

Tot mijn 35e a 40e heb ik ervoor gekozen om er te zijn voor mijn kinderen. Dat houdt momenteel in dat ik bezig ben met afstuderen en ik werk twee dagen. Als de jongste op de basisschool zit zal ik weer drie a vier dagen gaan werken.



Ik zie echt niet in wat hier ongeëmancipeerd aan is. Ik denk dat het in mijn geval juist goed is voor mijn carriere, (in het onderwijs kun je eigenlijk alleen hogerop vanaf je 30e) en ik weet zeker dat het beste is voor mijn gezondheid en die van mijn kinderen.

Bovendien heb ik veel vriendinnen die rond hun 22e moeder zijn geworden, maar ik zie er niet een gezin tussen waarvan ik denk: het gaat daar minder goed dan zou moeten. Ik denk dat leeftijd dus niet de meest bepalende rol is voor het welslagen van een gezonde opvoeding/ gezond gezinsleven.

Nou nou FV, wat ga je weer heerlijk kort door de bocht.

Ik was 22 toen ik de eerste kreeg, 24 toen ik de tweede kreeg. Het heeft z'n voor en nadelen. Ik geloof er níets van dat ik mijn hele leven een achterstand hou doordat ik jong kinderen heb gekregen. Ik werk gewoon, heb na de geboorte van de 1e altijd gewoon 4 dagen gewerkt, ben zelf kostwinner geweest en verdien evenveel als mijn man. En wie hoeveel werkt is bij ons ook niet afhankelijk van wie het meeste verdient. Niet werken of 'een baantje voor erbij' is niets voor mij.



Het grote voordeel is dat mijn leven nog niet zo overhoop werd gehaald door het krijgen van kinderen en dat ik straks als ik een jaar of 35 ben mijn handen weer een stuk vrijer heb en dát is nou juist het moment dat ik meer moet gaan investeren in mijn carriere. Ik ambieer geen topfunctie, maar wil mezelf wel blijven ontwikkelen en goed zijn in wat ik doe.



Het grootste nadeel is dat het lastig is om je studie af te ronden met 2 kleine kinderen, maar ik ben ervan overtuigd dat dat me gaat lukken.



En verder heb ik gemerkt dat het gewoon verrot lastig is om als moeder met 2 kleine kinderen aan het werk te komen. Je moet precíes kunnen werken op de dagen dat je opvang hebt (als je al opvang hebt) en bedrijven zijn er niet zo happig op omdat moeders niet de meest betrouwbare werknemers zijn (en bedankt, vrouwelijke helft van de wereldbevolking).



En dan heb ik met mijn man nog hele duidelijke afspraken over taakverdeling, wil ik graag 4 dagen werken en manlief ook en ben ik niet standaard degene die thuisblijft als de kinderen ziek zijn.



Overigens zijn de opa's en oma's hier enorm vitaal, maar werken ze gewoon allemaal full-time, dus oppassen is er niet bij.

Eowynn, het lijkt me inderdaad lastig om met kleine kinderen aan het werk te komen. Maar als je ergens al werkt naar tevredenheid, is het veel eenvoudiger. Daarom zou ik altijd eerst adviseren een baan naar je zin te zoeken voor je aan kinderen begint.



En je hoeft niet je hele leven een achterstad op te lopen omdat je jong kinderen krijgt, mits je de zorg eerlijk deelt met je man. Maar dat is bijna nooit het geval, en vooral niet bij die vrouwen die jong aan kinderen beginnen. En bij TO volgens mij ook niet.

Ik was 34 toen ik mijn enige kind kreeg, ben eerst een jaar thuis gebleven omdat ik niet van kinderopvang voor babies houd, wij hebben nog steeds geen koophuis en reizen vaak buiten europa met onze inmiddels drie jarige dochter.

Toen ze een jaar was ben ik weer gaan werken omdat ik een peuter op een kdv niet zielig vind.

Zo...dan kan iedereen daar op spuien!



Wat een bullshit dat iemand van 23 nog hoort te studeren en dat een vrouw haar eigen geld moet verdienen!!!!

Daar kiest iedereen toch zelf voor?

Ik wil idd mijn eigen geld verdienen, ik vond voor mijzelf 23 veeeeeel te jong, maar daarom is dat toch niet voor iedereen zo?



Een vriendin van me beviel op haar 23e van haar eerste. Kind kon lekker naar de creche van de universiteit. Super goede creche en zij studeerde (en promoveerde) ondertussen verder.

9 jaar later beviel ze van de tweede. Ze verdient meer dan ik ooit zal verdienen en velen met mij (12500 bruto per maand) en heeft het dus echt goed voor elkaar.



