Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
donderdag 5 november 2015 om 17:36
Naoka, ik HAAT de supermarkt. gruwlijk veel prikkels, weet je hoeveel soort doperwtjes er alleen al zijn, schappen tot aan je oren, ik krijg er altijd te kriebels van. Gister voordat ik ging eerst een lijstje gemaakt, en er cijfers voor geschreven in de volgorde van de winkel. Echt hoor loop je door de winkel en ben je nog in de war, kijk je naar je lijstje maar dringt het ff niet door wat er nou staat, 6x kijken al die drukte om je heen, oudje mensjes die tegen je wagentje aan botsen whaha vreselijk.
Huilen is het opschonen van de ziel zeggen ze he, kan vreselijk helpen, soms loop ik ook met wat spanning rond, als ik dan even ga huilen voel ik me daarna een stuk opgeluchter. Ik heb ook veel behoefte aan alleen tijd, lekker op jezelf zijn beetje stilte en ontspanning zoeken. Je moet het ook alleen met jezelf doen. Ik verbaas me ook elke keer weer over een terug val, of weer een raar nieuw symptoom. Vooral dat wazig zicht, als ik eventjes ga wandelen of een beetje inspanning verricht word mijn zicht slechter ook al zoiets vaags. Nouja het zij maar zo he,
Dat ontspanningsweekje/weekend aan zee ben ik nog steeds voor,
Huilen is het opschonen van de ziel zeggen ze he, kan vreselijk helpen, soms loop ik ook met wat spanning rond, als ik dan even ga huilen voel ik me daarna een stuk opgeluchter. Ik heb ook veel behoefte aan alleen tijd, lekker op jezelf zijn beetje stilte en ontspanning zoeken. Je moet het ook alleen met jezelf doen. Ik verbaas me ook elke keer weer over een terug val, of weer een raar nieuw symptoom. Vooral dat wazig zicht, als ik eventjes ga wandelen of een beetje inspanning verricht word mijn zicht slechter ook al zoiets vaags. Nouja het zij maar zo he,
Dat ontspanningsweekje/weekend aan zee ben ik nog steeds voor,
dont be afraid to build youre own path
donderdag 5 november 2015 om 22:42
@Vienna: die zoektocht gaat redelijk. Tenminste, ik word zo nu en dan uitgenodigd en als ik sommigen mag geloven, is dat al heel wat Sollicitatiegesprekken voeren blijf ik pittig vinden, ook al doe ik het nu vrij vaak. En helemaal als ik niet lekker in m'n vel zit, zoals nu. Maar ik geloof nog altijd dat het goed komt, dat ergens dé baan op mij ligt te wachten.
@Beel: 'was ik maar nooit aan die burnout begonnen' Haha! Ik snap je gevoel nu, deze fase geeft enorm veel onzekerheid. Ik heb op die momenten zo vaak aan mijn psych gevraagd: komt het ooit nog goed? Ik kon daar ook maar slecht mee omgaan. Maar ik kan je uit ervaring zeggen dat het echt goedkomt.
@Paddestoel: hoe was de massage?
@Naoko: dipjes gaan inderdaad het snelst voorbij als je ze toelaat. Helaas... Goed dat je dat kan! Ik kan het inmiddels ook best goed, maar heb ik dat echt moeten leren tijdens de therapie.
Ik heb ook veel behoefte om alleen te zijn. Huilen doe ik het liefst ook alleen, dan kan ik me helemaal laten gaan als dat nodig is. Soms lukt het me om bij mijn man uit te huilen. Het is ook wel es fijn om dan een arm om je heen te hebben. Het duurt bij mij soms wel dagen of een week voordat ik alle ellende eruit gehuild heb. Duurt dat bij jullie ook zo lang of ben je met één huilbui klaar? Het zal er wel aan liggen waardoor je moet huilen. Of dat een incident is of in dit geval een opeenstapeling van dingen. En voelt het bij jullie dan ook zo alsof het eruit moet, met een rotvaart? Alsof het ineens niet meer te stoppen is? Mijn man kent dat niet, hij vindt dat maar heel bijzonder. Sowieso huil ik veel meer dan hij.
@Beel: 'was ik maar nooit aan die burnout begonnen' Haha! Ik snap je gevoel nu, deze fase geeft enorm veel onzekerheid. Ik heb op die momenten zo vaak aan mijn psych gevraagd: komt het ooit nog goed? Ik kon daar ook maar slecht mee omgaan. Maar ik kan je uit ervaring zeggen dat het echt goedkomt.
@Paddestoel: hoe was de massage?
@Naoko: dipjes gaan inderdaad het snelst voorbij als je ze toelaat. Helaas... Goed dat je dat kan! Ik kan het inmiddels ook best goed, maar heb ik dat echt moeten leren tijdens de therapie.
Ik heb ook veel behoefte om alleen te zijn. Huilen doe ik het liefst ook alleen, dan kan ik me helemaal laten gaan als dat nodig is. Soms lukt het me om bij mijn man uit te huilen. Het is ook wel es fijn om dan een arm om je heen te hebben. Het duurt bij mij soms wel dagen of een week voordat ik alle ellende eruit gehuild heb. Duurt dat bij jullie ook zo lang of ben je met één huilbui klaar? Het zal er wel aan liggen waardoor je moet huilen. Of dat een incident is of in dit geval een opeenstapeling van dingen. En voelt het bij jullie dan ook zo alsof het eruit moet, met een rotvaart? Alsof het ineens niet meer te stoppen is? Mijn man kent dat niet, hij vindt dat maar heel bijzonder. Sowieso huil ik veel meer dan hij.
vrijdag 6 november 2015 om 05:36
He stokstaartje: tof dat je al vaak bent uitgenodigd om op gesprek te gaan. Dat is echt wel een goed teken, hoor veel mensen dat ze nooit een uitnodiging krijgen. Die job komt er echt wel. X
Hier nog een supermarkt hater. Ga het liefst s avonds tussen 7-8 of zaterdag voor 10u dan is er geen kat. En bij de lidl hebben ze niet tig keuzes, handig. Gisteren na werk super veel zin in chips. Stond een grote rij bij de kassa, geen zin om in die drukte te staan, dus zonder spullen de supermarkt weer uit. Is goed voor mijn gezondheid
Mooie uitspraak: huilen is het opschonen van de ziel. Huilen kan zo opluchten, zeker als ik daarna een douche neem.
