Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
vrijdag 13 november 2015 om 09:46
Hi allemaal,
Het is al weer even geleden dat ik wat heb laten horen.
In augustus zou ik de ww weer ingaan na 5 maanden thuis te hebben gezeten. Helaas kreeg ik een behoorlijke terugslag waardoor het uiteindelijk pas november werd. Maar goed nu officieel weer in de ww dus en dat betekend natuurlijk weer beginnen met solliciteren. Nu had ik iets lopen en ben ik 2 keer op gesprek geweest. Perfecte baan, kon 32 uur aan de slag en het ging uiteindelijk nog tussen mijn en 1 andere persoon. Gisteren gebeld door het bedrijf en je raad het al. Ik viel af. Nu merk ik meteen dat ik weer in een gat val. Ik was voor deze situatie echt weer wat zelfverzekerder aan het worden en had ook weer zin om aan de slag te gaan. Nu bekijk ik allerlei vacatures die ik al bij voorbaat afschrijf omdat ik denk dat ik het niet aankan.
Ontzettend klote want er zullen vast nog meer afwijzingen volgen en ik wil niet na iedere keer weer in een dip raken.
Het is al weer even geleden dat ik wat heb laten horen.
In augustus zou ik de ww weer ingaan na 5 maanden thuis te hebben gezeten. Helaas kreeg ik een behoorlijke terugslag waardoor het uiteindelijk pas november werd. Maar goed nu officieel weer in de ww dus en dat betekend natuurlijk weer beginnen met solliciteren. Nu had ik iets lopen en ben ik 2 keer op gesprek geweest. Perfecte baan, kon 32 uur aan de slag en het ging uiteindelijk nog tussen mijn en 1 andere persoon. Gisteren gebeld door het bedrijf en je raad het al. Ik viel af. Nu merk ik meteen dat ik weer in een gat val. Ik was voor deze situatie echt weer wat zelfverzekerder aan het worden en had ook weer zin om aan de slag te gaan. Nu bekijk ik allerlei vacatures die ik al bij voorbaat afschrijf omdat ik denk dat ik het niet aankan.
Ontzettend klote want er zullen vast nog meer afwijzingen volgen en ik wil niet na iedere keer weer in een dip raken.
vrijdag 13 november 2015 om 11:47
Hoi Bloem en Pussywillow nog van harte!
Blijft een confronterende dag als je niet fijn voelt.
Hoi Gelaarsde Poes flink balen voor je, kan me voorstellen dat het weer een deuk geeft in je zelfvertrouwen!
Volgens mij heeft iedereen het pittig op dit moment, behalve Inge, fijn om te lezen!!
Met mij ook niet zo best...
Zit nu in het huis van mijn tante en had het de vorige keer er erg fijn!
Nu echter niet zo. Zij hebben al jaren gedoe met geluidsoverlast van de buren en daar had ik veel last van. Je hoort continue hun tv en gisteren kregen ze ook nog ruzie, de onrust kroop helemaal onder mijn huid. Ik dacht lekker te slapen, sliep goed in, maar schrok wakker en de paniek gierde door mijn lichaam zo naar. Daarna niet goed meer kunnen slapen. Nu het besluit genomen om naar huis te gaan, heb geen zin in weer zo'n avond en nacht.
Trek die onrust op dit moment erg slecht, voel me zo overprikkeld.
Probeer het niet als falen te zien, maar als goed voor mijzelf zorgen op dit moment.
Herkennen jullie ook als je een bepaald tv programma kijkt wat bijv spannend is, dit ook voor onrust zorgt in je lichaam?
Ik keek vorige week de laatste aflevering van Flikken Maastricht, zo spannend (al vind ik Sesamstraat als spannend volgens mijn vriend) nou leek wel of de spanning in mijn lichaam bleef hangen
Heb afgelopen weken ook teveel hooi op mijn vork genomen; nieuwe kat, begonnen met vrijwilligerswerk, sporten fysio, psycholoog, sterfdag van mijn vader en best veel sociale afspraken. Krijg nu de deksel op mijn neus vrees is....
Had in december een oppas adres om vijf dage op twee poezen te passen in Den Bosch. Deze mevrouw net een mailtje gestuurd dat het me niet gaat lukken, het levert me nu al stress op, van wat als ik me niet goed voel.
Het is teveel en te enthousiast geweest.
Ik slik nog paroxetine 20 mg vanuit mijn burn out in het verleden. Wil misschien toch een afspraak met de huisarts maken voor voorlichting of een kleine verhoging me eventueel een positief zetje kan geven. Wil het liever niet, maar vind het een pittige tijd!
Volgens mij slikken een aantal mensen wel antidepressiva op dit forum...
Denken jullie dat het ook met de tijd van het jaar heeft te maken dat iedereen wat in een 'dal' zit? Merk dat ik het zelf best lastig vind dat het zo vroeg donker is. Zien jullie op tegen de feestdagen?
Nou ik ga zo weer terug naar mijn eigen huis, merkte ook dat ik mijn vriend en kat echt wel miste. Het weekend maar heel rustig aan en verblijven in mijn eigen coconnetje
Blijft een confronterende dag als je niet fijn voelt.
Hoi Gelaarsde Poes flink balen voor je, kan me voorstellen dat het weer een deuk geeft in je zelfvertrouwen!
Volgens mij heeft iedereen het pittig op dit moment, behalve Inge, fijn om te lezen!!
Met mij ook niet zo best...
Zit nu in het huis van mijn tante en had het de vorige keer er erg fijn!
Nu echter niet zo. Zij hebben al jaren gedoe met geluidsoverlast van de buren en daar had ik veel last van. Je hoort continue hun tv en gisteren kregen ze ook nog ruzie, de onrust kroop helemaal onder mijn huid. Ik dacht lekker te slapen, sliep goed in, maar schrok wakker en de paniek gierde door mijn lichaam zo naar. Daarna niet goed meer kunnen slapen. Nu het besluit genomen om naar huis te gaan, heb geen zin in weer zo'n avond en nacht.
Trek die onrust op dit moment erg slecht, voel me zo overprikkeld.
Probeer het niet als falen te zien, maar als goed voor mijzelf zorgen op dit moment.
Herkennen jullie ook als je een bepaald tv programma kijkt wat bijv spannend is, dit ook voor onrust zorgt in je lichaam?
Ik keek vorige week de laatste aflevering van Flikken Maastricht, zo spannend (al vind ik Sesamstraat als spannend volgens mijn vriend) nou leek wel of de spanning in mijn lichaam bleef hangen
Heb afgelopen weken ook teveel hooi op mijn vork genomen; nieuwe kat, begonnen met vrijwilligerswerk, sporten fysio, psycholoog, sterfdag van mijn vader en best veel sociale afspraken. Krijg nu de deksel op mijn neus vrees is....
Had in december een oppas adres om vijf dage op twee poezen te passen in Den Bosch. Deze mevrouw net een mailtje gestuurd dat het me niet gaat lukken, het levert me nu al stress op, van wat als ik me niet goed voel.
Het is teveel en te enthousiast geweest.
Ik slik nog paroxetine 20 mg vanuit mijn burn out in het verleden. Wil misschien toch een afspraak met de huisarts maken voor voorlichting of een kleine verhoging me eventueel een positief zetje kan geven. Wil het liever niet, maar vind het een pittige tijd!
Volgens mij slikken een aantal mensen wel antidepressiva op dit forum...
Denken jullie dat het ook met de tijd van het jaar heeft te maken dat iedereen wat in een 'dal' zit? Merk dat ik het zelf best lastig vind dat het zo vroeg donker is. Zien jullie op tegen de feestdagen?
Nou ik ga zo weer terug naar mijn eigen huis, merkte ook dat ik mijn vriend en kat echt wel miste. Het weekend maar heel rustig aan en verblijven in mijn eigen coconnetje
vrijdag 13 november 2015 om 16:26
Ja hoor Paddestoel, ik herken dat ook, overnemen van onrust, spanningen, humeuren. Ons zenuwstelsel is denk ik zo danig overprikkeld/verzadigd dat we op alles (over)gevoelig reageren. Ik kijk enkel nog naar ontspannende TV. Geen drama, actie, thriller, ... Zelfs het nieuws vermijd ik zoveel mogelijk. Ik hoor het wel nog dagelijks op de radio, maar ik vermijd de beelden. Het komt allemaal te hard binnen.
Je hebt inderdaad wel vrij veel hooi op je vork genomen. Begrijpelijk als je je een beetje beter voelt, maar ik denk dat je toch best weer even wat gas terug neemt. Da's geen ramp, ook geen terugval ofzo, da's gewoon meegaan op de flow van je energie.