Ook ken ik een meisje/vrouw die op haar 22e beviel van haar eerste. Zij is meteen gestopt met werken, haar man verdient genoeg en nu, vier jaar later, is de tweede op komst.

Zij zijn heel tevreden met deze situatie.



Overigens vind ik het ook complete idioterie dat iedereen van 23 maar zou moeten studeren!

Het merendeel van de mensen gaat nog altijd naar een MBO opleiding en zijn dus al lang en breed klaar als ze 23 zijn.

HBOers als ze alles in een normaal tempo doen zijn overigens ook al klaar tegen die tijd.

En een snelle WOer ook.

quote:fashionvictim schreef op 09 september 2008 @ 16:57:

Ik ben het met Elninjoo eens, en ik vind al die jubelverhalen die er verteld worden van gevallen waarin het wel goed gaat zwaar vertekend. De meeste van jullie zouden het, vermoed ik, niet redden zonder hulp van een man. De meeste van jullie zullen ook een stuk minder verdienen dan jullie mannen, of niet?



Het grootste nadeel van jong kinderen krijgen is dat je je hele leven een achterstand houdt. Dat neemt niet weg dat iedereen daar van mij voor mag kiezen, hell, biologisch lijkt jong me makkelijker dan oud, we worden niet voor niks op ons 13e ongeveer ongesteld natuurlijk.



Maar de consequentie voor Cle zal waarschijnlijk zijn dat er weer een dure studie door de plee gespoeld wordt en dat ze nooit verder zal komen dan een "leuk baantje voor erbij".



Ik geloof er niet in, in een echte carrière als je zo jong aan kinderen begint. En ik denk ook niet dat vrouwen die daarvoor kiezen echt een carriere willen. Die willen gewoon het ouderwetse kostwinnermodel. Mag hoor, maar geëmancipeerd is het natuurlijk geenszins. Ik vind het elke keer weer verbazingwekkend dat in Nederland nog zoveel vrouwen streven naar een leven zoals in de fifties, wat dat betreft zijn we echt een beetje een achterlijke cultuur. Bedoel ik verder niet lullig ofzo hoor, maar ik schrik er gewoon van dat zo'n jonge meid zulke ouderwetse idealen heeft, we lijken wel the land that time forgot hier in NL.





Deels eens, deels oneens. Met het gedeelte dat Nederland achterhaald is, dat vrouwen weinig ambitieus zijn en dat volgens vele hier het parttime werken naast de kinderen ideaal is, ben ik het eens. Het verbaasd mij ook hoevelen hun carriere in de wacht zetten of compleet laten stranden zodra er kinderen zijn. Alsof het onmogelijk is om full-time te werken en carriere te maken als er kinderen zijn, alsof het compleet immoreel zou zijn als je je kind meer dan 2 dagen naar een kdv stuurt. Zo wordt er vaak over gedacht en dat verbaasd mij ook.

Ik ben ook met een andere cultuur opgegroeid vanwege mijn vader en als iets belangrijk was dan was het wel carriere maken, ambitie hebben, je ontwikkelen als mens en gebruik maken van de mogelijkheden die het leven je biedt. Economische zelfstandigheid hoort hier ook bij. Je wil niet weten hoe vreemd mensen kijken als ik er rond voor uit kom professor te willen worden. Dat mag en hoort niet in Nederland, ambities hou je voor je als je ze al hebt. Niet boven het maaiveld uitsteken enzo. En zo destimuleer je elkaar je te ontwikkelen.



Waar ik het niet mee eens ben, is dat jong aan kinderen beginnen je per definitie op een achterstand zet. Dit kan maar ligt echt compleet aan je situatie. In mijn geval was het dus echt veeeeeeeeeel handiger om eerder aan kinderen te beginnen. Ik zou er niet aan moeten denken tijdens mijn promotieonderzoek zwanger te moeten zijn. Hoogstens zou daarna kunnen maar dan zit je carriere op een cruciaal moment in de wacht maar het zou kunnen. Voor mij was tussen studie en promotieplek ideaal. Het gaf me kans een derde master er bij te doen, goed na te denken over hoe ik die promotieplek kon bemachtigen en toch te combineren met de kleine.

Echter, wat wel een feit is, is dat kinderen in het eerste jaar veel ziek zijn. Daar zijn regelingen voor maar het blijft heel onpraktisch om elke keer van je werk afwezig te zijn. Ik kan me hierdoor voorstellen dat vrouwen of mannen het eerste jaar iets rustiger aan doen.



Nou ja, zover mijn gedachten hierover.

