Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
vrijdag 27 november 2015 om 13:05
Hee allemaal,
de bank is erg fijn!! Haha het levert toch niet precies de ontspanning op waar ik op had gehoopt... ik heb dat wel vaak, dat ik denk: als nou de zon zou schijnen / ik in bad kon / lekker cuddle up met lief / een hele fijne bank heb, DAN kan ik me echt lekker ontspannen. Maar dat is meestal maar ten dele waar en feitelijk is het echt maanden geleden dat ik me nog echt ontspannen voelde. Op Bali. En misschien af en toe een dagje, of af en toe een uur. Dus vind ik het gek dat ik niet herstel: nee. Maar ik zit nog steeds vast in het me-niet-bij-de-situatie-kunnen-ontspannen, verzet en frustratie, niet accepteren. En het erover frustreren dat ik wéét waar het antwoord ligt, maar dat het me niet lukt. Het lukt me niet om 'lekker lui' te zijn- ik lig op de bank met boek, serie of handwerkje maar echt genieten is het echt niet. GRRR!
Wow Inge dat klinkt super hee! Mooi meegenomen als je nou NOG meer energie overhoudt! En Naoko, dat is echt een shitty fase inderdaad, en het is echt een hele uitdaging om het glas half vol te blijven zien- dat is een stuk makkelijker als je voelt dat je in een stijgende lijn zit. Misschien is het een idee om een cursus mindfulness te doen of ook haptonomie voor een wat ander perspectief? Of anders: er gewoon maar op blijven vertrouwen dat nieuwe ontwikkelingen zich aandoen, wanneer de tijd daar rijp voor is.
@paddestoel, dat zou fijn zijn ja, een therapeut te treffen die zelfverzekerd zegt: en DIT is wat we nu gaan doen! Ofzo. Ik ken het.
Goed dat jullie (ook pussy) gestopt zijn met vrijwilligerswerk als dat nog niet goed voelde nu! Een nee tegen de wereld is een dikke ja voor jezelf!
@jade, klinkt goed!!
knuffies
de bank is erg fijn!! Haha het levert toch niet precies de ontspanning op waar ik op had gehoopt... ik heb dat wel vaak, dat ik denk: als nou de zon zou schijnen / ik in bad kon / lekker cuddle up met lief / een hele fijne bank heb, DAN kan ik me echt lekker ontspannen. Maar dat is meestal maar ten dele waar en feitelijk is het echt maanden geleden dat ik me nog echt ontspannen voelde. Op Bali. En misschien af en toe een dagje, of af en toe een uur. Dus vind ik het gek dat ik niet herstel: nee. Maar ik zit nog steeds vast in het me-niet-bij-de-situatie-kunnen-ontspannen, verzet en frustratie, niet accepteren. En het erover frustreren dat ik wéét waar het antwoord ligt, maar dat het me niet lukt. Het lukt me niet om 'lekker lui' te zijn- ik lig op de bank met boek, serie of handwerkje maar echt genieten is het echt niet. GRRR!
Wow Inge dat klinkt super hee! Mooi meegenomen als je nou NOG meer energie overhoudt! En Naoko, dat is echt een shitty fase inderdaad, en het is echt een hele uitdaging om het glas half vol te blijven zien- dat is een stuk makkelijker als je voelt dat je in een stijgende lijn zit. Misschien is het een idee om een cursus mindfulness te doen of ook haptonomie voor een wat ander perspectief? Of anders: er gewoon maar op blijven vertrouwen dat nieuwe ontwikkelingen zich aandoen, wanneer de tijd daar rijp voor is.
@paddestoel, dat zou fijn zijn ja, een therapeut te treffen die zelfverzekerd zegt: en DIT is wat we nu gaan doen! Ofzo. Ik ken het.
Goed dat jullie (ook pussy) gestopt zijn met vrijwilligerswerk als dat nog niet goed voelde nu! Een nee tegen de wereld is een dikke ja voor jezelf!
@jade, klinkt goed!!
knuffies
vrijdag 27 november 2015 om 15:09
Hoi allemaal!
He Blondiie: tja je bent zo jong als je, je voelt?! Ik vind 30 jong om een BO te hebben, waarbij je niet een beetje moe bent, maar gewoon echt niets meer kunt. Aan het begin van mijn BO deed mijn lichaam zoveel pijn dat ik maar een paar meter kon lopen, mijn hoofd was wazig en bijvoorbeeld lezen ging niet meer, continue emotioneel en huilen etc. Verschrikkelijk! Dan is 30 jaar en eigenlijk helemaal in het leven staan, heel jong. Herken jij deze symptomen?
Welkom Linaatje! Hoop dat je veel steun en herkenning het forum vindt.
Ook Vlinder Welkom! Fijn dat je mee komt schrijven.
Hoi Inge; super dat je, je medicatie aan het afbouwen bent! Goed nieuws is altijd fijn om te lezen.
He Bloem: Jammer dat het Gooi niet doorgaat. Hoe bevalt de haptonoom?
Verder voor iedereen een hele dikke knuffel!
Hier gaat het cava. Werk gaat goed en sommige dagen zelfs heel goed. Ook conditie gaat steeds beetje bij beetje beter. Alleen blijven er op prive vlak veel troubles.... dat kost veel energie en maakt mij soms wel somber. Heeft niets met BO te maken, denk dat iedereen in dezelfde situatie wel even moeilijk heeft en het dan gewoon even wat teveel is.
