Kinderen
alle pijlers
Weekendpleegouders
vrijdag 19 september 2008 om 19:01
ik werk in de sociale sector, en krijg veel met peegouders te maken.
het is voor een kind vaak wel een behoorlijke switch om van ouders of opvang naar pleegouders gaan. vooral in de leeftijdscategorie 4 - 8. hier wordt uiteraard extra aandacht aan besteed.
0-3 gaat meestal perfect, de kinderen zijn nu nog erg buigzaam.
9-12 gaat ook over het algemeen goed, de kinderen beseffen in deze periode beter waarom ze naar een pleeggezin gaan.
ik hoop dat je hier iets aan hebt!
liefs, Anniek
het is voor een kind vaak wel een behoorlijke switch om van ouders of opvang naar pleegouders gaan. vooral in de leeftijdscategorie 4 - 8. hier wordt uiteraard extra aandacht aan besteed.
0-3 gaat meestal perfect, de kinderen zijn nu nog erg buigzaam.
9-12 gaat ook over het algemeen goed, de kinderen beseffen in deze periode beter waarom ze naar een pleeggezin gaan.
ik hoop dat je hier iets aan hebt!
liefs, Anniek
vrijdag 19 september 2008 om 19:39
Ikzelf ben netwerkpleegzorg moeder voor weekenden en vakanties. Wij hebben een intake gesprek gehad met de pleegzorg. Omdat wij via via al voor een kindje zorgde was het bij ons niet nodig om te gaan kopppelen, maar was het nodig om dingen officieel vast te leggen.
Je krijgt begeleiding. De hoeveelheid hiervan ligt eraan hoe het gaat met het kind en de samenwerking met ouders. In ons geval haalde we het kind op en brachten we hem weer terug. Tijden waren in overleg met zijn moeder. 1 maal in de twee weken hadden wij hem van vrijdag tot zondag. Je krijgt er een vergoeding voor, maar deze waren wij al snel kwijt. Eten, drinken, verjaardag kado, iets voor in de schoen, leuke kleding enz. enz. Wij legde er wel op toe. We hadden een eigen kamer voor hem en deze voor zijn derde verjaardag omgebouwd in zijn eigen bob de bouwer kamer. Was hij erg blij mee. Soms kwam hij vaker of langer en in de vakantie was hij er ook vaker.
Pleegzorg vraagt trouwens ook een bewijs van goed gedrag aan en er zijn wat andere eisen waar je aan moet voldoen. Het jochie waar wij voor zorgde was makkelijk in de omgang en is volledig geaccepteerd in de familie. Aan het begin stootte onze keuze op wat onbegrip. (zal je dat nu wel doen, kind met problemen, jullie zijn zelf nog zo jong enz. enz.) Heb aangegeven dat hij een deel van ons leven is en dat wij hem behandelen als eigen kind dat als hij bij ons is en er is een verjaardag of iets dergelijks ging hij gewoon mee. Voor dergelijke dingen zeggen wij geen weekenden af. Helaas is onze zorg niet voldoende geweest en is hij nu uit huis geplaatst. We hebben hem nu ineens in geen maanden gezien en we mogen hem ook niet bezoeken om verwarring te voorkomen. Ik ben heel veel van hem gaan houden en mis hem erg. Stuur hem nog wel kaartjes om hem te laten weten dat ik aan hem denk. Juridisch ben je niks als pleegouder. Dergelijke dingen zijn het risico, maar soms moet ik zo huilen om dat jochie. We hebben hem gehad eigenlijk sinds zijn geboorte tot hij 5 en een half was. Van andere hoor ik dat hij wel naar ons vraagt en niet naar zijn moeder. Mijn hart breekt en ik kan ook niet echt meer naar zijn foto's kijken zonder te huilen. Het laatste weekend dat hij hier was (wisten we dus niet van tevoren, ook zonder ons te melden is hij plotseling uit huis geplaatst) zijn we onverwachts met hem en mijn neefje naar de efteling geweest. De foto's moet ik nog bewerken. (doe aan scrapboeken) Kan het nu gewoon nog niet. Ben bang hem nooit meer te zien.
Tja, het heeft mij veel moois opgeleverd en ik weet zeker dat dit ook voor hem geldt, maar de pijn die ik nu heb....
Ik weet niet of je iets met dit bericht kan, maar ik ben het weer even kwijt.
