Teveel geestelijke pijn

Anders dan dit kan ik het niet omschrijven.



Mijn verhaal in het kort:

Bij mijn geboorte was ik zo ziek, dat ik bijna dood ging. Soms denk ik ook dat ik gewoon dood had moeten gaan, dat dit leven voor mij niet bestemd was.

Vanaf dat ik klein was, ben ik thuis mishandeld. Zowel geestelijk als fysiek. Door zowel vader als moeder. Een zwakke moeder was de reden dat mijn vader zo agressief naar ons deed. Zij zette hem tegen ons op. Verder vele malen moeten horen dat mijn ouders liever geen meisjes hadden gehad, dat jongens veel liever zijn en dat het zo zielig was voor mijn oudere broer dat hij 2 zusjes kreeg (Ben 1 van een tweeling). Vele klappen gehad, vele malen vernederd en gekleineerd. Geen enkele interesse in mijn belevingswereld of zaken die er voor mij toe deden.

Inmiddels heb ik gebroken met mijn ouders, sinds kort eigenlijk. De kwetsende opmerkingen en afwijzingen werden mij teveel. Mijn broer en zus zijn emotioneel nog altijd afhankelijk van mijn ouders en dus hebben zij de kant van mijn ouders gekozen. Ik heb qua familie niemand meer.... geen ooms, geen neven, nichten. Alleen een oude tante, maar die woont in het buitenland.

Op 24 jarige leeftijd vond ik de liefde van mijn leven dood op de bank, bij iemand die later een moordenaar bleek te zijn. Gebrekkig onderzoek was er de oorzaak van dat ik nu nog altijd niet weet waar hij aan is overleden. Ik heb zoveel pijn en verdriet gehad van zijn overlijden en alle ellende die daarbij kwam kijken. Het heeft mij 10 jaar gekost om er overheen te komen. Inmiddels was ik dan dus 34. Had ook tussendoor nog wel een relatie gehad. Deze man bleek vreemd te gaan en heeft mij Chlamydia gegeven. Nu heb ik verschrompelde eierstokken en weet ik niet of ik kinderen kan krijgen. Ik kreeg er 2 jaar geleden een voorstadium van bmhk bij. Gelukkig is dat uit zichzelf weggegaan. De schrik zat er echter goed in. Heb de knop omgezet, voor mij geen kinderen. Ik wilde kinderen toen ik 24 was, maar toen ben ik in een rouw van 10 jaar terecht gekomen.

In die 10 jaar nog vele vrienden, familieleden en bekenden verloren aan allerlei oorzaken. Kanker, hersenbloedingen, ongelukken en zelfmoorden.

Inmiddels heb ik een ontzettend lieve vriend van wie ik heel veel hou. Hij haalt het beste in mij naar boven met zijn eeuwige optimisme en vrolijke kijk op het leven. Ik had de fase 'kinderen' geheel afgesloten. Hij wil geen kinderen, vind ons te oud ervoor (39 en 38 jaar).

Ik vind dat hij gelijk heeft.

Maar nu heeft mijn vriendin pas een kerngezonde jongen gekregen. Zij is ook 39 jaar oud. En dat kleine, prachtig mooie mannetje heeft bij mij een oude wond open gemaakt.

Ineens zit ik toch te twijfelen of ik kinderen wil.

Gisteren heb ik het besproken met mijn vriend. Hij wil het echt niet.



Nu zit ik met een dilemma. Ik wil niet bij hem weg, absoluut niet. Daarnaast weet ik helemaal niet of ik wel kinderen kan krijgen want ik heb in het verleden vaak mijn pil vergeten. Nooit ben ik zwanger geraakt. Ik heb 1 keer bewust geprobeerd zwanger te raken, ben toen anderhalf jaar met de pil gestopt geweest. Resultaat was een miskraam en verder niks. Die relatie ging uit, was de man die zo vreemd ging en mij besmette met Chlamydia. Heb ook geen idee hoe lang ik daarmee rond heb gelopen.



Stel dat ik weg zou gaan bij mijn vriend, de liefste van de wereld..... om met iemand anders een kind te gaan maken. Dan zit ik met een aantal zaken in mijn hoofd:

Misschien kan het helemaal niet, ben ik onvruchtbaar (het zit ook in de familie)

Misschien wil een man van mijn leeftijd, die al elders kinderen heeft, geen andere kinderen meer.

Misschien word ik alleen maar ongelukkiger van het proberen zonder resultaat.

Ik wil helemaal niet weg bij mijn huidige vriend, hij maakt mij gelukkig.



Ik weet niet hoe ik met de geestelijke pijnen die ik heb, om moet gaan.

Het verlies van mijn vriend, die was overleden, speelt nog altijd een rol. Ik weet dat ik toen een kindje had moeten krijgen. Dit is nooit gebeurt door alle ellende. Hierdoor heb ik eigenlijk een dubbele rouw gekregen.