Fijne dag allemaal en yeeeehhhh het is bijna weekend
Hier nog een supermarkt hater. Ga het liefst s avonds tussen 7-8 of zaterdag voor 10u dan is er geen kat. En bij de lidl hebben ze niet tig keuzes, handig. Gisteren na werk super veel zin in chips. Stond een grote rij bij de kassa, geen zin om in die drukte te staan, dus zonder spullen de supermarkt weer uit. Is goed voor mijn gezondheid
Mooie uitspraak: huilen is het opschonen van de ziel. Huilen kan zo opluchten, zeker als ik daarna een douche neem.
Fijne dag allemaal en yeeeehhhh het is bijna weekend
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 6 november 2015 om 12:12
Ben blij te horen dat jullie ook behoefte hebben aan alleen te zijn! Je kan dan toch je eigen gang gaan en ook wat betreft huilen het echt laten komen. Mijn vriend troost me wel, maar kan dan ook snel weer met adviezen komen terwijl ik daar dan niet op zit te wachten.
Stokstaartje: de massage was heerlijk! Heb gekeken hoeveel ik nog vergoed kan krijgen voor dit jaar vanuit mijn alternatieve geneeswijzen 'pot' en kan nog 5x een massage van een uur nemen in 2015! Dus over twee weken ga ik weer
Het lukte me goed om te ontspannen, is ook een hele fijne vrouw die masseert, heeft zelf in het verleden ook een burn out gehad en kan ook eerlijk zijn wat betreft mijn klachten.
Ik gisteren avond een paar uur dat ik me gewoon mijzelf voelde, had rust in mijn lichaam en hoofd en dit was zo fijn om weer te ervaren! Ook heerlijk diep geslapen. Temba lag op ons bed en bleef liggen en nog heerlijk geknuffeld met hem, gaat dus steeds beter
Bedacht me wel vanochtend wat zou het fijn zijn als dit gevoel nu blijft, nou jullie weten het antwoord al, niet dus.....
Vanochtend een nerveus gevoel, probeer nu te denken, dit is er en mag er zijn, maar blijft lastig.
Ik ga vanmiddag weer een half uurtje sporten en daarna naar de bieb even een koffie doen en paar tijdschriften lezen.
Sta ingeschreven bij een site voor een huizen en dieren oppas. Nu wrs in december 4 dagen op twee katten passen in Den Bosch, zo probeer ik voor mijzelf weer een aantal dagen alleen te zijn, ben benieuwd hoe ik het vind.
Wel duidelijk gemaakt aan mijn vriend dat het niet persoonlijk aan hem ligt dat ik alleen wil zijn, want dat is het ook niet.
Zit weleens te denken aan jullie hier op het forum die ook nog een gezin hebben, hoe maak je dan tijd voor jezelf???
Tja en dat herstellingsoord ik denk dat daar zo'n behoefte aan is! Maar is helaas allemaal wegbezuinigd of alleen voor erg rijke mensen weggelegd.
Weet je waar ik wel tegenaan loop dat ik van mijzelf toch best een positief type ben, maar kan nu echt in rampscenario's denken, herkennen jullie dit?
Heb laatst een stuk gelezen over te hoog cortisol gehalte wat je krijgt als je lang onder stress staat en dat dit er mede voor kan zorgen dat je gedachten meer negatief worden.
Passen jullie trouwens cognitieve gedragstherapie toe? Wil me hier in gaan verdiepen, want merk dat mijn gedachten zo bepalend zijn hoe ik me voel!
Stokstaartje: de massage was heerlijk! Heb gekeken hoeveel ik nog vergoed kan krijgen voor dit jaar vanuit mijn alternatieve geneeswijzen 'pot' en kan nog 5x een massage van een uur nemen in 2015! Dus over twee weken ga ik weer
Het lukte me goed om te ontspannen, is ook een hele fijne vrouw die masseert, heeft zelf in het verleden ook een burn out gehad en kan ook eerlijk zijn wat betreft mijn klachten.
Ik gisteren avond een paar uur dat ik me gewoon mijzelf voelde, had rust in mijn lichaam en hoofd en dit was zo fijn om weer te ervaren! Ook heerlijk diep geslapen. Temba lag op ons bed en bleef liggen en nog heerlijk geknuffeld met hem, gaat dus steeds beter
Bedacht me wel vanochtend wat zou het fijn zijn als dit gevoel nu blijft, nou jullie weten het antwoord al, niet dus.....
Vanochtend een nerveus gevoel, probeer nu te denken, dit is er en mag er zijn, maar blijft lastig.
Ik ga vanmiddag weer een half uurtje sporten en daarna naar de bieb even een koffie doen en paar tijdschriften lezen.
Sta ingeschreven bij een site voor een huizen en dieren oppas. Nu wrs in december 4 dagen op twee katten passen in Den Bosch, zo probeer ik voor mijzelf weer een aantal dagen alleen te zijn, ben benieuwd hoe ik het vind.
Wel duidelijk gemaakt aan mijn vriend dat het niet persoonlijk aan hem ligt dat ik alleen wil zijn, want dat is het ook niet.
