Psyche
alle pijlers
Vader ongeneselijk ziek
vrijdag 14 augustus 2015 om 23:26
Op 29 mei stond de tijd even stil. Mijn vader kreeg het nieuws dat hij ongeneselijk ziek is. Na ik denk ongeveer een kleine maand van onderzoeken en verblijven in het ziekenhuis kreeg hij het nieuws dat hij uitgezaaide longkanker heeft. Chemo was mogelijk maar dat had een kleine kans om levensverlengend te zijn. Mijn vader heeft dit niet gedaan omdat hij heeft gezien bij mijn moeder (27 jaar terug) hoe ziek je daar van wordt. Mijn vader zei direct ik wil kwaliteit van leven en nog genieten van wat ik kan. Zodra ik het idee heb dat ik geen kwaliteit van leven meer heb, dan hoeft het voor mij niet meer. Zijn euthanasieverklaring ligt dan ook al klaar voor het geval dat hij zoiets heeft, van zo wil ik niet meer leven.
Nu ging het de eerste twee maanden eigenlijk redelijke goed. Af en toe wel wat kwaaltje maar het ergste kwaaltje werd opgelost met 1 keer bestraling. Twee weken geleden ging het wel erg snel Hij had krachtsverlies in zijn benen en is daar tot vorige week woensdag 5 keer voor bestraald. Helaas heeft dit niet mogen helpen en zit hij sinds vandaag aan een rolstoel vast. Het kost hem gewoon te veel kracht om nog achter bijvoorbeeld een rollator te lopen. Ook slaapt hij al een kleine twee weken bij mijn ouders in de woonkamer in een bed. En sinds morgen komt de thuiszorg hem thuis wassen. Het gaat ineens zo snel dat ik bang ben, dat ik hem nog sneller kwijt raak dan we in het begin dachten.
Bedankt in ieder geval voor het lezen, moest even mijn verhaal kwijt.
Nu ging het de eerste twee maanden eigenlijk redelijke goed. Af en toe wel wat kwaaltje maar het ergste kwaaltje werd opgelost met 1 keer bestraling. Twee weken geleden ging het wel erg snel Hij had krachtsverlies in zijn benen en is daar tot vorige week woensdag 5 keer voor bestraald. Helaas heeft dit niet mogen helpen en zit hij sinds vandaag aan een rolstoel vast. Het kost hem gewoon te veel kracht om nog achter bijvoorbeeld een rollator te lopen. Ook slaapt hij al een kleine twee weken bij mijn ouders in de woonkamer in een bed. En sinds morgen komt de thuiszorg hem thuis wassen. Het gaat ineens zo snel dat ik bang ben, dat ik hem nog sneller kwijt raak dan we in het begin dachten.
Bedankt in ieder geval voor het lezen, moest even mijn verhaal kwijt.
zaterdag 15 augustus 2015 om 07:01
quote:Sharon-Viva schreef op 15 augustus 2015 @ 02:04:
Ik herken het ook. Geniet van de laatste momenten samen
Genieten van de laatste momenten samen is wel lastig wanneer je de medische toestand van een dierbare ziet achteruit hollen. Je kunt toch alleen nog maar bang zijn voor wat gaat komen?
Probeer zo vaak mogelijk bij je vader te zijn, laat hem aangeven of hij graag wil. Het kan opeens heel hard gaan. Als je het nog nooit gezegd hebt, is er nu de kans om "ik hou van je, papa" te zeggen. Dicht bij hem zijn, hand vasthouden. Het zijn kleine dingen maar ze kunnen je vader wel een beetje gerust stellen. Het gaat vanaf nu echt zwaar worden, voor je vader, voor je moeder en voor jou
en evt. je broer(s) en zus(sen). Sterkte voor de komende tijd.
Ik herken het ook. Geniet van de laatste momenten samen
Genieten van de laatste momenten samen is wel lastig wanneer je de medische toestand van een dierbare ziet achteruit hollen. Je kunt toch alleen nog maar bang zijn voor wat gaat komen?
