Kinderen
alle pijlers
Kraamtijd klaagtopic
donderdag 10 september 2015 om 23:03
Ja, we zijn allemaal dolblij met de geboorte van ons wondertje, ons prinsje, ons engeltje...
Maar soms willen we ook even ongestoord klagen over tantes die hun vieze vingers in het mondje van onze baby willen steken, kennissen die tot na middernacht blijven hangen, en oma's die ondanks koortslip toch echt even met baby willen knuffelen...
Schrijf hier van je af in tijden van hormonale jankbuien, pijnlijke borsten en andere ongemakken. Niet alleen na de bevalling maar in de hele kraamtijd!
Dit topic is de opvolger van het zwangerschap klaagtopic deel 1 en deel 2.
Maar soms willen we ook even ongestoord klagen over tantes die hun vieze vingers in het mondje van onze baby willen steken, kennissen die tot na middernacht blijven hangen, en oma's die ondanks koortslip toch echt even met baby willen knuffelen...
Schrijf hier van je af in tijden van hormonale jankbuien, pijnlijke borsten en andere ongemakken. Niet alleen na de bevalling maar in de hele kraamtijd!
Dit topic is de opvolger van het zwangerschap klaagtopic deel 1 en deel 2.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
dinsdag 6 oktober 2015 om 18:30
Gate ken je dat met die soorten huiltjes? Er zijn er 5 geloof ik en allemaal betekenen ze iets anders. Het gros van de baby's volgt dit stramien, om het zo maar uit te drukken. Ik ben even kwijt wie het op een rijtje gezet heeft. Eh, heh, neh, en nog 2. Misschien helpt t om je er even in te verdiepen zodat je beter kan vertalen wat je baby je probeert te vertellen.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
dinsdag 6 oktober 2015 om 18:39
quote:julienclerc schreef op 06 oktober 2015 @ 17:32:
Ik wil me graag melden hier. Al weet ik niet of ik op de goede plek ben, want van een kraamtijd merk ik weinig. Zelf tot dag 6 in het ziekenhuis gelegen, vanwege keizersnede. Zoon is 6 weken te vroeg geboren en mocht gisteren (10 dagen oud, dus gelukkig vrij snel) mee naar huis. Nu zit ik dus thuis met een kleine baby die heel erg moet wennen aan de wereld, met een gigantisch litteken op mijn buik, op de bank. Oudste zit gelukkig op school en gaat 3 dagen naar de bso, middelste gaat 2 dagen naar kdv tijdens mijn verlof. En vriend is aan het werk, want die had er niet op gerekend dat zoon zo snel kwam. Dus terwijl ik voor een kleine baby zorg, die net uit het ziekenhuis komt en totaal onder de indruk is van deze nieuwe wereld, moet ik morgen ook voor mijn dochter zorgen. Die nog niet loopt of praat. Ze kan de trap niet af, dus haar slaapjes moet ze op de bank doen.
We hebben helaas geen recht op uitgestelde kraamzorg. Maar ik ben na 2 dagen baby eigenlijk al kapot. Mijn schoonmoeder heeft hier gelogeerd toen ik in het ziekenhuis lag. Mijn eigen moeder zou deze week helpen, maar omdat mijn vader een nare val heeft gehad, moet ze bij hem blijven (hij kan niet eens zelfstandig naar het toilet).
Ik hoop maar dat komende 4-6 weken heeeeel snel voorbij zijn. Dan kan ik er hopelijk wat meer van genieten. (en ik ben normaal een heel relaxte moeder, maar op het moment ben ik gewoon een stuk chagrijn en moe) Kraamvisite houden we zoveel mogelijk af komende 3 weken, vanaf dan is vriend veel meer thuis (heeft het qua werk rustiger gepland vanaf 38 weken zwangerschap, niet wetende dat zoon wat eerder zou komen) en dan ben ik wel in om mijn baby te showen. Nu even niet
Goh, nu ga ik eens bijlezen hier. Hopelijk zitten er wat vermakelijke berichten tussen. Oh nee toch niet, want lachen doet pijn. wat een ontzettende nare start! Hopelijk gaat het met je mannetje en jou snel beter. Kun je evt nog vriendinnen vragen je te helpen?
Ik wil me graag melden hier. Al weet ik niet of ik op de goede plek ben, want van een kraamtijd merk ik weinig. Zelf tot dag 6 in het ziekenhuis gelegen, vanwege keizersnede. Zoon is 6 weken te vroeg geboren en mocht gisteren (10 dagen oud, dus gelukkig vrij snel) mee naar huis. Nu zit ik dus thuis met een kleine baby die heel erg moet wennen aan de wereld, met een gigantisch litteken op mijn buik, op de bank. Oudste zit gelukkig op school en gaat 3 dagen naar de bso, middelste gaat 2 dagen naar kdv tijdens mijn verlof. En vriend is aan het werk, want die had er niet op gerekend dat zoon zo snel kwam. Dus terwijl ik voor een kleine baby zorg, die net uit het ziekenhuis komt en totaal onder de indruk is van deze nieuwe wereld, moet ik morgen ook voor mijn dochter zorgen. Die nog niet loopt of praat. Ze kan de trap niet af, dus haar slaapjes moet ze op de bank doen.
We hebben helaas geen recht op uitgestelde kraamzorg. Maar ik ben na 2 dagen baby eigenlijk al kapot. Mijn schoonmoeder heeft hier gelogeerd toen ik in het ziekenhuis lag. Mijn eigen moeder zou deze week helpen, maar omdat mijn vader een nare val heeft gehad, moet ze bij hem blijven (hij kan niet eens zelfstandig naar het toilet).
Ik hoop maar dat komende 4-6 weken heeeeel snel voorbij zijn. Dan kan ik er hopelijk wat meer van genieten. (en ik ben normaal een heel relaxte moeder, maar op het moment ben ik gewoon een stuk chagrijn en moe) Kraamvisite houden we zoveel mogelijk af komende 3 weken, vanaf dan is vriend veel meer thuis (heeft het qua werk rustiger gepland vanaf 38 weken zwangerschap, niet wetende dat zoon wat eerder zou komen) en dan ben ik wel in om mijn baby te showen. Nu even niet
Goh, nu ga ik eens bijlezen hier. Hopelijk zitten er wat vermakelijke berichten tussen. Oh nee toch niet, want lachen doet pijn. wat een ontzettende nare start! Hopelijk gaat het met je mannetje en jou snel beter. Kun je evt nog vriendinnen vragen je te helpen?
dinsdag 6 oktober 2015 om 18:47
@julienclerc:
Heel herkenbaar. Op de keizersnede na.
