Psyche
alle pijlers
Leven met depressie
maandag 31 augustus 2015 om 20:04
Hallo,
Ik ben echt compleet nieuw hier, maar kreeg de tip van een vriendin om eens op het VIVA forum te kijken of ik mijn zogenoemde "ei" kwijt kon.
Uhm al sinds mijn 17e weet ik dat ik een depressieve aard is, daar leer je dan ook een soort van mee leven, alleen zit er een systeem in mijn lijf dat niet helemaal wil toegeven aan dit "ziek zijn" hoe vaak mijn psycholoog ook zegt dat ik het moet zien als iets permanent (zoals suikerziekte ofzo) en dat ik de rest van mijn leven medicatie zal slikken.
Nu is voor mezelf leven met dit ongemak al vervelend genoeg, ik ben manisch depressief, wat kort betekend of het gaat OVER THE MOON goed of ROCK BOTTOM bad. Mijn medicatie is zwaar en ik ben bewust single (wie wil nu zo'n vrouwke)
Maar ondertussen ben ik 30, is er nog niets onder de knie, en staan mijn eierstokken op ontploffen.
Na 100 jaar trachten een studie af te ronden, want the brains heb ik, ben ik daarmee gestopt maar ben ook arbeid afgekeurd. Met andere woorden... ik zit nu thuis.
Nu ben ik ZZP theatermaker, dus ik heb zo afentoe een klus en ben ik even bezig om vervolgens daar 3 maanden van bij te komen. Ik heb geen papiertje, als het goed met me gaat... dan krijg ik gewoon veel voor elkaar I guess...
Maar een hele dag slapen omdat je de dag ervoor 4 uurtjes buiten hebt gefietst... is geen leven echt geen leven
Nu ben ik helemaal niet op zoek naar de "oh wat erg" ofzo... gewoon meiden of mannen die weten hoe erg die struggle is en hoe zij daarmee om gaan. Ik kan met mijn huidige medicatie bijvoorbeeld wel zwanger worden (nogmaals ik ben single dus dat zal niet snel gebeuren) maar als ik die zwangerschap goed wil af laten lopen moet ik stoppen met die medicatie. Alle meiden om me heen zijn zwanger of hebben net een kindje gehad, ze zijn aan het werk, of zitten thuis te mama-en ...
Ik sta een beetje stil.
Tot zover dit geraaskal van een vreemde, tegen een heleboel vreemde op een forum.
Ik hoop dat er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen en kunnen vertellen hoe jullie dat dan doen...
Thanks anyway!
Ik ben echt compleet nieuw hier, maar kreeg de tip van een vriendin om eens op het VIVA forum te kijken of ik mijn zogenoemde "ei" kwijt kon.
Uhm al sinds mijn 17e weet ik dat ik een depressieve aard is, daar leer je dan ook een soort van mee leven, alleen zit er een systeem in mijn lijf dat niet helemaal wil toegeven aan dit "ziek zijn" hoe vaak mijn psycholoog ook zegt dat ik het moet zien als iets permanent (zoals suikerziekte ofzo) en dat ik de rest van mijn leven medicatie zal slikken.
Nu is voor mezelf leven met dit ongemak al vervelend genoeg, ik ben manisch depressief, wat kort betekend of het gaat OVER THE MOON goed of ROCK BOTTOM bad. Mijn medicatie is zwaar en ik ben bewust single (wie wil nu zo'n vrouwke)
Maar ondertussen ben ik 30, is er nog niets onder de knie, en staan mijn eierstokken op ontploffen.
Na 100 jaar trachten een studie af te ronden, want the brains heb ik, ben ik daarmee gestopt maar ben ook arbeid afgekeurd. Met andere woorden... ik zit nu thuis.
Nu ben ik ZZP theatermaker, dus ik heb zo afentoe een klus en ben ik even bezig om vervolgens daar 3 maanden van bij te komen. Ik heb geen papiertje, als het goed met me gaat... dan krijg ik gewoon veel voor elkaar I guess...
Maar een hele dag slapen omdat je de dag ervoor 4 uurtjes buiten hebt gefietst... is geen leven echt geen leven
Nu ben ik helemaal niet op zoek naar de "oh wat erg" ofzo... gewoon meiden of mannen die weten hoe erg die struggle is en hoe zij daarmee om gaan. Ik kan met mijn huidige medicatie bijvoorbeeld wel zwanger worden (nogmaals ik ben single dus dat zal niet snel gebeuren) maar als ik die zwangerschap goed wil af laten lopen moet ik stoppen met die medicatie. Alle meiden om me heen zijn zwanger of hebben net een kindje gehad, ze zijn aan het werk, of zitten thuis te mama-en ...
