Gezondheid
alle pijlers
Vader met kanker..
woensdag 7 november 2007 om 22:55
Hoewel we het al ruim een half jaar weten, wordt het allemaal steeds moeilijker: mijn vader heeft kanker en het is ongeneeslijk. Hoe lang hij nog te gaan heeft weet niemand zeker, maar het is slechts een kwestie van wachten op de volgende uitzaaiing. Hij heeft zo veel pijn, is misselijk en erg somber. Hij ligt zo ongeveer de hele dag in bed. Van mijn papa zoals hij vroeger was, is weinig meer over.
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
Zijn er hier mensen die in eenzelfde situatie zitten als ik?
(Ik weet niet precies wat ik van mijn topic moet verwachten en of ik me misschien beter bij een ander topic had kunnen aansluiten, maar ik moet het gewoon even kwijt.)
vrijdag 18 april 2008 om 13:54
Nou ik had gehoopt dat het de komende jaren rustig zou blijven in de familie...Hebben gisteren te horen gekregen dat mijn schoonzusje (26 jaar) hoogstwaarschijnlijk een vorm van Hodgekin heeft :-s Ze zit nu bij de internist voor de definitieve diagnose en welk behandelingstraject haar te wachten staat.
Ik wens iedereen sterkte met het verdriet, de onzekerheid en het verlies die deze rotziekte met zich meebrengt.
Ik wens iedereen sterkte met het verdriet, de onzekerheid en het verlies die deze rotziekte met zich meebrengt.
vrijdag 2 mei 2008 om 22:27
Hoi iedereen. Ik vond het een tijdje erg moeilijk om hier te schrijven. Zoveel nieuws was er ook niet te melden. Als je vader ziek is, gebeuren er dingen die je kunt vertellen, maar daarna is er alleen maar verdriet, worstelen om weer verder te gaan met je leven, twee stappen vooruit en soms drie terug in plaats van een. Niet zo spectaculair om te vertellen en weinig te missen om anderen te steunen. Maar nu begint het weer. Mijn moeder heeft een knobbeltje in haar borst. Daar gaan we weer, tussen hoop en vrees, net als vorig jaar. Gelukkig denkt de huisarts dat het waarschijnlijk een cyste is dus goedaardig. Dus meer hoop dan vrees. Maar dat zeiden verschillende artsen nog geen jaar geleden ook over mijn vader en nu is hij er al meer dan 3 maanden niet meer. Maar daar probeer ik maar niet aan te denken op dit moment. Woensdag een scan en dan hopelijk snel de uitslag want precies een week later zouden we op vakantie gaan en gaan we hopelijk ook in opluchting!
Het valt me niet mee. Ik vond het al moeilijk genoeg om met de situatie te leven zoals die nu is. Vorig jaar had ik 2 gelukkige ouders en nu heb ik alleen nog een moeder, die ontzettend worstelt met het weer opbouwen van haar leven.
Maar ik ben niet de enige hier. Het kan nog erger, zoals ik lees bij bijv. Enigme en Pinksterbloempje. Hoe gaat het met schoonzusje, wat is de diagnose geworden? En is de stamceltransplantatie van schoonzus aangeslagen, en gaat de chemo van schoonmoeder nog goed? En wat wil het vlekje zeggen, is daar al meer van bekend?
Sterkte!
Het valt me niet mee. Ik vond het al moeilijk genoeg om met de situatie te leven zoals die nu is. Vorig jaar had ik 2 gelukkige ouders en nu heb ik alleen nog een moeder, die ontzettend worstelt met het weer opbouwen van haar leven.
Maar ik ben niet de enige hier. Het kan nog erger, zoals ik lees bij bijv. Enigme en Pinksterbloempje. Hoe gaat het met schoonzusje, wat is de diagnose geworden? En is de stamceltransplantatie van schoonzus aangeslagen, en gaat de chemo van schoonmoeder nog goed? En wat wil het vlekje zeggen, is daar al meer van bekend?