Mijn zoontje werd op 20 augustus geboren met 34+4. Ook 10 dagen couv.
Ook zorgen voor de oudste (hier geen middelste)
Ook geen kraamzorg, zo jammer!
Maar hij is nu dus bijna 7 weken en nu is het wel genieten. Ik doe maar alsof ik nu in mijn kramwerk zit, zoontje is aankomende zondag gecorrigeerd 1 week dus met een beetje fantasie kan het prima (op de kraamhulp na).
Het wordt beter! Maar het is echt niet tof, zo'n start, ik weet er alles van.
Heel herkenbaar. Op de keizersnede na.
Mijn zoontje werd op 20 augustus geboren met 34+4. Ook 10 dagen couv.
Ook zorgen voor de oudste (hier geen middelste)
Ook geen kraamzorg, zo jammer!
Maar hij is nu dus bijna 7 weken en nu is het wel genieten. Ik doe maar alsof ik nu in mijn kramwerk zit, zoontje is aankomende zondag gecorrigeerd 1 week dus met een beetje fantasie kan het prima (op de kraamhulp na).
Het wordt beter! Maar het is echt niet tof, zo'n start, ik weet er alles van.
dinsdag 6 oktober 2015 om 20:20
quote:pointdexter schreef op 06 oktober 2015 @ 18:30:
Gate ken je dat met die soorten huiltjes? Er zijn er 5 geloof ik en allemaal betekenen ze iets anders. Het gros van de baby's volgt dit stramien, om het zo maar uit te drukken. Ik ben even kwijt wie het op een rijtje gezet heeft. Eh, heh, neh, en nog 2. Misschien helpt t om je er even in te verdiepen zodat je beter kan vertalen wat je baby je probeert te vertellen.Dunstan babytaal
Gate ken je dat met die soorten huiltjes? Er zijn er 5 geloof ik en allemaal betekenen ze iets anders. Het gros van de baby's volgt dit stramien, om het zo maar uit te drukken. Ik ben even kwijt wie het op een rijtje gezet heeft. Eh, heh, neh, en nog 2. Misschien helpt t om je er even in te verdiepen zodat je beter kan vertalen wat je baby je probeert te vertellen.Dunstan babytaal
If you can dream it, you can do it.
dinsdag 6 oktober 2015 om 20:44
Nèh – Als je baby honger heeft, maakt het de welbekende zuigreflex die bij het voeden hoort. Dit veroorzaakt de klank ‘nèh’.
Èh – Dit hoor je wanneer er een boertje dwars zit. Dit is simpel op te lossen door je baby tegen je borstkas te houden terwijl jij rechtop zit. Klop zachtjes op de rug of billen, zodat het boertje eruit kan.
Owh – Deze klank wordt veroorzaakt door de gaapreflex, en geeft aan dat je kindje moe is.
Eairth – Dit geeft aan dat je baby een windje moet laten. Leg je baby op je borst en wrijf met de klok mee over zijn buikje.
Heh – Dit geeft aan dat je kleine het oncomfortabel heeft. Controleer of het niet te warm of te koud is, en check de luier.
Èh – Dit hoor je wanneer er een boertje dwars zit. Dit is simpel op te lossen door je baby tegen je borstkas te houden terwijl jij rechtop zit. Klop zachtjes op de rug of billen, zodat het boertje eruit kan.
Owh – Deze klank wordt veroorzaakt door de gaapreflex, en geeft aan dat je kindje moe is.
Eairth – Dit geeft aan dat je baby een windje moet laten. Leg je baby op je borst en wrijf met de klok mee over zijn buikje.
Heh – Dit geeft aan dat je kleine het oncomfortabel heeft. Controleer of het niet te warm of te koud is, en check de luier.
dinsdag 6 oktober 2015 om 20:45
Bron: http://www.dokterdokter.n ... owh-begrijp-jij-babytaal/
dinsdag 6 oktober 2015 om 21:32
Wij hebben idd de app van dusten taal,
Moet zeggen dat ik ook vaak naar het tongetje kijk om te kijken hoe of wat maar vind t best moeilijk eerlijk gezegd
Laten huilen doe ik ook alleen als ik idd op de wc zit of onder de douche sta
Dochtertje slaapt overdag goed in de box / wipper of op Voedingskussens naast mij maar savonds ....
Proberen altijd het wiegje naast ons bed maar ze wordt na een tijdje gewoon wakker en wordt dan ook hysterisch boos dus eigelijk ligt ze bijna elke nacht wel op of naast mij te slapen
Moet zeggen dat ik ook vaak naar het tongetje kijk om te kijken hoe of wat maar vind t best moeilijk eerlijk gezegd
Laten huilen doe ik ook alleen als ik idd op de wc zit of onder de douche sta
Dochtertje slaapt overdag goed in de box / wipper of op Voedingskussens naast mij maar savonds ....
Proberen altijd het wiegje naast ons bed maar ze wordt na een tijdje gewoon wakker en wordt dan ook hysterisch boos dus eigelijk ligt ze bijna elke nacht wel op of naast mij te slapen
woensdag 7 oktober 2015 om 10:50
quote:patsy_stone schreef op 06 oktober 2015 @ 18:47:
@julienclerc:
Heel herkenbaar. Op de keizersnede na.
Mijn zoontje werd op 20 augustus geboren met 34+4. Ook 10 dagen couv.
Ook zorgen voor de oudste (hier geen middelste)
Ook geen kraamzorg, zo jammer!
Maar hij is nu dus bijna 7 weken en nu is het wel genieten. Ik doe maar alsof ik nu in mijn kramwerk zit, zoontje is aankomende zondag gecorrigeerd 1 week dus met een beetje fantasie kan het prima (op de kraamhulp na).
Het wordt beter! Maar het is echt niet tof, zo'n start, ik weet er alles van.