Ik heb me veel te lang altijd maar gepusht om toch nuttig bezig te zijn, toch nog voor mijn gezin te zorgen en van thuis uit mijn werk toch nog op te volgen. Resultaat :de burnout is geëvolueerd naar CVS...
Dus take it easy, doe vooral wat je graag doet, maar doe ook dat op een rustige manier.
Ik neem ook (een lage dosis) antidepressiva.
Wel thuis en leg jezelf maar eens goed in de watten, lekker met de kat op schoot in de zetel
xx
Je hebt inderdaad wel vrij veel hooi op je vork genomen. Begrijpelijk als je je een beetje beter voelt, maar ik denk dat je toch best weer even wat gas terug neemt. Da's geen ramp, ook geen terugval ofzo, da's gewoon meegaan op de flow van je energie.
Ik heb me veel te lang altijd maar gepusht om toch nuttig bezig te zijn, toch nog voor mijn gezin te zorgen en van thuis uit mijn werk toch nog op te volgen. Resultaat :de burnout is geëvolueerd naar CVS...
Dus take it easy, doe vooral wat je graag doet, maar doe ook dat op een rustige manier.
Ik neem ook (een lage dosis) antidepressiva.
Wel thuis en leg jezelf maar eens goed in de watten, lekker met de kat op schoot in de zetel
xx
woensdag 18 november 2015 om 00:10
Hi Paddestoel, wat vervelend dat je even in een dal zitten, maar denk dat iedereen herkent dat het vallen en opstaan, toen ik nog veel ups en downs had, heb ik voor mijzelf geanaliseerd wat ik precies DEED op een dag. In het begin van mijn herstel mocht ik 1 uitstapje per dag maken, en de dag erna niets. (nou heb ik de luxe dat te kunnen). dit een tijd gedaan, 1 dag wat doen en daarna niets, toen heb ik dat beetje uitgebouwd met 2 dagen achter elkaar 1 ding per dag, en de dag daarna rust, dit heb ik uitgebouwd, en nu doe ik ongv 2 a 3 dagen in de week niets,(nouja niets, ik bedoel rustige dingen, filmpjes kijken boekje lezen beetje huishouding, jullie weten wel). dit duurde echter wel 3a4 maanden natuurlijk, maar merkte dat, als ik de lat laag legde ik ook geen teleurstellingen kreeg. nu kan ik soms al 2 dingen op een dag doen (smiddags even weg en savonds), en ik zorg er dan voor dat ik de dag erna rust heb,dit hould ik bij in mijn agenda, zodat ik er strakke structuur in had. Merk dat mijn "herstel" periodes na inspanning korter worden, normaal als ik naar een fysio/terrasje/supermarkt was geweest helemaal kapot de rest van de dag, nu is het even thuis vermoeidheid over me laten heenkomen en zakt het na een uurtje of minder weer af. Denk dat we geen verwachtingspatroon moeten stellen of kijken hoe je doet als je "normaal" bent, o dat kon ik toen of ik moet weer dit of dat kunnen, dat heb ik nu wel een beetje los gelaten en dat scheelt een hoop (o soms komt het nog op hoor whaha)
Van het weekend merkte ik iets bijzonders, of nouja een beetje vreemd. Ik zat bij een verjaardag van mijn vriendin (luister 30 man in de woonkamer). en ze zaten met zn 8en aan een grote tafel en ik voelde me vreeeeselijk, zo druk al dat gepraat en alle energie was weg. eenmaal uit de ruimte, werd het minder.
Toen gingen we later op de avond (1 vriendin en ik) even de stad in, nou zeg ik je in een kroeg staan met leuke muziek en veel mensen had ik nou weer veeeeeel minder moeite mee, super leuk en gezellig wel 1 uur volgehouden daar jaja granny gaat los voor de eerste keer sinds April uit! Dus ik denk dat veel pratende mensen gesprekken volgen meer prikkels geven dan harde muziek en veel mensen om je heen? vreemd, blijkbaar genees ik toch weer steeds een beetje
veel positiviteit voor iedereen
Van het weekend merkte ik iets bijzonders, of nouja een beetje vreemd. Ik zat bij een verjaardag van mijn vriendin (luister 30 man in de woonkamer). en ze zaten met zn 8en aan een grote tafel en ik voelde me vreeeeselijk, zo druk al dat gepraat en alle energie was weg. eenmaal uit de ruimte, werd het minder.
Toen gingen we later op de avond (1 vriendin en ik) even de stad in, nou zeg ik je in een kroeg staan met leuke muziek en veel mensen had ik nou weer veeeeeel minder moeite mee, super leuk en gezellig wel 1 uur volgehouden daar jaja granny gaat los voor de eerste keer sinds April uit! Dus ik denk dat veel pratende mensen gesprekken volgen meer prikkels geven dan harde muziek en veel mensen om je heen? vreemd, blijkbaar genees ik toch weer steeds een beetje
veel positiviteit voor iedereen
dont be afraid to build youre own path
donderdag 19 november 2015 om 11:58
Hoi iedereen,
Jade wat goed dat je weer uit bent geweest, al is het maar een uurtje!
Tja en wat betreft de activiteiten en alles. Besefte me ineens toen ik vorige week overprikkeld in het huis zat van mijn tante zat en me kl*te voelde: Wie ben ik nu voor de gek aan het houden! Wil ik laten zien aan mijzelf of anderen dat ik nog veel dingen doe..
Merk dat de therapie, het sporten en vrijwilligerswerk eigenlijk al voldoende zijn, maar sprak nog redelijk veel met mensen af en dit kan gewoon niet op dit moment.
Voelde opeens zo dat ik op dit moment overspannen ben en hier naar moet luisteren en veel meer rust moet nemen.
Werd ook aan het denken gezet door het stukje van Beel over dingen loslaten en met name dat je ook nog tijdens je burn out alle ballen hoog wil houden en dit kan dus niet.
Het voelt nu alsof ik in een dal zit, maar denk dat ik nu eindelijk besef hoe het met me gesteld is....
Gisteren er hard om moeten huilen en dat lucht dan ook wel weer op.
Verder bezig met cognitieve gedragstherapie en denk dat me dit met name voor het doemdenken en het blijven malen in kringetjes wel goed kan doen.
Wil zo iedereen die me dierbaar is een mail sturen hoe het daadwerkelijk met me gaat.
De mensen die dichtbij me staan weten dit wel, maar heb het idee dat sommigen ook wel weer denk Oh Paddestoel die redt zich wel...
Ga me nu de komende weken bezig houden met mijn Sinterklaas surprise. Vieren het bij mijn zus, met zijn vijven dus wel gezellig. Ik moet een surprise maken voor mijn zwager hij houdt erg van muziek. Nu een etagère gezien op Pinterest van langspeelplaten. Vanmiddag dus kijken bij de kringloop!
Bloem ben je al naar het Havenziekenhuis geweest?
Beel hoe is je week vakantie gegaan?
Lieve groetjes aan iedereen, ik ga weer mijn rust pakken
Jade wat goed dat je weer uit bent geweest, al is het maar een uurtje!
Tja en wat betreft de activiteiten en alles. Besefte me ineens toen ik vorige week overprikkeld in het huis zat van mijn tante zat en me kl*te voelde: Wie ben ik nu voor de gek aan het houden! Wil ik laten zien aan mijzelf of anderen dat ik nog veel dingen doe..
Merk dat de therapie, het sporten en vrijwilligerswerk eigenlijk al voldoende zijn, maar sprak nog redelijk veel met mensen af en dit kan gewoon niet op dit moment.
Voelde opeens zo dat ik op dit moment overspannen ben en hier naar moet luisteren en veel meer rust moet nemen.
Werd ook aan het denken gezet door het stukje van Beel over dingen loslaten en met name dat je ook nog tijdens je burn out alle ballen hoog wil houden en dit kan dus niet.
Het voelt nu alsof ik in een dal zit, maar denk dat ik nu eindelijk besef hoe het met me gesteld is....
Gisteren er hard om moeten huilen en dat lucht dan ook wel weer op.
Verder bezig met cognitieve gedragstherapie en denk dat me dit met name voor het doemdenken en het blijven malen in kringetjes wel goed kan doen.
Wil zo iedereen die me dierbaar is een mail sturen hoe het daadwerkelijk met me gaat.
De mensen die dichtbij me staan weten dit wel, maar heb het idee dat sommigen ook wel weer denk Oh Paddestoel die redt zich wel...
Ga me nu de komende weken bezig houden met mijn Sinterklaas surprise. Vieren het bij mijn zus, met zijn vijven dus wel gezellig. Ik moet een surprise maken voor mijn zwager hij houdt erg van muziek. Nu een etagère gezien op Pinterest van langspeelplaten. Vanmiddag dus kijken bij de kringloop!