Sterkte!
vrijdag 2 mei 2008 om 23:24
He Pyridine, wat ontzettend naar van je moeder. Nu komt alles zeker weer terug? Ik zal voor je duimen dat het onschuldig is.
En ja, inderdaad, je doet 3 stappen vooruit en 2 terug. Ik heb het nog steeds na bijna anderhalf jaar.
Ik wilde trouwens net dit topic omhoog halen voor juffrouwjannie, die een topic heeft geopend op psyche over het overlijden van haar vader.
Hoe is het verder met iedereen hier? Ik ga er maar vanuit dat geen nieuws 'goed' nieuws is.
En ja, inderdaad, je doet 3 stappen vooruit en 2 terug. Ik heb het nog steeds na bijna anderhalf jaar.
Ik wilde trouwens net dit topic omhoog halen voor juffrouwjannie, die een topic heeft geopend op psyche over het overlijden van haar vader.
Hoe is het verder met iedereen hier? Ik ga er maar vanuit dat geen nieuws 'goed' nieuws is.
dinsdag 6 mei 2008 om 22:59
Hallo allemaal,
Ik meld me ook maar weer eens, een tijd geleden maar kon even de moed niet op brengen.
Ik herken het heel erg Pyridine, een enorme worsteling met verdriet. Wat ontzettend akelig van je moeder, het kan inderdaad een cyste zijn maar het feit dat er iets zit wat er niet hoort maakt het heel moeilijk, alle herinneringen worden nog eens extra hard aangeboord, terwijl het van je vader nog zo ontzettend vers is. Heel veel sterkte morgen.
Pinksterbloempje en Enigme: jullie krijgen ook heel wat voor je kiezen zeg! Ongelooflijk! Het is al een paar weekjes geleden dat jullie gereageerd hebben maar hoe gaat het nu, hoe is het met uitslagen e.d.?
Lapin: Het maakt niet uit hoe lang iets geleden is, het blijft gewoon oneerlijk en voor verdriet staat geen tijd. Het lijkt me trouwens best lastig dat je wat verder weg woont.
Hier proberen we de draad weer wat op te pakken en dat valt niet mee. Na een zeer emotionele crematie zit je eerst in een roes en lijkt het wel redelijk te gaan!!!!!!!!! Dan komt het besef dat hij echt nooit meer terug komt. Niet meer even iets vertellen en ach........zoveel dingen meer.
Voor een ieder heel veel sterkte met het verlies, ziekte of de onzekerheden.
Bammie.
Ik meld me ook maar weer eens, een tijd geleden maar kon even de moed niet op brengen.
Ik herken het heel erg Pyridine, een enorme worsteling met verdriet. Wat ontzettend akelig van je moeder, het kan inderdaad een cyste zijn maar het feit dat er iets zit wat er niet hoort maakt het heel moeilijk, alle herinneringen worden nog eens extra hard aangeboord, terwijl het van je vader nog zo ontzettend vers is. Heel veel sterkte morgen.
Pinksterbloempje en Enigme: jullie krijgen ook heel wat voor je kiezen zeg! Ongelooflijk! Het is al een paar weekjes geleden dat jullie gereageerd hebben maar hoe gaat het nu, hoe is het met uitslagen e.d.?
Lapin: Het maakt niet uit hoe lang iets geleden is, het blijft gewoon oneerlijk en voor verdriet staat geen tijd. Het lijkt me trouwens best lastig dat je wat verder weg woont.
Hier proberen we de draad weer wat op te pakken en dat valt niet mee. Na een zeer emotionele crematie zit je eerst in een roes en lijkt het wel redelijk te gaan!!!!!!!!! Dan komt het besef dat hij echt nooit meer terug komt. Niet meer even iets vertellen en ach........zoveel dingen meer.
Voor een ieder heel veel sterkte met het verlies, ziekte of de onzekerheden.