Goed idee, dan ga ik er maar vanuit dat die fijne kraamtijd over een maand alsnog komt.
Helpt bij mij ook niet mee dat ik maar zo kort heb kunnen wennen aan het feit dat er een derde komt. We wilden pertinent geen derde kind. Bleek ik ineens 23 weken zwanger te zijn (ondanks de mirena). En zoon is met 34+1 geboren, ik heb dus precies 11 weken de tijd gehad om te wennen aan het feit dat er een derde zou komen, die we eigenlijk niet wilden. Goh, wat voel ik me vreselijk als ik dit zo opschrijf. Na de geboorte heb ik hem gelijk in mijn hart gesloten en ik moet zeggen dat ik het ook leuk vind, een jongen na 2 meisjes. Maar nu het allemaal zo rot verloopt, betrap ik mezelf er soms gewoon op dat ik denk: waarom?? Het zullen vast de hormonen zijn en over een half jaar zal ik zo dankbaar zijn voor dit kereltje. Maar nu valt het allemaal heel zwaar. Gelukkig slapen nummer 2 en 3 al een tijdje, heb ik even tijd om uit te rusten op de bank.
@julienclerc:
Heel herkenbaar. Op de keizersnede na.
Mijn zoontje werd op 20 augustus geboren met 34+4. Ook 10 dagen couv.
Ook zorgen voor de oudste (hier geen middelste)
Ook geen kraamzorg, zo jammer!
Maar hij is nu dus bijna 7 weken en nu is het wel genieten. Ik doe maar alsof ik nu in mijn kramwerk zit, zoontje is aankomende zondag gecorrigeerd 1 week dus met een beetje fantasie kan het prima (op de kraamhulp na).
Het wordt beter! Maar het is echt niet tof, zo'n start, ik weet er alles van.
Goed idee, dan ga ik er maar vanuit dat die fijne kraamtijd over een maand alsnog komt.
Helpt bij mij ook niet mee dat ik maar zo kort heb kunnen wennen aan het feit dat er een derde komt. We wilden pertinent geen derde kind. Bleek ik ineens 23 weken zwanger te zijn (ondanks de mirena). En zoon is met 34+1 geboren, ik heb dus precies 11 weken de tijd gehad om te wennen aan het feit dat er een derde zou komen, die we eigenlijk niet wilden. Goh, wat voel ik me vreselijk als ik dit zo opschrijf. Na de geboorte heb ik hem gelijk in mijn hart gesloten en ik moet zeggen dat ik het ook leuk vind, een jongen na 2 meisjes. Maar nu het allemaal zo rot verloopt, betrap ik mezelf er soms gewoon op dat ik denk: waarom?? Het zullen vast de hormonen zijn en over een half jaar zal ik zo dankbaar zijn voor dit kereltje. Maar nu valt het allemaal heel zwaar. Gelukkig slapen nummer 2 en 3 al een tijdje, heb ik even tijd om uit te rusten op de bank.
woensdag 7 oktober 2015 om 11:25
quote:julienclerc schreef op 06 oktober 2015 @ 17:32:
Ik wil me graag melden hier. Al weet ik niet of ik op de goede plek ben, want van een kraamtijd merk ik weinig. Zelf tot dag 6 in het ziekenhuis gelegen, vanwege keizersnede. Zoon is 6 weken te vroeg geboren en mocht gisteren (10 dagen oud, dus gelukkig vrij snel) mee naar huis. Nu zit ik dus thuis met een kleine baby die heel erg moet wennen aan de wereld, met een gigantisch litteken op mijn buik, op de bank. Oudste zit gelukkig op school en gaat 3 dagen naar de bso, middelste gaat 2 dagen naar kdv tijdens mijn verlof. En vriend is aan het werk, want die had er niet op gerekend dat zoon zo snel kwam. Dus terwijl ik voor een kleine baby zorg, die net uit het ziekenhuis komt en totaal onder de indruk is van deze nieuwe wereld, moet ik morgen ook voor mijn dochter zorgen. Die nog niet loopt of praat. Ze kan de trap niet af, dus haar slaapjes moet ze op de bank doen.
We hebben helaas geen recht op uitgestelde kraamzorg. Maar ik ben na 2 dagen baby eigenlijk al kapot. Mijn schoonmoeder heeft hier gelogeerd toen ik in het ziekenhuis lag. Mijn eigen moeder zou deze week helpen, maar omdat mijn vader een nare val heeft gehad, moet ze bij hem blijven (hij kan niet eens zelfstandig naar het toilet).
Ik hoop maar dat komende 4-6 weken heeeeel snel voorbij zijn. Dan kan ik er hopelijk wat meer van genieten. (en ik ben normaal een heel relaxte moeder, maar op het moment ben ik gewoon een stuk chagrijn en moe) Kraamvisite houden we zoveel mogelijk af komende 3 weken, vanaf dan is vriend veel meer thuis (heeft het qua werk rustiger gepland vanaf 38 weken zwangerschap, niet wetende dat zoon wat eerder zou komen) en dan ben ik wel in om mijn baby te showen. Nu even niet
Goh, nu ga ik eens bijlezen hier. Hopelijk zitten er wat vermakelijke berichten tussen. Oh nee toch niet, want lachen doet pijn.
Logisch dat je er door heen zet, na een onverwachte zwangerschap een baby die te vroeg geboren is, de middelste die nog niet loopt etc. Is er geen vriendin, buurvrouw, zus die jou wat kan ontlasten nu?
En ik inmiddels pubermoeder (15 en 13) verzucht regelmatig waarom ik kinderen wilden, en ja ik wil ze niet missen maar ben ze soms gewoon beu .
Probeer zo min mogelijk te doen, maak je niet druk dat alles schoon en op tijd moet, deze weken is overleven en hopelijk daarna heerlijk genieten, wel leuk twee meiden en een zoon! (heb zelf een zoon en dochter).
