Psyche
alle pijlers
Enorme heimwee naar Nederland
dinsdag 29 september 2015 om 11:39
Ruim een maand geleden ben ik met mijn kinderen naar Engeland geëmigreerd. Mij man was hier doordeweeks al voor zijn werk, maar het heen en weer vliegen brak hem op. Daarnaast miste hij ons en wij misten hem. Op naar Engeland dus!
Voordat we vertrokken hadden we bij elkaar zes weken in "onze nieuwe" buurt doorgebracht en het leek een prima plek om als gezin te wonen. Leek. Ik vind het namelijk vreselijk! Het is echt nanny-city waar een hard sfeer heerst. De Engelse beleefdheid vind ik tot nu toe ook een farce. De meesten die ik tot nu toe heb ontmoet vind ik echt enorm onbeschoft en onvriendelijk tegen alles wat niet Brits is. (En dan te bedenken dat ik zelf voor een kwart Brits ben en voor een deel met de taal en cultuur ben opgegroeid. )
Mijn jongste zoon heeft het prima naar zijn zin op zijn Britse State school, maar mijn oudste twee (tweeling van bijna negen) hebben het hier totaal miet fijn. In Nederland hadden ze een berg vriendjes en waren ze nagenoeg elke dag blij om naar school te gaan. Hier sjokken ze dagelijks met hangende schoudertjes de school in. Eerlijk? Ik snap ze wel. Ze zitten beiden in een klas vol stoere jongens en ze zijn het tegenovergestelde. Ik doe mijn best om die kinderen leuk te vinden, maar ik zie dat mijn jongens er niet tussen passen.
Het ergste vind ik de Britse mentaliteit: hard, two-faced en alles moet volgens de regels. Ik wil mijn kinderen hier niet groot brengen.
Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk naar huis. Mijn eigen stad, mijn eigen huis (kan er zo in), mijn eigen vriendinnen, mijn moeder om de hoek en mijn zusje op korte afstand. Het is alleen zo fijn om mijn man elke dag te zien...
Mijn man zegt dat ik het nog even aan moet kijken, maar dat ik terug moet gaan als ik dat echt wil. Voor mezelf ben ik eruit: ik wil terug. Zo snel mogelijk! Ik ben alleen bang dat ik een beslissing neem die totaal niet op ratio gestoeld is en een fout bega.
Hè bah, het is echt kiezen uit twee kwaden:
1. In mijn fijne huis in Nederland wonen waar ik tot vorige maand een heerlijk leven had. Nadeel: ik en onze kinderen moeten onze man/vader vijf dagen per week missen.
2. Elke dag mijn man zien en samen een fijn gezin vormen. Het nadeel: ik moet hier wonen. Ik kan wel regelmatig naar Nederland, maar denk dat de heimwee dan alleen maar meer wordt.
Overigens heeft mijn man een hele fijne werkgever en zou het zonde zijn als hij zijn baan hier op zou zeggen. In Nederland kan hij makkelijk aan de slag, maar zal zijn baan lang niet zoveel voldoening geven als het nu doet.
Iemand tips? Moet ik terug naar Nederland of moet ik het leven hier toch een kans geven? Om de heimwee tegen te gaan spreek ik zoveel als ik kan af met anderen en hou mezelf bezig met van alles en nog wat. Die donkere schaduw van heimwee had ik genegeerd en ik dacht het prima ging, totdat ik dit weekend ineens werd overvallen door een diep gevoel van missen. Ik mis mijn huis. Ik mis mijn leven. En ik kan wel janken. (Wat ik dus al twee dagen nagenoeg non-stop doe!)