Vandaag dagje vrij samen met manlief en even genieten van weinig doen en diertjes verzorgen.
Fijn weekend allemaal! xxx
He Blondiie: tja je bent zo jong als je, je voelt?! Ik vind 30 jong om een BO te hebben, waarbij je niet een beetje moe bent, maar gewoon echt niets meer kunt. Aan het begin van mijn BO deed mijn lichaam zoveel pijn dat ik maar een paar meter kon lopen, mijn hoofd was wazig en bijvoorbeeld lezen ging niet meer, continue emotioneel en huilen etc. Verschrikkelijk! Dan is 30 jaar en eigenlijk helemaal in het leven staan, heel jong. Herken jij deze symptomen?
Welkom Linaatje! Hoop dat je veel steun en herkenning het forum vindt.
Ook Vlinder Welkom! Fijn dat je mee komt schrijven.
Hoi Inge; super dat je, je medicatie aan het afbouwen bent! Goed nieuws is altijd fijn om te lezen.
He Bloem: Jammer dat het Gooi niet doorgaat. Hoe bevalt de haptonoom?
Verder voor iedereen een hele dikke knuffel!
Hier gaat het cava. Werk gaat goed en sommige dagen zelfs heel goed. Ook conditie gaat steeds beetje bij beetje beter. Alleen blijven er op prive vlak veel troubles.... dat kost veel energie en maakt mij soms wel somber. Heeft niets met BO te maken, denk dat iedereen in dezelfde situatie wel even moeilijk heeft en het dan gewoon even wat teveel is.
Vandaag dagje vrij samen met manlief en even genieten van weinig doen en diertjes verzorgen.
Fijn weekend allemaal! xxx
Always believe that something wonderful is about to happen.
vrijdag 27 november 2015 om 15:28
quote:vienna29 schreef op 27 november 2015 @ 15:09:
Hoi allemaal!
He Blondiie: tja je bent zo jong als je, je voelt?! Ik vind 30 jong om een BO te hebben, waarbij je niet een beetje moe bent, maar gewoon echt niets meer kunt. Aan het begin van mijn BO deed mijn lichaam zoveel pijn dat ik maar een paar meter kon lopen, mijn hoofd was wazig en bijvoorbeeld lezen ging niet meer, continue emotioneel en huilen etc. Verschrikkelijk! Dan is 30 jaar en eigenlijk helemaal in het leven staan, heel jong. Herken jij deze symptomen?
Welkom Linaatje! Hoop dat je veel steun en herkenning het forum vindt.
Ook Vlinder Welkom! Fijn dat je mee komt schrijven.
Hoi Inge; super dat je, je medicatie aan het afbouwen bent! Goed nieuws is altijd fijn om te lezen.
He Bloem: Jammer dat het Gooi niet doorgaat. Hoe bevalt de haptonoom?
Verder voor iedereen een hele dikke knuffel!
Hier gaat het cava. Werk gaat goed en sommige dagen zelfs heel goed. Ook conditie gaat steeds beetje bij beetje beter. Alleen blijven er op prive vlak veel troubles.... dat kost veel energie en maakt mij soms wel somber. Heeft niets met BO te maken, denk dat iedereen in dezelfde situatie wel even moeilijk heeft en het dan gewoon even wat teveel is.
Vandaag dagje vrij samen met manlief en even genieten van weinig doen en diertjes verzorgen.
Fijn weekend allemaal! xxx
Oo, maar ik bedoel ook zeker niet dat je oud bent hoor! Je bent natuurlijk een jonge vrouw. Een jonge meid past beter bij een tiener
De klachten die jij beschrijft heb ik gelukkig niet. Dat lijkt mij vreselijk!
Hoi allemaal!
He Blondiie: tja je bent zo jong als je, je voelt?! Ik vind 30 jong om een BO te hebben, waarbij je niet een beetje moe bent, maar gewoon echt niets meer kunt. Aan het begin van mijn BO deed mijn lichaam zoveel pijn dat ik maar een paar meter kon lopen, mijn hoofd was wazig en bijvoorbeeld lezen ging niet meer, continue emotioneel en huilen etc. Verschrikkelijk! Dan is 30 jaar en eigenlijk helemaal in het leven staan, heel jong. Herken jij deze symptomen?
Welkom Linaatje! Hoop dat je veel steun en herkenning het forum vindt.
Ook Vlinder Welkom! Fijn dat je mee komt schrijven.
Hoi Inge; super dat je, je medicatie aan het afbouwen bent! Goed nieuws is altijd fijn om te lezen.
He Bloem: Jammer dat het Gooi niet doorgaat. Hoe bevalt de haptonoom?
Verder voor iedereen een hele dikke knuffel!
Hier gaat het cava. Werk gaat goed en sommige dagen zelfs heel goed. Ook conditie gaat steeds beetje bij beetje beter. Alleen blijven er op prive vlak veel troubles.... dat kost veel energie en maakt mij soms wel somber. Heeft niets met BO te maken, denk dat iedereen in dezelfde situatie wel even moeilijk heeft en het dan gewoon even wat teveel is.
Vandaag dagje vrij samen met manlief en even genieten van weinig doen en diertjes verzorgen.