Je krijgt begeleiding. De hoeveelheid hiervan ligt eraan hoe het gaat met het kind en de samenwerking met ouders. In ons geval haalde we het kind op en brachten we hem weer terug. Tijden waren in overleg met zijn moeder. 1 maal in de twee weken hadden wij hem van vrijdag tot zondag. Je krijgt er een vergoeding voor, maar deze waren wij al snel kwijt. Eten, drinken, verjaardag kado, iets voor in de schoen, leuke kleding enz. enz. Wij legde er wel op toe. We hadden een eigen kamer voor hem en deze voor zijn derde verjaardag omgebouwd in zijn eigen bob de bouwer kamer. Was hij erg blij mee. Soms kwam hij vaker of langer en in de vakantie was hij er ook vaker.
Pleegzorg vraagt trouwens ook een bewijs van goed gedrag aan en er zijn wat andere eisen waar je aan moet voldoen. Het jochie waar wij voor zorgde was makkelijk in de omgang en is volledig geaccepteerd in de familie. Aan het begin stootte onze keuze op wat onbegrip. (zal je dat nu wel doen, kind met problemen, jullie zijn zelf nog zo jong enz. enz.) Heb aangegeven dat hij een deel van ons leven is en dat wij hem behandelen als eigen kind dat als hij bij ons is en er is een verjaardag of iets dergelijks ging hij gewoon mee. Voor dergelijke dingen zeggen wij geen weekenden af. Helaas is onze zorg niet voldoende geweest en is hij nu uit huis geplaatst. We hebben hem nu ineens in geen maanden gezien en we mogen hem ook niet bezoeken om verwarring te voorkomen. Ik ben heel veel van hem gaan houden en mis hem erg. Stuur hem nog wel kaartjes om hem te laten weten dat ik aan hem denk. Juridisch ben je niks als pleegouder. Dergelijke dingen zijn het risico, maar soms moet ik zo huilen om dat jochie. We hebben hem gehad eigenlijk sinds zijn geboorte tot hij 5 en een half was. Van andere hoor ik dat hij wel naar ons vraagt en niet naar zijn moeder. Mijn hart breekt en ik kan ook niet echt meer naar zijn foto's kijken zonder te huilen. Het laatste weekend dat hij hier was (wisten we dus niet van tevoren, ook zonder ons te melden is hij plotseling uit huis geplaatst) zijn we onverwachts met hem en mijn neefje naar de efteling geweest. De foto's moet ik nog bewerken. (doe aan scrapboeken) Kan het nu gewoon nog niet. Ben bang hem nooit meer te zien.
Tja, het heeft mij veel moois opgeleverd en ik weet zeker dat dit ook voor hem geldt, maar de pijn die ik nu heb....
Ik weet niet of je iets met dit bericht kan, maar ik ben het weer even kwijt.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
vrijdag 19 september 2008 om 19:59
Jeetje, wat een heftig verhaal! Ik voel met je mee...
Ja, ik weet dat dit inderdaad voor kan komen als je een pleegouder bent. Het lijkt me verschrikkelijk, en dan vooral voor het kind. Zo jong, dan kan je dat nog niet begrijpen...
Maar het lijkt me wel mooi om te weten dat jullie 5 1/2 jaar een fijne plek voor dat kindje zijn geweest.
Je zegt in je bericht dat jullie er jong waren, mag ik vragen hoe oud?
Ja, ik weet dat dit inderdaad voor kan komen als je een pleegouder bent. Het lijkt me verschrikkelijk, en dan vooral voor het kind. Zo jong, dan kan je dat nog niet begrijpen...
Maar het lijkt me wel mooi om te weten dat jullie 5 1/2 jaar een fijne plek voor dat kindje zijn geweest.
Je zegt in je bericht dat jullie er jong waren, mag ik vragen hoe oud?