Zit weleens te denken aan jullie hier op het forum die ook nog een gezin hebben, hoe maak je dan tijd voor jezelf???
Tja en dat herstellingsoord ik denk dat daar zo'n behoefte aan is! Maar is helaas allemaal wegbezuinigd of alleen voor erg rijke mensen weggelegd.
Weet je waar ik wel tegenaan loop dat ik van mijzelf toch best een positief type ben, maar kan nu echt in rampscenario's denken, herkennen jullie dit?
Heb laatst een stuk gelezen over te hoog cortisol gehalte wat je krijgt als je lang onder stress staat en dat dit er mede voor kan zorgen dat je gedachten meer negatief worden.
Passen jullie trouwens cognitieve gedragstherapie toe? Wil me hier in gaan verdiepen, want merk dat mijn gedachten zo bepalend zijn hoe ik me voel!
vrijdag 6 november 2015 om 23:47
quote:Paddestoel76 schreef op 06 november 2015 @ 12:12:
Passen jullie trouwens cognitieve gedragstherapie toe? Wil me hier in gaan verdiepen, want merk dat mijn gedachten zo bepalend zijn hoe ik me voel!Ja. Dit is in mijn therapie redelijk vaak aan de orde geweest, al werd het door mijn psych niet concreet zo genoemd. Ik kwam er later pas achter dat het zo heette. Gedrag komt altijd voort uit gedachten, maar je bent je er meestal niet bewust van. Dat zijn patronen die er soms al van kleins af aan in gesleten zijn. Ik vond het wel moeilijk hoor, en heftig, om dit aan te pakken. Eerst het bewust worden van je overtuigingen, en daarna het aanpassen ervan. Dat was hard werken omdat het om mijn eigenwaarde ging. Diep van binnen vond ik mezelf niets waard, dat buig je niet zomaar om. Maar is gelukkig wel gelukt.
Passen jullie trouwens cognitieve gedragstherapie toe? Wil me hier in gaan verdiepen, want merk dat mijn gedachten zo bepalend zijn hoe ik me voel!Ja. Dit is in mijn therapie redelijk vaak aan de orde geweest, al werd het door mijn psych niet concreet zo genoemd. Ik kwam er later pas achter dat het zo heette. Gedrag komt altijd voort uit gedachten, maar je bent je er meestal niet bewust van. Dat zijn patronen die er soms al van kleins af aan in gesleten zijn. Ik vond het wel moeilijk hoor, en heftig, om dit aan te pakken. Eerst het bewust worden van je overtuigingen, en daarna het aanpassen ervan. Dat was hard werken omdat het om mijn eigenwaarde ging. Diep van binnen vond ik mezelf niets waard, dat buig je niet zomaar om. Maar is gelukkig wel gelukt.
zaterdag 7 november 2015 om 09:58
Huilen en douchen klinkt als een goeie combo, Vienna 
Paddestoel, dat gevoel van even terug jezelf te zijn is fijn hè, ook al blijft het niet constant aanwezig. Ik las net wat je daarover schreef, en herinnerde me de eerste keer na m'n crash dat ik dat gevoel terugvond, dat was zooo fijn. Én ik besefte door daar aan terug te denken dat ik dat gevoel ondertussen al wel heel vaak terug heb, misschien wel vaker wel dan niet zelfs. Fijn besef, dat wijst me op de vooruitgang.
Verder, ik ben weer aan de up-days aanbeland, na een drietal downdays, denk ik. Gevoel weer boven water te komen. Ervan genieten zo kang het duurt dan maar? Én proberen niet te veel te doen... Oh, dat eeuwige balanceren toch...
Geniet nog van jullie zaterdag!
Paddestoel, dat gevoel van even terug jezelf te zijn is fijn hè, ook al blijft het niet constant aanwezig. Ik las net wat je daarover schreef, en herinnerde me de eerste keer na m'n crash dat ik dat gevoel terugvond, dat was zooo fijn. Én ik besefte door daar aan terug te denken dat ik dat gevoel ondertussen al wel heel vaak terug heb, misschien wel vaker wel dan niet zelfs. Fijn besef, dat wijst me op de vooruitgang.
Verder, ik ben weer aan de up-days aanbeland, na een drietal downdays, denk ik. Gevoel weer boven water te komen. Ervan genieten zo kang het duurt dan maar? Én proberen niet te veel te doen... Oh, dat eeuwige balanceren toch...
Geniet nog van jullie zaterdag!
zaterdag 7 november 2015 om 10:25
Oh heerlijk Naoko dat je weer een up-day hebt. Inderdaad balans is belangrijk, maar vooral proberen te genieten. x
He Paddestoel: wauw nog 5 x massage in 2015, dat is een mooi vooruitzicht! Fijn dat je er zo van geniet en je kunt ontspannen. Tijd voor jezelf maken, is denk ik ook een vorm van zelfzorg. Een collega van mij is single en heeft massa's vrienden, die maakt ook te weinig tijd voor zichzelf (zo spreekt ze 's ochtends voor het werk al af met vrienden en laat daarvoor slaap). Grenzen aangeven is belangrijk. Ik pas cognitieve therapie vaak toe, probeer mijn gedachten te toetsen of ze wel realistisch zijn en of ik mijn gedachten kan aanpassen. Soms door gewoon een opbeurende zin te herhalen. Vb was bang voor bezoek van de directeur die ik moest rondleiden, heb toen herhaald: ik kan het, ik doe het! En ging helemaal super
Hoi Stokstaartje: Super dat cognitieve gedragstherapie zoveel effect bij je heeft gehad. Je bent het echt waard!