Voordat we vertrokken hadden we bij elkaar zes weken in "onze nieuwe" buurt doorgebracht en het leek een prima plek om als gezin te wonen. Leek. Ik vind het namelijk vreselijk! Het is echt nanny-city waar een hard sfeer heerst. De Engelse beleefdheid vind ik tot nu toe ook een farce. De meesten die ik tot nu toe heb ontmoet vind ik echt enorm onbeschoft en onvriendelijk tegen alles wat niet Brits is. (En dan te bedenken dat ik zelf voor een kwart Brits ben en voor een deel met de taal en cultuur ben opgegroeid. )
Mijn jongste zoon heeft het prima naar zijn zin op zijn Britse State school, maar mijn oudste twee (tweeling van bijna negen) hebben het hier totaal miet fijn. In Nederland hadden ze een berg vriendjes en waren ze nagenoeg elke dag blij om naar school te gaan. Hier sjokken ze dagelijks met hangende schoudertjes de school in. Eerlijk? Ik snap ze wel. Ze zitten beiden in een klas vol stoere jongens en ze zijn het tegenovergestelde. Ik doe mijn best om die kinderen leuk te vinden, maar ik zie dat mijn jongens er niet tussen passen.
Het ergste vind ik de Britse mentaliteit: hard, two-faced en alles moet volgens de regels. Ik wil mijn kinderen hier niet groot brengen.
Eigenlijk wil ik zo snel mogelijk naar huis. Mijn eigen stad, mijn eigen huis (kan er zo in), mijn eigen vriendinnen, mijn moeder om de hoek en mijn zusje op korte afstand. Het is alleen zo fijn om mijn man elke dag te zien...
Mijn man zegt dat ik het nog even aan moet kijken, maar dat ik terug moet gaan als ik dat echt wil. Voor mezelf ben ik eruit: ik wil terug. Zo snel mogelijk! Ik ben alleen bang dat ik een beslissing neem die totaal niet op ratio gestoeld is en een fout bega.
Hè bah, het is echt kiezen uit twee kwaden:
1. In mijn fijne huis in Nederland wonen waar ik tot vorige maand een heerlijk leven had. Nadeel: ik en onze kinderen moeten onze man/vader vijf dagen per week missen.
2. Elke dag mijn man zien en samen een fijn gezin vormen. Het nadeel: ik moet hier wonen. Ik kan wel regelmatig naar Nederland, maar denk dat de heimwee dan alleen maar meer wordt.
Overigens heeft mijn man een hele fijne werkgever en zou het zonde zijn als hij zijn baan hier op zou zeggen. In Nederland kan hij makkelijk aan de slag, maar zal zijn baan lang niet zoveel voldoening geven als het nu doet.
Iemand tips? Moet ik terug naar Nederland of moet ik het leven hier toch een kans geven? Om de heimwee tegen te gaan spreek ik zoveel als ik kan af met anderen en hou mezelf bezig met van alles en nog wat. Die donkere schaduw van heimwee had ik genegeerd en ik dacht het prima ging, totdat ik dit weekend ineens werd overvallen door een diep gevoel van missen. Ik mis mijn huis. Ik mis mijn leven. En ik kan wel janken. (Wat ik dus al twee dagen nagenoeg non-stop doe!)
dinsdag 29 september 2015 om 12:06
Als het alleen om jezelf ging, zou ik zeggen: houd nog even vol.
Maar als het om je kinderen gaat, wordt het een ander verhaal.
Ik ken Engeland niet echt, maar ik vermoed dat de sfeer op veel scholen daar slechter is dan in Nederland.
Al zullen in een "nanny-buurt" de scholen waarschijnlijk minder kinderen met gedragsproblemen hebben.
Maar als het om je kinderen gaat, wordt het een ander verhaal.
Ik ken Engeland niet echt, maar ik vermoed dat de sfeer op veel scholen daar slechter is dan in Nederland.
Al zullen in een "nanny-buurt" de scholen waarschijnlijk minder kinderen met gedragsproblemen hebben.