vrijdag 19 september 2008 om 20:04
Dank jullie voor de reacties. Mijn vriend en ik waren beide 19 toen we begonnen met de opvang. Het is een fijn idee om te weten dat we een tijd lang belangrik zijn geweest voor hem, maar wat ons betreft had het nog wel even mogen duren.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
vrijdag 19 september 2008 om 20:15
Geeft niet hoor om vragen te stellen. Door is het forum voor zou ik zo denken. Leeftijd is idd geen bepalende factor. Het gaat meer om je mogelijkheden, motivatie, stabiliteit enz. enz. Ja het kindje kende we via via. De moeder zat in een moeilijke situatie en "deelde" het kind eigenlijk aan iedereen uit. Wij waren hier erg van geschokken, want eigenlijk kende ze die mensen niet en je weet nooit wat mensen met die kinderen doen. Bovendien was het erg verwarend voor het kind. Samen met moeder besloten om er meer structuur in te brengen, want het kwam vaak voor dat ze op vrijdagochtend vroeg of hij het weekend naar ons toe kon. Door er regelmaat in te brengen bracht dit duidelijkheid naar kind, ons en moeder toe. Toen ook gelijk afgesproken met moeder dat kind niet meer naar andere toe ging. Dit is een tijd goed gegaan en toe kwam jeugdzorg om de hoek kijken door problemen rondom moeder en kind en die wilde het graag officieel laten vastleggen dus zodoende dat we terecht zijn gekomen bij de pleegzorg.
Voorlopig willen we nog geen ander pleegkindje, maar in de toekomst zal dit nog wel kunnen.
@Mariatje,
Wat zou jouw motivatie zijn om een weekend pleegouder te worden. En heb je een voorkeur voor een leeftijd?
Voorlopig willen we nog geen ander pleegkindje, maar in de toekomst zal dit nog wel kunnen.
@Mariatje,
Wat zou jouw motivatie zijn om een weekend pleegouder te worden. En heb je een voorkeur voor een leeftijd?
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
vrijdag 19 september 2008 om 20:21
Ik werk in een orthopedagogisch behandelcentrum voor jongeren met een verstandelijke beperking en gedragsproblemen. Wij merken hier inderdaad de noodzaak van pleeg of gastgezinnen voor weekenden en vakanties.
Voor de kinderen die op weekend kunnen naar hun ouders, zijn de gezinnen niet nodig, maar er zijn ook kinderen die nauwelijks of nooit op weekend of vakantie kunnen. Voor deze kinderen is een gastgezin een uitkomst! Het betekent voor hun een moment van ontspanning, een andere omgeving en persoonlijke aandacht. Zij zijn anders 7 dagen in de week 24 uur per dag op de leefgroep. Ondanks dat er natuurlijk met de groep ook activiteiten ondernomen worden.
De kinderen die binnen deze instelling wonen zijn vanaf 12 jaar. Voor deze leeftijd is het zeer moeilijk om gastgezinnen te vinden omdat het contact met deze kinderen vaak moeizaam verloopt. Zeker door de pubertijd.
Ik vind het vreemd om te lezen dat een kind zonder medeweten van een pleeggezin uti huis geplaatst wordt en dat er vervolgens geen contact meer kan zijn. Bij ons wordt altijd gekeken welke contacten voor een kind van belang zijn en naar wie een kind op weekend zou kunnen. In sommige gevallen is dat de ene keer naar een gastgezin en de andere keer naar ouders.
Misschien kun je bij de voogdij-instelling proberen te overleggen wat in jullie geval mogelijk zou zijn, aangezien jullie een belangrijk deel van zijn leven zijn geweest.
Voor de kinderen die op weekend kunnen naar hun ouders, zijn de gezinnen niet nodig, maar er zijn ook kinderen die nauwelijks of nooit op weekend of vakantie kunnen. Voor deze kinderen is een gastgezin een uitkomst! Het betekent voor hun een moment van ontspanning, een andere omgeving en persoonlijke aandacht. Zij zijn anders 7 dagen in de week 24 uur per dag op de leefgroep. Ondanks dat er natuurlijk met de groep ook activiteiten ondernomen worden.
De kinderen die binnen deze instelling wonen zijn vanaf 12 jaar. Voor deze leeftijd is het zeer moeilijk om gastgezinnen te vinden omdat het contact met deze kinderen vaak moeizaam verloopt. Zeker door de pubertijd.
Ik vind het vreemd om te lezen dat een kind zonder medeweten van een pleeggezin uti huis geplaatst wordt en dat er vervolgens geen contact meer kan zijn. Bij ons wordt altijd gekeken welke contacten voor een kind van belang zijn en naar wie een kind op weekend zou kunnen. In sommige gevallen is dat de ene keer naar een gastgezin en de andere keer naar ouders.
Misschien kun je bij de voogdij-instelling proberen te overleggen wat in jullie geval mogelijk zou zijn, aangezien jullie een belangrijk deel van zijn leven zijn geweest.
vrijdag 19 september 2008 om 20:22
Dankje voor je uitleg!