Bammie.
donderdag 8 mei 2008 om 01:42
ik heb vandaag 08-05-2008 te horen gekregen dat mijn vader longkanker heeft ze zeggen 20% kans op herstellen , twee jaar geleden vertelde hij mij wel eens dat hij bloed moest over geven toen heb ik al tegen hem gezgt joh ga eens langs de dokter drie maanden geleden is hij ook gegaan en nu krijg je dit te horen ben er toch kapot van terwijl ik dit dus wel vermoede al die tijd
donderdag 8 mei 2008 om 20:36
Hoi allemaal. Even een update van mijn kant:
Mijn schoonmoeder wil niet weten wat dat vlekje is en houdt zich bij de chemo die ze al krijgt. We moeten haar wens respecteren, maar in combinatie met een heel naar hoestje dat ze al maanden heeft ben ik er niet gerust op.
Mijn zus heeft haar stamceltransplantatie gehad en het lijkt tot nu toe goed te gaan. Ze is bij vlagen wel ziek van alle medicatie die ze krijt. Pas over een week of 2 weten we of de stamcellen haar bloed hebben vernieuwd en of alles naar behoren functioneert. Daarna gaan ze langzaam medicatie afbouwen en komt er na een half jaar nog een kritieke fase waarin het mis kan gaan en er alsnog afstotingsverschijnselen kunnen optreden.
@Theo:
Wat een afschuwelijk bericht heb jij vandaag gekregen. Hoe gaat je vader ermee om? Hoe oud is hij?
Ik wil je niet bang maken, maar longkanker is één van de lastigste kankers om te behandelen en vaak is de behandeling alleen gericht op levensverlenging, niet op genezing. En dan nog ligt het aan het soort kanker of er goede prognoses bestaan voor een langere termijn.
Verder: veel sterkte voor iedereen op dit topic. Het blijft moeilijk: verjaardagen van de mensen die je zijn ontvallen en dagen als moederdag en vaderdag.
Mijn schoonmoeder wil niet weten wat dat vlekje is en houdt zich bij de chemo die ze al krijgt. We moeten haar wens respecteren, maar in combinatie met een heel naar hoestje dat ze al maanden heeft ben ik er niet gerust op.
Mijn zus heeft haar stamceltransplantatie gehad en het lijkt tot nu toe goed te gaan. Ze is bij vlagen wel ziek van alle medicatie die ze krijt. Pas over een week of 2 weten we of de stamcellen haar bloed hebben vernieuwd en of alles naar behoren functioneert. Daarna gaan ze langzaam medicatie afbouwen en komt er na een half jaar nog een kritieke fase waarin het mis kan gaan en er alsnog afstotingsverschijnselen kunnen optreden.
@Theo:
Wat een afschuwelijk bericht heb jij vandaag gekregen. Hoe gaat je vader ermee om? Hoe oud is hij?
Ik wil je niet bang maken, maar longkanker is één van de lastigste kankers om te behandelen en vaak is de behandeling alleen gericht op levensverlenging, niet op genezing. En dan nog ligt het aan het soort kanker of er goede prognoses bestaan voor een langere termijn.
Verder: veel sterkte voor iedereen op dit topic. Het blijft moeilijk: verjaardagen van de mensen die je zijn ontvallen en dagen als moederdag en vaderdag.
vrijdag 9 mei 2008 om 01:23
dank je pinksterbloem de beste man is nu 69 jaar hij weet nog niet wat hij gaat doen hij is er zelf best wel rustig onder zo als ik al tegen een collega heb gezgt mijn vader is een simple boere lummel geeft niet zo gauw op maar in dit geval weet hij het nog niet wat hij gaat doen denk ook niet dat hij veel aan kan maar ja merken het wel
vrijdag 9 mei 2008 om 12:43
In mijn vorige bericht dacht ik dat ze al een definitieve diagnose van de internist te horen zou krijgen...daar kreeg ze echter te horen dat ze een beenmergpunctie moest ondergaan en door 3 scans moest (mri, CT en pet-scan).
Om 13:00 vanmiddag (dus over zo'n 20 min) krijgt mijn schoonzusje wel alle uitslagen te horen en welk behandelingstraject haar te wachten staat.