Fijn weekend allemaal! xxx
Oo, maar ik bedoel ook zeker niet dat je oud bent hoor! Je bent natuurlijk een jonge vrouw. Een jonge meid past beter bij een tiener
De klachten die jij beschrijft heb ik gelukkig niet. Dat lijkt mij vreselijk!
zondag 29 november 2015 om 21:42
Hoi allemaal,
Hier nog voor ik ga slapen een berichtje.
Inge, ik ken het boek niet ga het deze week even googelen.
Was zelf erg onder de indruk van Onze Mooie Voedselmachine, heeft 1 van jullie dit gelezen? Gaat erover hoe belangrijk onze darmen zijn voor onze totale gezondheid zowel voor lichaam als geest.
Tja Bloem ik snap het helemaal dat je de situatie niet kan accepteren. Ik vind accepteren ook zo'n groot woord. Niemand wil zich natuurlijk k*t voelen en wil zo snel mogelijk uit deze situatie weg.
Ik accepteer mijn situatie ook niet in zijn geheel, maar probeer er wel meer in te berusten en te denken Het is zoals het is. Als ik me bijvoorbeeld onrustig of wat angstig voel zeg ik nu tegen mijzelf: Ik voel me onrustig, dit is niet fijn, maar hoort nu bij mijn overspannenheid/burn out. Eerst ging ik steeds denken Ik wil me zo niet voelen, straks wordt het erger etc etc....maar daar voelde ik me zo ongelukkig door. Maar dit lukt echt niet altijd hoor! En jij kent wrs alle tips en trucs al!
Dus daarom je maar veel uiten op dit forum als het helpt!!
Nou ik net mail gekregen van mijn nieuwe psychologe en moet ruim 10 pagina's invullen met allerlei vragen en dit meenemen naar de intake. Ook netjes een formulier van een Privacy verklaring toegevoegd, heb ik bij mijn oude psychologe helemaal niet gehad ook nooit een vragenlijst moeten invullen.
Ik vanmiddag mijn wandeling gemaakt in de wind! Was fijn, liep op een gegeven moment helemaal alleen en kon het niet laten om mijn armen te spreiden en heel hard HiiiieeeeeHaaaa te roepen. Heb ook altijd de neiging om dit te doen (en doe dit vaak ook) als ik door een fietstunneltje fiets. Herkennen jullie dit, snel achterom kijken, fietst er niemand achter je dan lekker roepen en luisteren naar de echo. Dan komt weer het kleine paddenstoeltje in me naar boven
Ben normaal van mijzelf best een vrolijke Frans en hou er erg van om mensen voor de gek te houden en grappen te maken. Kan ik nu wel missen hoor, ben nu drukker bezig met piekeren en negatief denken
Nou hoop dat jullie lekker kunnen slapen, ik ga douchen, dagboek schrijven, lezen en een korte bodyscan doen (hoezo slaapritueel )
Groetjes!
Hier nog voor ik ga slapen een berichtje.
Inge, ik ken het boek niet ga het deze week even googelen.
Was zelf erg onder de indruk van Onze Mooie Voedselmachine, heeft 1 van jullie dit gelezen? Gaat erover hoe belangrijk onze darmen zijn voor onze totale gezondheid zowel voor lichaam als geest.
Tja Bloem ik snap het helemaal dat je de situatie niet kan accepteren. Ik vind accepteren ook zo'n groot woord. Niemand wil zich natuurlijk k*t voelen en wil zo snel mogelijk uit deze situatie weg.
Ik accepteer mijn situatie ook niet in zijn geheel, maar probeer er wel meer in te berusten en te denken Het is zoals het is. Als ik me bijvoorbeeld onrustig of wat angstig voel zeg ik nu tegen mijzelf: Ik voel me onrustig, dit is niet fijn, maar hoort nu bij mijn overspannenheid/burn out. Eerst ging ik steeds denken Ik wil me zo niet voelen, straks wordt het erger etc etc....maar daar voelde ik me zo ongelukkig door. Maar dit lukt echt niet altijd hoor! En jij kent wrs alle tips en trucs al!
Dus daarom je maar veel uiten op dit forum als het helpt!!
Nou ik net mail gekregen van mijn nieuwe psychologe en moet ruim 10 pagina's invullen met allerlei vragen en dit meenemen naar de intake. Ook netjes een formulier van een Privacy verklaring toegevoegd, heb ik bij mijn oude psychologe helemaal niet gehad ook nooit een vragenlijst moeten invullen.
Ik vanmiddag mijn wandeling gemaakt in de wind! Was fijn, liep op een gegeven moment helemaal alleen en kon het niet laten om mijn armen te spreiden en heel hard HiiiieeeeeHaaaa te roepen. Heb ook altijd de neiging om dit te doen (en doe dit vaak ook) als ik door een fietstunneltje fiets. Herkennen jullie dit, snel achterom kijken, fietst er niemand achter je dan lekker roepen en luisteren naar de echo. Dan komt weer het kleine paddenstoeltje in me naar boven
Ben normaal van mijzelf best een vrolijke Frans en hou er erg van om mensen voor de gek te houden en grappen te maken. Kan ik nu wel missen hoor, ben nu drukker bezig met piekeren en negatief denken
Nou hoop dat jullie lekker kunnen slapen, ik ga douchen, dagboek schrijven, lezen en een korte bodyscan doen (hoezo slaapritueel )
Groetjes!
vrijdag 4 december 2015 om 23:48
Hee allemaal. Stokstaartje laat weer van zich horen. Ben al een paar weken hier niet geweest, ook niet om te lezen. Was zo met m’n hoofd bij andere dingen, dat het forum vaak aan m’n aandacht ontschoten was. Ik wijd er liever niet te veel over uit, maar er waren problemen in mijn omgeving, waardoor ik flinke stress heb gehad. Die situatie riep ook allemaal oude gevoelens bij mij op, die ik afgelopen jaar net een beetje verwerkt had. Dat was allemaal heel naar, en ik ben er nu goed moe van. Ik heb veel slaap nodig, doe zelfs weer dutjes overdag.