Ik sta een beetje stil.
Tot zover dit geraaskal van een vreemde, tegen een heleboel vreemde op een forum.
Ik hoop dat er mensen zijn die zich in mijn verhaal herkennen en kunnen vertellen hoe jullie dat dan doen...
Thanks anyway!
dinsdag 1 september 2015 om 09:39
Truusdemier ik heb gezegd dat ze een baby misschien beter uit haar hoofd kan zetten. En ik snap dat dat best hard is/kan zijn. Maar ik zeg het echt niet met slechte bedoelingen. Ik heb nooit last gehad van stemmingswisselingen oid, was altijd stabiel maar dat eerste jaar met mijn eerste zoon, man wat was dat zwaar. Nou was mijn baby geen standaard baby, maar je weet nooit wat voor baby je krijgt. Maar elke baby huilt en elke baby moet 's nachts gevoed. En als zij dagen moet bijkomen omdat ze de dag daarvoor veel gefietst heeft vraag ik me serieus af hoe je dat doet met een kind. Ik kan geen pauze nemen, mijn kind is er 24/7. Ik kan niet halverwege de dag besluiten dat ik het niet meer trek en naar bed gaan oid. Zo werkt het niet met een kind. Dus ja als ik haar OP zo lees dan lijkt het me gewoon heel erg lastig te combineren met een kind. En ik denk ook dat als ze dat besef heeft en dat kan accepteren ze misschien een stukje rust krijgt.
dinsdag 1 september 2015 om 10:44
[quote]truusdemier25 schreef op 01 september 2015 @ 09:24:
Het gaat mij om reacties waarin gezegd wordt dat TO een baby maar uit het hoofd moet zetten en zelfs maar een huisdier moet nemen. Op basis van wat ze hier zegt kan je dat helemaal niet concluderen. Ze heeft nog geruime tijd aan vruchtbare jaren, waarin ze wellicht nog stabiel genoeg kan worden. De enige die hier iets zinnigs over kan zeggen is haar psychiater. In de psychiatrie staan ze ook niet per definitie afwijzend tegenover zwangerschap bij mensen met een bipolaire stoornis. Er is goede begeleiding. Door meteen heel hard te roepen dat TO het uit haar hoofd moet zetten stigmatiseer je onnodig. Mensen doen dat ongemerkt, maar het is wel pijnlijk. Het is ook een reden dat bipolairen hun stoornis vaak verzwijgen, juist omdat er door mensen die er geen verstand van hebben allerlei conclusies worden getrokken (bijvoorbeeld over de kwaliteit van je ouderschap, werknemerschap etc.). Het leven zou zoveel gemakkelijker zijn als je gewoon open kunt zijn en zeggen wat je nodig hebt en dit gewoon geaccepteerd wordt.
Citaat van Moiren_; "Ik heb een bipolaire stoornis en ben alleenstaande moeder. Het is hard werken, keihard werken. Ik blijf op de been voor mijn kind en mijn kind houdt me op de been. Toch denk ik, als ik nu voor de keuze zou staan (nu ik een diagnose weet, die wist ik toen niet), dat ik niet voor een kind zou kiezen."
Dus hoe kom je er nou bij dat hier alleen maar mensen reageren die er geen verstand van hebben?
Dit is verdorie nog een ervaringsdeskundige ook!!
Het gaat mij om reacties waarin gezegd wordt dat TO een baby maar uit het hoofd moet zetten en zelfs maar een huisdier moet nemen. Op basis van wat ze hier zegt kan je dat helemaal niet concluderen. Ze heeft nog geruime tijd aan vruchtbare jaren, waarin ze wellicht nog stabiel genoeg kan worden. De enige die hier iets zinnigs over kan zeggen is haar psychiater. In de psychiatrie staan ze ook niet per definitie afwijzend tegenover zwangerschap bij mensen met een bipolaire stoornis. Er is goede begeleiding. Door meteen heel hard te roepen dat TO het uit haar hoofd moet zetten stigmatiseer je onnodig. Mensen doen dat ongemerkt, maar het is wel pijnlijk. Het is ook een reden dat bipolairen hun stoornis vaak verzwijgen, juist omdat er door mensen die er geen verstand van hebben allerlei conclusies worden getrokken (bijvoorbeeld over de kwaliteit van je ouderschap, werknemerschap etc.). Het leven zou zoveel gemakkelijker zijn als je gewoon open kunt zijn en zeggen wat je nodig hebt en dit gewoon geaccepteerd wordt.