Bloem ben je al naar het Havenziekenhuis geweest?
Beel hoe is je week vakantie gegaan?
Lieve groetjes aan iedereen, ik ga weer mijn rust pakken
vrijdag 20 november 2015 om 09:58
Paddestoel, je uitspraak over het verschil tussen het gevoel in een dal te zitten versus eindelijk beseffen hoe het met je gesteld is, daar kan ik me wel in vinden... Goei perpectief... Gaat weer om toegeven hè...
Ik wil ook zo graag heel de tijd vooruitgang zien, maar heb de laatste dagen beseft dat het hele burnoutproces helaas wat stilstaat. Geen leuk gevoel, ik weet weer helemaal niet meer wat ik nog kan doen om verder te herstellen... Ja, geduld hebben maar weer, maar ik voel me soms zo machteloos, alsof ik helemaal geen wapens in handen heb om de burnout te 'bestrijden'. En al dat geduld hebben en positief blijven denken, blij proberen te zijn met elke kleine vooruitgang, dat ben ik soms echt wel beu.
Straks psych, zal nog eens proberen het er daar allemaal uit te gooien, misschien helpt dat.
Jade, dat verschil tussen verschillende soorten druktes is herkenbaar. Meerdere pratende mensen die je wil volgen, dat kan echt gigantisch veel input zijn!
Hebben jullie dat ook als jullie je in een situatie met te veel input bevinden en je wordt er moe van, het wordt te veel, dat dan alles opeens even hard binnenkomt? Alsof alle gesprekken van mensen om je heen even luid zijn, en je niet meer kan filteren. Een gekke ervaring vind ik dat.
Ik wil ook zo graag heel de tijd vooruitgang zien, maar heb de laatste dagen beseft dat het hele burnoutproces helaas wat stilstaat. Geen leuk gevoel, ik weet weer helemaal niet meer wat ik nog kan doen om verder te herstellen... Ja, geduld hebben maar weer, maar ik voel me soms zo machteloos, alsof ik helemaal geen wapens in handen heb om de burnout te 'bestrijden'. En al dat geduld hebben en positief blijven denken, blij proberen te zijn met elke kleine vooruitgang, dat ben ik soms echt wel beu.
Straks psych, zal nog eens proberen het er daar allemaal uit te gooien, misschien helpt dat.
Jade, dat verschil tussen verschillende soorten druktes is herkenbaar. Meerdere pratende mensen die je wil volgen, dat kan echt gigantisch veel input zijn!
Hebben jullie dat ook als jullie je in een situatie met te veel input bevinden en je wordt er moe van, het wordt te veel, dat dan alles opeens even hard binnenkomt? Alsof alle gesprekken van mensen om je heen even luid zijn, en je niet meer kan filteren. Een gekke ervaring vind ik dat.
vrijdag 20 november 2015 om 17:21
Hoi allemaal, heb op een ander forum mijn verhaal gedaan aangezien ik sinds 2,5 week ben begonnen met slikken van citalopram. Na een reactie van Bloem hier terecht gekomen. Dank je Bloem. Hier zijn sinds vandaag de oorsuizingen bijgekomen.
Hier mij verhaal:
Allereerst ben ik alleenstaande moeder van 2 prachtige kindjes 30 jaar oud en alles is compleet nieuw voor me.
Sinds begin augustus thuis te komen zitten met een burn out( tranen stromen alweer over mijn wangen). Echt compleet ingestort. Niet raar als ik terug keek naar wat er allemaal in 1 jaar is gebeurd. Van functie veranderd en van 3 naar 4 dagen gaan werken een huis gekocht, oudste naar school alles perfect geregeld willen hebben en totaal geen tijd meer voor mezelf. Maar dan ook nooit verwacht dat mij dit zou gebeuren, heel stom achteraf. Toen vast werd gesteld van me burn out dacht dat doe ik wel even, maar niet dus. Veel lichamelijke klachten en dokter adviseerde mij om te beginnen met citalopram. Dacht dit doe ik zelf en ik aan de medicijnen
. Maar nu 2 maanden later moest ik er toch aan gaan geloven ik kon dit niet alleen. In de Tussentijd een angst paniek stoornis ontwikkeld en niet alleen durven zijn. Altijd moest er iemand bij me zijn omdat ik bang was dat er iets zou gebeuren. Ik wilde te snel en wilde zo graag me leventje weer terug en het accepteren dat is tot nu niet echt gebeurd. Nu 2,5 week geleden begonnen met 10 Mg na veel aandringen, was net als jullie zo bang voor de bijwerkingen. Eerste 2 dagen ging het goed, maar daarna pff wat een week is dat geweest zeg, huilen huilen huilen. Daarna nam het af en moest ik na die 2 weken toch omhoog naar 20 Mg. Dacht za wel meevallen maar niet dus. De klachten die ik nu heb lees ok eigenlijk niet terug hier. Met name het kaakklemmen waardoor ik last heb van dichtzittende oren en pijn in me oren. Of het bijwerkingen zijn weet ik niet maar lijkt me wel. De spierspanning is overigens nog heel veel aanwezig met name bij het rusten. Angsten zijn nog erger dan voorheen lijkt wel. Vooral de angst of het allemaal wel goed komt. Hoop op een reactie en alvast super bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Iedereen verder heel veel succes en geniet van het "normale " leven.
Liefs
Hier mij verhaal:
Allereerst ben ik alleenstaande moeder van 2 prachtige kindjes 30 jaar oud en alles is compleet nieuw voor me.
Sinds begin augustus thuis te komen zitten met een burn out( tranen stromen alweer over mijn wangen). Echt compleet ingestort. Niet raar als ik terug keek naar wat er allemaal in 1 jaar is gebeurd. Van functie veranderd en van 3 naar 4 dagen gaan werken een huis gekocht, oudste naar school alles perfect geregeld willen hebben en totaal geen tijd meer voor mezelf. Maar dan ook nooit verwacht dat mij dit zou gebeuren, heel stom achteraf. Toen vast werd gesteld van me burn out dacht dat doe ik wel even, maar niet dus. Veel lichamelijke klachten en dokter adviseerde mij om te beginnen met citalopram. Dacht dit doe ik zelf en ik aan de medicijnen
. Maar nu 2 maanden later moest ik er toch aan gaan geloven ik kon dit niet alleen. In de Tussentijd een angst paniek stoornis ontwikkeld en niet alleen durven zijn. Altijd moest er iemand bij me zijn omdat ik bang was dat er iets zou gebeuren. Ik wilde te snel en wilde zo graag me leventje weer terug en het accepteren dat is tot nu niet echt gebeurd. Nu 2,5 week geleden begonnen met 10 Mg na veel aandringen, was net als jullie zo bang voor de bijwerkingen. Eerste 2 dagen ging het goed, maar daarna pff wat een week is dat geweest zeg, huilen huilen huilen. Daarna nam het af en moest ik na die 2 weken toch omhoog naar 20 Mg. Dacht za wel meevallen maar niet dus. De klachten die ik nu heb lees ok eigenlijk niet terug hier. Met name het kaakklemmen waardoor ik last heb van dichtzittende oren en pijn in me oren. Of het bijwerkingen zijn weet ik niet maar lijkt me wel. De spierspanning is overigens nog heel veel aanwezig met name bij het rusten. Angsten zijn nog erger dan voorheen lijkt wel. Vooral de angst of het allemaal wel goed komt. Hoop op een reactie en alvast super bedankt voor het lezen van mijn verhaal. Iedereen verder heel veel succes en geniet van het "normale " leven. Liefs
vrijdag 20 november 2015 om 17:57
Hoi Linaatje,
Welkom op het forum! Hoop dat je hier veel herkenning en steun vindt. Wat een heftig verhaal, wat kan je jezelf toch voorbij lopen zonder hiervan bewust te zijn!
En dan heb je ook nog de zorg voor twee kindjes, heb je een goed netwerk om je heen?
Ik ben tien jaar geleden gestart (toen een burn out, nu ingestort na twee jaar lichamelijk ziek te zijn geweest) met paroxetine, vond het ook een hel. Maar weet nog precies het moment dat het aansloeg, opeens was het grote rampen gevoel weg uit mijn buik en de wereld wat lichter.
Hoop dat dit bij jou ook zo gaat werken.
We willen ons snel weer fijn voelen, maar het is helaas een heel proces met vallen en opstaan.
Heb je ook psychologische hulp?
In ieder geval een voor jou!
Welkom op het forum! Hoop dat je hier veel herkenning en steun vindt. Wat een heftig verhaal, wat kan je jezelf toch voorbij lopen zonder hiervan bewust te zijn!
En dan heb je ook nog de zorg voor twee kindjes, heb je een goed netwerk om je heen?