Ik wil me graag melden hier. Al weet ik niet of ik op de goede plek ben, want van een kraamtijd merk ik weinig. Zelf tot dag 6 in het ziekenhuis gelegen, vanwege keizersnede. Zoon is 6 weken te vroeg geboren en mocht gisteren (10 dagen oud, dus gelukkig vrij snel) mee naar huis. Nu zit ik dus thuis met een kleine baby die heel erg moet wennen aan de wereld, met een gigantisch litteken op mijn buik, op de bank. Oudste zit gelukkig op school en gaat 3 dagen naar de bso, middelste gaat 2 dagen naar kdv tijdens mijn verlof. En vriend is aan het werk, want die had er niet op gerekend dat zoon zo snel kwam. Dus terwijl ik voor een kleine baby zorg, die net uit het ziekenhuis komt en totaal onder de indruk is van deze nieuwe wereld, moet ik morgen ook voor mijn dochter zorgen. Die nog niet loopt of praat. Ze kan de trap niet af, dus haar slaapjes moet ze op de bank doen.
We hebben helaas geen recht op uitgestelde kraamzorg. Maar ik ben na 2 dagen baby eigenlijk al kapot. Mijn schoonmoeder heeft hier gelogeerd toen ik in het ziekenhuis lag. Mijn eigen moeder zou deze week helpen, maar omdat mijn vader een nare val heeft gehad, moet ze bij hem blijven (hij kan niet eens zelfstandig naar het toilet).
Ik hoop maar dat komende 4-6 weken heeeeel snel voorbij zijn. Dan kan ik er hopelijk wat meer van genieten. (en ik ben normaal een heel relaxte moeder, maar op het moment ben ik gewoon een stuk chagrijn en moe) Kraamvisite houden we zoveel mogelijk af komende 3 weken, vanaf dan is vriend veel meer thuis (heeft het qua werk rustiger gepland vanaf 38 weken zwangerschap, niet wetende dat zoon wat eerder zou komen) en dan ben ik wel in om mijn baby te showen. Nu even niet
Goh, nu ga ik eens bijlezen hier. Hopelijk zitten er wat vermakelijke berichten tussen. Oh nee toch niet, want lachen doet pijn.
Logisch dat je er door heen zet, na een onverwachte zwangerschap een baby die te vroeg geboren is, de middelste die nog niet loopt etc. Is er geen vriendin, buurvrouw, zus die jou wat kan ontlasten nu?
En ik inmiddels pubermoeder (15 en 13) verzucht regelmatig waarom ik kinderen wilden, en ja ik wil ze niet missen maar ben ze soms gewoon beu .
Probeer zo min mogelijk te doen, maak je niet druk dat alles schoon en op tijd moet, deze weken is overleven en hopelijk daarna heerlijk genieten, wel leuk twee meiden en een zoon! (heb zelf een zoon en dochter).
woensdag 7 oktober 2015 om 11:48
Ja ik heb een schoonmaakster en ik mag nu met die ks toch niet schoonmaken, dus wat dat betreft laat ik het lekker de boel hoor haha. Daar heb ik geen moeite mee. Voel me lichamelijk ook echt niet top, dus mijn hoofd staat ook totaal niet naar opruimen (al is het hier altijd wel netjes). Twee van mijn beste vriendinnen zitten beide in het buitenland, zijn op reis. Mijn beste vriendin probeert wel te helpen, maar werkt zelf ook 36 uur en heeft 2 kinderen. Mijn zus woont in het buitenland, mijn broertje is aan het promoveren. Heb wel mannelijke vrienden die me willen helpen met praktische dingen, maar die zullen niet komen helpen met poepluiers haha. Maar vrijdagmiddag neemt een vriend de middelste mee naar de dierentuin dus dat soort dingen helpen heel goed!
En hoop maar dat vriend het gauw minder druk heeft. Ik kom dit wel door. Maar voor nu is het even pittig. Ik vind het zo jammer dat je bij een tweede of derde niet meer die fijne kraamtijd hebt zoals bij de eerste. Je kunt je niet 100% richten op de baby. Ik laat mijn baby regelmatig huilen, omdat ik niet anders kan met andere kinderen in huis. Dat zou ik bij de eerste nooit gedaan hebben. Voel me dan toch heel schuldig, terwijl dat nergens voor nodig is.
En hoop maar dat vriend het gauw minder druk heeft. Ik kom dit wel door. Maar voor nu is het even pittig. Ik vind het zo jammer dat je bij een tweede of derde niet meer die fijne kraamtijd hebt zoals bij de eerste. Je kunt je niet 100% richten op de baby. Ik laat mijn baby regelmatig huilen, omdat ik niet anders kan met andere kinderen in huis. Dat zou ik bij de eerste nooit gedaan hebben. Voel me dan toch heel schuldig, terwijl dat nergens voor nodig is.
woensdag 7 oktober 2015 om 12:52
quote:GateKeeper schreef op 05 oktober 2015 @ 23:05:
Dames vraagje laten jullie je baby wel eens gewoon huilen en zo ja hoe lang? Soms reageer ik niet op dat gejengel, dan wil ze niet slapen, maar gewoon aandacht, alleen als ik niet snel genoeg reageer dan wordt ze enorm driftig waardoor ik haar toch weer oppak. Hoe doen jullie dat?
Mevrouw hier jengelt voor het slapen... Dat heeft ze echt nodig om in slaap te komen. Daar ben ik nu sinds een paar dagen achter, daarvoor ging ik iedere keer naar haar toe, speen er in omdat ze dan in slaap viel. Hazenslaapjes wel te verstaan.
Hier jengelt ze als ze wil slapen welgeteld 2 minuten en valt in een diepe slaap van een paar uurtjes!
Wanneer gejengel hier overgaat is het honger, volle luier of krampjes/Reflux wat haar pijn doet... T verschil is hier nu wel te horen...
Dames vraagje laten jullie je baby wel eens gewoon huilen en zo ja hoe lang? Soms reageer ik niet op dat gejengel, dan wil ze niet slapen, maar gewoon aandacht, alleen als ik niet snel genoeg reageer dan wordt ze enorm driftig waardoor ik haar toch weer oppak. Hoe doen jullie dat?
Mevrouw hier jengelt voor het slapen... Dat heeft ze echt nodig om in slaap te komen. Daar ben ik nu sinds een paar dagen achter, daarvoor ging ik iedere keer naar haar toe, speen er in omdat ze dan in slaap viel. Hazenslaapjes wel te verstaan.
Hier jengelt ze als ze wil slapen welgeteld 2 minuten en valt in een diepe slaap van een paar uurtjes!