Vind ik behoorlijk frustrerend. Zo komt die reservetank natuurlijk nooit vol. Niet dat het het geval is, maar ik durf zo bijna geen baan aan te nemen, want ik heb geen idee of ik nu fulltime zou kunnen werken. Het liefst begin ik ergens zonder melding te maken van mijn burnout, maar ik vraag me af of ik daaraan ontkom als het zo op en af blijft gaan.
Herkennen jullie het, dat elke keer als je weer stappen vooruit zet, je ook stappen terug uit gaat? Zo had ik dus last van die situatie, waardoor ik op een gegeven moment behoorlijk in de put zat en weinig gedaan kreeg. Afhankelijk van hoe heftig het is, duurt het wat korter of langer voor ik door heb dat het de verkeerde kant op gaat. Dan komt er een moment dat ik er klaar mee ben en weer vooruit wil, dus ga ik doen wat ik heb geleerd om mezelf weer uit dat dal te krijgen. Da’s soms keihard werken, maar gelukkig lukt het nog altijd. Dan ben ik daar een tijdje mee bezig, en dat gaat goed… totdat ik weer omval, zoals nu. Elke keer als ik denk: en nu is het klaar, nu breek ik hier uit, dan komt er altijd dat moment dat de energie weer even helemaal op is. Ik begrijp nog niet helemaal goed hoe dat komt. Komt het doordat het eruit breken keihard werken is? Of komt dan de vermoeidheid eruit waar ik misschien eerder niet aan kon toegeven omdat ik te gestrest was? Ik heb dan vaak een paar dagen ook verschrikkelijk veel honger, mijn lichaam geeft dan duidelijk aan veel energie nodig te hebben. Herkennen jullie dit?
Vind ik behoorlijk frustrerend. Zo komt die reservetank natuurlijk nooit vol. Niet dat het het geval is, maar ik durf zo bijna geen baan aan te nemen, want ik heb geen idee of ik nu fulltime zou kunnen werken. Het liefst begin ik ergens zonder melding te maken van mijn burnout, maar ik vraag me af of ik daaraan ontkom als het zo op en af blijft gaan.
Herkennen jullie het, dat elke keer als je weer stappen vooruit zet, je ook stappen terug uit gaat? Zo had ik dus last van die situatie, waardoor ik op een gegeven moment behoorlijk in de put zat en weinig gedaan kreeg. Afhankelijk van hoe heftig het is, duurt het wat korter of langer voor ik door heb dat het de verkeerde kant op gaat. Dan komt er een moment dat ik er klaar mee ben en weer vooruit wil, dus ga ik doen wat ik heb geleerd om mezelf weer uit dat dal te krijgen. Da’s soms keihard werken, maar gelukkig lukt het nog altijd. Dan ben ik daar een tijdje mee bezig, en dat gaat goed… totdat ik weer omval, zoals nu. Elke keer als ik denk: en nu is het klaar, nu breek ik hier uit, dan komt er altijd dat moment dat de energie weer even helemaal op is. Ik begrijp nog niet helemaal goed hoe dat komt. Komt het doordat het eruit breken keihard werken is? Of komt dan de vermoeidheid eruit waar ik misschien eerder niet aan kon toegeven omdat ik te gestrest was? Ik heb dan vaak een paar dagen ook verschrikkelijk veel honger, mijn lichaam geeft dan duidelijk aan veel energie nodig te hebben. Herkennen jullie dit?
zaterdag 5 december 2015 om 00:04
He Stokstaart, behalve het verschrikkelijk veel honger ding, zou ik dit geschreven kunnen hebben.
Dus ja herken het enorm. De terugval na emotioneel zware momenten, het er toch weer uit klauteren en ook het elke keer weer terugvallen. De frustratie die ik soms voel, de moedeloosheid af en toe.
En toch, en toch, ga ik in de lange lijn wel omhoog. Alsof ik op elk nieuw level weer nieuwe, of juist oude, zooi moet doorwerken. De reserve tank komt echt pas op het allerlaatst in zicht, dat probeer ik heel erg te accepteren. Ik ben zoveel energie kwijt met werk opbouw dat mijn huis niet meer is dan een bijkom hol. Dat begint me enorm tegen te staan. Aan de ene kant raak ik daar dus enorm gefrustreerd of verdrietig van. Aan de andere kant probeer ik te bedenken dat het misschien een goed teken is dat ik dat voel want dat betekent misschien dat de volgende stap is dat ik daar weer oog voor krijg en wie weet op een dag echt wel iets 'gezelligs' voor elkaar krijg als het ophangen van een lijstje of het uitmesten van een la.