Wat is de vraag die ik niet weet maar wel moet stellen?
dinsdag 29 september 2015 om 12:07
quote:cerulli schreef op 29 september 2015 @ 12:04:
Alleen jij kan beslissen of terug naar Nederland de oplossing is. Ik kan me zo voorstellen dat we dan over een paar maanden een topic krijgen dat je je man zo mist en dat het zo zwaar is om in je eentje de kinderen op te voeden.Die topics zijn er al geweest, herhaaldelijk! Zelfs toen de man van TO gewoon in Nederland werkte.
Alleen jij kan beslissen of terug naar Nederland de oplossing is. Ik kan me zo voorstellen dat we dan over een paar maanden een topic krijgen dat je je man zo mist en dat het zo zwaar is om in je eentje de kinderen op te voeden.Die topics zijn er al geweest, herhaaldelijk! Zelfs toen de man van TO gewoon in Nederland werkte.
dinsdag 29 september 2015 om 12:10
Ik zou man z'n jaartje lol in het buitenland gunnen terwijl ik zelf in Nederland bleef (of in TO's geval asap terug ging) maar daarna mag ie kiezen: ofwel komt ie terug, ofwel einde relatie.
Of hij zoekt maar 'n baan in 'n land waar je toekomst hebt zoals Australie, dat is zeker voor kinderen geweldig. Zou nog niet dood gevonden willen worden in/nabij Londen. En het klimaat is er ook nog ruk.
Of hij zoekt maar 'n baan in 'n land waar je toekomst hebt zoals Australie, dat is zeker voor kinderen geweldig. Zou nog niet dood gevonden willen worden in/nabij Londen. En het klimaat is er ook nog ruk.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 12:12
Ik vind een maand echt veel en veel te kort om al conclusies te trekken, en als jij de hele dag zo ongelukkig loopt de doen, projecteer je dat ook op je kinderen. Man, na een maand weet je amper waar de slager zit. Ik ben twee keer geëmigreerd, dus ik snap heus dat de eerste tijd niet mee valt,maar ik heb het idee dat je het uberhaupt nooit een kans gegegeven hebt.
dinsdag 29 september 2015 om 12:12
Oh echt...sommige hier hebben nog nooit van empathie gehoord he??!
Tuurlijk is een maand niet lang genoeg om volledig te wennen maar ik snap het wel!
TO, je bent geen zeur! Laten we dat even voorop stellen. Mensen weten altijd wel hun oordeel te geven zonder dat ze iemand echt kennen. Ik zou nl waarschijnlijk precies hetzelfde als jou ervaren als ik in jouw schoenen zou staan.
Maar je hebt nu eenmaal deze keuze gemaakt. Wat wel begrijpelijk is.
Ik zou het nog niet opgeven. Daarin ben ik het wel eens met bovenstaande reacties. Alleen kan dat best anders gebracht worden.
Zie het gewoon als groot avontuur. Iemand die een half jaar gaat backpacken stapt ook vol overgave in zo'n avontuur in een ander land maar heeft na een aantal weken ook even een 'zwak' momentje van groot gemis. Zwak tussen haakjes omdat dat niet negatief bedoeld is. Maar dat is menselijk.
Je hoeft je zelf helemaal niet zo hard op te stellen als de Engelsen zelf. Je mag gewoon jezelf blijven. Dus sowieso niet veranderen. Dan word jij maar gewoon het zonnestraaltje van de straat (of het dorp).
Want wat jij uitstraalt projecteer je ook op je kinderen.
Dus be happy! En als je kids uit school zijn gewoon leuke dingen met hun ondernemen. Buiten de deur. Kunnen jullie allemaal misschien contacten opdoen.
Je bent immers nog steeds baas over je eigen leven dus je bepaald zelf wie jou wel aanspreekt en wie niet. En die laatste negeer je gewoon.
Tuurlijk is een maand niet lang genoeg om volledig te wennen maar ik snap het wel!
TO, je bent geen zeur! Laten we dat even voorop stellen. Mensen weten altijd wel hun oordeel te geven zonder dat ze iemand echt kennen. Ik zou nl waarschijnlijk precies hetzelfde als jou ervaren als ik in jouw schoenen zou staan.