Hier staat een relax weekendje op het programma. Manlief is op vakantie met vrienden en heb het koninkrijk voor mezelf, heerlijk! Net kipjes en konijntje verzorgd en straks paardknuffelen. Fijn zo'n weekendje Vienna-tempo.
Fijn weekend allemaal! xxx
He Paddestoel: wauw nog 5 x massage in 2015, dat is een mooi vooruitzicht! Fijn dat je er zo van geniet en je kunt ontspannen. Tijd voor jezelf maken, is denk ik ook een vorm van zelfzorg. Een collega van mij is single en heeft massa's vrienden, die maakt ook te weinig tijd voor zichzelf (zo spreekt ze 's ochtends voor het werk al af met vrienden en laat daarvoor slaap). Grenzen aangeven is belangrijk. Ik pas cognitieve therapie vaak toe, probeer mijn gedachten te toetsen of ze wel realistisch zijn en of ik mijn gedachten kan aanpassen. Soms door gewoon een opbeurende zin te herhalen. Vb was bang voor bezoek van de directeur die ik moest rondleiden, heb toen herhaald: ik kan het, ik doe het! En ging helemaal super
Hoi Stokstaartje: Super dat cognitieve gedragstherapie zoveel effect bij je heeft gehad. Je bent het echt waard!
Hier staat een relax weekendje op het programma. Manlief is op vakantie met vrienden en heb het koninkrijk voor mezelf, heerlijk! Net kipjes en konijntje verzorgd en straks paardknuffelen. Fijn zo'n weekendje Vienna-tempo.
Fijn weekend allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 7 november 2015 om 19:06
zaterdag 7 november 2015 om 22:19
Paddestoel je schreef: "Weet je waar ik wel tegenaan loop dat ik van mijzelf toch best een positief type ben, maar kan nu echt in rampscenario's denken, herkennen jullie dit?"
Volmondig: ja! Ik word niet goed van mezelf af en toe. Lijk wel een bejaarde.
Ik ben echt in de down-days. Ik verlang zo naar een paar dagen dat ik me goed voel, gewoon een heel klein beetje mild goed is genoeg. Ik ben het zo spuugzat en ben zo verdrietig en soms boos en dan weer verdrietig en dan weer gefrustreerd. Dat gevoel van weer heel even jezelf zijn is voor mij al weer te lang geleden, ik verlang ernaar met heel mijn hart maar vooralsnog huil ik de pannen van het dak. Dus Stokstaart hier ook geen enkele opluchtende allesdoorlatende huilbui maar meer een eindeloze motregen met af en toe een fikse bui ertussen...
Ik ga eens even naar de G schema's kijken, en Vienna fijn om te horen dat je je weer wat beter voelt!
Volmondig: ja! Ik word niet goed van mezelf af en toe. Lijk wel een bejaarde.
Ik ben echt in de down-days. Ik verlang zo naar een paar dagen dat ik me goed voel, gewoon een heel klein beetje mild goed is genoeg. Ik ben het zo spuugzat en ben zo verdrietig en soms boos en dan weer verdrietig en dan weer gefrustreerd. Dat gevoel van weer heel even jezelf zijn is voor mij al weer te lang geleden, ik verlang ernaar met heel mijn hart maar vooralsnog huil ik de pannen van het dak. Dus Stokstaart hier ook geen enkele opluchtende allesdoorlatende huilbui maar meer een eindeloze motregen met af en toe een fikse bui ertussen...
Ik ga eens even naar de G schema's kijken, en Vienna fijn om te horen dat je je weer wat beter voelt!
zondag 8 november 2015 om 11:27
Goeiemorgen allemaal, en kijk aan: ik voel me een ietsiepietsie beter.
Verdriet en onmacht eruit gooien, niet zo geforceerd beter moeten worden. De boel de boel laten, pas nadenken over dingen als ze zich daadwerkelijk aandienen, lief zijn voor en over mezelf. Dezelfde riedel weer helemaal opnieuw moeten uitvinden. Het komt steeds maar weer neer op: LOSLATEN.
Zat te denken dat het een grappig boek zou zijn met in elk hoofdstuk een situatie waar je tegen aan kan lopen in het leven, of in een BO, en dan steeds het hoofdstuk eindigen met de voor die situatie beste strategie namelijk: loslaten. Het komt er bij mij namelijk steeds weer op neer.
Loslaten, niet alleen van dingen buiten mij waar ik geen invloed of in elk geval veto over heb, maar ook over de eisen en verwachtingen die ik blijkbaar aan mezelf stel. Steeds maar weer.
Ik moet beter worden, ik moet ontspannen, ik moet vooruitgang zien en voelen, ik moet mezelf een schop onder m'n hol geven, ik moet leuk blijven voor de mensen om me heen, ik moet laten zien dat ik op het werk mijn mannetje weer sta, ik moet laten zien dat ik een BO heb maar niet achterlijk ben geworden, ik moet laten zien dat het elke keer iets beter gaat qua uren opbouw, ik moet het begrijpen: hoe is het gekomen en hoe kom ik weer vanaf, ik moet hier heel veel van leren zodat het niet nog eens gebeurt, ik moet een leuke moeder en partner en collega en vriendin blijven al is het op een lager pitje, ik moet er goed uit blijven zien, ik moet, ik moet, ik moet....
Verdriet en onmacht eruit gooien, niet zo geforceerd beter moeten worden. De boel de boel laten, pas nadenken over dingen als ze zich daadwerkelijk aandienen, lief zijn voor en over mezelf. Dezelfde riedel weer helemaal opnieuw moeten uitvinden. Het komt steeds maar weer neer op: LOSLATEN.