Nippo, ik had ook een baan naar mijn zin toen ik zwanger was van de tweede. En ik zou een vast contract krijgen, zelfs toen ze wisten dat ik zwanger was. Maar toen kreeg ik een andere manager, beviel ik te vroeg en was ik opeens een beetje lastig, want een vrouw met een kind in het ziekenhuis is wel érg risicovol. Dus dat was einde baan. En daarna dus idd ruim 7 maanden solliciteren voordat ik aan een baan kwam.

quote:neele schreef op 09 september 2008 @ 20:18:

Ik was 34 toen ik mijn enige kind kreeg, ben eerst een jaar thuis gebleven omdat ik niet van kinderopvang voor babies houd, wij hebben nog steeds geen koophuis en reizen vaak buiten europa met onze inmiddels drie jarige dochter.

Toen ze een jaar was ben ik weer gaan werken omdat ik een peuter op een kdv niet zielig vind.

Zo...dan kan iedereen daar op spuien!



Wat een bullshit dat iemand van 23 nog hoort te studeren en dat een vrouw haar eigen geld moet verdienen!!!!

Daar kiest iedereen toch zelf voor?

Ik wil idd mijn eigen geld verdienen, ik vond voor mijzelf 23 veeeeeel te jong, maar daarom is dat toch niet voor iedereen zo?



Een vriendin van me beviel op haar 23e van haar eerste. Kind kon lekker naar de creche van de universiteit. Super goede creche en zij studeerde (en promoveerde) ondertussen verder.

9 jaar later beviel ze van de tweede. Ze verdient meer dan ik ooit zal verdienen en velen met mij (12500 bruto per maand) en heeft het dus echt goed voor elkaar.



Ook ken ik een meisje/vrouw die op haar 22e beviel van haar eerste. Zij is meteen gestopt met werken, haar man verdient genoeg en nu, vier jaar later, is de tweede op komst.

Zij zijn heel tevreden met deze situatie.



Overigens vind ik het ook complete idioterie dat iedereen van 23 maar zou moeten studeren!

Het merendeel van de mensen gaat nog altijd naar een MBO opleiding en zijn dus al lang en breed klaar als ze 23 zijn.

HBOers als ze alles in een normaal tempo doen zijn overigens ook al klaar tegen die tijd.

En een snelle WOer ook.Helemaal waar, mijn rechtenstudie was met 21 af maar ik deed er drie jaar over. De meesten doen er 5 jaar over dus dat is net 23. En ja, mbo is het gemiddelde, velen vergeten dat nog wel eens.

En wie bepaalt trouwens of iemand van 23 hoort te studeren en hoort te reizen? Alsof iedereen persé wil reizen en alsof je dat gedaan moet hebben ofzo. Sommige mensen (waaronder ikzelf) houden niet zo van reizen. Ik was met alles vrij vroeg. Ik kreeg mijn eerste vriendje op mijn 14e, en dat duurde ruim 1,5 jaar.



Op mijn 16e ontmoette ik mijn man, op mijn 20e ging ik samenwonen, op mijn 21e ben ik getrouwd en op mijn 22e kreeg ik mijn eerste kind (hoewel dat niet echt zo gepland was, maar we waren iig van plan om voor mijn 25e kinderen te krijgen, na mijn studie, alleen was dochter het daar niet mee eens)



Ik denk eerlijk gezegd dat ik op mijn 22e een stabielere en volwassenere relatie had dan veel 30ers die ik ken. Ik wist al vroeg wat ik wilde, dat hele 'wat moet ik toch met mijn leven' heb ik nooit gehad, dus reizen om dat uit te vinden hoeft van mij ook niet zo. Reizen ga ik vast nog wel eens doen, maar het stond niet erg hoog op mijn prioriteitenlijstje.

Feit is wel dat de meeste moeders die jong moeder worden geen HBO opleiding hebben. In de meeste gevallen gaat het om meiden met een baan die ze toch al niet leuk vinden, hebben ze toch al niet zo'n zin om te werken, hebben ze geen goede opleiding en dan is kinderen krijgen wel een goede optie. Wat dat betreft ben ik het wel met FV eens.



Toen ik zwanger werd zat ik voor mijn gevoel echt tussen 2 werelden in. In alle bladen zag je alleen maar vrouwen van in de 30 met een carriere óf huisvrouwen in spé zonder opleiding van 20. Twee uitersten, en ik herkende mezelf nergens in.

Reizen is ook idd iets wat tegenwoordig zogenaamd bij het "volwassen" worden hoort.