Maar je hebt nu eenmaal deze keuze gemaakt. Wat wel begrijpelijk is.
Ik zou het nog niet opgeven. Daarin ben ik het wel eens met bovenstaande reacties. Alleen kan dat best anders gebracht worden.
Zie het gewoon als groot avontuur. Iemand die een half jaar gaat backpacken stapt ook vol overgave in zo'n avontuur in een ander land maar heeft na een aantal weken ook even een 'zwak' momentje van groot gemis. Zwak tussen haakjes omdat dat niet negatief bedoeld is. Maar dat is menselijk.
Je hoeft je zelf helemaal niet zo hard op te stellen als de Engelsen zelf. Je mag gewoon jezelf blijven. Dus sowieso niet veranderen. Dan word jij maar gewoon het zonnestraaltje van de straat (of het dorp).
Want wat jij uitstraalt projecteer je ook op je kinderen.
Dus be happy! En als je kids uit school zijn gewoon leuke dingen met hun ondernemen. Buiten de deur. Kunnen jullie allemaal misschien contacten opdoen.
Je bent immers nog steeds baas over je eigen leven dus je bepaald zelf wie jou wel aanspreekt en wie niet. En die laatste negeer je gewoon.
dinsdag 29 september 2015 om 12:24
quote:Cateautje schreef op 29 september 2015 @ 12:21:
Ik word helemaal onpasselijk van de voldoening die de baan van pa geeft, terwijl hij in Nederland zo aan de slag kan. Daar moet een heel gezin zich aan aanpassen. Kromme tenen!!!
Dit ja!
En dan ook nog durven klagen over het heen en weer moeten vliegen. Je zou maar zo'n man hebben: egoist pur sang (daar kan ik zelfs nog wat van leren)
Ik word helemaal onpasselijk van de voldoening die de baan van pa geeft, terwijl hij in Nederland zo aan de slag kan. Daar moet een heel gezin zich aan aanpassen. Kromme tenen!!!
Dit ja!
En dan ook nog durven klagen over het heen en weer moeten vliegen. Je zou maar zo'n man hebben: egoist pur sang (daar kan ik zelfs nog wat van leren)
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 12:25
dinsdag 29 september 2015 om 12:25
Ik snap het niet precies. is het sowieso maar voor een jaartje? dan het uitzitten en er het beste van maken. Is het 'voor altijd', dan zou ik het tot kerst aanzien en als het dan niet gaat met het hele gezin terug naar Nederland.
"I'm just an animal looking for a home and.... share the same space for a minute or two...”
dinsdag 29 september 2015 om 12:29
quote:boebezoebe schreef op 29 september 2015 @ 12:25:
Ik snap het niet precies. is het sowieso maar voor een jaartje? dan het uitzitten en er het beste van maken. Is het 'voor altijd', dan zou ik het tot kerst aanzien en als het dan niet gaat met het hele gezin terug naar Nederland.Als hij nu al zo egoistisch zijn eigen gang gaat, dan wil ie het vast niet bij één jaartje laten als ie daar zóveel voldoening uit z'n werk haalt. Hij zet nu al zijn hele gezin op z'n kop. Als het slechts een jaartje zou zijn, had ie vast met het pendelen kunnen leven. Hij hoopt volgens mij door TO te laten verhuizen dat ze wel went (of zich aanpast) zodat hij lekker zijn ding kan blijven doen.
Ik snap het niet precies. is het sowieso maar voor een jaartje? dan het uitzitten en er het beste van maken. Is het 'voor altijd', dan zou ik het tot kerst aanzien en als het dan niet gaat met het hele gezin terug naar Nederland.Als hij nu al zo egoistisch zijn eigen gang gaat, dan wil ie het vast niet bij één jaartje laten als ie daar zóveel voldoening uit z'n werk haalt. Hij zet nu al zijn hele gezin op z'n kop. Als het slechts een jaartje zou zijn, had ie vast met het pendelen kunnen leven. Hij hoopt volgens mij door TO te laten verhuizen dat ze wel went (of zich aanpast) zodat hij lekker zijn ding kan blijven doen.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 12:29
Spectral, het is me een raadsel waarom je altijd zo fel reageert. Je hebt eerder al aangegeven dat je precies wist wat voor werk mijn man deed. Als je dat echt zo goed weet, dan zou ik juist van nou meer begrip verwachten.