Citaat van Moiren_; "Ik heb een bipolaire stoornis en ben alleenstaande moeder. Het is hard werken, keihard werken. Ik blijf op de been voor mijn kind en mijn kind houdt me op de been. Toch denk ik, als ik nu voor de keuze zou staan (nu ik een diagnose weet, die wist ik toen niet), dat ik niet voor een kind zou kiezen."
Dus hoe kom je er nou bij dat hier alleen maar mensen reageren die er geen verstand van hebben?
Dit is verdorie nog een ervaringsdeskundige ook!!
dinsdag 1 september 2015 om 11:04
Ik reageerde niet op Moiren, maar op de eerste reacties. En ik weet wel dat de reacties goed bedoeld zijn, maar ze zijn zo stellig. Je weet gewoon niet hoe TO's ziekteproces verloopt. Bij ieder individu is dat anders. Ik ervaar het moederschap helemaal niet als zwaar. En in het contact met lotgenoten heb ik ook verschillende gezinnen ontmoet die het leven zo in hebben weten te richten dat het voor iedereen prettig is. Hoe dan ook het is for the time being denk ik het beste om te investeren in acceptatie, zoeken naar manieren om zo stabiel mogelijk te zijn en naar activiteiten die gelukkig maken. Die relatie en gezin komen misschien dan nog wel eens. Op voorhand uitsluiten hoeft echt niet.
dinsdag 1 september 2015 om 11:37
Een baby uit het hoofd zetten is sws hard om te zeggen, zelf ken ik zat mensen die er erger aan toe zijn met meerdere kinderen. Ik ben "wijs" en heb een tot vermoeiends toe "rationele" kant.
Ik heb al eerder een kindje laten weghalen omdat ik te labiel was om de zwangerschap goed uit te dragen en voor een kind te zorgen.
Ik ben arbeidsongeschikt en zit thuis dát is meer het probleem het voelen dat je niet meer "doorloopt" en de rest je voorbij racet.
Ook IK vind het leven vaak leuk genoeg voor zoiets als zelfmoord, maar op sommige momenten. Savonds. Alleen. Denk ik. Jezus de rest van mijn leven zo door het leven gaan. Hoeveel is dat waard? En een gesprek met therapeut is dan niet altijd wat je nodig hebt.
Ik heb al eerder een kindje laten weghalen omdat ik te labiel was om de zwangerschap goed uit te dragen en voor een kind te zorgen.
Ik ben arbeidsongeschikt en zit thuis dát is meer het probleem het voelen dat je niet meer "doorloopt" en de rest je voorbij racet.
Ook IK vind het leven vaak leuk genoeg voor zoiets als zelfmoord, maar op sommige momenten. Savonds. Alleen. Denk ik. Jezus de rest van mijn leven zo door het leven gaan. Hoeveel is dat waard? En een gesprek met therapeut is dan niet altijd wat je nodig hebt.
dinsdag 1 september 2015 om 12:40
quote:Dream213 schreef op 01 september 2015 @ 11:37:
Een baby uit het hoofd zetten is sws hard om te zeggen, zelf ken ik zat mensen die er erger aan toe zijn met meerdere kinderen. Ik ben "wijs" en heb een tot vermoeiends toe "rationele" kant.
Ik heb al eerder een kindje laten weghalen omdat ik te labiel was om de zwangerschap goed uit te dragen en voor een kind te zorgen.
Ik ben arbeidsongeschikt en zit thuis dát is meer het probleem het voelen dat je niet meer "doorloopt" en de rest je voorbij racet.
Ook IK vind het leven vaak leuk genoeg voor zoiets als zelfmoord, maar op sommige momenten. Savonds. Alleen. Denk ik. Jezus de rest van mijn leven zo door het leven gaan. Hoeveel is dat waard? En een gesprek met therapeut is dan niet altijd wat je nodig hebt.
Je moet jezelf niet vergelijken met anderen en zeker niet in termen als daar is het erger.
Je moet kijken of het in jouw situatie wenselijk is. En zoals ik jouw OP lees denk ik niet dat het in deze situatie wenselijk is om kinderen te krijgen.
Mijn tijd van sky high en rock bottem is al heel lang voorbij. Mijn kind was nog erg klein toen ik zo van het pad ging en toch heeft hij er toen wel dingen van meegekregen.
De enige reden om die rotmedicijnen te slikken is dat ik mijn kind de situatie van toen absoluut niet meer wil aan doen. Het enige excuus wat ik heb is dat ik toen nog geen idee had dat er wat en wat er aan de hand was.