Probeer zo vaak mogelijk bij je vader te zijn, laat hem aangeven of hij graag wil. Het kan opeens heel hard gaan. Als je het nog nooit gezegd hebt, is er nu de kans om "ik hou van je, papa" te zeggen. Dicht bij hem zijn, hand vasthouden. Het zijn kleine dingen maar ze kunnen je vader wel een beetje gerust stellen. Het gaat vanaf nu echt zwaar worden, voor je vader, voor je moeder en voor jou
en evt. je broer(s) en zus(sen). Sterkte voor de komende tijd.
zaterdag 15 augustus 2015 om 08:08
Lianne, je vader is een sterke man. Hij kiest hierin zijn eigen pad.
Op het eind gaat het onwaarschijnlijk snel. Je kunt het nauwelijks bijbenen. En het is vreselijk om je vader zo te zien aftakelen. Vertrouw op zijn keuzes en vertrouw erop dat jij, als dochter van die sterke vader, dit aankan. Op je eigen manier. Maak jouw eigen keuzes in dit laatste stukje van zijn leven en doe wat je hart je ingeeft.
Heel veel sterkte!
Op het eind gaat het onwaarschijnlijk snel. Je kunt het nauwelijks bijbenen. En het is vreselijk om je vader zo te zien aftakelen. Vertrouw op zijn keuzes en vertrouw erop dat jij, als dochter van die sterke vader, dit aankan. Op je eigen manier. Maak jouw eigen keuzes in dit laatste stukje van zijn leven en doe wat je hart je ingeeft.
Heel veel sterkte!
zaterdag 15 augustus 2015 om 09:30
quote:Carenza schreef op 15 augustus 2015 @ 07:01:
[...]
Genieten van de laatste momenten samen is wel lastig wanneer je de medische toestand van een dierbare ziet achteruit hollen. Je kunt toch alleen nog maar bang zijn voor wat gaat komen?
Probeer zo vaak mogelijk bij je vader te zijn, laat hem aangeven of hij graag wil. Het kan opeens heel hard gaan. Als je het nog nooit gezegd hebt, is er nu de kans om "ik hou van je, papa" te zeggen. Dicht bij hem zijn, hand vasthouden. Het zijn kleine dingen maar ze kunnen je vader wel een beetje gerust stellen. Het gaat vanaf nu echt zwaar worden, voor je vader, voor je moeder en voor jou
en evt. je broer(s) en zus(sen). Sterkte voor de komende tijd. Natuurlijk kan je genieten van momenten samen. Mijn vader is ook overleden aan longkanker en ook bij hem gingen de laatste weken erg snel. Maar er kunnen dan ook hele mooie momenten samen zijn, is mijn ervaring. Bouw nog bewust aan mooie herinneringen, die hou je je leven bij je. Zeg wat je nog zeggen wil, vraag wat je nog vragen wil, hou hem nog even vast.
[...]
Genieten van de laatste momenten samen is wel lastig wanneer je de medische toestand van een dierbare ziet achteruit hollen. Je kunt toch alleen nog maar bang zijn voor wat gaat komen?
Probeer zo vaak mogelijk bij je vader te zijn, laat hem aangeven of hij graag wil. Het kan opeens heel hard gaan. Als je het nog nooit gezegd hebt, is er nu de kans om "ik hou van je, papa" te zeggen. Dicht bij hem zijn, hand vasthouden. Het zijn kleine dingen maar ze kunnen je vader wel een beetje gerust stellen. Het gaat vanaf nu echt zwaar worden, voor je vader, voor je moeder en voor jou
en evt. je broer(s) en zus(sen). Sterkte voor de komende tijd. Natuurlijk kan je genieten van momenten samen. Mijn vader is ook overleden aan longkanker en ook bij hem gingen de laatste weken erg snel. Maar er kunnen dan ook hele mooie momenten samen zijn, is mijn ervaring. Bouw nog bewust aan mooie herinneringen, die hou je je leven bij je. Zeg wat je nog zeggen wil, vraag wat je nog vragen wil, hou hem nog even vast.