Redbulletje, Nina en anderen: in principe is het voor onbepaalde tijd dat mijn man hier werkt. Ik had alleen zelf een jaar als deadline gegeven om het voor mezelf overzichtelijk te maken.
Het is niet dat dat ik hier niets onderneem. Ik heb wat Nederlandse kennissen opgeduikeld en we spreken regelmatig af met of zonder kinderen. Het is hier niet alleen maar ellende en ik vind sommige dingen hier fijner dan in Nederland. Het kan echt als een luxe aanvoelen om op een waanzinnig mooie plek een kop thee te drinken na schooltijd! Het enige is: het is niet thuis.
Ik mis mijn moeder, mijn zusje, mijn vriendinnen, de oude school van de kinderen en mijn ontzettend fijne huis enorm. Echt enorm.
Redbulletje, Nina en anderen: in principe is het voor onbepaalde tijd dat mijn man hier werkt. Ik had alleen zelf een jaar als deadline gegeven om het voor mezelf overzichtelijk te maken.
Het is niet dat dat ik hier niets onderneem. Ik heb wat Nederlandse kennissen opgeduikeld en we spreken regelmatig af met of zonder kinderen. Het is hier niet alleen maar ellende en ik vind sommige dingen hier fijner dan in Nederland. Het kan echt als een luxe aanvoelen om op een waanzinnig mooie plek een kop thee te drinken na schooltijd! Het enige is: het is niet thuis.
Ik mis mijn moeder, mijn zusje, mijn vriendinnen, de oude school van de kinderen en mijn ontzettend fijne huis enorm. Echt enorm.
dinsdag 29 september 2015 om 12:33
quote:redbuIIetje schreef op 29 september 2015 @ 12:24:
[...]
Dit ja!
En dan ook nog durven klagen over het heen en weer moeten vliegen. Je zou maar zo'n man hebben: egoist pur sang (daar kan ik zelfs nog wat van leren)Ik lees nergens dat TO met grof geweld is gedwongen mee te verhuizen. Ze heeft de keuze gemaakt om te gaan en is nog altijd de baas over haar eigen leven. Als ze terug wil, moet ze dat doen. Ik kan alleen nu al voorspellen dat die optie ook niet perfect gaat blijken: dan zal ze haar man veel minder zien en komt de zorg voor de kinderen voornamelijk op haar neer. Sterker nog: in de OP zegt ze al dat ze is verhuisd omdat ze hem zo miste. Ik vind dat je de situatie dan ook een kans moet geven voordat je besluit dat het niet werkt. Ik ken heimwee als geen ander maar een maand in een ander land is echt helemaal niets. Pas na een half jaar begon ik me een beetje thuis te voelen. Het heeft echt tijd nodig.
[...]
Dit ja!
En dan ook nog durven klagen over het heen en weer moeten vliegen. Je zou maar zo'n man hebben: egoist pur sang (daar kan ik zelfs nog wat van leren)Ik lees nergens dat TO met grof geweld is gedwongen mee te verhuizen. Ze heeft de keuze gemaakt om te gaan en is nog altijd de baas over haar eigen leven. Als ze terug wil, moet ze dat doen. Ik kan alleen nu al voorspellen dat die optie ook niet perfect gaat blijken: dan zal ze haar man veel minder zien en komt de zorg voor de kinderen voornamelijk op haar neer. Sterker nog: in de OP zegt ze al dat ze is verhuisd omdat ze hem zo miste. Ik vind dat je de situatie dan ook een kans moet geven voordat je besluit dat het niet werkt. Ik ken heimwee als geen ander maar een maand in een ander land is echt helemaal niets. Pas na een half jaar begon ik me een beetje thuis te voelen. Het heeft echt tijd nodig.
dinsdag 29 september 2015 om 12:36
Redbul, ik snap je kijk op mijn man, maar je haalt hem wel heel erg door het slijk en dat doet pijn om te lezen. Naast dat hij ontzettend dol is op zijn werk, weet ik zeker dat hij nog doller is op mij en onze kinderen. Ik denk dat we beiden het beste voor elkaar en onze kroost willen.