Ik ben tien jaar geleden gestart (toen een burn out, nu ingestort na twee jaar lichamelijk ziek te zijn geweest) met paroxetine, vond het ook een hel. Maar weet nog precies het moment dat het aansloeg, opeens was het grote rampen gevoel weg uit mijn buik en de wereld wat lichter.
Hoop dat dit bij jou ook zo gaat werken.
We willen ons snel weer fijn voelen, maar het is helaas een heel proces met vallen en opstaan.
Heb je ook psychologische hulp?
In ieder geval een voor jou!
vrijdag 20 november 2015 om 19:47
Hoi Paddestoel, wat lief dat je reageert.
Gun dit ook echt niemand wat een verschrikkelijke tijden, hoop dat het ergens goed voor is
. Heb wel super lieve mensen die me helpen, maar die het niet helemaal begrijpen, omdat dit zelf nog nooit hebben meegemaakt. Begrijp dat het met jou wel een stuk beter gaat gelukkig.
Psych heb ik 1 x in de week, maar heeft tot nu toe niet echt geholpen. Na hoe lang sloeg het medicijn bij jou aan?
terug
Gun dit ook echt niemand wat een verschrikkelijke tijden, hoop dat het ergens goed voor is
. Heb wel super lieve mensen die me helpen, maar die het niet helemaal begrijpen, omdat dit zelf nog nooit hebben meegemaakt. Begrijp dat het met jou wel een stuk beter gaat gelukkig. Psych heb ik 1 x in de week, maar heeft tot nu toe niet echt geholpen. Na hoe lang sloeg het medicijn bij jou aan?
terug
vrijdag 20 november 2015 om 20:04
trouwens, bij mij sloeg de AD na 3 weken aan. Acceptatie is trouwens a bitch, maar wel belangrijk voor je herstel, blijkt uit 1511 reacties op dit topic
Maar als je je een beetje fijner voelt als de AD straks aanslaat, zal je zien dat je je beter bij de situatie gaat kunnen ontspannen en acceptatie wordt dan ook echt een stuk makkelijker. Hang in there dus, nog eventjes...
Ik had trouwens in het begin van AD een hogere spierspanning, in mijn kaken maar ook in mijn lijf en meer spierpijn daardoor. Is allemaal weer weggegaan. Zelf vond ik 3 weken echt een beetje het keerpunt, dat de bijwerkingen niet meer zo aanwezig zijn en de werking meer naar de oppervlakte komt. Maar kan wel verschillen van persoon tot persoon, bij sommigen duurt het tot 6 weken, of helemaal niet (voldoende), dan zou je een zusje AD kunnen proberen... maar goed, volgens mij is 3 weken wel vrij normaal.
sterkte!!!
Maar als je je een beetje fijner voelt als de AD straks aanslaat, zal je zien dat je je beter bij de situatie gaat kunnen ontspannen en acceptatie wordt dan ook echt een stuk makkelijker. Hang in there dus, nog eventjes...
Ik had trouwens in het begin van AD een hogere spierspanning, in mijn kaken maar ook in mijn lijf en meer spierpijn daardoor. Is allemaal weer weggegaan. Zelf vond ik 3 weken echt een beetje het keerpunt, dat de bijwerkingen niet meer zo aanwezig zijn en de werking meer naar de oppervlakte komt. Maar kan wel verschillen van persoon tot persoon, bij sommigen duurt het tot 6 weken, of helemaal niet (voldoende), dan zou je een zusje AD kunnen proberen... maar goed, volgens mij is 3 weken wel vrij normaal.
sterkte!!!
vrijdag 20 november 2015 om 21:49
Die ontspanning alleen al mis ik echt. Vind het zo vreemd dat de bijwerkingen na de ophoging zo verschillend zijn als de eerste keer. Dit houdt ook langer aan naar mijn idee. Vol drukkend hoofd en last van me oren en idd die spierspanning in je nek en hoofd en eigenlijk gewoon je hele lichaam
. Hoe laat ben je nu bezig en voor wat? Heb eerlijk gezegd dit forum niet doorgelezen.
Liefs
. Hoe laat ben je nu bezig en voor wat? Heb eerlijk gezegd dit forum niet doorgelezen. Liefs
zaterdag 21 november 2015 om 17:22
Welkom Linaatje,
Ik had dezelfde klachten in het begin, niet alleen durven zijn, paniek en angstaanvallen de hele dag door, heef sws 3 maanden geduurd voordat ik door dat ergste heen kwam, nu oefen ik er steeds mee alleen zijn, nachtjes ergens anders slapen of verder weg rijden met de auto noem maar op, Het is heel normaal dat je klachten eerst verergeren met het instellen van AD, zoals Bloem al zij sommige duurt het 3 weken, sommige 3 maanden(ook gezien), er staat altijd een max in de bijsluiter. Oorsuizen, spierspanning hoor er allemaal bij hoe vervelend het ook is... Merk je dat de klachten niet draag zaam zijn, stap dan over naar een andere AD. En vergeet niet, AD kan een ondersteuning zijn, je bent niet in een keer je klachten kwijt, het verlicht wat je angsten en paniek/en of lichamelijke klachten kunnen wat minder worden, en het is ook bij elk mens verschillend. Merk je nou dat de bijwerkingen echt ernstig zijn, stap dan over naar een andere AD (er zijn er GENOEG). Het klinkt alsof je uit een stressvolle periode komt, Doe lekker rustig aan en heel veel sterkte. wij weten hoe je je voelt
@Bloem, wanneer ga je eigenlijk naar het revalidatie centrum?? Ben wel benieuwd wat je er van vind!
Ik had dezelfde klachten in het begin, niet alleen durven zijn, paniek en angstaanvallen de hele dag door, heef sws 3 maanden geduurd voordat ik door dat ergste heen kwam, nu oefen ik er steeds mee alleen zijn, nachtjes ergens anders slapen of verder weg rijden met de auto noem maar op, Het is heel normaal dat je klachten eerst verergeren met het instellen van AD, zoals Bloem al zij sommige duurt het 3 weken, sommige 3 maanden(ook gezien), er staat altijd een max in de bijsluiter. Oorsuizen, spierspanning hoor er allemaal bij hoe vervelend het ook is... Merk je dat de klachten niet draag zaam zijn, stap dan over naar een andere AD. En vergeet niet, AD kan een ondersteuning zijn, je bent niet in een keer je klachten kwijt, het verlicht wat je angsten en paniek/en of lichamelijke klachten kunnen wat minder worden, en het is ook bij elk mens verschillend. Merk je nou dat de bijwerkingen echt ernstig zijn, stap dan over naar een andere AD (er zijn er GENOEG). Het klinkt alsof je uit een stressvolle periode komt, Doe lekker rustig aan en heel veel sterkte. wij weten hoe je je voelt
@Bloem, wanneer ga je eigenlijk naar het revalidatie centrum?? Ben wel benieuwd wat je er van vind!
dont be afraid to build youre own path
zaterdag 21 november 2015 om 19:08
Ola!! Knuffel voor iedereen weer sowieso!
Hier is het afbouwen van m'n AD sinds gister begonnen, ik ben vol vertrouwen en voel me er echt sterk voor om het uiteindelijk zonder te kunnen! Maar uiteraard toch wel even spannend om het in te gaan zetten, ik functioneerde met de AD zo goed! Na 1-2wkn bijwerkingen, heb ik nagenoeg geen angstklachten meer gehad! Echt een wondermiddel bij mij geweest, want sinds ik begonnen was , kwam eindelijk de echte ommekeer in m'n burnout! Maar nu ruim een jaar geslikt, en al sinds maart helemaal aan het werk (3 volle dagen uiteindelijk natuurlijk, fulltime zou ik niet meer willen), en t gaat dus al ruim half jaar steeds beter met me, en nu zelfs echt goed!
Dubbele is nu wel... Sinds gister begonnen met halve dosering (37,5mg venlafaxine) dat moet ik 6wkn slikken, en dan weer contact met huisarts. Maar het zou soms toch beter zijn, als ik niet zou weten dat je afbouwt haha nu denk ik ondanks dat ik er relaxed insta (als ik bijwerkingen krijg 'so be it' , en dat trekt ook wel weer weg), maar bij dingetjes die ik nu voel... Even warmte aanval, wat rommelende buik, 'oh is dat een bijwerking' enz... Terwijl ik en iedereen dat weleens heeft
Ben reuze benieuwd of ik ergens last van ga krijgen, vooralsnog voel ik me best oke, en nu 1,5dag op nieuwe dosering.. We gaan t zien! En vooral daarna... Als ik helemaal afgebouwd heb.. Ben ik dan echt zo sterk, en geen angstklachten meer?? Ik heb er vooralsnog alle vertrouwen in, maar tis wel een spannende fase! Wilde ik toch nog even delen, hou jullie op de hoogte!