Zat te denken dat het een grappig boek zou zijn met in elk hoofdstuk een situatie waar je tegen aan kan lopen in het leven, of in een BO, en dan steeds het hoofdstuk eindigen met de voor die situatie beste strategie namelijk: loslaten. Het komt er bij mij namelijk steeds weer op neer.
Loslaten, niet alleen van dingen buiten mij waar ik geen invloed of in elk geval veto over heb, maar ook over de eisen en verwachtingen die ik blijkbaar aan mezelf stel. Steeds maar weer.
Ik moet beter worden, ik moet ontspannen, ik moet vooruitgang zien en voelen, ik moet mezelf een schop onder m'n hol geven, ik moet leuk blijven voor de mensen om me heen, ik moet laten zien dat ik op het werk mijn mannetje weer sta, ik moet laten zien dat ik een BO heb maar niet achterlijk ben geworden, ik moet laten zien dat het elke keer iets beter gaat qua uren opbouw, ik moet het begrijpen: hoe is het gekomen en hoe kom ik weer vanaf, ik moet hier heel veel van leren zodat het niet nog eens gebeurt, ik moet een leuke moeder en partner en collega en vriendin blijven al is het op een lager pitje, ik moet er goed uit blijven zien, ik moet, ik moet, ik moet....
zondag 8 november 2015 om 20:18
Nou Beel jouw verhaal hierboven is zeer herkenbaar!
Heb je nu aanstaande week een week vrij?
Zou zo graag willen denken: Nou ik voel me nu een periode absoluut niet fijn (is nog licht uitgedrukt..) en daar heb ik mee te dealen en het komt wel weer goed!
Ook dat van te voren over alles nadenken en bedenken wat met name fout kan gaan, dit ken ik zo niet van mijzelf.
Ben normaal best nuchter en maak me niet snel druk, nou nu dus wel!
Kan ook denken over dingen die ik normaal fluitend doe, waarom ben ik daar nu zenuwachtig voor, slaat toch nergens op.
Het is eigenlijk niet goed om terug te kijken hoe je normaal dingen doet, want je voelt je nu heel anders en beschouw mijzelf toch wel als ziek op dit moment (zo is best confronterend om dit op te schrijven merk ik)
Ook je zo kwetsbaar voelen blijf ik lastig vinden, het voelt soms echt als een open wond waar af en toe wel een korst(je) op komt, maar deze ook weer opeens weg kan zijn.
Maar wil ook meer leren stil te blijven staan bij de momenten waarop ik me wel fijn voel, want die zijn er ook, maar kan ik ook zo weer vergeten zijn.
Fijn Naoko dat jij deze momenten steeds meer gaat ervaren!
Vandaag is de sterfdag van mijn vader, hij is alweer 5 jaar geleden overleden. Heb gisteren zoveel moeten huilen en vandaag niet, dus had al mijn tranen eruit gegooid denk ik
Ik mis hem nu extra erg, het was een erg leuke vader waarmee ik goed kon praten! Doe ik nu dan af en toe maar in gedachten...
Vandaag met mijn moeder naar een super mooi landgoed geweest hier in de buurt, met een winkeltje en een mooi bos om te lopen, was fijn!
Mijn moeder kwam ook kijken naar onze nieuwe kater, maar hij heeft heel de dag onder het bed gezeten, gezellig
Trouwens dat slecht/wazig zien blijkt 1 van de 50 symptomen van burn out te zijn. Heeft iets te maken met dat je oogzenuw/oogspier niet helemaal goed kan ontspannen door het stress gevoel (weet niet of ik dit laatste nu helemaal goed heb, maar heb hier iets over gelezen...)
Je weekend klinkt goed Vienna, volgens mij woon jij erg mooi zo met alle dieren!
Ik heb morgen een afspraak bij de psychologe en een gedachten schema met haar gaan invullen.
Wordt me al wel steeds meer bewust hoe mijn gedachten mijn gevoelens kunnen beïnvloeden, nu 'trainen' om straks cognitieve therapie toe te gaan passen in mijn leven.
Hoop dat iedereen lekker slaapt vannacht!
Heb je nu aanstaande week een week vrij?
Zou zo graag willen denken: Nou ik voel me nu een periode absoluut niet fijn (is nog licht uitgedrukt..) en daar heb ik mee te dealen en het komt wel weer goed!
Ook dat van te voren over alles nadenken en bedenken wat met name fout kan gaan, dit ken ik zo niet van mijzelf.
Ben normaal best nuchter en maak me niet snel druk, nou nu dus wel!
Kan ook denken over dingen die ik normaal fluitend doe, waarom ben ik daar nu zenuwachtig voor, slaat toch nergens op.
Het is eigenlijk niet goed om terug te kijken hoe je normaal dingen doet, want je voelt je nu heel anders en beschouw mijzelf toch wel als ziek op dit moment (zo is best confronterend om dit op te schrijven merk ik)
Ook je zo kwetsbaar voelen blijf ik lastig vinden, het voelt soms echt als een open wond waar af en toe wel een korst(je) op komt, maar deze ook weer opeens weg kan zijn.
Maar wil ook meer leren stil te blijven staan bij de momenten waarop ik me wel fijn voel, want die zijn er ook, maar kan ik ook zo weer vergeten zijn.
Fijn Naoko dat jij deze momenten steeds meer gaat ervaren!
Vandaag is de sterfdag van mijn vader, hij is alweer 5 jaar geleden overleden. Heb gisteren zoveel moeten huilen en vandaag niet, dus had al mijn tranen eruit gegooid denk ik
Ik mis hem nu extra erg, het was een erg leuke vader waarmee ik goed kon praten! Doe ik nu dan af en toe maar in gedachten...
Vandaag met mijn moeder naar een super mooi landgoed geweest hier in de buurt, met een winkeltje en een mooi bos om te lopen, was fijn!