Boebezoebe, het is in principe voor onbepaalde tijd. De neuroot in mij wilde weten waar ze aan toe was om het overzichtelijk te maken! Vandaar dat mijn startpunt een jaar was!
Nieuwsbrief, ik heb nu voor het eerst in mijn leven echt heimwee en mijn hemel, wat is het een klotegevoel! Het gaat veel verder dan gewoon missen.
Ik weet niet meer wie, maar ik snap echt dat mijn oudste twee school niet leuk vinden hier. De jongens in hun klassen zijn op z'n zachtst gezegd erg ruw. Ik schrok van het gedrag van die jongens op het speelplein toen ik laatst eerder op school was! Niet dat mijn kinderen heilig zijn, verre van zelfs, maar dit ruwe, fysieke, holbewonergedrag deed me schrikken. Ik snap dat mijn jongetjes zich daar onprettig bij voelen.
Boebezoebe, het is in principe voor onbepaalde tijd. De neuroot in mij wilde weten waar ze aan toe was om het overzichtelijk te maken! Vandaar dat mijn startpunt een jaar was!
Nieuwsbrief, ik heb nu voor het eerst in mijn leven echt heimwee en mijn hemel, wat is het een klotegevoel! Het gaat veel verder dan gewoon missen.
Ik weet niet meer wie, maar ik snap echt dat mijn oudste twee school niet leuk vinden hier. De jongens in hun klassen zijn op z'n zachtst gezegd erg ruw. Ik schrok van het gedrag van die jongens op het speelplein toen ik laatst eerder op school was! Niet dat mijn kinderen heilig zijn, verre van zelfs, maar dit ruwe, fysieke, holbewonergedrag deed me schrikken. Ik snap dat mijn jongetjes zich daar onprettig bij voelen.
dinsdag 29 september 2015 om 12:39
quote:Redbul, ik snap je kijk op mijn man, maar je haalt hem wel heel erg door het slijk en dat doet pijn om te lezen. Naast dat hij ontzettend dol is op zijn werk, weet ik zeker dat hij nog doller is op mij en onze kinderen. Ik denk dat we beiden het beste voor elkaar en onze kroost willen.Dat blijkt anders uit niets wat je over dit onderwerp hebt geschreven in het afgelopen jaar. Hij wil en hij doet. Hij gaat weg omdat zijn werk leuker is daar dan hier in NL waar hij bij zijn gezin kan zijn. En dan gaat ie lopen zeuren over 't feit dat hij het heen en weer vliegen vermoeiend vindt en als kers op de taart gaat ie dan ook nog 'ns z'n hele gezin verkassen omdat hij het wel aangenaam vindt ze in z'n vrije uurtjes tot zijn beschikking te hebben zonder dat hij er moeite voor hoeft te doen...tja...
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 29 september 2015 om 12:40
quote:cerulli schreef op 29 september 2015 @ 12:33:
[...]