Goed weekend nog!
Hier is het afbouwen van m'n AD sinds gister begonnen, ik ben vol vertrouwen en voel me er echt sterk voor om het uiteindelijk zonder te kunnen! Maar uiteraard toch wel even spannend om het in te gaan zetten, ik functioneerde met de AD zo goed! Na 1-2wkn bijwerkingen, heb ik nagenoeg geen angstklachten meer gehad! Echt een wondermiddel bij mij geweest, want sinds ik begonnen was , kwam eindelijk de echte ommekeer in m'n burnout! Maar nu ruim een jaar geslikt, en al sinds maart helemaal aan het werk (3 volle dagen uiteindelijk natuurlijk, fulltime zou ik niet meer willen), en t gaat dus al ruim half jaar steeds beter met me, en nu zelfs echt goed!
Dubbele is nu wel... Sinds gister begonnen met halve dosering (37,5mg venlafaxine) dat moet ik 6wkn slikken, en dan weer contact met huisarts. Maar het zou soms toch beter zijn, als ik niet zou weten dat je afbouwt haha nu denk ik ondanks dat ik er relaxed insta (als ik bijwerkingen krijg 'so be it' , en dat trekt ook wel weer weg), maar bij dingetjes die ik nu voel... Even warmte aanval, wat rommelende buik, 'oh is dat een bijwerking' enz... Terwijl ik en iedereen dat weleens heeft
Ben reuze benieuwd of ik ergens last van ga krijgen, vooralsnog voel ik me best oke, en nu 1,5dag op nieuwe dosering.. We gaan t zien! En vooral daarna... Als ik helemaal afgebouwd heb.. Ben ik dan echt zo sterk, en geen angstklachten meer?? Ik heb er vooralsnog alle vertrouwen in, maar tis wel een spannende fase! Wilde ik toch nog even delen, hou jullie op de hoogte!
Goed weekend nog!
zondag 22 november 2015 om 12:10
spannend inge!!! Wat goed dat je het niet te gehaast aanpakt, ben zelf ook erg benieuwd hoe het je vergaat. Inderdaad is het stom dat je alle gevoeletjes dan ff extra onder een vergrootglas legt, een beetje fijne afleiding is wel fijn! Ik stopte toentertijd tegelijk met roken, op 1 januari, dat hielp toen wel haha, ik dacht alleen maar aan sigaretten
hou ons op de hoogte!
@jade, ik ben afgewezen voor mijn retreat in het Gooi... ze vonden dat ik het net zo goed in R'dam kon doen. Dus sta op de wachtlijst voor Rijndam in Rotterdam, wachttijd is tot eind januari. En dan moeten ze nog beoordelen of ik geschikt ben, dus afwachten... Ben in de tussentijd maar begonnen bij een haptonoom, superlieve vrouw dus dat voelt vast goed!
@naoko, kutgevoel he, stil te staan... Ik weet er alles van...
@Linaatje, een jaar terug ben ik begonnen met Efexor voor angst/paniek tgv burnout, en dat hielp me toen wel, niet dramatisch veel maar ik voelde me wel beter. En een paar maanden terug nog gewisseld naar een andere AD na een fikse terugval in de hoop dat dat nog ietsje meer zou doen... maar dat was helaas niet echt zo.
Verder gaat het hier nog steeds exact hetzelfde... niet echt veel soeps dus... krijg vanavond wel een mooie nieuwe bank! Mijn huidige ligt echt niet lekker, en daar wij toch vele uren innig doorbrengen lijkt het me goed geinvesteerd
hou ons op de hoogte!
@jade, ik ben afgewezen voor mijn retreat in het Gooi... ze vonden dat ik het net zo goed in R'dam kon doen. Dus sta op de wachtlijst voor Rijndam in Rotterdam, wachttijd is tot eind januari. En dan moeten ze nog beoordelen of ik geschikt ben, dus afwachten... Ben in de tussentijd maar begonnen bij een haptonoom, superlieve vrouw dus dat voelt vast goed!
@naoko, kutgevoel he, stil te staan... Ik weet er alles van...
@Linaatje, een jaar terug ben ik begonnen met Efexor voor angst/paniek tgv burnout, en dat hielp me toen wel, niet dramatisch veel maar ik voelde me wel beter. En een paar maanden terug nog gewisseld naar een andere AD na een fikse terugval in de hoop dat dat nog ietsje meer zou doen... maar dat was helaas niet echt zo.
Verder gaat het hier nog steeds exact hetzelfde... niet echt veel soeps dus... krijg vanavond wel een mooie nieuwe bank! Mijn huidige ligt echt niet lekker, en daar wij toch vele uren innig doorbrengen lijkt het me goed geinvesteerd
zondag 22 november 2015 om 13:44
Balen Bloem dat je bent afgewezen voor 't Gooi. Vanuit welke organisatie is deze revalidatie, aangezien ze meerdere plekken in Nederland hebben?
Veel 'plezier'met je nieuwe bank, dat is nu eens goed voor jezelf zorgen
Ik slik ook AD, maar deze al eerder vanuit mijn eerdere burnout/PTST, maar is altijd wel wat onrust/veranderingen in mijn leven geweest dus eigenlijk nooit afgebouwd. Het helpt wel denk ik nu, maar heb best veel last van angst en paniek gevoelens...blijf ik me goed voelen, als ik maar niet de controle over mijzelf verlies, gaat dit ooit over.... (voor de meesten wel bekend hier denk ik )
Nou hier een belangrijke en heftige week met vele inzichten en de daarbij horende tranen! Merk dat ik nu eindelijk toegeef dat ik ziek ben en me minder goed voel dan dat ik de vorige weken dacht en maar doorging. Lijk wel of ik nu de bodem heb bereikt en ik vrees dat dit ook echt eerst moest bij mij.
Ik twijfelde al een tijdje over de hulp van mijn psychologe. Het is een fijn mens, heb een klik, maar ze is erg warrig en chaotisch. Het sprak me in het begin aan dat ze niet volgens een vast protocol/behandelplan werkt, maar het gaat me steeds meer tegen staan. Ik heb het gevoel zo te zwemmen en zij reikt me af en toe een boei aan, maar niet voldoende op dit moment. Had woensdag bij haar ingesproken of ik eventueel donderdag of vrijdag terecht kon, belt ze ook niet terug. Dit laatste wrs door haar slordige manier van werken, maar is niet fijn.
Ik heb iemand nodig op dit moment die mij veel meer sturing geeft. Ik ben verbaal sterk en kom zelfverzekerd over, maar ben ik op dit moment echt niet. Merk dat ik nu zelf steeds dingen aanreik die goed voor me kunnen zijn, bijvoorbeeld cognitieve gedragstherapie, maar lijkt mij ook dat de therapeut met dingen moet komen.
Morgen gesprek met de huisarts en wil hem ook om advies gaan vragen. Een vriendin die ook thuis zit op dit moment kreeg van haar bedrijfsarts te horen dat Ciran een goede werkwijze heeft, zegt jullie dit iets?
Ook vandaag besloten om te stoppen met mijn vrijwilligerswerk. Ik bezocht wekelijks een uurtje twee bejaarde dames in het verpleeghuis. Ik heb altijd als hulpverleenster gewerkt en trek het altijd aan dat mensen hun hele hebben en houden tegen mij vertellen, sta soms iets te open denk ik
Ik dacht normaal deed ik dit werk naast mijn werk dus prima om te doen, maar de situatie is nu niet normaal. Ik voel me zo kwetsbaar als ik daar zit en heb het gevoel de kar te moeten trekken. Nu niet het juiste moment. Het is misschien verstandiger als ik weer wat ga doen me richt op iets praktisch en niet zozeer iets wat met mijn oude werk te maken heeft.
Mijn vriend zei net je zit op de bodem van de put en trekt luikjes open en kijkt of dat op dit moment goed voor je is. Zo niet, dan kijk je verder en probeer het niet als falen te zien.
Ze zeggen dat je eerst de bodem moet hebben bereikt voordat je weer omhoog kan gaan, daar probeer ik me maar aan vast te houden, maar vind het super spannend!
Naoko balen dat je het gevoel het stil te staan en ben soms ook klaar om te kijken naar alle kleine dingen die wel goed gaan, herken dit erg!
Inge, veel succes met afbouwen!
Lieve groetjes aan iedereen!