Het klinkt gek maar ik hoop zo dat het Hodgkin is....en dat het natuurlijk nog niet is uitgezaaid. Dan is de kans op genezing namelijk groot..*duimt nog even verder*
Om 13:00 vanmiddag (dus over zo'n 20 min) krijgt mijn schoonzusje wel alle uitslagen te horen en welk behandelingstraject haar te wachten staat.
Het klinkt gek maar ik hoop zo dat het Hodgkin is....en dat het natuurlijk nog niet is uitgezaaid. Dan is de kans op genezing namelijk groot..*duimt nog even verder*
maandag 12 mei 2008 om 16:28
Nou m'n schoonzusje heeft idd Hodgkin en wel Stadium II: De ziekte beperkt zich tot twee of meer kliergebieden boven of onder het middenrif, of tot één orgaan én een of meer kliergebieden aan dezelfde kant van het middenrif.
In haar hals (links) zit een lymfoom en achter haar borstbeen een uitzaaiing. Ze krijgt 2 maanden chemo en 2 maanden radiotherapie, genezingskans is goed te noemen: 93%. Dus natuurlijk is het kl*te, de diagnose kanker...Maar statistisch gezien is het één van de best behandelbare kankersoorten. Dat vind ik dus een 'geluk' bij ongeluk. Hopelijk wordt ze niet doodziek van de chemo...maar dat is afwachten.
In haar hals (links) zit een lymfoom en achter haar borstbeen een uitzaaiing. Ze krijgt 2 maanden chemo en 2 maanden radiotherapie, genezingskans is goed te noemen: 93%. Dus natuurlijk is het kl*te, de diagnose kanker...Maar statistisch gezien is het één van de best behandelbare kankersoorten. Dat vind ik dus een 'geluk' bij ongeluk. Hopelijk wordt ze niet doodziek van de chemo...maar dat is afwachten.
vrijdag 16 mei 2008 om 23:32
Enigme, ik zie nu net je bericht pas, ik ben een paar dagen in NL geweest bij mijn moeder.
93 pct kans op genezing klinkt behoorlijk hoopvol gelukkig. Wanneer gaat ze beginnen met de chemo?
Ik ben dinsdagmorgen nog even naar de begraafplaats geweest waar mijn vader is uitgestrooid. Zijn as ligt nog steeds boven de grond (al bijna een jaar nu). Aanstaande vrijdag is zijn verjaardag, maar dan zit ik natuurlijk gewoon hier in Zwitserland, terwijl ik eigenlijk bij mijn moeder wil zijn op die dag. Het is zo k*t allemaal en het blijft moeilijk. Wat zou ik hem graag nog een keer spreken en een zoen geven.
93 pct kans op genezing klinkt behoorlijk hoopvol gelukkig. Wanneer gaat ze beginnen met de chemo?
Ik ben dinsdagmorgen nog even naar de begraafplaats geweest waar mijn vader is uitgestrooid. Zijn as ligt nog steeds boven de grond (al bijna een jaar nu). Aanstaande vrijdag is zijn verjaardag, maar dan zit ik natuurlijk gewoon hier in Zwitserland, terwijl ik eigenlijk bij mijn moeder wil zijn op die dag. Het is zo k*t allemaal en het blijft moeilijk. Wat zou ik hem graag nog een keer spreken en een zoen geven.
vrijdag 20 juni 2008 om 15:57
Pffff en bij ons gaat het gewoon net zo hard weer verder.
Afgelopen maandag te horen gekregen dat mijn schoonvader longkanker heeft. Hij wordt deze week door de medische molen gehaald en volgende week donderdag horen we van hoe en wat. De lymfeklieren achter zn borstbeen zijn opgezet dus de vooruitzichten lijken niet goed. Toch proberen we enigzins positief te denken..
We zijn enorm geschrokken...Vorig jaar mijn vader verloren aan die k*tziekte. Mijn schoonzusje (de schoondochter van mijn schoonvader) zit middenin de chemo kuren en nu mijn schoonvader...Ik word er zo onderhand knap moedeloos van. Ook mijn werk valt me momenteel wat zwaar...Ik werk als verpleegkundige op een hart/long afdeling...Moeilijk om nu je werk en privé gescheiden te houden.