Wanneer gejengel hier overgaat is het honger, volle luier of krampjes/Reflux wat haar pijn doet... T verschil is hier nu wel te horen...
Vandaag is de mooiste dag.
woensdag 7 oktober 2015 om 16:59
Nooooit gedacht dat een kraamtijd zo heavy kon zijn! Wat een rot hormonen! En dan kraamvisite en familie die verwacht dat je op een roze wolk zit.. Hij, onze geweldige lieve baby die het goed doet is voor mij echt super overweldigend en de omschakeling naar thuis op de bank zitten als mam vind ik echt wennen! Helaas weinig vriendinnen met kinderen dus als ik dit forum lees voel kk me onwiks gesteund en ontdek ik dat t heel gewoom is dat ie niet in zijn bedje wil slapen haha!
donderdag 8 oktober 2015 om 14:39
Ha dames,
Met een beetje aarzeling typ ik dit bericht. Ben op 12 september bevallen van een gezonde en mooie zoon. Alles gaat goed. Ik ben gezond en goed herstellende, zoon is gezond en een redelijk makkelijke baby. Natuurlijk huilt hij (soms veel...), natuurlijk zijn de nachten zwaar (soms erg...), maar dat is bij mij niet anders dan bij jullie. De kraamtijd verloopt ook helemaal normaal. Af en toe bezoek, niet te veel, niet te weinig. Mijn moeder is net een paar dagen geweest, was fijn (maar ook soms vervelend, oude moeder-dochter-gewoontes die de kop opsteken). Ik heb een lieve vriendin die regelmatig met goede tips komt. Ik heb een lieve man die verliefd is op zijn nieuwe zoon, maar die helaas ook erg veel werkt en daarvoor ook veel in het buitenland zit.
Weinig bijzonders dus. En toch... ik voel me ongelukkig. Ik weet vaak niet wat mijn zoon wil, wat hij nodig heeft en waarom hij huilt. Ik weet ook niet goed wat ik moet doen, als alle dingen zijn afgewerkt (schone luier nodig? te koud? te warm? krampen? honger? in de draagdoek? liever een speen? lekker bij mij op de borst? omhoog houden? wiegen? naar buiten in de wagen dan maar?).
Ik voel me niet lekker bij het hele dagen thuis zijn. Slaapgebrek, een baby die veel aandacht wil (logisch, kan hij niets aan doen!) en heel weinig 'intellectuele uitdaging'... ik word er moe, geirriteerd en verdrietig van. Ik stuur af en toe een mailtje naar mijn collegas op het werk, maar hoor weinig terug. Heb heel erg het gevoel aan de zijlijn te staan. Er niet meer bij te horen op mijn werk. Ik voel me niet nuttig, niet 'maatschappelijk relevant' meer. Alleen ik en die baby, de hele dag thuis in dat huis, m.u.v. de stukken wandelen en het boodschappen doen. Ik heb niets meer te vertellen 's avonds aan mijn man - niets meer behalve gepraat over voedingen, slaapjes, huilen en andere baby-talk. Ik voel me ongelukkig, totaal niet van enig nut, moe, duf en dom. Alsof ik er niet meer toe doe. Het liefst zou ik per direct weer aan het werk willen. Dat kan helemaal niet, ik ben daar nog lang niet klaar voor (wb hormonen en concentratievermogen), maar ik zou het wel willen. Ik mis mijn paard (heb een eigen paard), het buiten zijn en bezig zijn met het paard. Paardrijden mag nog weken lang niet, dus daar hoef ik niet eens aan te denken als optie. Ga nu wel af en toe een uurtje weer naar mijn paard toe. Maar voel me daarna soms alleen maar ongelukkiger, omdat ik daar weinig kan en weinig energie heb.
Het ergst is het besef dat mijn zoon nog niet eens 4 weken oud is, dus dat deze periode nog wel een tijd duurt. Wat moet ik met al die tijd? Natuurlijk gaan jullie nu als tips geven meer te ondernemen en dat is ook goed. Maar ook lastig met een baby die nog 7 x borstvoeding krijgt per dag. En waar moet ik dan naartoe? Ik heb niet veel vrienden (vind ik normaal gesproken ook niet zo erg) en de mensen waar ik naartoe zou kunnen, die werken gewoon overdag.
Pff... wel een enorm klaagverhaal dit he! Excuses... er zijn mensen die het veel meer voor hun kiezen krijgen, zo lees ik ook hier. Ik weet het, het is ook te erg om dit zo op te schrijven, terwijl eigenlijk alles heel goed gaat. Ik herstel goed, de baby is gezond en ontwikkelt zich normaal en ik heb een fijne relatie en een goede baan waar ik straks weer naar terug kan keren. Maar ik zit absoluut niet lekker in mijn vel deze periode. Bah.
Met een beetje aarzeling typ ik dit bericht. Ben op 12 september bevallen van een gezonde en mooie zoon. Alles gaat goed. Ik ben gezond en goed herstellende, zoon is gezond en een redelijk makkelijke baby. Natuurlijk huilt hij (soms veel...), natuurlijk zijn de nachten zwaar (soms erg...), maar dat is bij mij niet anders dan bij jullie. De kraamtijd verloopt ook helemaal normaal. Af en toe bezoek, niet te veel, niet te weinig. Mijn moeder is net een paar dagen geweest, was fijn (maar ook soms vervelend, oude moeder-dochter-gewoontes die de kop opsteken). Ik heb een lieve vriendin die regelmatig met goede tips komt. Ik heb een lieve man die verliefd is op zijn nieuwe zoon, maar die helaas ook erg veel werkt en daarvoor ook veel in het buitenland zit.
Weinig bijzonders dus. En toch... ik voel me ongelukkig. Ik weet vaak niet wat mijn zoon wil, wat hij nodig heeft en waarom hij huilt. Ik weet ook niet goed wat ik moet doen, als alle dingen zijn afgewerkt (schone luier nodig? te koud? te warm? krampen? honger? in de draagdoek? liever een speen? lekker bij mij op de borst? omhoog houden? wiegen? naar buiten in de wagen dan maar?).