Het verlies van mijn gehele familie is iets waar ik zelf voor kies, maar ik heb dat niet zomaar gedaan. De opmerkingen die zij mij telkens weer geven, zijn te erg voor woorden. Zoals dat mijn moeder laatst zei, dat ik blij moest wezen dat mijn vader mij niet verkracht heeft. Waarom... hoe kom je erop om als moeder zoiets te zeggen? Ik kies ervoor om hen niet meer te zien, maar ben daardoor wel helemaal alleen komen te staan. Mijn tweelingzus haat mij al jaren en ik heb zelf geen idee waarom. Ze verkondigd nu zelfs tegen mensen, dat ik haar vroeger geestelijk en lichamelijk mishandeld heb. Ja, we hebben gevochten, zoals zussen vechten. Maar deze stelling gaat toch echt veel te ver.

Dan nu de kinderwens, die ineens opkomt. Soms ben ik ook bang dat mijn vriend het later toch ineens wil en dat het dan bij mij niet meer gaat. Dan verlaat hij mij straks voor een jongere vrouw en blijf ik ook alleen achter.



Geestelijke pijn.....

Hoeveel kan een mens verdragen?

Alixane, ik heb in het verleden EMDR gehad bij het verwerken van het vinden en reanimeren van mijn overleden vriend. We hebben ons toen echter alleen bezig gehouden met het trauma van het vinden en niet met de psyche er achter. Op dit moment loop ik bij een psycholoog, volg ik weer EMDR om onverwerkt trauma en leed uit mijn jeugd te verwerken en we gaan ook het verlies van mijn vriend nogmaals behandelen omdat bv. het element dat ik mij in de steek gelaten voel, niet behandeld is.

Hier ben ik dus volop mee bezig...



Aan de andere 2 reacties heb ik echt wat.

Jullie hebben helemaal gelijk. Ik weet verstandelijk ook dat het geen goed idee is. Ik ben zelf niet stabiel genoeg, de kans dat ik kinderen kan krijgen is klein, de kans dat ik tussen nu en 3 jaar een geschikte partner vind en een stabiele relatie kan opbouwen om een kind daarin op te voeden, ook.

Mijn verstand weet dat jullie gelijk hebben. Daarom heet dit topic ook niet "IK wil zo graag een kind".



Het gaat om de geestelijke pijn, die ik er nu weer bij krijg.

Het is makkelijk gezegd om het uit mijn hoofd te zetten, dat gaat niet zomaar. Ik heb volgende week een afspraak met de psycholoog en ga dit ook bespreken. De miskraam die ik gehad heb, voelt nu ook zwaarder dan ooit.

Wat ik ook rot vind, is dat ik mijn vriend gisteren een rotgevoel heb gegeven door deze gevoelens met hem te delen. Hij denkt nu dat ik ongelukkig ben. Dat ben ik niet. Hij is goed voor mij, we hebben samen lol en veel liefde en ik voel mij de grootste bofkont ter wereld dat ik hem heb mogen leren kennen.

Maar toen ik dat kleine mannetje, van mijn beste vriendin die het ook al had opgegeven om moeder te worden, zo zag liggen in zijn bedje... ja, vertederend. Het raakte mij heel diep en ineens kwamen die verlangens weer boven. Ik wil altijd eerlijk zijn tegen mijn vriend en dus heb ik het tegen hem gezegd maar ik wilde nu dat ik het niet gedaan had en het eerst hier had opgeschreven voor advies.

Ik wil niet dat hij denkt dat ik ongelukkig ben....

Winkelfanaat,

Ja hij wil heel erg graag dat ik gelukkig ben.

We hebben ook zulke mooie plannen. We reizen graag en zijn dit jaar al 2x op vakantie geweest. De 3e zit eraan te komen. We hebben het qua financiën niet heel breed, maar wel gewoon goed om mee te leven.

We moeten echter wel sparen voor de reisjes die we doen en we gaan altijd low budget.

Dat komt er ook bij kijken, een kind kost zoveel geld.



Wat bij mij echter boven komt nu, is het gevoel dat we allebei denken onvruchtbaar te zijn maar dat we eigenlijk niet weten wat er gebeurt als we stoppen met het gebruiken van condooms. Ik ben inmiddels al 3 jaar van de pil af vanwege bloedverlies en het schijnt ook kanker te kunnen veroorzaken bij vrouwen die daar gevoelig voor zijn.

Ik heb zoiets van ja, we denken allebei.... maar we weten eigenlijk niets.

Waarom kijken we niet gewoon wat er gebeurt? Komt er niets, dan weten we het.



Maar goed, mijn vriend wil gewoon nu geen kinderen meer. Op late leeftijd schijnt de kwaliteit van zaad en eicel af te nemen. De kans op kinderen die autistisch zijn of anderszins iets mankeren, word daarom groter. Wij zitten beiden ook niet op een ongezond kind te wachten, dat is ook weer een partij ellende.



Daarom, ik weet dat we samen de goed beslissing hebben genomen door het hoofdstuk 'kinderen' af te sluiten. Alleen nu ik dat kleine mannetje zo zie, komt er van alles bij mij naar boven.

Ik blijf er met hem over praten, want ik wil wel dat hij weet wat ik voel.

Ik wil ook echt niet bij hem weg, dat zou mij pas echt ongelukkig maken.



Ik zal echter altijd iets missen in mijn leven, een kindje.

Misschien mag ik het in een volgend leven nog eens proberen. Ik hoop dan ook maar dat dat bestaat hihi..



Bedankt voor de reacties..