Maar goed we wachten het maar weer af, zit niets anders op. En er gewoon weer voor gaan..
Afgelopen maandag te horen gekregen dat mijn schoonvader longkanker heeft. Hij wordt deze week door de medische molen gehaald en volgende week donderdag horen we van hoe en wat. De lymfeklieren achter zn borstbeen zijn opgezet dus de vooruitzichten lijken niet goed. Toch proberen we enigzins positief te denken..
We zijn enorm geschrokken...Vorig jaar mijn vader verloren aan die k*tziekte. Mijn schoonzusje (de schoondochter van mijn schoonvader) zit middenin de chemo kuren en nu mijn schoonvader...Ik word er zo onderhand knap moedeloos van. Ook mijn werk valt me momenteel wat zwaar...Ik werk als verpleegkundige op een hart/long afdeling...Moeilijk om nu je werk en privé gescheiden te houden.
Maar goed we wachten het maar weer af, zit niets anders op. En er gewoon weer voor gaan..
zaterdag 30 augustus 2008 om 14:01
Even een keertje up...
Ben benieuwd hoe het de anderen vergaat?
Mijn schoonvader is 3 aug j.l. overleden t.g.v. complicaties tijdens de operatie. Heel verdrietig maar toch maar beter zo...Aangezien na de obductie bleek dat zijn kransslagaderen helemaal verkalkt waren (vandaar dat het o.a. mis ging tijdens de operatie). Als ie de operatie wel goed door was gekomen had hij binnen de kortste keren een hartinfarct doorgemaakt...a:was hij er dan uitgekomen? b; hoe was ie eruit gekomen met maar 1 long? Dus we hebben er vrede mee...hij heeft zelf nooit geweten hoe ziek hij eigenlijk was. Hij heeft 4 dagen in coma op de IC gelegen en toen hebben we i.o.m. de intensivist de behandeling/beademing gestaakt. Binnen 5 minuten was hij overleden. Ik heb hem samen met de IC verpleegkundige nog afgelegd...zijn laatste verzorging. Verder kon ik helaas niets voor hem doen.
Wel goed nieuws wat betreft mijn schoonzusje; afgelopen maandag kreeg ze te horen dat er geen afwijkingen meer te zien waren op de PET scan. Ze ondergaat nu nog 15 bestralingen en daarna wordt ze officieel 'schoon' verklaard.
Hopelijk blijft onze familie voorlopig kankervrij. Als er binnenkort weer iemand erg ziek wordt, word ik gek. Maar we proberen positief te denken! En gaan vol goede moed weer verder
Ben benieuwd hoe het de anderen vergaat?
Mijn schoonvader is 3 aug j.l. overleden t.g.v. complicaties tijdens de operatie. Heel verdrietig maar toch maar beter zo...Aangezien na de obductie bleek dat zijn kransslagaderen helemaal verkalkt waren (vandaar dat het o.a. mis ging tijdens de operatie). Als ie de operatie wel goed door was gekomen had hij binnen de kortste keren een hartinfarct doorgemaakt...a:was hij er dan uitgekomen? b; hoe was ie eruit gekomen met maar 1 long? Dus we hebben er vrede mee...hij heeft zelf nooit geweten hoe ziek hij eigenlijk was. Hij heeft 4 dagen in coma op de IC gelegen en toen hebben we i.o.m. de intensivist de behandeling/beademing gestaakt. Binnen 5 minuten was hij overleden. Ik heb hem samen met de IC verpleegkundige nog afgelegd...zijn laatste verzorging. Verder kon ik helaas niets voor hem doen.
Wel goed nieuws wat betreft mijn schoonzusje; afgelopen maandag kreeg ze te horen dat er geen afwijkingen meer te zien waren op de PET scan. Ze ondergaat nu nog 15 bestralingen en daarna wordt ze officieel 'schoon' verklaard.