Ik voel me niet lekker bij het hele dagen thuis zijn. Slaapgebrek, een baby die veel aandacht wil (logisch, kan hij niets aan doen!) en heel weinig 'intellectuele uitdaging'... ik word er moe, geirriteerd en verdrietig van. Ik stuur af en toe een mailtje naar mijn collegas op het werk, maar hoor weinig terug. Heb heel erg het gevoel aan de zijlijn te staan. Er niet meer bij te horen op mijn werk. Ik voel me niet nuttig, niet 'maatschappelijk relevant' meer. Alleen ik en die baby, de hele dag thuis in dat huis, m.u.v. de stukken wandelen en het boodschappen doen. Ik heb niets meer te vertellen 's avonds aan mijn man - niets meer behalve gepraat over voedingen, slaapjes, huilen en andere baby-talk. Ik voel me ongelukkig, totaal niet van enig nut, moe, duf en dom. Alsof ik er niet meer toe doe. Het liefst zou ik per direct weer aan het werk willen. Dat kan helemaal niet, ik ben daar nog lang niet klaar voor (wb hormonen en concentratievermogen), maar ik zou het wel willen. Ik mis mijn paard (heb een eigen paard), het buiten zijn en bezig zijn met het paard. Paardrijden mag nog weken lang niet, dus daar hoef ik niet eens aan te denken als optie. Ga nu wel af en toe een uurtje weer naar mijn paard toe. Maar voel me daarna soms alleen maar ongelukkiger, omdat ik daar weinig kan en weinig energie heb.
Het ergst is het besef dat mijn zoon nog niet eens 4 weken oud is, dus dat deze periode nog wel een tijd duurt. Wat moet ik met al die tijd? Natuurlijk gaan jullie nu als tips geven meer te ondernemen en dat is ook goed. Maar ook lastig met een baby die nog 7 x borstvoeding krijgt per dag. En waar moet ik dan naartoe? Ik heb niet veel vrienden (vind ik normaal gesproken ook niet zo erg) en de mensen waar ik naartoe zou kunnen, die werken gewoon overdag.
Pff... wel een enorm klaagverhaal dit he! Excuses... er zijn mensen die het veel meer voor hun kiezen krijgen, zo lees ik ook hier. Ik weet het, het is ook te erg om dit zo op te schrijven, terwijl eigenlijk alles heel goed gaat. Ik herstel goed, de baby is gezond en ontwikkelt zich normaal en ik heb een fijne relatie en een goede baan waar ik straks weer naar terug kan keren. Maar ik zit absoluut niet lekker in mijn vel deze periode. Bah.
donderdag 8 oktober 2015 om 15:01
Helemaal niet erg Liefhebber, ik snap je wel. ik heb er geen ervaring mee, maar ken het gevoel van aan de zijlijn staan wel heel goed!
Ik dacht meteen aan een borstvoedingscafe in de stad waar je woont? Kun je gewoon met andere moeders even kletsen en tegelijk voeden. En dan heb je daarna misschien meer puf voor de andere zaken.
Probeer je baby voor zover dat kan, bij al je activiteiten te betrekken. Zodat je het gevoel krijgt dat alles weer snel mogelijk gaat zijn. Wandelen, winkelen, lees artikelen met hem op de borst, kijk een mooie documentaire, vraag aan een vriendin om overdag eens met je weg te gaan en dan niet over babyzaken te praten. Kun je een avondje oppas vragen (drinkt hij al gekolfd uit een flesje toevallig?)?
Ik dacht meteen aan een borstvoedingscafe in de stad waar je woont? Kun je gewoon met andere moeders even kletsen en tegelijk voeden. En dan heb je daarna misschien meer puf voor de andere zaken.
Probeer je baby voor zover dat kan, bij al je activiteiten te betrekken. Zodat je het gevoel krijgt dat alles weer snel mogelijk gaat zijn. Wandelen, winkelen, lees artikelen met hem op de borst, kijk een mooie documentaire, vraag aan een vriendin om overdag eens met je weg te gaan en dan niet over babyzaken te praten. Kun je een avondje oppas vragen (drinkt hij al gekolfd uit een flesje toevallig?)?
donderdag 8 oktober 2015 om 15:41
Liefhebber ik snap je heel goed. Ik was tijdens mijn zwangerschap zo ziek dat ik werk en studie stil heb moeten leggen en heb maanden thuis gezeten. Ik was met dat thuis zitten en niks kunnen al helemaal klaar voor de bevalling begon. Alleen mijn studie is 1 september weer van start gegaan dus ik doe nu van uit huis al wel weer veel daar voor, mijn eerste opdracht online ingeleverd toen mijn zoon 4 dagen oud was. Alleen ben niet naar het tentamen gegaan, ik kon hem met 2 weken niet 5 uur achter laten om zelf naar een tentamen te gaan (omdat ik het niet wilde, niet kon emotioneel gezien en ook met borstvoeding ging het niet want ik kolf nog niet)
Als hij nu een moeilijke nacht en ochtend heeft zo als vandaag... Dan heb ik een krijsende baby die ik maar niet kan troosten omdat ik niet weet wat hij wil (heeft een schone luier, net gedronken, weigert meer te drinken, speen wil hij sowieso nooit, krijg er met geen mogelijkheid een boertje uit wil dan niet bij mij op mijn borst liggen [dan ligt hij op zijn buik] en dan niet op mijn schoot [dan ligt hij op zijn rug] en wiegen haalt niks uit...) Ik blijf dan maar troostende geluiden maken en zachtjes tegen hem praten dat ik van hem hou en hoop ik dat ik snel er achter kom waarom hij nou zo van streek is dat hij zo hard aan het krijsen is. Dan zit ik er echt net zo bij als jij, dan wil ik dingen doen of ergens heen gaan en heb ik geen idee hoe en wat met de kleine.
En natuurlijk zijn er mensen die hele andere zorgen en klachten hebben en ben je blij hoe goed het met je kind gaat, maar dat is het fijne van een klaagtopic. Iedereen mag klagen over waar die het nu of tijdens een eerdere kraamtijd moeilijk mee heeft (gehad).