En ook het steeds weer opnieuw moeten uitvinden wat je ook alweer moet doen om vooruit te komen. Echt ongelofelijk. Hoe vaak moet je een wiel uitvinden...hoewel ik, nu ik het opschrijf denk: zou het misschien zo zijn, dat doordat we dit zo vaak opnieuw moeten bedenken en doen, dat het iets wordt dat we niet meer kwijtraken. Dat dat exact is wat gaat maken dat we eruit komen, en blijven op een dag?
Fijn je stuk te lezen, echt heel fijn.
Dus ja herken het enorm. De terugval na emotioneel zware momenten, het er toch weer uit klauteren en ook het elke keer weer terugvallen. De frustratie die ik soms voel, de moedeloosheid af en toe.
En toch, en toch, ga ik in de lange lijn wel omhoog. Alsof ik op elk nieuw level weer nieuwe, of juist oude, zooi moet doorwerken. De reserve tank komt echt pas op het allerlaatst in zicht, dat probeer ik heel erg te accepteren. Ik ben zoveel energie kwijt met werk opbouw dat mijn huis niet meer is dan een bijkom hol. Dat begint me enorm tegen te staan. Aan de ene kant raak ik daar dus enorm gefrustreerd of verdrietig van. Aan de andere kant probeer ik te bedenken dat het misschien een goed teken is dat ik dat voel want dat betekent misschien dat de volgende stap is dat ik daar weer oog voor krijg en wie weet op een dag echt wel iets 'gezelligs' voor elkaar krijg als het ophangen van een lijstje of het uitmesten van een la.
En ook het steeds weer opnieuw moeten uitvinden wat je ook alweer moet doen om vooruit te komen. Echt ongelofelijk. Hoe vaak moet je een wiel uitvinden...hoewel ik, nu ik het opschrijf denk: zou het misschien zo zijn, dat doordat we dit zo vaak opnieuw moeten bedenken en doen, dat het iets wordt dat we niet meer kwijtraken. Dat dat exact is wat gaat maken dat we eruit komen, en blijven op een dag?
Fijn je stuk te lezen, echt heel fijn.
zondag 6 december 2015 om 00:53
Is iedereen braaf geweest? Fijne pakjesavond of Sint gevierd? Hier was het een avondje met manlief, warme chocolademelk en Yahtzee.
He stokstaartje en Beel: ik was even het forum aan het vermijden, maar ben echt super blij met de herkenning in jullie berichtjes. Zat er even helemaal doorheen, eigenlijk gewoon omdat het prive niet goed gaat en inderdaad die reservetank die toch echt heel erg leeg is, huilen, moe en het even helemaal niet meer weten.
Stokstaartje: die job komt er echt wel! Kan mij helemaal voorstellen dat je liever niet begint met: 'oh ja kom net uit een BO...' Heb zelf er ook voor gekozen om dat niet te doen. Eigenlijk is het net werk wat mij door deze periode sleept, het geeft mij energie en vooral fijn om mijn zinnen te verzetten. Denk dat het goed is om je gevoel te volgen (ben ik klaar voor een nieuwe baan?) en natuurlijk een baan vinden die goed bij je past.
Een paar stappen vooruit en dan weer enkele achteruit: heel herkenbaar! En heel vermoeiend en keihard werken. Heb soms ook het idee van dit heb ik toch al doorlopen? Maar dan is de situatie toch net weer iets anders, en blijkbaar val ik toch nog in dezelfde valkuilen.
Enne honger: heel veel! Probeer echt voldoende buitenlucht te krijgen en vooral op tijd op bed te gaan, maar soms is het gewoon eten en dan op dit moment vooral chocolade
Fijne gedachte Beel: dat iets zo vaak opnieuw moeten leren, dat we het nooit meer kwijt geraken. Heb nu vooral het gevoel dat ik 'mijn les' maar niet geleerd krijg. Jouw gedachte is toch veel positiever. Oh en hier ook een bijkom hol, ben 'normaal gezien' echt een ordelijk persoon....
Ben je de recepten van het boek 'Eet puur geluk' aan het uitproberen Inge? Ben heel benieuwd naar het resultaat.
Hoi Paddestoel: 10 pagina's dat is een berg. Eerste gesprek bij de psy al gehad? Haha even heerlijk roepen als niemand kijkt, zalig! Ook huppelen of in plassen springen staat hoog op mijn lijstje leuke dingen, die eigenlijk te kinderachtig zijn, maar oh zo leuk om te doen.
Veel liefs voor iedereen en nog een fijn weekend allemaal
He stokstaartje en Beel: ik was even het forum aan het vermijden, maar ben echt super blij met de herkenning in jullie berichtjes. Zat er even helemaal doorheen, eigenlijk gewoon omdat het prive niet goed gaat en inderdaad die reservetank die toch echt heel erg leeg is, huilen, moe en het even helemaal niet meer weten.
Stokstaartje: die job komt er echt wel! Kan mij helemaal voorstellen dat je liever niet begint met: 'oh ja kom net uit een BO...' Heb zelf er ook voor gekozen om dat niet te doen. Eigenlijk is het net werk wat mij door deze periode sleept, het geeft mij energie en vooral fijn om mijn zinnen te verzetten. Denk dat het goed is om je gevoel te volgen (ben ik klaar voor een nieuwe baan?) en natuurlijk een baan vinden die goed bij je past.