Hopelijk blijft onze familie voorlopig kankervrij. Als er binnenkort weer iemand erg ziek wordt, word ik gek. Maar we proberen positief te denken! En gaan vol goede moed weer verder
maandag 1 september 2008 om 09:31
Hoi Enigme. Gecondoleerd met je schoonvader. Gelukkig is er positiever nieuws van je schoonzusje.
Hier gaat het. Mijn schoonmoeder zit in een chemovrije periode en moet volgende maand voor controle heen. Met mijn zus lijkt het na de transplantatie de goede kant op te gaan. Er zitten nauwelijks nog leukemiecellen in haar beenmerg en de specialist is tevreden.
Door persoonlijke omstandigheden gaat het met mij nu even niet zo goed (lichte depressie), maar dat zal ook wel weer goed komen.
Hier gaat het. Mijn schoonmoeder zit in een chemovrije periode en moet volgende maand voor controle heen. Met mijn zus lijkt het na de transplantatie de goede kant op te gaan. Er zitten nauwelijks nog leukemiecellen in haar beenmerg en de specialist is tevreden.
Door persoonlijke omstandigheden gaat het met mij nu even niet zo goed (lichte depressie), maar dat zal ook wel weer goed komen.
maandag 1 september 2008 om 09:57
Hallo Enigme, gecondoleerd met je schoonvader. Het houdt ook niet op he?
Mijn schoonvader is 14 juli overleden. Hij kreeg de ene hypo na de andere (ongeveer 4 x per week). Zijn hart heeft het opgegeven.
Pinksterbloempje, gelukkig gaat het goed bij jou in de familie.
Zorg goed voor jezelf.
Allebei een
Mijn schoonvader is 14 juli overleden. Hij kreeg de ene hypo na de andere (ongeveer 4 x per week). Zijn hart heeft het opgegeven.
Pinksterbloempje, gelukkig gaat het goed bij jou in de familie.
Zorg goed voor jezelf.
Allebei een
dinsdag 2 september 2008 om 15:31
Pinksterbloempje...Wat een zware tijden moet jij doorstaan. Fijn dat je schoonmoeder ff chemovrij is en dat je zus het goed lijkt te doen. Ik hoop voor je dat dat zo blijft en dat jij je ook gauw weer wat beter gaat voelen.
Lapin; gecondoleerd alsnog met het verlies van je schoonvader...Het lijkt wel alsof sommige mensen een enorme stronthoop over zich heenkrijgen?
Voor iedereen;
Lapin; gecondoleerd alsnog met het verlies van je schoonvader...Het lijkt wel alsof sommige mensen een enorme stronthoop over zich heenkrijgen?
Voor iedereen;
donderdag 4 september 2008 om 13:43
maandag 8 september 2008 om 10:12
Hallo Meiden,
Ik voeg me bij jullie.
Een wek of 8 geleden voelde mijn vader zich niet zo lekker, het werd zo erg dat hij in het ziekenhuis is opgenomen. Daar kreeg hij het een en ander aan onderzoeken en de uitslag was zeer negatief, een hele aggressieve longtumor, met een zeer korte levensverwachting.....
En dat klopte, want slechts 3 dagen na deze verpletterende uitslag is hij overleden... We hebben geen kans gehad om te wennen aan het idee dat hij er niet meer gaat zijn, en nu is hij alweer een paar weken uit ons midden. De schok komt misschien nog, voor nu heb ik er vrede mee dat het zo gelopen is. Hij heeft geen lijdensweg gehad en we hebben hem zelf kunnen verzorgen. En hoewel het maar heel kort was hebben we toch de kans gehad om afscheid te nemen, dingen te zeggen die we graag wilden en zijn leven af te sluiten op de manier zoals hij zelf graag wilde.
Ik voeg me bij jullie.
Een wek of 8 geleden voelde mijn vader zich niet zo lekker, het werd zo erg dat hij in het ziekenhuis is opgenomen. Daar kreeg hij het een en ander aan onderzoeken en de uitslag was zeer negatief, een hele aggressieve longtumor, met een zeer korte levensverwachting.....