Mijn motivatie om pleegouder te worden is eigenlijk dat ik het belangrijk vind om iets te doen voor andere mensen. Ik denk dat vriend en ik dan echt iets bij kunnen dragen om het kind een prettige(re) jeugd te geven. Een plek waarvan hij/zij weet, daar ben ik veilig en daar kan ik lekker mezelf zijn.
Het liefste zou ik een pleegkind tussen de 2 en 12 jaar willen. Leeftijd lijkt me niet echt heel erg belangrijk, alleen ben ik bang dat als ze ouder zijn ze niet veel van vriend en mij aannemen. Vriend en ik zijn zelf twintigers (22 en 26) dus dat is misschien lastiger voor een puber.
Mijn motivatie om pleegouder te worden is eigenlijk dat ik het belangrijk vind om iets te doen voor andere mensen. Ik denk dat vriend en ik dan echt iets bij kunnen dragen om het kind een prettige(re) jeugd te geven. Een plek waarvan hij/zij weet, daar ben ik veilig en daar kan ik lekker mezelf zijn.
Het liefste zou ik een pleegkind tussen de 2 en 12 jaar willen. Leeftijd lijkt me niet echt heel erg belangrijk, alleen ben ik bang dat als ze ouder zijn ze niet veel van vriend en mij aannemen. Vriend en ik zijn zelf twintigers (22 en 26) dus dat is misschien lastiger voor een puber.
vrijdag 19 september 2008 om 20:29
@marbeertje,
Lijkt me wel heftig om in een dergelijke groep te werken. Ik ga idd nog contact opnemen met jeugdzorg. Ik wilde het volgens de regels doen en dat is via pleegzorg, maar door hen voel ik me niet (meer) serieus genomen. Ik ga inderdaad het een stap hoger zoeken. Ik denk dat het zowiezo belangrijk voor ons pleegzoontje is om nog een soort van afscheid te hebben. Het liefst nog een weekend hier, maar ik weet niet in hoeverre dat nog mogelijk is.
@Mariatje,
Lijkt me een goede motivatie. Dingen als leeftijd icm. een kind zijn allemaal dingen waar de pleegzorg op let idd. En ook de levensstijl. Denk hierbij aan geloven, tradities, normen en waarden enz. enz.
Er is veel behoefte aan pleegouders en ik vindt ook echt dat het een dankbare taak is hoewel het soms ook moeilijk kan zijn. Wanneer jij en je vriend het beiden willen kun je je natuurlijk altijd aanmelden. Krijg je een gesprek en meer informatie. Kun je kijken wat de mogelijkheden en de onmogelijkheden zijn.
Lijkt me wel heftig om in een dergelijke groep te werken. Ik ga idd nog contact opnemen met jeugdzorg. Ik wilde het volgens de regels doen en dat is via pleegzorg, maar door hen voel ik me niet (meer) serieus genomen. Ik ga inderdaad het een stap hoger zoeken. Ik denk dat het zowiezo belangrijk voor ons pleegzoontje is om nog een soort van afscheid te hebben. Het liefst nog een weekend hier, maar ik weet niet in hoeverre dat nog mogelijk is.
@Mariatje,
Lijkt me een goede motivatie. Dingen als leeftijd icm. een kind zijn allemaal dingen waar de pleegzorg op let idd. En ook de levensstijl. Denk hierbij aan geloven, tradities, normen en waarden enz. enz.
Er is veel behoefte aan pleegouders en ik vindt ook echt dat het een dankbare taak is hoewel het soms ook moeilijk kan zijn. Wanneer jij en je vriend het beiden willen kun je je natuurlijk altijd aanmelden. Krijg je een gesprek en meer informatie. Kun je kijken wat de mogelijkheden en de onmogelijkheden zijn.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
vrijdag 19 september 2008 om 20:48
Wij zijn zelf momenteel niet echt in staat om een kind op te voeden. (op financieel gebied dan) Veel werken om rond te komen, maar als ze dit vragen of gevraagd zouden hebben zou ik alles op alles gezet hebben om dit wel te doen zolang moeder hier niet toe in staat is.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
vrijdag 19 september 2008 om 20:51
vrijdag 19 september 2008 om 20:53
Gelijk heb je en het openen van een topic hier vindt ik een goed idee. Verwacht dat er morgen meer mensen reageren en hun verhaal vertellen. De praktijk is vaak toch anders dan hoe ze het beschrijven op sites en in boekjes om mensen te trekken.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
vrijdag 19 september 2008 om 20:54
quote:ikbenikhetisnietanders schreef op 19 september 2008 @ 20:48:
Wij zijn zelf momenteel niet echt in staat om een kind op te voeden. (op financieel gebied dan) Veel werken om rond te komen, maar als ze dit vragen of gevraagd zouden hebben zou ik alles op alles gezet hebben om dit wel te doen zolang moeder hier niet toe in staat is.