zaterdag 15 augustus 2015 om 09:36
Hier ook herkenning. En eens met de reacties. Volg je gevoel. Spreek dingen hardop uit. Heb aandacht voor elkaar, ook als familie voor elkaar bedoel ik dan, iedereen gaat door een heftige periode. Ik heb het zelf als heel intens en mooi ervaren. Klinkt misschien raar maar (hoewel ook zwaar) een van de mooiste periodes uit mijn leven.
zaterdag 15 augustus 2015 om 14:24
Dank je wel voor jullie knuffels en sterkte wensen, dat doet me goed.
Het is inderdaad een rollercoaster buurmanmuis. Het ene moment denk je he he het is weer even stabiel en het andere moment komen er weer zoveel kwaaltjes bij dat je maar blijft denken hoe lang zal dit nog duren. Wat er ook nog niet bij helpt is dat mijn vader geen prater is. Dat maakt het wel lastig, al vind ik het ook weer lastig om met mijn vader over het naderende eind te praten.
Mijn vader is 54 prima_donna. Mooie moment creëren we elke keer weer als we elkaar zien. Het fijne is al wel dat alles wat hij nog wilde doen, hij direct heeft gedaan toen hij de diagnose kreeg. Daarvan heeft hij toen nog optimaal kunnen genieten.
En genieten gaat zeker nog want mijn vader blijft zo nuchter als altijd en heeft zijn humor gelukkig nog steeds niet verloren. Dus daarvan kan ik heerlijk genieten. Ik vind het helemaal niet raar klinken lisspelltuutt die laatste periode is zo intensief, dat je nog meer naar elkaar toe groeit. En dat maakt het ook weer een mooi ervaring en vooral een mooie herinnering.
Het is inderdaad een rollercoaster buurmanmuis. Het ene moment denk je he he het is weer even stabiel en het andere moment komen er weer zoveel kwaaltjes bij dat je maar blijft denken hoe lang zal dit nog duren. Wat er ook nog niet bij helpt is dat mijn vader geen prater is. Dat maakt het wel lastig, al vind ik het ook weer lastig om met mijn vader over het naderende eind te praten.
Mijn vader is 54 prima_donna. Mooie moment creëren we elke keer weer als we elkaar zien. Het fijne is al wel dat alles wat hij nog wilde doen, hij direct heeft gedaan toen hij de diagnose kreeg. Daarvan heeft hij toen nog optimaal kunnen genieten.
En genieten gaat zeker nog want mijn vader blijft zo nuchter als altijd en heeft zijn humor gelukkig nog steeds niet verloren. Dus daarvan kan ik heerlijk genieten. Ik vind het helemaal niet raar klinken lisspelltuutt die laatste periode is zo intensief, dat je nog meer naar elkaar toe groeit. En dat maakt het ook weer een mooi ervaring en vooral een mooie herinnering.
donderdag 20 augustus 2015 om 15:13
Inderdaad lovelydark6, het is vreselijk om te zien hoe snel het opeens kan gaan.
Vind het ook lastig om er mee om te gaan dat het ineens zo snel gaat. Mijn altijd gezonde, sterke vader is nu ineens iemand geworden die het meeste van de tijd in bed ligt. Gisteren trouwens wel een heel fijn gesprek gehad met m'n vader. Hij vertelde dat hij heel erg aan het nadenken was of hij wel de juiste keuze had gemaakt om bijvoorbeeld geen chemo te nemen, over dat hij het lastig vind met de gedachte aan euthanasie of iets dergelijks. Want zoals hij zegt geestelijk ben ik nog heel goed maar mijn lichaam wil niet meer, dit was gister extra emotioneel omdat hij net daarvoor door zijn benen is gezakt met de transfer van bed naar rolstoel. Dus het is weer een ding minder wat hij niet meer kan. Maar ook over of hij ons wel goed had opgevoed en hoe het straks verder gaat met ons gezin. Behoorlijk emotioneel dus En heb alleen maar lopen huilen, maar vond het achteraf wel fijn dat hij zo uit het niets, over dit alles begon.