Mijn moeder kwam ook kijken naar onze nieuwe kater, maar hij heeft heel de dag onder het bed gezeten, gezellig
Trouwens dat slecht/wazig zien blijkt 1 van de 50 symptomen van burn out te zijn. Heeft iets te maken met dat je oogzenuw/oogspier niet helemaal goed kan ontspannen door het stress gevoel (weet niet of ik dit laatste nu helemaal goed heb, maar heb hier iets over gelezen...)
Je weekend klinkt goed Vienna, volgens mij woon jij erg mooi zo met alle dieren!
Ik heb morgen een afspraak bij de psychologe en een gedachten schema met haar gaan invullen.
Wordt me al wel steeds meer bewust hoe mijn gedachten mijn gevoelens kunnen beïnvloeden, nu 'trainen' om straks cognitieve therapie toe te gaan passen in mijn leven.
Hoop dat iedereen lekker slaapt vannacht!
woensdag 11 november 2015 om 09:19
Dag Paddestoel, nooit makkelijk de dag dat je vader is overleden. Al is het ook fijn om alle mooie herinneringen op te halen. Hoe ging het bij de psychologe? Veel gehad aan je gedachtenschema?
Ben nog eens mijn moetens gaan opsommen (merci Beel voor de tip) en het zijn er veel minder dan een jaar geleden, maar sommige zijn toch heel hardnekkig.
Zoals ik moet mijn huishouden altijd op orde hebben. Ik ben al minder hard gaan schoonmaken en voor manlief en mij is het prima (wel een opgeruimd huis, maar niet alles spic en span), maar als er bezoek komt, schiet ik nog steeds in de stress en ga als ene dolle schoonmaken, waardoor ik echt minder aangenaam gezelschap ben. Straks komt er bezoek langs, dus ga proberen: LOSLATEN! Even zien of het werkt.
Fijne dag allemaal! Heerlijk om door de week een dagje vrij te hebben (het is een feestdag in Belgie).
Ben nog eens mijn moetens gaan opsommen (merci Beel voor de tip) en het zijn er veel minder dan een jaar geleden, maar sommige zijn toch heel hardnekkig.
Zoals ik moet mijn huishouden altijd op orde hebben. Ik ben al minder hard gaan schoonmaken en voor manlief en mij is het prima (wel een opgeruimd huis, maar niet alles spic en span), maar als er bezoek komt, schiet ik nog steeds in de stress en ga als ene dolle schoonmaken, waardoor ik echt minder aangenaam gezelschap ben. Straks komt er bezoek langs, dus ga proberen: LOSLATEN! Even zien of het werkt.
Fijne dag allemaal! Heerlijk om door de week een dagje vrij te hebben (het is een feestdag in Belgie).
Always believe that something wonderful is about to happen.
woensdag 11 november 2015 om 11:33
Dames, LOSLATEN is inderdaad wel een hele moeilijke hè. Er is zoveel waar ik me aan vastklamp. Beel, ik herken het allemaal (en nog veel meer).
Vienna, dat van die scohoonmaakdrang als er bezoek komt, herken ik ook wel. Maar eigenlijk slaat dat werkelijk nergens op hè. Beetje opruimen, ok, maar helemaal spic en span, dat verwacht niemand, toch? Integendeel zou ik denken. Dan gaat het bezoek zich misschien ook weer verplicht voelen alles helemaal op te blinken als jij bij hen op visite gaat. Zo creëer je verwachtingen die er eigenlijk helemaal niet zijn. De bedoeling is toch gewoon gezellig samen te zijn, lekker normaal, niet te veel gedoe. Geniet van het gezelschap.
Nog een fijne dag allemaal.
xx
Vienna, dat van die scohoonmaakdrang als er bezoek komt, herken ik ook wel. Maar eigenlijk slaat dat werkelijk nergens op hè. Beetje opruimen, ok, maar helemaal spic en span, dat verwacht niemand, toch? Integendeel zou ik denken. Dan gaat het bezoek zich misschien ook weer verplicht voelen alles helemaal op te blinken als jij bij hen op visite gaat. Zo creëer je verwachtingen die er eigenlijk helemaal niet zijn. De bedoeling is toch gewoon gezellig samen te zijn, lekker normaal, niet te veel gedoe. Geniet van het gezelschap.
Nog een fijne dag allemaal.
xx
woensdag 11 november 2015 om 21:11
Goh, dat loslaten, inderdaad... Ben wel heel bewust bezig dat te leren, en ja, het is al beter dan een half jaar geleden, maar toch... Ik betrap me er vaak op dat ik weer iets moet van mezelf dat eigenlijk helemaal niet moet... Gisteren nog, er wordt hier hard gewerkt aan verbouwingen, en het is ondertussen wel geweten dat ik niet mee help, maar dan kan ik het dus niet om ondertussen onnuttige dingen te doen, terwijl anderen werken. Het moet dan allemaal enig nut hebben, al is het de was ophangen of wat opruimen, ook als ik daar te moe voor ben. Vandaag heb ik echt bewust geprobeerd dat los te laten, en ben wat boeken in de boekenkast aan het ordenen geweest met een muziekje erbij (semi-nuttig maar vooral leuk). Punten voor mezelf.
Verder ben ik wat aan het broeien op vrijwilligerswerk gaan doen, gezien ik een echte (en nieuwe) job toch nog lang niet aankan (toegeving aan mezelf). Klinkt als een goed plan, en dat is het ook, denk ik, maar voelt wel heel hard als, ik weet het niet goed, falen of zwak of zo. Nu ja, sterk ben ik momenteel niet, dat is nu eenmaal zo. Niet leuk, maar wel waar.