Een paar stappen vooruit en dan weer enkele achteruit: heel herkenbaar! En heel vermoeiend en keihard werken. Heb soms ook het idee van dit heb ik toch al doorlopen? Maar dan is de situatie toch net weer iets anders, en blijkbaar val ik toch nog in dezelfde valkuilen.
Enne honger: heel veel! Probeer echt voldoende buitenlucht te krijgen en vooral op tijd op bed te gaan, maar soms is het gewoon eten en dan op dit moment vooral chocolade
Fijne gedachte Beel: dat iets zo vaak opnieuw moeten leren, dat we het nooit meer kwijt geraken. Heb nu vooral het gevoel dat ik 'mijn les' maar niet geleerd krijg. Jouw gedachte is toch veel positiever. Oh en hier ook een bijkom hol, ben 'normaal gezien' echt een ordelijk persoon....
Ben je de recepten van het boek 'Eet puur geluk' aan het uitproberen Inge? Ben heel benieuwd naar het resultaat.
Hoi Paddestoel: 10 pagina's dat is een berg. Eerste gesprek bij de psy al gehad? Haha even heerlijk roepen als niemand kijkt, zalig! Ook huppelen of in plassen springen staat hoog op mijn lijstje leuke dingen, die eigenlijk te kinderachtig zijn, maar oh zo leuk om te doen.
Veel liefs voor iedereen en nog een fijn weekend allemaal
Always believe that something wonderful is about to happen.
zondag 6 december 2015 om 14:42
Hoi allemaal,
Ik heb nog niet veel meegeschreven, maar wil toch nog even kwijt dat ik het super knap vind hoe een ieder zich staande weet te houden. Die terugvallen zijn zoooo herkenbaar, vooral op de momenten wanner het goed blijkt te gaan en dan hoppa die eerste vervelende dag is weer aangebroken. Hoe komt je er weer uit!!!
Ik weet dat vele van jullie geen ad slikken, ik zelf wel na paar maanden geworsteld te hebben. Heel herkenbaar ook het niet accepteren, dit zit er bij mij ook nog in diep in zelfs het niet accepteren van de ad terwijl dit mij wel deels geholpen heeft. De angst om niet alleen te zijn is grotendeels verdwenen en slaap nu sinds 2 dagen weer alleen samen me me jongste ( heeft even geduurd
).
Werken zit er ook voor mij even lange tijd niet in. Heb besloten om echt aan mezelf te denken en om te doen wat voor mij goed is. Weet fat het niet voor iedereen mogelijk is. Maar doe het rustig aan.
Inge; wat ik zo bijzonder aan jou vind is ondanks het goed met je gaat je toch iedereen hier blijft steunen en adviseren. Het wordt dus echt beter, ben blij om dit uit jou verhalen te lezen. Heel veel succes met het afbouwen, hoop dat je je goed voelt.
Verder iedereen een die nog zit te worstelen om beetje bij beetje weet op te krabbelen. Probeer positief te blijven, naar mij idee geeft dat meer energie. Doe wat goed voelt en onthou niets moet alles mag.
Liefs
Ik heb nog niet veel meegeschreven, maar wil toch nog even kwijt dat ik het super knap vind hoe een ieder zich staande weet te houden. Die terugvallen zijn zoooo herkenbaar, vooral op de momenten wanner het goed blijkt te gaan en dan hoppa die eerste vervelende dag is weer aangebroken. Hoe komt je er weer uit!!!
Ik weet dat vele van jullie geen ad slikken, ik zelf wel na paar maanden geworsteld te hebben. Heel herkenbaar ook het niet accepteren, dit zit er bij mij ook nog in diep in zelfs het niet accepteren van de ad terwijl dit mij wel deels geholpen heeft. De angst om niet alleen te zijn is grotendeels verdwenen en slaap nu sinds 2 dagen weer alleen samen me me jongste ( heeft even geduurd
). Werken zit er ook voor mij even lange tijd niet in. Heb besloten om echt aan mezelf te denken en om te doen wat voor mij goed is. Weet fat het niet voor iedereen mogelijk is. Maar doe het rustig aan.
Inge; wat ik zo bijzonder aan jou vind is ondanks het goed met je gaat je toch iedereen hier blijft steunen en adviseren. Het wordt dus echt beter, ben blij om dit uit jou verhalen te lezen. Heel veel succes met het afbouwen, hoop dat je je goed voelt.
Verder iedereen een die nog zit te worstelen om beetje bij beetje weet op te krabbelen. Probeer positief te blijven, naar mij idee geeft dat meer energie. Doe wat goed voelt en onthou niets moet alles mag.
Liefs
zondag 6 december 2015 om 18:22
Hallo allemaal,
Ik heb even een vraagje. Heb nog niet echt de diagnose burn-out, want nog maar 1 gesprekje van 10-minuten gehad bij de huisarts, maar ik heb wel veel klachten door oververmoeidheid. Heb een stap terug moeten doen, maar ben bezig met afstuderen en wil dat zo goed mogelijk afronden ondanks dat ik nu hoe dan ook een studievertraging oploop.
Mijn vraag is hoe jullie het slapen en opstaan aanpakken? Doen jullie overdag tukjes of biedt je jezelf structuur en ga je 's avonds gewoon vroeg naar bed en elke ochtend op hetzelfde moment eruit o.i.d.? En hoe motiveer je jezelf om het bed uit te gaan als je je zo belabberd voelt (zeker met depressieve gedachtes?)?