En dat klopte, want slechts 3 dagen na deze verpletterende uitslag is hij overleden... We hebben geen kans gehad om te wennen aan het idee dat hij er niet meer gaat zijn, en nu is hij alweer een paar weken uit ons midden. De schok komt misschien nog, voor nu heb ik er vrede mee dat het zo gelopen is. Hij heeft geen lijdensweg gehad en we hebben hem zelf kunnen verzorgen. En hoewel het maar heel kort was hebben we toch de kans gehad om afscheid te nemen, dingen te zeggen die we graag wilden en zijn leven af te sluiten op de manier zoals hij zelf graag wilde.
maandag 8 september 2008 om 14:28
Beukenootje...3 dagen zeg...jemig.
Het is voor je vader misschien het beste geweest aangezien hem idd een lange lijdensweg is bespaard. Maar voor jullie...de nabestaanden..is het wel ongelofelijk bitter en wreed. Goed om te lezen dat je toch het gevoel van een afscheid hebt gehad. Alhoewel een afscheid een betrekkelijk begrip is in mijn optiek...zijn lichaam is er niet meer, je hoort hem niet meer praten, je zal hem nooit meer aan kunnen raken. Maar in gedachten leeft hij toch voort en hoort hij er gewoon bij...zo denk ik er tenminste over.
Hoe oud was je vader? Hoe gaat het met je moeder? Slaapt ze een beetje?
Het is voor je vader misschien het beste geweest aangezien hem idd een lange lijdensweg is bespaard. Maar voor jullie...de nabestaanden..is het wel ongelofelijk bitter en wreed. Goed om te lezen dat je toch het gevoel van een afscheid hebt gehad. Alhoewel een afscheid een betrekkelijk begrip is in mijn optiek...zijn lichaam is er niet meer, je hoort hem niet meer praten, je zal hem nooit meer aan kunnen raken. Maar in gedachten leeft hij toch voort en hoort hij er gewoon bij...zo denk ik er tenminste over.
Hoe oud was je vader? Hoe gaat het met je moeder? Slaapt ze een beetje?
dinsdag 9 september 2008 om 20:46
Inderdaad Enigme, wij vergeten hem nooit meer, het was tenslotte onze vader, en wat voor een....
Hij was begin 70, had nog makkelijk 10 jaar mee gekund, het mocht niet zo zijn.
Met mijn moeder gaat het naar omstandigheden aardig goed. Wij zijn hele nuchtere mensen, mijn moeder zegt dat ze niet thuis gaat zitten wachten op iets wat nooit meer terug komt (moeilijk om zoiets te schrijven, het klinkt zo definitief) en is weer aan het werk gegaan.
Hij was begin 70, had nog makkelijk 10 jaar mee gekund, het mocht niet zo zijn.
Met mijn moeder gaat het naar omstandigheden aardig goed. Wij zijn hele nuchtere mensen, mijn moeder zegt dat ze niet thuis gaat zitten wachten op iets wat nooit meer terug komt (moeilijk om zoiets te schrijven, het klinkt zo definitief) en is weer aan het werk gegaan.
maandag 22 september 2008 om 16:36
Hallo allemaal.
Ik heb niet alles gelezen maar wil iedereen sterkte wensen met alles.
Mijn paps heeft nog 1 long omdat de andere verwijderd is vanwege longkanker. Nu zijn er overal uitzaaiingen gevonden, in zijn ruggemerg, zijn been, zijn hersens, rib en andere long.
Hij heeft inmiddels bestraling en chemo gehad en het is stabiel maar genezen kunnen ze hem niet meer....
Nogmaals, allemaal sterkte en een dikke knuffel van mij.
Ik heb niet alles gelezen maar wil iedereen sterkte wensen met alles.
Mijn paps heeft nog 1 long omdat de andere verwijderd is vanwege longkanker. Nu zijn er overal uitzaaiingen gevonden, in zijn ruggemerg, zijn been, zijn hersens, rib en andere long.
Hij heeft inmiddels bestraling en chemo gehad en het is stabiel maar genezen kunnen ze hem niet meer....
Nogmaals, allemaal sterkte en een dikke knuffel van mij.
