Kinderen
alle pijlers
Auto-ongeluk
vrijdag 20 maart 2015 om 00:07
Dat overkomt mij/mijn kind niet, denk je dan, als je leest over ernstige auto-ongelukken waar kinderen bij zijn betrokken. Nou, valt dat effe tegen. Zo sta ik nog lekker te werken in mijn wasserette, en zo staat mijn wereld op zijn kop. Telefoon: zoon heeft een ongeluk gehad, hij leeft nog. Even later: hij wordt nu afgevoerd met een traumahelikopter, geen idee naar welk ziekenhuis. En weer even later: de politie komt je ophalen om je naar Nijmegen te brengen. Nijmegen. Politie. Oeps. Affijn, wij met gillende sirenes en 160 km/h naar Nijmegen.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
Het is nu 36 uur later en zoon doet het best goed. Zijn schedel ligt erbij als een gekraakt eitje, zijn oogkas is gebroken, zijn milt en lever zijn gescheurd en hij heeft een stuk of wat botbreuken. Hij wordt in slaap gehouden en hij ligt aan de beademing, kortom een grote puinhoop. Maar hij leeft, hij is stabiel, en in die 36 uur hebben ze al een paar medicaties kunnen terugdraaien. Zoon heeft ook al een paar keer geprobeerd om wakker te worden, das ook een goed teken. En zijn hersenen zien er wonder boven wonder prima uit, en zwellen ook niet op.
Maar wat een zootje zeg. We zijn nu even thuis, om een schone onderbroek op te halen en zo. En nu ligt ie daar, alleen. De verpleegsters m/v zijn echt hartstikke lief hoor, en voor ons wordt ook heel goed gezorgd. Maar ik wil hem gewoon weer thuis hebben verdomme. Al maakt hij nog zo veel herrie en al wil hij pas om drie uur gaan slapen, het maakt me niks uit. Klotenzooi.
vrijdag 12 juni 2015 om 05:33
zaterdag 18 juli 2015 om 18:56
Goed . De logo en de fysio zitten in de afrondende fase (1x per week/14 dagen poliklinisch) en na de vakantie moet het helemaal klaar zijn. De laatste weken voor de vakantie is hij gewoon naar school geweest en op kamp, en hij stuitert weer als vanouds. En eind augustus dan naar het voortgezet onderwijs. Spannend hoor, want hij moet nog elf worden en ik wist natuurlijk al die tijd wel dat hij jong naar het VO zou gaan maar als het dan echt gaat gebeuren is het toch wel eh... spannend dus .
woensdag 5 augustus 2015 om 18:56
Nou hoera, de financiële afronding van dit verhaal zit er ook aan te komen. Volgens de letselschademeneer is het appeltje-eitje, ze zijn zelfs van plan een behoorlijk voorschot over te maken terwijl we alle stukken nog niet eens bij elkaar hebben geharkt. Dat voorschot zie ik met vreugde tegemoet, want al ons vakantiegeld is er in gaan zitten en de spaarpot is ook schoon leeg (hoewel, intussen staat er wel weer een grijpstuiver, maar toch). Ik zit zelfs al stiekem plannetjes te maken voor een midweekje ergens in december, met wat hulp van de vakantieveilingen .
En met zoon gaat het nog steeds onveranderd prima . Hij stuitert als vanouds het huis door en verheugt zich onmeunig op het brugklasserschap. Het enige wat je er nu nog van ziet is een nogal ontsierend litteken in zijn knieholte , wat andere kleine littekentjes links en rechts en die facialis parese, maar die begint al aardig bij te trekken (en ach, Sylvester Stallone is er zelfs beroemd mee geworden). De verkeerd aangegroeide middenhandsbeentjes laten we maar, want daar heeft ie hoegenaamd geen last van. Aan het eind van het jaar zal ie nog één keer onder het mes moeten, want de plaat moet uit zijn been voordat ie echt de puberteit in schiet en aan het groeien slaat. Maar dat is peanuts natuurlijk, als je bedenkt hoe het had kúnnen gaan.
En met zoon gaat het nog steeds onveranderd prima . Hij stuitert als vanouds het huis door en verheugt zich onmeunig op het brugklasserschap. Het enige wat je er nu nog van ziet is een nogal ontsierend litteken in zijn knieholte , wat andere kleine littekentjes links en rechts en die facialis parese, maar die begint al aardig bij te trekken (en ach, Sylvester Stallone is er zelfs beroemd mee geworden). De verkeerd aangegroeide middenhandsbeentjes laten we maar, want daar heeft ie hoegenaamd geen last van. Aan het eind van het jaar zal ie nog één keer onder het mes moeten, want de plaat moet uit zijn been voordat ie echt de puberteit in schiet en aan het groeien slaat. Maar dat is peanuts natuurlijk, als je bedenkt hoe het had kúnnen gaan.
woensdag 5 augustus 2015 om 19:10
woensdag 5 augustus 2015 om 21:12
quote:rosanna08 schreef op 05 augustus 2015 @ 19:10:
die zoon van jou heeft niet 1 engeltje op zijn schouder, maar een heel regiment
Super om te lezen dat het zo goed met hem gaat en dat ook het verzekeringsverhaal niet al te lastig is. Hoe gaat het nu met jou en Lord Voldy?
Best goed hoor. Af en toe hangen we nog snikkend tegen elkaar aan, maar trauma is een groot woord . Mijn gekkigheid om ondanks alles maar gewoon door te werken heeft zijn vruchten afgeworpen: ik ben enige tijd geleden door de inlener overgenomen van het uitzendbureau dus voorlopig ben ik onder de pannen, onder een hoger uurloon ook nog hoera.
Dochter maakt het ook goed. Ze had op school door alle gedonder wat achterstanden opgelopen, maar dank zij de onvolprezen Zomerschool is ze alsnog over dus volgend jaar kan ze lekker examen doen. En dat is maar goed ook, want ze was toch al niet overmatig gemotiveerd voor school in het algemeen en een doublurejaar zou een regelrechte ramp zijn geworden. Ik ben ook apetrots op haar, zoals zij zich er doorheen geslagen heeft!
die zoon van jou heeft niet 1 engeltje op zijn schouder, maar een heel regiment
Super om te lezen dat het zo goed met hem gaat en dat ook het verzekeringsverhaal niet al te lastig is. Hoe gaat het nu met jou en Lord Voldy?
Best goed hoor. Af en toe hangen we nog snikkend tegen elkaar aan, maar trauma is een groot woord . Mijn gekkigheid om ondanks alles maar gewoon door te werken heeft zijn vruchten afgeworpen: ik ben enige tijd geleden door de inlener overgenomen van het uitzendbureau dus voorlopig ben ik onder de pannen, onder een hoger uurloon ook nog hoera.
Dochter maakt het ook goed. Ze had op school door alle gedonder wat achterstanden opgelopen, maar dank zij de onvolprezen Zomerschool is ze alsnog over dus volgend jaar kan ze lekker examen doen. En dat is maar goed ook, want ze was toch al niet overmatig gemotiveerd voor school in het algemeen en een doublurejaar zou een regelrechte ramp zijn geworden. Ik ben ook apetrots op haar, zoals zij zich er doorheen geslagen heeft!