Veel 'plezier'met je nieuwe bank, dat is nu eens goed voor jezelf zorgen
Ik slik ook AD, maar deze al eerder vanuit mijn eerdere burnout/PTST, maar is altijd wel wat onrust/veranderingen in mijn leven geweest dus eigenlijk nooit afgebouwd. Het helpt wel denk ik nu, maar heb best veel last van angst en paniek gevoelens...blijf ik me goed voelen, als ik maar niet de controle over mijzelf verlies, gaat dit ooit over.... (voor de meesten wel bekend hier denk ik )
Nou hier een belangrijke en heftige week met vele inzichten en de daarbij horende tranen! Merk dat ik nu eindelijk toegeef dat ik ziek ben en me minder goed voel dan dat ik de vorige weken dacht en maar doorging. Lijk wel of ik nu de bodem heb bereikt en ik vrees dat dit ook echt eerst moest bij mij.
Ik twijfelde al een tijdje over de hulp van mijn psychologe. Het is een fijn mens, heb een klik, maar ze is erg warrig en chaotisch. Het sprak me in het begin aan dat ze niet volgens een vast protocol/behandelplan werkt, maar het gaat me steeds meer tegen staan. Ik heb het gevoel zo te zwemmen en zij reikt me af en toe een boei aan, maar niet voldoende op dit moment. Had woensdag bij haar ingesproken of ik eventueel donderdag of vrijdag terecht kon, belt ze ook niet terug. Dit laatste wrs door haar slordige manier van werken, maar is niet fijn.
Ik heb iemand nodig op dit moment die mij veel meer sturing geeft. Ik ben verbaal sterk en kom zelfverzekerd over, maar ben ik op dit moment echt niet. Merk dat ik nu zelf steeds dingen aanreik die goed voor me kunnen zijn, bijvoorbeeld cognitieve gedragstherapie, maar lijkt mij ook dat de therapeut met dingen moet komen.
Morgen gesprek met de huisarts en wil hem ook om advies gaan vragen. Een vriendin die ook thuis zit op dit moment kreeg van haar bedrijfsarts te horen dat Ciran een goede werkwijze heeft, zegt jullie dit iets?
Ook vandaag besloten om te stoppen met mijn vrijwilligerswerk. Ik bezocht wekelijks een uurtje twee bejaarde dames in het verpleeghuis. Ik heb altijd als hulpverleenster gewerkt en trek het altijd aan dat mensen hun hele hebben en houden tegen mij vertellen, sta soms iets te open denk ik
Ik dacht normaal deed ik dit werk naast mijn werk dus prima om te doen, maar de situatie is nu niet normaal. Ik voel me zo kwetsbaar als ik daar zit en heb het gevoel de kar te moeten trekken. Nu niet het juiste moment. Het is misschien verstandiger als ik weer wat ga doen me richt op iets praktisch en niet zozeer iets wat met mijn oude werk te maken heeft.
Mijn vriend zei net je zit op de bodem van de put en trekt luikjes open en kijkt of dat op dit moment goed voor je is. Zo niet, dan kijk je verder en probeer het niet als falen te zien.
Ze zeggen dat je eerst de bodem moet hebben bereikt voordat je weer omhoog kan gaan, daar probeer ik me maar aan vast te houden, maar vind het super spannend!
Naoko balen dat je het gevoel het stil te staan en ben soms ook klaar om te kijken naar alle kleine dingen die wel goed gaan, herken dit erg!
Inge, veel succes met afbouwen!
Lieve groetjes aan iedereen!
maandag 23 november 2015 om 12:01
@Bloem, wat een bakvissen :o.dus kun je nog ffies wachten. Wel fijn dat je nu zo goed met die haptonoom kunt!
@Inge o dat is wel ff spannend afbouwen, kan me voorstellen dat je nu extra op bijwerkingen let hihi succes! en je kunt trots zijn hoe goed je voor jezelf hebt gezorgd en nu weer helemaal lekker in je vel zit goed gedaan
@Paddestoel verstandig om even uit de hulpverleningsrol te stappen (heb ik ook expres voor gekozen gezien ik ook vpk ben) Nu ben jij even de gene die lekker zorg en aandacht verdient!
Hier gaat het eigenlijk best goed , vooral nog last van wazig zicht en conditie van een 80er, en nog wat gefixeerd op lichamelijke klachten, maar gaat psychisch echt steeds beter, soms nog wat opgefokt of druk, maar vermoeidheid word steeds wat minder, kan zonder problemen een middagje de stad in. Ik begin me soms zelfs wat te vervelen :o o my.. hihi
@Inge o dat is wel ff spannend afbouwen, kan me voorstellen dat je nu extra op bijwerkingen let hihi succes! en je kunt trots zijn hoe goed je voor jezelf hebt gezorgd en nu weer helemaal lekker in je vel zit goed gedaan
@Paddestoel verstandig om even uit de hulpverleningsrol te stappen (heb ik ook expres voor gekozen gezien ik ook vpk ben) Nu ben jij even de gene die lekker zorg en aandacht verdient!
Hier gaat het eigenlijk best goed , vooral nog last van wazig zicht en conditie van een 80er, en nog wat gefixeerd op lichamelijke klachten, maar gaat psychisch echt steeds beter, soms nog wat opgefokt of druk, maar vermoeidheid word steeds wat minder, kan zonder problemen een middagje de stad in. Ik begin me soms zelfs wat te vervelen :o o my.. hihi
dont be afraid to build youre own path
woensdag 25 november 2015 om 13:14
Wat een herkenning als ik jullie verhalen lees. Ik zit niet thuis met een burn-out maar heb een paar jaar geleden aan de bel getrokken bij een psycholoog omdat ik het vooral wilde voorkomen. Ik heb drie kinderen, was toen zwanger van de tweede en had veel werkstress. Ik heb, sinds ik kinderen heb, een laag energielevel, itt tot de meesten met burn-out klachten slaap ik juist veel te weinig, ik slaap slecht. Helaas. Ik weet dat het grootste probleem mijn karakter is, zoals zovelen hier al beschreven hebben. Dit icm kinderen en werkstress wordt op een gegeven moment teveel. En zo zijn er nog wel meer dingen die in mijn hoofd spelen die eraan bijdragen.
Terugkijkend op het traject met de psycholoog denk ik weleens dat een wat steviger iemand beter geweest zou zijn, zo iemand komt dan aan met wat huis-tuin-en keuken-dingen, ben ik wel kritisch op geweest, maar had beter gekund. Ik denk dat het me zeker iets heeft gebracht, maar ik had er meer uit kunnen halen achteraf. Wat mij goed heeft gedaan is door zwangerschapsverlof een tijdje afstand van werk. Toen ik na het laatste verlof terugkwam kon ik toch anders tegen een aantal dingen aankijken. Dat gaat veel beter, maar het is klaar daar. Het wordt tijd voor ander werk, ik ben aan het solliciteren, maar ben bang dat ik omval als ik zoveel energie in iets nieuws moet stoppen. Tegelijkertijd kan het ook precies zijn wat ik nodig heb. Zucht....
Ik merk dat ik 's avonds vaak te moe ben om naar huis te rijden als ik ergens vandaag kom, en dat kan al rond 20.30 uur zijn, sterker nog, ik ben al doodmoe als ik opsta. Ik kom moeilijk in slaap, het blijft maar doorgaan in mijn hoofd, ondanks dat ik weleens melatonine neem. En ik word veel te vroeg wakker. Ik ga nu maar eens citroenmelise proberen. Misschien toch een keer slaapmiddelen gaan proberen. Een cursus eerder dit jaar heeft me geleerd dingen los te laten en voor mezelf te kiezen, te vertrouwen op mijn eigen oordeel, dat ging niet helemaal goed, te onzeker. Maar met mijn gevoelige aard blijven de valkuilen op de loer liggen. Loslaten gaat wel beter, daar hebben mijn kinderen aan bijgedragen, want als ik iets geleerd heb door hen is dat je niet altijd controle kunt hebben, maar ik ben van karakter een pitbull.
Een paar maanden geleden heb ik ook medicijnen gekregen vanwege brandend maagzuur, een bekend stressklacht, volgens mij een signaal dat ik moet oppassen. Leuke dingen doen is belangrijk weet ik, maar thuis is zoveel drukte met drie kleintjes dat het moeilijk is tijd vrij te maken voor mezelf. En als ik dan tijd voor mezelf heb ben ik voor veel dingen te moe. En wat vind ik leuk? Zoveel dingen waar ik geen zin in heb.
Hebben jullie tips om te voorkomen dat het de verkeerde kant op gaat? Om ervoor te zorgen dat het stap voor stap juist beter wordt? Dus niet eerst de bodem bereiken? Een aantal dingen doe ik al wel, waarschijnlijk ook een reden dat ik nog steeds op de been, maar het blijft hangen op hetzelfde niveau.