Als tip: heb je misschien wat winkels dicht in de buurt of een café? Dat je daar heen kan 3n het zo dicht bij is dat het niet erg is als voor de bv na een half uur of een uur weer naar huis moet? Hier ga ik met de honden lopen, dan ben ik zo weer thuis alleen wel even buiten geweest. En als je wat handiger wordt met de bv kan je dat ook buiten de deur doen en wat langer en verder weg van huis. Nu durf ik dat zelf ook nog niet zo goed omdat het aanleggen soms nog moeilijk gaat en ik dan nog net iets te lang met mijn ontblote borst en een baby die aandacht loopt te trekken voordat alles netjes verborgen zit achter een baby
Als hij nu een moeilijke nacht en ochtend heeft zo als vandaag... Dan heb ik een krijsende baby die ik maar niet kan troosten omdat ik niet weet wat hij wil (heeft een schone luier, net gedronken, weigert meer te drinken, speen wil hij sowieso nooit, krijg er met geen mogelijkheid een boertje uit wil dan niet bij mij op mijn borst liggen [dan ligt hij op zijn buik] en dan niet op mijn schoot [dan ligt hij op zijn rug] en wiegen haalt niks uit...) Ik blijf dan maar troostende geluiden maken en zachtjes tegen hem praten dat ik van hem hou en hoop ik dat ik snel er achter kom waarom hij nou zo van streek is dat hij zo hard aan het krijsen is. Dan zit ik er echt net zo bij als jij, dan wil ik dingen doen of ergens heen gaan en heb ik geen idee hoe en wat met de kleine.
En natuurlijk zijn er mensen die hele andere zorgen en klachten hebben en ben je blij hoe goed het met je kind gaat, maar dat is het fijne van een klaagtopic. Iedereen mag klagen over waar die het nu of tijdens een eerdere kraamtijd moeilijk mee heeft (gehad).
Als tip: heb je misschien wat winkels dicht in de buurt of een café? Dat je daar heen kan 3n het zo dicht bij is dat het niet erg is als voor de bv na een half uur of een uur weer naar huis moet? Hier ga ik met de honden lopen, dan ben ik zo weer thuis alleen wel even buiten geweest. En als je wat handiger wordt met de bv kan je dat ook buiten de deur doen en wat langer en verder weg van huis. Nu durf ik dat zelf ook nog niet zo goed omdat het aanleggen soms nog moeilijk gaat en ik dan nog net iets te lang met mijn ontblote borst en een baby die aandacht loopt te trekken voordat alles netjes verborgen zit achter een baby
donderdag 8 oktober 2015 om 15:45
Liefhebber, investeer in kleding waarin je je gemakkelijker voelt bij buitenshuis voeden, ga een cursus babymassage oid doen (daar is voeden geen punt), ga een sportcursus doen om weer fitter te worden (is er iets mom in balance achtigs in je buurt), wees je ervan bewust dat het normaal is om zo kort na de bevalling emotioneel niet zo stabiel te zijn en ga naar de huisarts als je echt bang bent dat het meer is dan dat.
Tenslotte: is wat eerder aan het werk gaan en het eind van je verlof uitsmeren iets voor jou? Dat kan tegenwoordig.
En: het komt echt goed.
Tenslotte: is wat eerder aan het werk gaan en het eind van je verlof uitsmeren iets voor jou? Dat kan tegenwoordig.
En: het komt echt goed.
donderdag 8 oktober 2015 om 18:10
Mag ik alsjeblieft hier aansluiten?
Nu bijna 2 weken geleden bevallen.. Hele heftige bevalling (inleiding, 10 uur weeen zonder resultaat, niet werkende ruggenprik, daarna 6 cm in 45 min dmv weeenstorm, 1,5 uur moeten wachten om te mogen persen want ja toch ruggenprik gehad, knip want handje voor zn hoofd en dubbele omwenteling navelstreng)
Nu emotioneel een wrak. Verlengde kraamzorg gehad, man langer thuis dmv zorgverlof maar vandaag toch echt alleen.. Vind het eng, ben iedere x bang dat het misgaat. Onze lieve vent doet het heel goed behalve dat hij heel soms zo huilt dat ie er even in blijft hangen wat resulteert in blauw aanlopen.. Dan til ik hem op.. Klapje onder de bips en blaas ik in t gezicht en dan ademt die weer door, maar ik schrik me dan gewoon zo dood..
Verder drinkt hij heel goed en slaapt hij heel goed en valt het nog enorm mee met de krampjes.. Maar ik voel me de allerslechtste moeder ooit.. Door de knip heb ik de eerste week amper voor hem kunnen zorgen. Ik geef wel bv maar afgekolfd(in speciale bv fles zodat ie de borst niet verleerd) want goed liggen /zitten voor aanleggen lukte me ook niet.. Pijn word nu iets dragelijker maar nog niet lang genoeg.. Wil toch morgen met een lactatiekundige aanleggen proberen.. Want en kolven en voeden is echt too much.. Als dat niet lukt ben ik toch geneigd over te gaan naar fles(en pats boem ik voel me alweer schuldig)
Nu bijna 2 weken geleden bevallen.. Hele heftige bevalling (inleiding, 10 uur weeen zonder resultaat, niet werkende ruggenprik, daarna 6 cm in 45 min dmv weeenstorm, 1,5 uur moeten wachten om te mogen persen want ja toch ruggenprik gehad, knip want handje voor zn hoofd en dubbele omwenteling navelstreng)
Nu emotioneel een wrak. Verlengde kraamzorg gehad, man langer thuis dmv zorgverlof maar vandaag toch echt alleen.. Vind het eng, ben iedere x bang dat het misgaat. Onze lieve vent doet het heel goed behalve dat hij heel soms zo huilt dat ie er even in blijft hangen wat resulteert in blauw aanlopen.. Dan til ik hem op.. Klapje onder de bips en blaas ik in t gezicht en dan ademt die weer door, maar ik schrik me dan gewoon zo dood..