Vind het ook lastig om er mee om te gaan dat het ineens zo snel gaat. Mijn altijd gezonde, sterke vader is nu ineens iemand geworden die het meeste van de tijd in bed ligt. Gisteren trouwens wel een heel fijn gesprek gehad met m'n vader. Hij vertelde dat hij heel erg aan het nadenken was of hij wel de juiste keuze had gemaakt om bijvoorbeeld geen chemo te nemen, over dat hij het lastig vind met de gedachte aan euthanasie of iets dergelijks. Want zoals hij zegt geestelijk ben ik nog heel goed maar mijn lichaam wil niet meer, dit was gister extra emotioneel omdat hij net daarvoor door zijn benen is gezakt met de transfer van bed naar rolstoel. Dus het is weer een ding minder wat hij niet meer kan. Maar ook over of hij ons wel goed had opgevoed en hoe het straks verder gaat met ons gezin. Behoorlijk emotioneel dus En heb alleen maar lopen huilen, maar vond het achteraf wel fijn dat hij zo uit het niets, over dit alles begon.
donderdag 20 augustus 2015 om 15:54
Ik herken het zo. Het is bij mij en mijn vader alweer veel langer geleden, maar als ik je bericht zo lees voel ik de tranen weer branden. Ik weet zo goed waar je doorheen gaat. Praat met je vader, hou hem vast. Dat eerste heb ik heel veel gedaan maar dat laatste veel te weinig (wij waren niet aanrakerig thuis) en nu kan het nog. Heel veel sterkte.
dinsdag 25 augustus 2015 om 10:49
Dat zijn inderdaad mooi gesprekken lisspelltuutt. We zijn er ook heel bewust mee bezig omdat we gewoon allemaal voelen dat dit echt niet lang meer duurt.
Tja hoe gaat het, ik weet niet meer hoe het met mij gaat prima_donna. Mijn moeder belde vanmorgen op dat mijn vader berusting heeft gevonden. Hij vertelde dat hij een hand op zijn schouder heeft gevoeld en hij kreeg daarbij het gevoel dat het goed zo was. Dus ik rij straks richting mijn ouders gewoon om er nog even te zijn. Morgen was al de afspraak dat de huisarts langs zou komen en waarschijnlijk gaan zo ook weer over de optie euthanasie praten. Al vertelde mijn moeder aan de telefoon dat mijn vader ook wel het idee heeft dat hij wel eens de komende dagen in zijn slaap zo eens weg zou kunnen glijden. Vind het allemaal wel weer behoorlijk heftig, ook al weet je in je achterhoofd dat dit er wel aan zit te komen.
Tja hoe gaat het, ik weet niet meer hoe het met mij gaat prima_donna. Mijn moeder belde vanmorgen op dat mijn vader berusting heeft gevonden. Hij vertelde dat hij een hand op zijn schouder heeft gevoeld en hij kreeg daarbij het gevoel dat het goed zo was. Dus ik rij straks richting mijn ouders gewoon om er nog even te zijn. Morgen was al de afspraak dat de huisarts langs zou komen en waarschijnlijk gaan zo ook weer over de optie euthanasie praten. Al vertelde mijn moeder aan de telefoon dat mijn vader ook wel het idee heeft dat hij wel eens de komende dagen in zijn slaap zo eens weg zou kunnen glijden. Vind het allemaal wel weer behoorlijk heftig, ook al weet je in je achterhoofd dat dit er wel aan zit te komen.