Maar ook vindt men dat je moet reizen voordat je kinderen hebt omdat je daarna alleen nog maar in Centerparcs of in het beste geval de Spaanse Costa komt.

'

Dat spreek ik dus tegen.

Reizen is geen onderdeel van volwassen worden.

Maar reizen met kinderen kan ook heel goed en hoef je dus echt niet voor die tijd te doen.

Ik heb nog NOOIT een huisje op een park (of buiten een park) in nederland gehuurd, en ben nog nooit aan een Spaanse Costa geweest en als het aan mij ligt gebeurt dat ook niet.

Het ouderschap hoeft heus niet het einde van je reislust te betekenen...

quote:fashionvictim schreef op 09 september 2008 @ 16:57:

Ik ben het met Elninjoo eens, en ik vind al die jubelverhalen die er verteld worden van gevallen waarin het wel goed gaat zwaar vertekend. De meeste van jullie zouden het, vermoed ik, niet redden zonder hulp van een man. De meeste van jullie zullen ook een stuk minder verdienen dan jullie mannen, of niet?



Het grootste nadeel van jong kinderen krijgen is dat je je hele leven een achterstand houdt. Dat neemt niet weg dat iedereen daar van mij voor mag kiezen, hell, biologisch lijkt jong me makkelijker dan oud, we worden niet voor niks op ons 13e ongeveer ongesteld natuurlijk.



Maar de consequentie voor Cle zal waarschijnlijk zijn dat er weer een dure studie door de plee gespoeld wordt en dat ze nooit verder zal komen dan een "leuk baantje voor erbij".



Ik geloof er niet in, in een echte carrière als je zo jong aan kinderen begint. En ik denk ook niet dat vrouwen die daarvoor kiezen echt een carriere willen. Die willen gewoon het ouderwetse kostwinnermodel. Mag hoor, maar geëmancipeerd is het natuurlijk geenszins. Ik vind het elke keer weer verbazingwekkend dat in Nederland nog zoveel vrouwen streven naar een leven zoals in de fifties, wat dat betreft zijn we echt een beetje een achterlijke cultuur. Bedoel ik verder niet lullig ofzo hoor, maar ik schrik er gewoon van dat zo'n jonge meid zulke ouderwetse idealen heeft, we lijken wel the land that time forgot hier in NL.



Je zet het hier wel even heel erg zwart-wit en stereotype neer. Zelf was ik 24 toen ik mijn dochter kreeg, had al uitgebreid gestudeerd (twee masters) en gereisd en had ik een vaste baan. Ik werk 4 dagen, net zoals vriend. En ja, vriend verdient meer, maar hij zit dan ook in de commerciele sector en is 7 jaar ouder. En nee, ik zou dit niet zonder vriend willen doen maar daar heb ik dan ook niet voor gekozen. Mocht om de een of andere reden vriend weg vallen (hopelijk niet) dan ben ik ervan overtuigd dat dochter en ik het met zijn tweetjes ook wel rooien. En dan zonder veel hulp van opa's en oma's, want die werken inderdaad ook nog gewoon.



Maar goed, misschien ben ik wel een uitzondering, dat kan. En zijn er inderdaad veel (lager opgeleide?) vrouwen die het vooral handig vinden om vroeg kinderen te krijgen en dan veel minder te gaan werken. Hoe dan ook, er zijn echt wel hoog opgeleide vrouwen die bewust kiezen voor jong kinderen zonder dat hun ambitie er onder lijdt. Toevallig stond daar vandaag nog een stuk over in de volkskrant. Kijk maar eens op jamoeders.nl.

[quote]Eowynn_ schreef op 09 september 2008 @ 20:33:

Feit is wel dat de meeste moeders die jong moeder worden geen HBO opleiding hebben. In de meeste gevallen gaat het om meiden met een baan die ze toch al niet leuk vinden, hebben ze toch al niet zo'n zin om te werken, hebben ze geen goede opleiding en dan is kinderen krijgen wel een goede optie. Wat dat betreft ben ik het wel met FV eens.



Maar wat dan nog.....?

Als je een baan hebt waar je niet blij mee bent en je vindt kinderen krijgen een goede optie?

Wie kwets je daar mee dan?

Niemand, maar het is wel een beetje het standaard beeld van de jonge slechtopgeleide moeder, en het is gewoon onverstandig om afhankelijk van je man te zijn omdat je geen zin hebt om zelf te werken. Gezien het feit dat er zoveel bijstandsmoeders zijn en geen bijstandsvaders bijvoorbeeld.