Paddestoel, dat kwetsbaar voelen, dat kan inderdaad heel aanwezig zijn. Aan het begin van m'n burnout zei iemand tegen me 'Je kwetsbaarheid is nu je sterkte'. Ik snapte er toen niks van, maar weet ondertussen dat ze gelijk heeft. Het is pas door die kwetsbaarheid ook te durven laten zien aan jezelf en anderen, dat je uit je burnout kan geraken. Stoppen met sterk zijn. Niet makkelijk maar wel nodig.
Verder ben ik wat aan het broeien op vrijwilligerswerk gaan doen, gezien ik een echte (en nieuwe) job toch nog lang niet aankan (toegeving aan mezelf). Klinkt als een goed plan, en dat is het ook, denk ik, maar voelt wel heel hard als, ik weet het niet goed, falen of zwak of zo. Nu ja, sterk ben ik momenteel niet, dat is nu eenmaal zo. Niet leuk, maar wel waar.
Paddestoel, dat kwetsbaar voelen, dat kan inderdaad heel aanwezig zijn. Aan het begin van m'n burnout zei iemand tegen me 'Je kwetsbaarheid is nu je sterkte'. Ik snapte er toen niks van, maar weet ondertussen dat ze gelijk heeft. Het is pas door die kwetsbaarheid ook te durven laten zien aan jezelf en anderen, dat je uit je burnout kan geraken. Stoppen met sterk zijn. Niet makkelijk maar wel nodig.
woensdag 11 november 2015 om 22:27
Ik faal in dat loslaten en stoppen met sterk zijn . Deze week voel ik me weer terug bij af, ik dacht redelijk geaccepteerd te hebben dat het nu even is zoals het is, maar ik doe niets dan huilen en mezelf waardeloos en nutteloos voelen en mezelf opzwepen dat ik moet werken aan verbetering en herstel, zodat ik weer kan opbouwen in het ondernemen van dingen, mezelf nuttig kan maken en weer toewerk naar het dienen van de maatschappij door weer aan het werk te kunnen straks. Nou, zo werkt het dus niet . Waarom wil of kan ik dat niet snappen? Is dit een fase, gaat dit over? Ik ben al acht maanden aan het uitrusten...
Overigens afgelopen week mijn bloed laten prikken en ik blijk nog steeds een fiks vitamine D tekort te hebben.
Paddestoel; hoop dat je de zondag doorgekomen bent, nooit makkelijk om een dierbare te moeten missen.
Dat van dat wazig zien, 1 van de 50 symptomen? Zoveel? Ik zal eens opzoeken welke symptomen er zijn en welke ik herken.
Vienna, heb jij veel dieren? Dan is je huis boenen helemaal een (ondankbare) klus. Lekker rommelig laten joh, geef je gewoon de hond de schuld .
Fam73; loslaten... hoe doe je dat eigenlijk? Soms denk ik dat ik beter in een klooster kan gaan zitten een tijdje, misschien dat het me dan lukt.
Naoko; ook zo'n drang om je nuttig te maken? Gelukkig geef je jezelf er punten voor als iets je lukt. Ik vergeet dat, terwijl dat nu juist heel NUTTIG is haha.
Mijn moetjes:
- op iedereen in dit topic reageren; inmiddels gereduceerd tot 0-enkele personen boven mij, mag maar hoeft niet. Puntje voor mezelf
- elke dag iets nuttigs doen in huis. Lukt bijna nooit. Faal... mee ophouden dus
- minder eten en meer bewegen. Ik 'moet' eigenlijk van mezelf naar de sportschool maar heb tot nu toe de verleiding om daarmee te beginnen en mezelf weer over de kop te sporten weten te weerstaan
- mijn BO- huiswerk maken. Moet eigenlijk wel. lukt vaak maar half.
- Ik kan nog wel even doorgaan met grote en kleine moetjes, om gek van te worden.
Overigens afgelopen week mijn bloed laten prikken en ik blijk nog steeds een fiks vitamine D tekort te hebben.
Paddestoel; hoop dat je de zondag doorgekomen bent, nooit makkelijk om een dierbare te moeten missen.
Dat van dat wazig zien, 1 van de 50 symptomen? Zoveel? Ik zal eens opzoeken welke symptomen er zijn en welke ik herken.
Vienna, heb jij veel dieren? Dan is je huis boenen helemaal een (ondankbare) klus. Lekker rommelig laten joh, geef je gewoon de hond de schuld .
Fam73; loslaten... hoe doe je dat eigenlijk? Soms denk ik dat ik beter in een klooster kan gaan zitten een tijdje, misschien dat het me dan lukt.
Naoko; ook zo'n drang om je nuttig te maken? Gelukkig geef je jezelf er punten voor als iets je lukt. Ik vergeet dat, terwijl dat nu juist heel NUTTIG is haha.
Mijn moetjes:
- op iedereen in dit topic reageren; inmiddels gereduceerd tot 0-enkele personen boven mij, mag maar hoeft niet. Puntje voor mezelf
- elke dag iets nuttigs doen in huis. Lukt bijna nooit. Faal... mee ophouden dus
- minder eten en meer bewegen. Ik 'moet' eigenlijk van mezelf naar de sportschool maar heb tot nu toe de verleiding om daarmee te beginnen en mezelf weer over de kop te sporten weten te weerstaan
- mijn BO- huiswerk maken. Moet eigenlijk wel. lukt vaak maar half.
