Gezondheid
alle pijlers
eetstoornis
vrijdag 18 september 2015 om 12:28
Hoi allemaal,
Het gaat niet om mij maar om mijn zus. ze is een tijdje terug gaan afvallen en dat ging hartstikke goed.
Ze viel mooi af en was heel blij dat ze een nieuwe garderobe kon aanschaffen.
Maar ze is doorgeslagen. Ze is veel te mager ze eet bijna niks, liegt daar trouwens ook over, en denkt dat wij dat niet door hebben. Het is al zover dat wij broer zus en moeder er niks meer over durven te zeggen omdat ze ons steeds verder buiten sluit.
Wat kan ik voor haar doen? ik voel me zo machteloos. Het is een alleenstaande vrouw van 40 met 2 prachtige kindertjes die zichzelf op deze manier kapot maakt.
Iemand tips, wat moet/kan ik doen?
Het gaat niet om mij maar om mijn zus. ze is een tijdje terug gaan afvallen en dat ging hartstikke goed.
Ze viel mooi af en was heel blij dat ze een nieuwe garderobe kon aanschaffen.
Maar ze is doorgeslagen. Ze is veel te mager ze eet bijna niks, liegt daar trouwens ook over, en denkt dat wij dat niet door hebben. Het is al zover dat wij broer zus en moeder er niks meer over durven te zeggen omdat ze ons steeds verder buiten sluit.
Wat kan ik voor haar doen? ik voel me zo machteloos. Het is een alleenstaande vrouw van 40 met 2 prachtige kindertjes die zichzelf op deze manier kapot maakt.
Iemand tips, wat moet/kan ik doen?
vrijdag 18 september 2015 om 13:02
Ik heb ervaring met een vriendin die op het randje heeft gestaan (destijds net volwassen). Als ik haar omgeving niet had ingelicht hoe slecht het werkelijk ging (ouders werd rad voor ogen gedraaid) was het te laat geweest. Wat ik kon doen - omdat ze mij vertrouwde - was een luisterend oor bieden zonder oordeel. Je kan aangeven dat je het idee hebt dat ze met iets zit, maar niet specifiek weet wat, en zeggen dat ze altijd met problemen bij jou / jullie terecht kan.
Heeft ze ondergewicht? Ik zou proberen contract te krijgen met haar eventuele vriendinnen, en haar huisarts. Verder kan je rondkijken op proud2bme (meer op jongeren gericht), ikookvanmij.nl en sites van eetstoornis/klinieken (afhankelijk van hoe haar BMI en verdere gezondheid op dit moment is). Het is voor volwassenen lastiger om ze gedwongen te laten behandelen, maar er zullen zeker mogelijkheden zijn. Verder weet ik zo gauw niks, veel sterkte! En goed dat jullie iets willen doen, niet alleen voor haar, maar ook voordat ze haar kinderen een anorectische denkwijze aanleert.
Even voor de goede orde - vriendin is heel diep gegaan, maar nu gelukkig volledig hersteld. Er is gelukkig veel mogelijk.
Heeft ze ondergewicht? Ik zou proberen contract te krijgen met haar eventuele vriendinnen, en haar huisarts. Verder kan je rondkijken op proud2bme (meer op jongeren gericht), ikookvanmij.nl en sites van eetstoornis/klinieken (afhankelijk van hoe haar BMI en verdere gezondheid op dit moment is). Het is voor volwassenen lastiger om ze gedwongen te laten behandelen, maar er zullen zeker mogelijkheden zijn. Verder weet ik zo gauw niks, veel sterkte! En goed dat jullie iets willen doen, niet alleen voor haar, maar ook voordat ze haar kinderen een anorectische denkwijze aanleert.
Even voor de goede orde - vriendin is heel diep gegaan, maar nu gelukkig volledig hersteld. Er is gelukkig veel mogelijk.
vrijdag 18 september 2015 om 13:45
Herkenbaar, zo herkenbaar!
Ik voel je frustratie en wanhoop. Ik heb het allemaal meegemaakt met mijn jongere zus.
Wij hebben ook met haar gepraat en zij zat alleen maar stug voor haar uit te kijken alsof het haar niets deed.
Op een dag zei ze dat ze naar de huisarts ging omdat ze last had van haar voet. 'Mooi!' zei ik. 'Dan ga ik met je mee, om over je eetgedrag te praten. Dan kan je zelf zien dat je niet gezond bezig bent.'
De huisarts gaf me gelijk. 'Nog een paar kilo er af en het is niet meer met het leven verenigbaar' zei hij tegen haar. Uiteindelijk is zo het balletje gaan rollen en begon ze in te zien dat een opname het beste was voor haar.
Dat zou mijn advies zijn. Kijken of je haar meekrijgt naar de huisarts.
Sterkte!
Ik voel je frustratie en wanhoop. Ik heb het allemaal meegemaakt met mijn jongere zus.
Wij hebben ook met haar gepraat en zij zat alleen maar stug voor haar uit te kijken alsof het haar niets deed.
Op een dag zei ze dat ze naar de huisarts ging omdat ze last had van haar voet. 'Mooi!' zei ik. 'Dan ga ik met je mee, om over je eetgedrag te praten. Dan kan je zelf zien dat je niet gezond bezig bent.'
De huisarts gaf me gelijk. 'Nog een paar kilo er af en het is niet meer met het leven verenigbaar' zei hij tegen haar. Uiteindelijk is zo het balletje gaan rollen en begon ze in te zien dat een opname het beste was voor haar.
Dat zou mijn advies zijn. Kijken of je haar meekrijgt naar de huisarts.
Sterkte!
vrijdag 18 september 2015 om 22:28
Heb je al een gesprek met haar gehad?
dus geen losse opmerkingen, zoals je wordt te mager/dun.
Maar echt praten, zeg dat je je zorgen maakt, dat je denkt dat ze anorexia (ja, noem dat woord) heeft, vraag haar of dat zo is, dat je haar wil helpen. Zeg haar dat ze een voorbeeld functie heeft voor haar kinderen.
Het woord Anorexia kan iemand namelijk ook wakker schudden, terwijl opmerkingen over te dun zijn alleen als gezeur/jaloers kunnen overkomen.
dus geen losse opmerkingen, zoals je wordt te mager/dun.
Maar echt praten, zeg dat je je zorgen maakt, dat je denkt dat ze anorexia (ja, noem dat woord) heeft, vraag haar of dat zo is, dat je haar wil helpen. Zeg haar dat ze een voorbeeld functie heeft voor haar kinderen.
Het woord Anorexia kan iemand namelijk ook wakker schudden, terwijl opmerkingen over te dun zijn alleen als gezeur/jaloers kunnen overkomen.
zaterdag 19 september 2015 om 22:36
Een echt gesprek is een beetje lastig, ze krijgt al zoveel over zich heen op het moment.
Ze is nog niet zo lang alleenstaand, de vader van de kinderen laat het afweten en buiten dat is een jaar geleden onze vader overleden. Ik heb wel gezegd blijf aub wel goed eten want nog meer ellende kunnen we nu niet verdragen. Maar het woord anorexia heb ik nog niet in de mond genomen.
Ze is nog niet zo lang alleenstaand, de vader van de kinderen laat het afweten en buiten dat is een jaar geleden onze vader overleden. Ik heb wel gezegd blijf aub wel goed eten want nog meer ellende kunnen we nu niet verdragen. Maar het woord anorexia heb ik nog niet in de mond genomen.