Terugkijkend op het traject met de psycholoog denk ik weleens dat een wat steviger iemand beter geweest zou zijn, zo iemand komt dan aan met wat huis-tuin-en keuken-dingen, ben ik wel kritisch op geweest, maar had beter gekund. Ik denk dat het me zeker iets heeft gebracht, maar ik had er meer uit kunnen halen achteraf. Wat mij goed heeft gedaan is door zwangerschapsverlof een tijdje afstand van werk. Toen ik na het laatste verlof terugkwam kon ik toch anders tegen een aantal dingen aankijken. Dat gaat veel beter, maar het is klaar daar. Het wordt tijd voor ander werk, ik ben aan het solliciteren, maar ben bang dat ik omval als ik zoveel energie in iets nieuws moet stoppen. Tegelijkertijd kan het ook precies zijn wat ik nodig heb. Zucht....
Ik merk dat ik 's avonds vaak te moe ben om naar huis te rijden als ik ergens vandaag kom, en dat kan al rond 20.30 uur zijn, sterker nog, ik ben al doodmoe als ik opsta. Ik kom moeilijk in slaap, het blijft maar doorgaan in mijn hoofd, ondanks dat ik weleens melatonine neem. En ik word veel te vroeg wakker. Ik ga nu maar eens citroenmelise proberen. Misschien toch een keer slaapmiddelen gaan proberen. Een cursus eerder dit jaar heeft me geleerd dingen los te laten en voor mezelf te kiezen, te vertrouwen op mijn eigen oordeel, dat ging niet helemaal goed, te onzeker. Maar met mijn gevoelige aard blijven de valkuilen op de loer liggen. Loslaten gaat wel beter, daar hebben mijn kinderen aan bijgedragen, want als ik iets geleerd heb door hen is dat je niet altijd controle kunt hebben, maar ik ben van karakter een pitbull.
Een paar maanden geleden heb ik ook medicijnen gekregen vanwege brandend maagzuur, een bekend stressklacht, volgens mij een signaal dat ik moet oppassen. Leuke dingen doen is belangrijk weet ik, maar thuis is zoveel drukte met drie kleintjes dat het moeilijk is tijd vrij te maken voor mezelf. En als ik dan tijd voor mezelf heb ben ik voor veel dingen te moe. En wat vind ik leuk? Zoveel dingen waar ik geen zin in heb.
Hebben jullie tips om te voorkomen dat het de verkeerde kant op gaat? Om ervoor te zorgen dat het stap voor stap juist beter wordt? Dus niet eerst de bodem bereiken? Een aantal dingen doe ik al wel, waarschijnlijk ook een reden dat ik nog steeds op de been, maar het blijft hangen op hetzelfde niveau.
woensdag 25 november 2015 om 15:45
Mooi dat je de AD aan het afbouwen bent Inge!
Balen Bloem, het is juist zo goed om even in een heel andere omgeving te zijn. Eigenlijk zouden ze alle BO-tjes uit het Gooi naar Rotterdam e.o. moeten sturen en andersom.
Goed dat je gestopt bent met je vrijwilligerswerk Paddestoel. Ik ook. We willen gewoon te graag denk ik, en onderwijl kost het je zoveel energie die je eigenlijk beter in je herstel zou kunnen steken. Je zult toch jezelf weer op de eerste plek moeten zetten. Je nuttig maken en iets doen voor een ander komt wel weer als je jezelf op de rit hebt. Zegt zij die dit ook moeilijk vindt .
Jade, vervelen? Haha hoe is het mogelijk. Wel een goed teken lijkt me, hou vast dit gevoel.
He Vlinder, wat balen dat je je nog steeds niet optimaal voelt. Wat voor cursus heb je gedaan eerder dit jaar?
Zoals ik je berichtje lees, heb je al wel aardig goed in de gaten dat er signalen zijn. Ik leer nu pas zelf mbv een signaleringsplan om de signalen te herkennen dat je in een oranje staat verkeert en in plaats van deze te negeren om er naar te gaan handelen om niet in het rood te komen, dus zeker voldoende rust nemen, ontspanningsoefeneningen en misschien iets waardoor je in ieder geval je nachtrust waarborgt, want slecht slapen kan uiteindelijk funest zijn. Blijf hier vooral schrijven als je zin hebt!
Met mij gaat het momenteel redelijk. Na een diep dieptepunt waarin ik onder ogen heb moeten zien dat ik dit proces niet kan versnellen en dat ik moet stoppen met productief en maatschappelijk nuttig willen zijn, heb ik hopelijk die bodem gehad. Daarna een intensief weekendje weg gehad maar het heeft me wel goed gedaan. lk voel me redelijk oké op het moment en probeer zonder schuldgevoel te genieten van het beetje energie wat ik heb.
Balen Bloem, het is juist zo goed om even in een heel andere omgeving te zijn. Eigenlijk zouden ze alle BO-tjes uit het Gooi naar Rotterdam e.o. moeten sturen en andersom.
Goed dat je gestopt bent met je vrijwilligerswerk Paddestoel. Ik ook. We willen gewoon te graag denk ik, en onderwijl kost het je zoveel energie die je eigenlijk beter in je herstel zou kunnen steken. Je zult toch jezelf weer op de eerste plek moeten zetten. Je nuttig maken en iets doen voor een ander komt wel weer als je jezelf op de rit hebt. Zegt zij die dit ook moeilijk vindt .
Jade, vervelen? Haha hoe is het mogelijk. Wel een goed teken lijkt me, hou vast dit gevoel.
He Vlinder, wat balen dat je je nog steeds niet optimaal voelt. Wat voor cursus heb je gedaan eerder dit jaar?
Zoals ik je berichtje lees, heb je al wel aardig goed in de gaten dat er signalen zijn. Ik leer nu pas zelf mbv een signaleringsplan om de signalen te herkennen dat je in een oranje staat verkeert en in plaats van deze te negeren om er naar te gaan handelen om niet in het rood te komen, dus zeker voldoende rust nemen, ontspanningsoefeneningen en misschien iets waardoor je in ieder geval je nachtrust waarborgt, want slecht slapen kan uiteindelijk funest zijn. Blijf hier vooral schrijven als je zin hebt!
Met mij gaat het momenteel redelijk. Na een diep dieptepunt waarin ik onder ogen heb moeten zien dat ik dit proces niet kan versnellen en dat ik moet stoppen met productief en maatschappelijk nuttig willen zijn, heb ik hopelijk die bodem gehad. Daarna een intensief weekendje weg gehad maar het heeft me wel goed gedaan. lk voel me redelijk oké op het moment en probeer zonder schuldgevoel te genieten van het beetje energie wat ik heb.
donderdag 26 november 2015 om 19:17
1e week afbouw dosering zit erop, incl drukke werkdagen. En ben happy!! Nergens last van, geen enkele bijwerkingen/ ontwenningsverschijnselen
Leek zelfs deze week of ik minder moe was aan t eind Vd dag en wat rustiger sliep (droomde enorm sinds de AD)
Goede hoop dat t zo blijft de komende 5 wkn, en daarna met volledig stoppen zie ik wel weer wat m'n lijf doet
Leek zelfs deze week of ik minder moe was aan t eind Vd dag en wat rustiger sliep (droomde enorm sinds de AD)
Goede hoop dat t zo blijft de komende 5 wkn, en daarna met volledig stoppen zie ik wel weer wat m'n lijf doet
vrijdag 27 november 2015 om 10:49
Dag dames!
Inge, wat fijn dat je geen last hebt van ontwenningsverschijnselen! Ik duim dat dat zo blijft tot je helemaal van de AD af bent! Je bent ondertussen echt wel een hoopgevend voorbeeld voor ons allemaal, denk ik.
Vlinder, ik denk dat jij het tij nog kan keren, gezien je er nu al zo bewust mee bezig bent. Ik heb helaas geen supertips... Misschien is terug naar een (andere) psych wel een goed idee, kwestie van je wat handvaten te geven om een crash zoals bij de meesten van ons te vermijden? Ik heb eens gelezen dat wanneer je écht helemaal crasht, het herstel vele malen langer duurt dan wanneer je vòòr de crash aan de alarmbel trekt, zelfs al is het maar net ervoor. Een goeie reden om nu al hulp zoeken en/of er echt mee aan de slag gaan en dat vooral niet uit te stellen!
Hier nog steeds een gevoel van stilstand, ik weet echt niet meer van welk hout pijlen maken, ik weet niet wat ik moet doen om het proces terug in gang te krijgen. Moest gisteren langs de dokter, en ik merk dat zij ook niet goed meer weet wat ze me nog kan suggereren. Bij de psych vorige week had ik ook een beetje dat gevoel. En da's niet zo leuk, want ik weet het niet meer, wat ik nog kan doen, maar als anderen het ook al niet meer weten... Dan kan er alleen maar gewacht worden tot er terug iets beweegt, denk ik. En da's geen leuk gevoel. M'n gevoel hierover wisselt van uur tot uur: soms heb ik geduld en denk ik 'ach, komt wel weer' en soms word ik er heel moedeloos en triest van. Vandaag acht maanden thuis, elke maand die erbij komt is weer een beetje schrikken en accepteren.