Ik lees nergens dat TO met grof geweld is gedwongen mee te verhuizen. Ze heeft de keuze gemaakt om te gaan en is nog altijd de baas over haar eigen leven. Als ze terug wil, moet ze dat doen. Ik kan alleen nu al voorspellen dat die optie ook niet perfect gaat blijken: dan zal ze haar man veel minder zien en komt de zorg voor de kinderen voornamelijk op haar neer. Sterker nog: in de OP zegt ze al dat ze is verhuisd omdat ze hem zo miste. Ik vind dat je de situatie dan ook een kans moet geven voordat je besluit dat het niet werkt. Ik ken heimwee als geen ander maar een maand in een ander land is echt helemaal niets. Pas na een half jaar begon ik me een beetje thuis te voelen. Het heeft echt tijd nodig.Die vent vertrekt naar Londen terwijl hij hier prima baanmogelijkheden heeft, omdat het hem zoveel voldoening geeft. Zijn vrouw vind het niks, maar hij vertrekt toch, want wat kan hem het schelen wat zijn vrouw en kinderen er van vinden. Egoist dus.
[...]
Ik lees nergens dat TO met grof geweld is gedwongen mee te verhuizen. Ze heeft de keuze gemaakt om te gaan en is nog altijd de baas over haar eigen leven. Als ze terug wil, moet ze dat doen. Ik kan alleen nu al voorspellen dat die optie ook niet perfect gaat blijken: dan zal ze haar man veel minder zien en komt de zorg voor de kinderen voornamelijk op haar neer. Sterker nog: in de OP zegt ze al dat ze is verhuisd omdat ze hem zo miste. Ik vind dat je de situatie dan ook een kans moet geven voordat je besluit dat het niet werkt. Ik ken heimwee als geen ander maar een maand in een ander land is echt helemaal niets. Pas na een half jaar begon ik me een beetje thuis te voelen. Het heeft echt tijd nodig.Die vent vertrekt naar Londen terwijl hij hier prima baanmogelijkheden heeft, omdat het hem zoveel voldoening geeft. Zijn vrouw vind het niks, maar hij vertrekt toch, want wat kan hem het schelen wat zijn vrouw en kinderen er van vinden. Egoist dus.
dinsdag 29 september 2015 om 12:42
quote:Spitsmuis schreef op 29 september 2015 @ 12:29:
Spectral, het is me een raadsel waarom je altijd zo fel reageert. Je hebt eerder al aangegeven dat je precies wist wat voor werk mijn man deed. Als je dat echt zo goed weet, dan zou ik juist van nou meer begrip verwachten.
Dat is echt totale onzin.... mijn man begeeft zich in hetzelfde wereldje en is herhaaldelijk voor banen gevraagd in oa Londen, Dubai, AbuDabi en Genève. Financieel interessant, uitdagende banen, maar keihard werken, veel van huis, veel reizen. En veel van huis zijn is niet waarom wij een gezin zijn gestart samen. Emigreren is voor ons nog steeds een optie, maar daar hangen heel veel voorwaarden aan vast.
Maar ook in Nederland zijn er leuke banen te vinden, startups, kleine zelfstandige kantoren.... en ja als mijn man single was geweest had hij allang in de US, Londen of een ander land gezeten. Maar dat is nu eenmaal niet zo.
Spectral, het is me een raadsel waarom je altijd zo fel reageert. Je hebt eerder al aangegeven dat je precies wist wat voor werk mijn man deed. Als je dat echt zo goed weet, dan zou ik juist van nou meer begrip verwachten.
Dat is echt totale onzin.... mijn man begeeft zich in hetzelfde wereldje en is herhaaldelijk voor banen gevraagd in oa Londen, Dubai, AbuDabi en Genève. Financieel interessant, uitdagende banen, maar keihard werken, veel van huis, veel reizen. En veel van huis zijn is niet waarom wij een gezin zijn gestart samen. Emigreren is voor ons nog steeds een optie, maar daar hangen heel veel voorwaarden aan vast.
Maar ook in Nederland zijn er leuke banen te vinden, startups, kleine zelfstandige kantoren.... en ja als mijn man single was geweest had hij allang in de US, Londen of een ander land gezeten. Maar dat is nu eenmaal niet zo.
dinsdag 29 september 2015 om 12:43
quote:Spitsmuis schreef op 29 september 2015 @ 12:41:
Redbul, ik snap dat je dit vindt! Doorgaans open ik alleen topics over onderwerpen waar ik me druk over maak en niet over de leuke dingen. Geloof mij: hij is echt een fijn persoon!