Ik slaap al maanden slecht en dit lijkt erger te worden. Veel nachtmerries, moeilijk in slaap komen en regelmatig wakker. In het begin duurde het ongeveer een uur om in slaap te vallen en dan sliep ik een half uur heel diep, schrok ik wakker en was ik weer klaarwakker. Dat breekt me echt op. Volgens huisarts hadden slaappillen weinig zin, dan verstoor je de boel alleen maar. Heb normaal absoluut geen slaapklachten. Heb nu valeriaan, magnesium en melatonine-pillen geprobeerd, maar niets lijkt te helpen.
Zoals dit weekend, gisteren lag ik om 12 uur in bed, sliep ik om 7 uur pas en moest er om half 11 uit. Dan ben ik echt opgebroken en mezelf door de dag heen gesleurd. Waardoor ik gisterenavond rond 8 uur zó vermoeid was dat ik maar ben gaan slapen, werd ik om 11 uur weer wakker. Klaarwakker tot een uurtje of 4. En om 7 uur ging de wekker weer. En ik kon écht de motivatie niet opbrengen om m'n nest uit te stappen. Terwijl ik daar normaal geen problemen mee heb. Dus toen uiteindelijk tot 12 uur geslapen.
Ik baal ervan, want m'n ritme is helemaal door de war. Ik ben de hele dag door moe, maar het duurt zó lang voor ik in slaap val. En 's ochtends kom ik m'n nest niet uit.
Wie heeft de gouden tip?
Ik heb even een vraagje. Heb nog niet echt de diagnose burn-out, want nog maar 1 gesprekje van 10-minuten gehad bij de huisarts, maar ik heb wel veel klachten door oververmoeidheid. Heb een stap terug moeten doen, maar ben bezig met afstuderen en wil dat zo goed mogelijk afronden ondanks dat ik nu hoe dan ook een studievertraging oploop.
Mijn vraag is hoe jullie het slapen en opstaan aanpakken? Doen jullie overdag tukjes of biedt je jezelf structuur en ga je 's avonds gewoon vroeg naar bed en elke ochtend op hetzelfde moment eruit o.i.d.? En hoe motiveer je jezelf om het bed uit te gaan als je je zo belabberd voelt (zeker met depressieve gedachtes?)?
Ik slaap al maanden slecht en dit lijkt erger te worden. Veel nachtmerries, moeilijk in slaap komen en regelmatig wakker. In het begin duurde het ongeveer een uur om in slaap te vallen en dan sliep ik een half uur heel diep, schrok ik wakker en was ik weer klaarwakker. Dat breekt me echt op. Volgens huisarts hadden slaappillen weinig zin, dan verstoor je de boel alleen maar. Heb normaal absoluut geen slaapklachten. Heb nu valeriaan, magnesium en melatonine-pillen geprobeerd, maar niets lijkt te helpen.
Zoals dit weekend, gisteren lag ik om 12 uur in bed, sliep ik om 7 uur pas en moest er om half 11 uit. Dan ben ik echt opgebroken en mezelf door de dag heen gesleurd. Waardoor ik gisterenavond rond 8 uur zó vermoeid was dat ik maar ben gaan slapen, werd ik om 11 uur weer wakker. Klaarwakker tot een uurtje of 4. En om 7 uur ging de wekker weer. En ik kon écht de motivatie niet opbrengen om m'n nest uit te stappen. Terwijl ik daar normaal geen problemen mee heb. Dus toen uiteindelijk tot 12 uur geslapen.
Ik baal ervan, want m'n ritme is helemaal door de war. Ik ben de hele dag door moe, maar het duurt zó lang voor ik in slaap val. En 's ochtends kom ik m'n nest niet uit.
Wie heeft de gouden tip?
zondag 6 december 2015 om 19:29
He kwejeebo. Welkom! Slaap problemen zijn mij niet bepaald vreemd. Wat mij geholpen heeft is structuur in mijn dag. Op hetzelfde moment gaan slapen en opstaan en ook eventueel middagdutje niet lang en op hetzelfde moment. Heb zelf veel gehad aan een slaap ritueel bestaande uit rustgevende thee, warme douche met lavendeldouchegel, paar druppels lavendelolie op mijn kussen en een ontspanningsoefening. Tijdens mijn aller moeilijkste periode kreeg ik trazolan van de huisarts, dat is een antidepressiva waar je slaperig van wordt. Tevens dacht ik na over het leukste moment van de dag, schreef op papiertje en deed in mijn gelukkige momenten doosje. Dit dwong mij positief te denken. Weet niet of de gouden tip erbij zit. Denk dat het vooral belangrijk is om jezelf op de eerste plek te zetten. Veel liefs. X
Always believe that something wonderful is about to happen.
maandag 7 december 2015 om 10:40
Hoi Kweejebo,
Wat vienna schrijft is naar mijn idee de beste manier. Je hebt ritme en regelmaat nodig. Probeer toch elke ochtend het liefs op dezelfde tijd uit bed te gaan en te douchen. Ontbijt en een kopje thee of koffie is ook belangrijk. Ik ben overdag ook onwijs moe, maar slaap niet, zodat ik in de avond beter slaap. Probeer ook om In de avond rond dezelfde tijd naar bed te gaan, zodat je structuur krijgt. Makkelijker gezegd dan gedaan misschien, maar gun het jezelf.