Verder drinkt hij heel goed en slaapt hij heel goed en valt het nog enorm mee met de krampjes.. Maar ik voel me de allerslechtste moeder ooit.. Door de knip heb ik de eerste week amper voor hem kunnen zorgen. Ik geef wel bv maar afgekolfd(in speciale bv fles zodat ie de borst niet verleerd) want goed liggen /zitten voor aanleggen lukte me ook niet.. Pijn word nu iets dragelijker maar nog niet lang genoeg.. Wil toch morgen met een lactatiekundige aanleggen proberen.. Want en kolven en voeden is echt too much.. Als dat niet lukt ben ik toch geneigd over te gaan naar fles(en pats boem ik voel me alweer schuldig)
donderdag 8 oktober 2015 om 19:10
Liefhebber.. bekend gevoel. Ik ben eerder begonnen met werken. Heb idd mijn verlof uitgesmeerd. Heerlijk! Twee keer 8 uur iets anders dan hoge stemmetjes en praten tegen iemand die niks terugzegt (maar wel ongelooflijk lief lacht). Ik praatte de eerste wekem vooral met vriend over zijn werk. Bij gebrek aan meer onderwerpen. Want continue over de baby praten is ook niet ons ding. En ik ging er elke dag op uit. Klein stukje wandelen. In de auto zodra het kon. Even naar de winkel. Zo voelde ik me na 6-8 weken weer een beetje mens worden. Baby massage. Mama cafe EN goede voedingskleding hebben mij heel gelukkig gemaakt. En sporten. Voor zover dat al mocht. Onder begeleiding van eem fysio. Succes!
En april.. wat een rot gevoel. Maar een slechte moeder ben je vast niet. Dan zou het je namelijk niks kunnen schelen. Gewoon de hulp inschakelen die je nodig hebt. Bij mij kwam de lk ook twee keer langs. En zo slecht ging bv niet. Ik wilde er gewoon het beste van maken. Hopelijk kan ze je verder helpen. Sterkte en een dikke knuf
En april.. wat een rot gevoel. Maar een slechte moeder ben je vast niet. Dan zou het je namelijk niks kunnen schelen. Gewoon de hulp inschakelen die je nodig hebt. Bij mij kwam de lk ook twee keer langs. En zo slecht ging bv niet. Ik wilde er gewoon het beste van maken. Hopelijk kan ze je verder helpen. Sterkte en een dikke knuf
donderdag 8 oktober 2015 om 19:50
Knuffel voor liefhebber en april. En voor de rest ook.
Ik herken het ook hoor. Baby's zo jong huilen in mijn beleving om omdat ze domweg moeten wennen aan de wereld. Het is nogal wat toch? Ik had bij de eerste echt het gevoel dat die pas een beetje geland was op aarde toen hij begon te glimlachen, rond de 5 weken. Dat was in dezelfde periode als dat ik stoor met bv omdat het gewoon niet ging, en we een beetje gingen begrijpen waar de huiltjes voor stonden.
Jij bent net 2 weken onderweg, neem het één dag per keer. Het wordt echt beter. En inderdaad, ga op zoek naar een mama café in jouw buurt. Misschien is het wat voor je. Probeer een ritme in te bouwen: na de eerste ronde voeden/spelen/naar bed ga jij ook nog even slapen. Na de tweede ronde ga je ontbijten en dr phil kijken oid, na de derde ronde even een boodschap, etc etc...
Sterkte meid. Kraamtijd is echt niet alleen maar halleluja, het is voor iedereen in het gezin heftig en wennen aan een nieuwe situatie. Dat mag je best zwaar vinden. Maar idd zoals een ander al schreef, als je twijfelt, bel gewoon je huisarts. Of het cb.
Ik herken het ook hoor. Baby's zo jong huilen in mijn beleving om omdat ze domweg moeten wennen aan de wereld. Het is nogal wat toch? Ik had bij de eerste echt het gevoel dat die pas een beetje geland was op aarde toen hij begon te glimlachen, rond de 5 weken. Dat was in dezelfde periode als dat ik stoor met bv omdat het gewoon niet ging, en we een beetje gingen begrijpen waar de huiltjes voor stonden.
Jij bent net 2 weken onderweg, neem het één dag per keer. Het wordt echt beter. En inderdaad, ga op zoek naar een mama café in jouw buurt. Misschien is het wat voor je. Probeer een ritme in te bouwen: na de eerste ronde voeden/spelen/naar bed ga jij ook nog even slapen. Na de tweede ronde ga je ontbijten en dr phil kijken oid, na de derde ronde even een boodschap, etc etc...
Sterkte meid. Kraamtijd is echt niet alleen maar halleluja, het is voor iedereen in het gezin heftig en wennen aan een nieuwe situatie. Dat mag je best zwaar vinden. Maar idd zoals een ander al schreef, als je twijfelt, bel gewoon je huisarts. Of het cb.
Clap your hands everybody, and everybody clap your hands.
donderdag 8 oktober 2015 om 23:57
Niet schuldig voelen April, mijn kinderen zijn beide met de fles groot gebracht en dat is prima gelukt, zijn heel gezond en heel lang.. Mijn eerste bevalling was ellende, veel complicaties, weken nodig om bij te komen geen stuwing meer gehad (lichaam van mij gaf duidelijk aan geen optie, genoeg ellende) oudste van begin af aan fles, sliep meteen door, je wist precies hoeveel voeding hij binnen kreeg, en deed het ondanks zijn slechte start heel goed. Je hebt het geprobeerd en meer dan dat, nu voor comfort gaan!
vrijdag 9 oktober 2015 om 19:36
De kraamtijd was ook niet mijn ding. Verplichte bezoeken en maar wennen aan de baby. Nu is ze bijna 12 weken en zijn we eindelijk behoorlijk gewend.
@gatekeeper Hoe oud is de kleine? De eerste paar weken hielp laten huilen niet en ik kon er ook niet tegen dus bij elk piepje pakte ik haar op. Nu herken ik dr in slaap val huiltje en na 5 minuten maximaal slaapt ze dan. Soms gaat het over in echt huilen en dan pak ik haar weer. Het geeft me wel wat rust dat ik nu weet dat ze dat huilen even nodig heeft om te slapen. Is ook meer jammeren dan echt huilen. Succes!
@gatekeeper Hoe oud is de kleine? De eerste paar weken hielp laten huilen niet en ik kon er ook niet tegen dus bij elk piepje pakte ik haar op. Nu herken ik dr in slaap val huiltje en na 5 minuten maximaal slaapt ze dan. Soms gaat het over in echt huilen en dan pak ik haar weer. Het geeft me wel wat rust dat ik nu weet dat ze dat huilen even nodig heeft om te slapen. Is ook meer jammeren dan echt huilen. Succes!