Hij is vast een fijn persoon, maar hij doet toch echt waar hij zelf zin in heeft en houdt geen rekening met zijn gezin.
Ik ben het in deze echt gewoon eens met Redbulletje. (Dat komt niet zo vaak voor, haha)
Redbul, ik snap dat je dit vindt! Doorgaans open ik alleen topics over onderwerpen waar ik me druk over maak en niet over de leuke dingen. Geloof mij: hij is echt een fijn persoon!
Hij is vast een fijn persoon, maar hij doet toch echt waar hij zelf zin in heeft en houdt geen rekening met zijn gezin.
Ik ben het in deze echt gewoon eens met Redbulletje. (Dat komt niet zo vaak voor, haha)
dinsdag 29 september 2015 om 12:44
Ik zou teruggaan. Als je echt een succes van een emigratie wilt maken zul je er zelf 100% achter moeten staan. En jij had er eigenlijk al niet zo'n zin in. Emigreren is zeker het eerste jaar moeilijk en veel aanpassen. Soms duurt het wel meerdere jaren voor je echt weer je plaats hebt gevonden. Voor jou staat er weinig tegenover. Je had een heel fijn leven in Nederland en je moet dus nu veel opgeven maar afgezien van dat je je man nu vaker ziet krijg je er eigenlijk niks voor terug.
En ik schat in dat je over een jaar het ook nog niet net zo leuk in Londen zal hebben als in Nederland want je moeder, zusjes en je fijne huis vervang je nu eenmaal niet zo maar.
En je kinderen moeten ook weer helemaal wennen aan een andere school, een ander onderwijssysteem en dergelijke. Dat kost ook veel doorzettingsvermoging. Uiteindelijk zullen ze hun plaats wel vinden maar dat kan ook best nog even duren. Het zal in elk geval een heftig jaar worden. Misschien nog een schoolwissel voor de oudsten als ze echt op zo'n vervelende school zitten en dat niet beter wordt. Is voor de kinderen allemaal ook heftig. En dan na een jaar na alle waarschijnlijkheid toch weer terug naar Nederland.
Als je terug wilt zou ik gewoon nu teruggaan. De kinderen hebben nog weinig van het schooljaar gemist en kunnen mooi na de herfstvakantie weer instromen.
Je man zal dan moeten beslissen wat voor hem zwaarder weegt: de tijd met zijn gezin of zijn werk. Die keuze zal hij zelf moeten maken.
Ik vind in elk geval niet dat het hele gezin zich moet opofferen alleen omdat een iemand dan een leukere baan heeft.
En ik schat in dat je over een jaar het ook nog niet net zo leuk in Londen zal hebben als in Nederland want je moeder, zusjes en je fijne huis vervang je nu eenmaal niet zo maar.
En je kinderen moeten ook weer helemaal wennen aan een andere school, een ander onderwijssysteem en dergelijke. Dat kost ook veel doorzettingsvermoging. Uiteindelijk zullen ze hun plaats wel vinden maar dat kan ook best nog even duren. Het zal in elk geval een heftig jaar worden. Misschien nog een schoolwissel voor de oudsten als ze echt op zo'n vervelende school zitten en dat niet beter wordt. Is voor de kinderen allemaal ook heftig. En dan na een jaar na alle waarschijnlijkheid toch weer terug naar Nederland.
Als je terug wilt zou ik gewoon nu teruggaan. De kinderen hebben nog weinig van het schooljaar gemist en kunnen mooi na de herfstvakantie weer instromen.
Je man zal dan moeten beslissen wat voor hem zwaarder weegt: de tijd met zijn gezin of zijn werk. Die keuze zal hij zelf moeten maken.
Ik vind in elk geval niet dat het hele gezin zich moet opofferen alleen omdat een iemand dan een leukere baan heeft.