Jij weet het wel. Dus mijn advies is: streef naar zo'n stabiel mogelijke situatie, zonder de ernstige uitschieters. Want echt, die kan je je met een kind erbij niet permitteren.
Een baby uit het hoofd zetten is sws hard om te zeggen, zelf ken ik zat mensen die er erger aan toe zijn met meerdere kinderen. Ik ben "wijs" en heb een tot vermoeiends toe "rationele" kant.
Ik heb al eerder een kindje laten weghalen omdat ik te labiel was om de zwangerschap goed uit te dragen en voor een kind te zorgen.
Ik ben arbeidsongeschikt en zit thuis dát is meer het probleem het voelen dat je niet meer "doorloopt" en de rest je voorbij racet.
Ook IK vind het leven vaak leuk genoeg voor zoiets als zelfmoord, maar op sommige momenten. Savonds. Alleen. Denk ik. Jezus de rest van mijn leven zo door het leven gaan. Hoeveel is dat waard? En een gesprek met therapeut is dan niet altijd wat je nodig hebt.
Je moet jezelf niet vergelijken met anderen en zeker niet in termen als daar is het erger.
Je moet kijken of het in jouw situatie wenselijk is. En zoals ik jouw OP lees denk ik niet dat het in deze situatie wenselijk is om kinderen te krijgen.
Mijn tijd van sky high en rock bottem is al heel lang voorbij. Mijn kind was nog erg klein toen ik zo van het pad ging en toch heeft hij er toen wel dingen van meegekregen.
De enige reden om die rotmedicijnen te slikken is dat ik mijn kind de situatie van toen absoluut niet meer wil aan doen. Het enige excuus wat ik heb is dat ik toen nog geen idee had dat er wat en wat er aan de hand was.
Jij weet het wel. Dus mijn advies is: streef naar zo'n stabiel mogelijke situatie, zonder de ernstige uitschieters. Want echt, die kan je je met een kind erbij niet permitteren.
zondag 6 september 2015 om 14:12
Hee Dream,
Welkom! Wat mij betreft een ideale plek om je hart te luchten en ervaringen/gedachten te delen. Helaas herken ik wel wat van je verhaal.. Stemmingswisselingen zijn mij niet vreemd en gevoeligheid voor depressie hoort daar bij mij ook bij. De remedie; zorgen dat ik structuur hou, genoeg buiten kom, onder de mensen ben, gezond eet en goed slaap en als ik dreig teveel op mezelf te gaan zitten kniezen.. Beter wat meditatie/mindfullnessoefeningen.. Nu ik na een lange relatie en baan waarin ik niet gelukkig werd in een totaal nieuwe fase beland ben, hoef ik niet zo nodig een kind of gezin meer. In tegenstelling tot waar ik me mijn levenslang eigenlijk op verheugde.. Was wel n procesje en uitgesloten is het nooit, maar momenteel heb ik ook echt gewoon de handen vol aan mezelf. Dat betekent niet dat je stil hoeft te staan.. Leuke werkklussen komen wel weer en ondertussen kun je natuurlijk ook altijd aan je PR/marketing werken. Ieder z'n pad hoor.. Doe vooral datgene wat jóuw nu het meest gelukkig maakt.. Zet m op!
Welkom! Wat mij betreft een ideale plek om je hart te luchten en ervaringen/gedachten te delen. Helaas herken ik wel wat van je verhaal.. Stemmingswisselingen zijn mij niet vreemd en gevoeligheid voor depressie hoort daar bij mij ook bij. De remedie; zorgen dat ik structuur hou, genoeg buiten kom, onder de mensen ben, gezond eet en goed slaap en als ik dreig teveel op mezelf te gaan zitten kniezen.. Beter wat meditatie/mindfullnessoefeningen.. Nu ik na een lange relatie en baan waarin ik niet gelukkig werd in een totaal nieuwe fase beland ben, hoef ik niet zo nodig een kind of gezin meer. In tegenstelling tot waar ik me mijn levenslang eigenlijk op verheugde.. Was wel n procesje en uitgesloten is het nooit, maar momenteel heb ik ook echt gewoon de handen vol aan mezelf. Dat betekent niet dat je stil hoeft te staan.. Leuke werkklussen komen wel weer en ondertussen kun je natuurlijk ook altijd aan je PR/marketing werken. Ieder z'n pad hoor.. Doe vooral datgene wat jóuw nu het meest gelukkig maakt.. Zet m op!
Het leven is te kort om er niet van te genieten.