Maar is het dan niet raar dat ze jullie niet gevraagd hebben? ( en dan krijg je best een aardige vergoeding per maand)
Pleegzorg kijkt altijd eerst in de directe omgeving, er is een woord voor dat onderzoek maar kan er even niet zo snel opkemen.
Wij zijn zelf momenteel niet echt in staat om een kind op te voeden. (op financieel gebied dan) Veel werken om rond te komen, maar als ze dit vragen of gevraagd zouden hebben zou ik alles op alles gezet hebben om dit wel te doen zolang moeder hier niet toe in staat is.
Maar is het dan niet raar dat ze jullie niet gevraagd hebben? ( en dan krijg je best een aardige vergoeding per maand)
Pleegzorg kijkt altijd eerst in de directe omgeving, er is een woord voor dat onderzoek maar kan er even niet zo snel opkemen.
Ouwe tang, verveel je je soms? Zoek eens een andere hobby dan mensen op dit forum af te zeiken, graftak!
vrijdag 19 september 2008 om 21:13
Nee hij is geplaatst in een kindertehuis onder observatie omdat ze gedrags problemen verwachten. Wanneer dat onderzoek is afgerond gaat hij of terug naar moeder (denk het niet) en anders in een specialistisch pedagogisch pleeggezin. Er is al eerder sprake geweest van een uithuisplaatsing en toen had ik al gezegd dat wij dan de zorg over wilde nemen, maar toen werd gezegd dat ze wilde dat mijn pleegzoon ons bleef zien als een fijne basis en dat dit niet meer zou kunnen als hij zich tegen ons af ging zetten als wij hem niet naar moeder zouden laten gaan. Idee was toen om weekendpleegzorg voort te zetten, maar daar is nu niet echt meer sprake van. Klonk toen wel logisch aan de telefoon, maar het klinkt nu als een zwak excuus.
Ze bestaan, het is moeilijk te verstaan. Je wilt het niet horen, toch ben je samen met een geest geboren. In je zit een geest die leeft, die je soms moeilijkheden geeft. Eigenlijk is een geest heel fijn, anders zou je toch nooit geboren zijn?
donderdag 25 september 2008 om 18:57
donderdag 25 september 2008 om 19:03
donderdag 25 september 2008 om 20:22
quote:mariatje schreef op 19 september 2008 @ 20:22:
Mijn motivatie om pleegouder te worden is eigenlijk dat ik het belangrijk vind om iets te doen voor andere mensen. Ik denk dat vriend en ik dan echt iets bij kunnen dragen om het kind een prettige(re) jeugd te geven. Een plek waarvan hij/zij weet, daar ben ik veilig en daar kan ik lekker mezelf zijn.
Dat is een hele mooie motivatie! Bedenk wel dat je niets terug moet verwachten. Als pleegouder doe je fantastisch en zeer belangrijk werk. Maar bedenk wel dat sommige kinderen (de meeste!) zoooo veel hebben meegemaakt. Ik zeg niet dat je het niet moet doen hoor! Maar het is niet niks.
Mijn motivatie om pleegouder te worden is eigenlijk dat ik het belangrijk vind om iets te doen voor andere mensen. Ik denk dat vriend en ik dan echt iets bij kunnen dragen om het kind een prettige(re) jeugd te geven. Een plek waarvan hij/zij weet, daar ben ik veilig en daar kan ik lekker mezelf zijn.
Dat is een hele mooie motivatie! Bedenk wel dat je niets terug moet verwachten. Als pleegouder doe je fantastisch en zeer belangrijk werk. Maar bedenk wel dat sommige kinderen (de meeste!) zoooo veel hebben meegemaakt. Ik zeg niet dat je het niet moet doen hoor! Maar het is niet niks.