Misschien is er bij mij ook wel zoiets aan de hand als wat jij omschrijft, Pussywillow ("Na een diep dieptepunt waarin ik onder ogen heb moeten zien dat ik dit proces niet kan versnellen en dat ik moet stoppen met productief en maatschappelijk nuttig willen zijn, heb ik hopelijk die bodem gehad."). Het gaat hoe het gaat, niet trager en niet sneller. Proberen te accepteren dus maar weer...
Bloem, hoe is het met je investering a.k.a. de nieuwe bank? Dat vind ik nu nog eens een goed burnoutcadeau voor jezelf!
Inge, wat fijn dat je geen last hebt van ontwenningsverschijnselen! Ik duim dat dat zo blijft tot je helemaal van de AD af bent! Je bent ondertussen echt wel een hoopgevend voorbeeld voor ons allemaal, denk ik.
Vlinder, ik denk dat jij het tij nog kan keren, gezien je er nu al zo bewust mee bezig bent. Ik heb helaas geen supertips... Misschien is terug naar een (andere) psych wel een goed idee, kwestie van je wat handvaten te geven om een crash zoals bij de meesten van ons te vermijden? Ik heb eens gelezen dat wanneer je écht helemaal crasht, het herstel vele malen langer duurt dan wanneer je vòòr de crash aan de alarmbel trekt, zelfs al is het maar net ervoor. Een goeie reden om nu al hulp zoeken en/of er echt mee aan de slag gaan en dat vooral niet uit te stellen!
Hier nog steeds een gevoel van stilstand, ik weet echt niet meer van welk hout pijlen maken, ik weet niet wat ik moet doen om het proces terug in gang te krijgen. Moest gisteren langs de dokter, en ik merk dat zij ook niet goed meer weet wat ze me nog kan suggereren. Bij de psych vorige week had ik ook een beetje dat gevoel. En da's niet zo leuk, want ik weet het niet meer, wat ik nog kan doen, maar als anderen het ook al niet meer weten... Dan kan er alleen maar gewacht worden tot er terug iets beweegt, denk ik. En da's geen leuk gevoel. M'n gevoel hierover wisselt van uur tot uur: soms heb ik geduld en denk ik 'ach, komt wel weer' en soms word ik er heel moedeloos en triest van. Vandaag acht maanden thuis, elke maand die erbij komt is weer een beetje schrikken en accepteren.
Misschien is er bij mij ook wel zoiets aan de hand als wat jij omschrijft, Pussywillow ("Na een diep dieptepunt waarin ik onder ogen heb moeten zien dat ik dit proces niet kan versnellen en dat ik moet stoppen met productief en maatschappelijk nuttig willen zijn, heb ik hopelijk die bodem gehad."). Het gaat hoe het gaat, niet trager en niet sneller. Proberen te accepteren dus maar weer...
Bloem, hoe is het met je investering a.k.a. de nieuwe bank? Dat vind ik nu nog eens een goed burnoutcadeau voor jezelf!
vrijdag 27 november 2015 om 12:44
Naoko, ik herken jouw gevoel inderdaad. Het gevoel stil te staan, niet meer weten wat je moet of wat je kunt doen om het proces gaande te houden. Ik heb uit wanhoop geprobeerd te onderzoeken wat ik dan (qua werk) zou willen, tenslotte is een BO ook wel een beetje een identiteitscrisis, maar zelfs dat onderzoeken resulteerde alleen maar in frustratie. Totdat degene die me met die zoektocht hielp, tegen mij zei dat het oké was om te stoppen met zoeken, dat ik al genoeg deed aan mijn herstel met een psych sessie en een BO training elke week, en om nu even gewoon stil te staan, dat mag, dat kan en die tijd krijg je ook. Toen voelde ik me wel een soort van bevrijd om te rusten als ik moet rusten en om leuke dingen te doen als ik daar de energie voor heb, zónder me schuldig te voelen dat ik leuke dingen kan doen, maar niet kan werken. Dat heeft wel voor een soort bevrijding gezorgd waardoor ik nu meer kan accepteren dat ik ben waar ik ben en ik me niet bezwaard voel om het beetje energie wat ik soms heb te gebruiken om mezelf 'op te laden' door dingen te doen die ik leuk vind. Hopelijk voel jij dit ook gauw
vrijdag 27 november 2015 om 12:44
Hallo allemaal.
Vlinder ik las je verhaal en denk echt ook dat je bij iemand advies moet gaan vragen/je verhaal kan doen. Heb je een fijn contact met je huisarts anders kan je misschien bij hem/haar je situatie voorleggen. Net wat Naoko zegt, als je echt in stort dan ben je verder van huis en is de weg terug errrrug lang en onvoorspelbaar, daar weten wij hier alles vanaf
Tja en Pussywillow je beschrijft het goed, we willen te snel en ons weer nuttig voelen en niet dat we op de reservebank zitten en niet meer mee doen. Goed dat jij ook bent gestopt met je vrijwilligerswerk het komt wel als we daar aan toe zijn. Ik neem aan dat jij op dit moment dus ook geen werkgever meer hebt?
Naoko zo onmachtig dat gevoel van stilstand en het enige is accepteren en geduld hebben. Maar kan me zo voorstellen dat je het ene moment denkt, ik kom hier uit en het andere moment denkt van dit gaat nooit meer over! Zeer herkenbaar!
Super Inge dat de eerste week erop zit voor je
Ik een intensieve week gehad! Afgelopen maandag gesprek met de huisarts, was erg fijn! Hij gaf aan het gesprek met mijn twijfels aan te gaan met mijn psycholoog. Vond het erg spannend, maar het ging goed.
Heb mijn beslissing gemaakt om te stoppen bij haar, ik ben niet geholpen met haar fladderige werkwijze!
De huisarts gaf aan dat het belangrijk is nu niet te twijfelen of je goede hulp krijgt en anders echt de stap moet nemen om over te stappen.
Nu telefonisch contact gehad met een psychologe die gespecialiseerd is in overspannenheid en burn out en cognitieve therapie. Had er een goed gevoel bij, nu kan ik woensdag 2 december al terecht. Fijn!
Ook naar al mijn dierbaren een mail gestuurd om te vertellen hoe het met me gaat. Vond het erg confronterend, maar voor mijzelf ook wel een hele grote stap van acceptatie. Ook nog super lieve reacties erop gehad doet me goed.
Nu vanmiddag weer een massage dus even proberen te ontspannen
Vlinder ik las je verhaal en denk echt ook dat je bij iemand advies moet gaan vragen/je verhaal kan doen. Heb je een fijn contact met je huisarts anders kan je misschien bij hem/haar je situatie voorleggen. Net wat Naoko zegt, als je echt in stort dan ben je verder van huis en is de weg terug errrrug lang en onvoorspelbaar, daar weten wij hier alles vanaf
Tja en Pussywillow je beschrijft het goed, we willen te snel en ons weer nuttig voelen en niet dat we op de reservebank zitten en niet meer mee doen. Goed dat jij ook bent gestopt met je vrijwilligerswerk het komt wel als we daar aan toe zijn. Ik neem aan dat jij op dit moment dus ook geen werkgever meer hebt?
Naoko zo onmachtig dat gevoel van stilstand en het enige is accepteren en geduld hebben. Maar kan me zo voorstellen dat je het ene moment denkt, ik kom hier uit en het andere moment denkt van dit gaat nooit meer over! Zeer herkenbaar!
Super Inge dat de eerste week erop zit voor je
Ik een intensieve week gehad! Afgelopen maandag gesprek met de huisarts, was erg fijn! Hij gaf aan het gesprek met mijn twijfels aan te gaan met mijn psycholoog. Vond het erg spannend, maar het ging goed.
Heb mijn beslissing gemaakt om te stoppen bij haar, ik ben niet geholpen met haar fladderige werkwijze!
De huisarts gaf aan dat het belangrijk is nu niet te twijfelen of je goede hulp krijgt en anders echt de stap moet nemen om over te stappen.
Nu telefonisch contact gehad met een psychologe die gespecialiseerd is in overspannenheid en burn out en cognitieve therapie. Had er een goed gevoel bij, nu kan ik woensdag 2 december al terecht. Fijn!
Ook naar al mijn dierbaren een mail gestuurd om te vertellen hoe het met me gaat. Vond het erg confronterend, maar voor mijzelf ook wel een hele grote stap van acceptatie. Ook nog super lieve reacties erop gehad doet me goed.
Nu vanmiddag weer een massage dus even proberen te ontspannen