- Ik kan nog wel even doorgaan met grote en kleine moetjes, om gek van te worden.
woensdag 11 november 2015 om 22:58
donderdag 12 november 2015 om 06:52
Wauw Inge! Dat is fantastisch nieuws. Het is zo fijn om te lezen dat het goed met je gaat. Tijd voor een vreugdedansje
Fijn om te lezen dat er nog mensen met schoonmaakdrang zijn. Heb op dit moment geen dieren in huis (hoop stiekem op een puppy voor kerst), de konijntjes zitten nog buiten (het is nog te warm en ze zitten liever buiten dan binnen). Je hebt helemaal gelijk hoor Fam. Als we bezoek hebben en heb niet opgeruimd, dat we dan te horen krijgen dat het hier zo gezellig is en ze zich zo welkom voelen (op een niet sarcastische manier gezegd, natuurlijk). Diep inademen en LOSLATEN! Het gaat mij nog lukken
He Pussywillow: uitrusten? BO is keihard werken! Denk dat je jezelf echt wel een schouderklopje mag geven voor alles wat je al bereikt hebt.
Dag Naoko: lijkt mij ook heel moeilijk om niets te doen, terwijl je andere mensen bezig ziet. Pluim voor jezelf dat je al iets minder veel gedaan hebt. Wat voor vrijwilligerswerk wil je gaan doen?
Lieve Bloem: hoe gaat het nu met je? Hele hele dikke
Fijn om te lezen dat er nog mensen met schoonmaakdrang zijn. Heb op dit moment geen dieren in huis (hoop stiekem op een puppy voor kerst), de konijntjes zitten nog buiten (het is nog te warm en ze zitten liever buiten dan binnen). Je hebt helemaal gelijk hoor Fam. Als we bezoek hebben en heb niet opgeruimd, dat we dan te horen krijgen dat het hier zo gezellig is en ze zich zo welkom voelen (op een niet sarcastische manier gezegd, natuurlijk). Diep inademen en LOSLATEN! Het gaat mij nog lukken
He Pussywillow: uitrusten? BO is keihard werken! Denk dat je jezelf echt wel een schouderklopje mag geven voor alles wat je al bereikt hebt.
Dag Naoko: lijkt mij ook heel moeilijk om niets te doen, terwijl je andere mensen bezig ziet. Pluim voor jezelf dat je al iets minder veel gedaan hebt. Wat voor vrijwilligerswerk wil je gaan doen?
Lieve Bloem: hoe gaat het nu met je? Hele hele dikke
Always believe that something wonderful is about to happen.
donderdag 12 november 2015 om 08:42
hee vienna en allemaal,
loslaten.... ik heb veel kunnen loslaten dit jaar, maar momenteel gaat t me echt voor geen meter af. ik ben echt de personificatie niet-loslaten en weet niet meer hoe ik het deed en ben gefrustreerd dat ik het niet meer kan.
gisteren was ik jarig! en zag echt op tegen de dag, maar het was uiteindelijk toch fijn. vriend had vrijgenomen, ontbijtje op bed, ergens lekker gelunched, oude film gekeken en vriend had heerlijk gekookt met heel chique wijn erbij, eerste glaasje in maanden, mjam! en ik heb een Tubble gekregen, een opblaasbad, heerlijk!
xx
loslaten.... ik heb veel kunnen loslaten dit jaar, maar momenteel gaat t me echt voor geen meter af. ik ben echt de personificatie niet-loslaten en weet niet meer hoe ik het deed en ben gefrustreerd dat ik het niet meer kan.
gisteren was ik jarig! en zag echt op tegen de dag, maar het was uiteindelijk toch fijn. vriend had vrijgenomen, ontbijtje op bed, ergens lekker gelunched, oude film gekeken en vriend had heerlijk gekookt met heel chique wijn erbij, eerste glaasje in maanden, mjam! en ik heb een Tubble gekregen, een opblaasbad, heerlijk!
xx
donderdag 12 november 2015 om 09:55
Zonder alle 1496 reacties te hebben gelezen, ik heb dit verhaal na 2 jaar voor mijzelf opgelost, de hulp van artsen had geen effect.
1) Accepteren wie ik ben en dat ik graag dingen alleen doe
2) Libido controle, niet onzeker zijn als single en begrijpen dat er meer is dan een relatie, je kunt alleen ook gelukkig zijn. Als mijn krijg je continu signalen (libibo) dat je "moet" en dat een relatie noodzakelijk is.
3) Hardlopen (moet misschien wel op 1 staan)
4) Op tijd naar bed en de alcohol door de week laten staan.
5) Vooral doen waar ik zin in heb en dat is heeeeeeel veel reizen, in mijn 1tje dat dan wel weer.
Het duurde een jaartje en op een dag.............. jup ik was er weer
Wens u allen sterkte!
1) Accepteren wie ik ben en dat ik graag dingen alleen doe
2) Libido controle, niet onzeker zijn als single en begrijpen dat er meer is dan een relatie, je kunt alleen ook gelukkig zijn. Als mijn krijg je continu signalen (libibo) dat je "moet" en dat een relatie noodzakelijk is.
3) Hardlopen (moet misschien wel op 1 staan)
4) Op tijd naar bed en de alcohol door de week laten staan.
5) Vooral doen waar ik zin in heb en dat is heeeeeeel veel reizen, in mijn 1tje dat dan wel weer.
Het duurde een jaartje en op een dag.............. jup ik was er weer
Wens u allen sterkte!
donderdag 12 november 2015 om 10:42
Nog gefeli Bloem. Gelukkig dat jouw verjaardag toch een fijne dag was. Die van mij vorige week was wat minder geslaagd, voornamelijk omdat ik niet zo goed durfde te zeggen dat ik geen visite aankon. Ik heb het tussen een bepaald tijdstip weten te houden en m'n ouders waren er voor wat morele ondersteuning dus uiteindelijk is het wel gezellig geweest ondanks de paniek vooraf. Toch teveel willen doen aan verwachtingen .
Dank Fireitup, dat geeft de burger moed
Dank Fireitup, dat geeft de burger moed