FV, gek dat je nu opeens zo tegen jong moeder worden bent en dat je roept dat je een achterstand houdt. Je hebt ooit eens tegen mij gezegd dat het juist verstandig was, omdat je dan op cruciale momenten in je carriere meer kunt investeren en dat het op lange termijn gunstiger was. Van mening veranderd of gewoon zin om te rellen?

Het feit dat er bijstandsmoeders zijn en geen bijstandsvaders (of bijna geen) ligt nog aan veel meer denk ik.

Ten eerste voelen moeders zich (over het algemeen) veel sneller schuldig als ze 5 dagen per week werken terwijl ze kleine kinderen hebben.

Vaders zitten daar (over het algemeen) niet mee en verdienen dus uberhaupt meer geld dan de moeders.

Op het moment dat een relatie mis loopt en er bv drie dagen per week kinderopvang geregeld is, kan een moeder vaak niet van die drie dagen per week rond komen.

Bij de kdv-en en nso's is het helaas nog steeds zo dat er wachtlijsten zijn. Buiten dat kost dat ook veel geld.

Dus dan komt een vrouw al snel in een situatie die veel moeilijker is dan die van de man die gewoon in het koophuis kon blijven wonen en de kids om de week een weekend heeft.

Heeft volgens mij niets te maken met opleiding en leeftijd, zo gaat het gewoon.....

Het ligt ook aan veel meer hoor. Maar ik schrijf ook op een ander forum, met meiden van mijn leeftijd en jonger. En er is daar een flink aantal meiden die inmiddels geen relatie meer met de vader hebben, 1 of 2 jaar na de geboorte van het kind, en die dus opeens óf noodgedwongen op zoek moeten naar een baan (wat vrijwel niet mogelijk is en waarmee ze zichzelf nog niet kunnen onderhouden) óf in de bijstand komen óf weer bij hun ouders moeten gaan wonen. Dat zie ik hier al veel minder gebeuren, bij de 30ers.

quote:neele schreef op 09 september 2008 @ 20:48:

Reizen is ook idd iets wat tegenwoordig zogenaamd bij het "volwassen" worden hoort.

Maar ook vindt men dat je moet reizen voordat je kinderen hebt omdat je daarna alleen nog maar in Centerparcs of in het beste geval de Spaanse Costa komt.

'

Dat spreek ik dus tegen.

Reizen is geen onderdeel van volwassen worden.

Maar reizen met kinderen kan ook heel goed en hoef je dus echt niet voor die tijd te doen.

Ik heb nog NOOIT een huisje op een park (of buiten een park) in nederland gehuurd, en ben nog nooit aan een Spaanse Costa geweest en als het aan mij ligt gebeurt dat ook niet.

Het ouderschap hoeft heus niet het einde van je reislust te betekenen...Ik ben 23 jaar, heb HBO gedaan en wil nog MBO opleiding gaan doen (die richting niet in HBO te vinden in mijn deel van t land). Ik heb een baan op mbo-niveau. Mijn verste reis was naar Rome.... Met school toen ik 15 was. Sindsdien ben ik niet meer op vakantie geweest. Grotendeels omdat ik, vanaf ik 18 ben caviatjes heb. En mijn caviatjes kan ik niet achterlaten voor een vakantie, want ik heb een dusdanig streng verzorgingsregime dat ik niemand anders toevertrouw. Tot dusver mijn volwassen wording dmv reizen .

hoi TO,



kijk even in de Volkskrant Banen van deze week, staat een leuk artikel in over jonge moeders en werk.



concreet: met voldoende ambitie laveer je er wel tussendoor, maar het is maar net of je dat wilt.

succes!

[



Ik ben 23 jaar, heb HBO gedaan en wil nog MBO opleiding gaan doen (die richting niet in HBO te vinden in mijn deel van t land). Ik heb een baan op mbo-niveau. Mijn verste reis was naar Rome.... Met school toen ik 15 was. Sindsdien ben ik niet meer op vakantie geweest. Grotendeels omdat ik, vanaf ik 18 ben caviatjes heb. En mijn caviatjes kan ik niet achterlaten voor een vakantie, want ik heb een dusdanig streng verzorgingsregime dat ik niemand anders toevertrouw. Tot dusver mijn volwassen wording dmv reizen .[/quote]





Wel erg off topic maar het lijkt me toch vreselijk om voor een cavia niet meer op vakantie te gaan.

Mijn cavia's die ik had als kind zijn 9 en 10 jaar oud geworden.

Dat is erg oud voor een cavia.

Geheim?

Nooit water en iedere dag winterwortel en andijvie.

Als side dish een schaaltje krachtvoer en wat hooi.

Iedereen in mijn omgeving zorgde voor ze terwijl wij lekker aan het reizen waren:)