Liefs
Wat vienna schrijft is naar mijn idee de beste manier. Je hebt ritme en regelmaat nodig. Probeer toch elke ochtend het liefs op dezelfde tijd uit bed te gaan en te douchen. Ontbijt en een kopje thee of koffie is ook belangrijk. Ik ben overdag ook onwijs moe, maar slaap niet, zodat ik in de avond beter slaap. Probeer ook om In de avond rond dezelfde tijd naar bed te gaan, zodat je structuur krijgt. Makkelijker gezegd dan gedaan misschien, maar gun het jezelf.
Liefs
maandag 7 december 2015 om 17:42
Hoi iedereen,
Fijn dat we zoveel herkenning bij elkaar kunnen vinden!
Ik herken zeker het stuk wat jullie ook benoemen, als er prive weer zorgen/problemen bij komen. Eigenlijk zouden onze levens de komende tijd zonder bijkomende stress moeten zijn, maar zo werkt het helaas niet.
Ik nu zorgen om mijn moeders gezondheid. Merk dat ik hier dan zover over kan piekeren dat ik allerlei rampscenario's in mijn hoofd krijg! Ben dan ook erg goed in de toekomst voorspellen (alleen niet zo positief) misschien moet ik hier mijn werk van maken...
Terwijl ik weet dat dit ook komt omdat mijn hersenen niet goed functioneren en ik niet nuchter na kan denken......blijft lastig!
Woensdag eens met mijn nieuwe psychologe bespreken of zij hier eventueel een tip voor heeft.
Vienna moest echt lachen om jouw slaaprituelen, komt zo overeen met die van mij. Ook douchen met lavendel douchespul, schrijven in mijn dagboek en hierin eindigen met 3 positieve dingen van de dag, lezen, lavendelspray op mijn kussen en een korte bodyscan en niet te vergeten de slaapthee van te voren
Linaatje, fijn om weer iets van je te lezen en dat het wat beter gaat!
Kweejeboo, een ritme is zeker belangrijk. Ik ga 's middags altijd rusten ook op advies van mijn nieuwe psycholoog die het adviseert. Moet wel zeggen dat ik bijna elke nacht goed slaap dus het remt mijn nachtslaap niet.
Beel/Stokstaartje een voor jullie!
Nou ik woensdag mijn intake gehad bij de psychologe, wat een verademing! Ging daar weg en dacht echt, van jou kan ik nog veel leren.
Ze is naast psychologe ook Chronische Stress Release Coach.
Ze heeft mij een filmpje gemaild waarin wordt uitgelegd waarom een burn out zo lang duurt, ik ga het proberen te plaatsen hier...
https://www.csrcentrum.nl ... om-duurt-burn-out-zo-lang
Ik wist wel een aantal dingen, maar toch ook een eye opener. Ook gaf ze een dat zij denkt dat ik geen angststoornis heb (zo ben ik wel doorverwezen namelijk, anders worden ook de consulten niet vergoed door de verzekeraar) maar een lichte burnout met als secundaire klacht angst. En dat omdat ik al een keer een burn out/ PTSS heb gehad mij dit angstiger maakt.
Merk dat dit wel anders voelt moet ik zeggen!
Heb vandaag allerlei vragen voor een persoonlijkheid test moeten invullen en terug gestuurd.
Met andere woorden het wordt zoveel concreter en duidelijker aangepakt dan bij mijn vorige psychologe waar ik nog jaren bij had kunnen lopen denk ik.
Er is trouwens nu een documentaire gemaakt door Sunny Bergman over depressie en burn out. Afgelopen donderdag de eerste aflevering dus was ze in Ghana om over dit onderwerp te praten, deze week gaat ze naar Taiwan erg interessant!
Groetjes
Fijn dat we zoveel herkenning bij elkaar kunnen vinden!
Ik herken zeker het stuk wat jullie ook benoemen, als er prive weer zorgen/problemen bij komen. Eigenlijk zouden onze levens de komende tijd zonder bijkomende stress moeten zijn, maar zo werkt het helaas niet.
Ik nu zorgen om mijn moeders gezondheid. Merk dat ik hier dan zover over kan piekeren dat ik allerlei rampscenario's in mijn hoofd krijg! Ben dan ook erg goed in de toekomst voorspellen (alleen niet zo positief) misschien moet ik hier mijn werk van maken...
Terwijl ik weet dat dit ook komt omdat mijn hersenen niet goed functioneren en ik niet nuchter na kan denken......blijft lastig!
Woensdag eens met mijn nieuwe psychologe bespreken of zij hier eventueel een tip voor heeft.
Vienna moest echt lachen om jouw slaaprituelen, komt zo overeen met die van mij. Ook douchen met lavendel douchespul, schrijven in mijn dagboek en hierin eindigen met 3 positieve dingen van de dag, lezen, lavendelspray op mijn kussen en een korte bodyscan en niet te vergeten de slaapthee van te voren
Linaatje, fijn om weer iets van je te lezen en dat het wat beter gaat!
Kweejeboo, een ritme is zeker belangrijk. Ik ga 's middags altijd rusten ook op advies van mijn nieuwe psycholoog die het adviseert. Moet wel zeggen dat ik bijna elke nacht goed slaap dus het remt mijn nachtslaap niet.
Beel/Stokstaartje een voor jullie!
Nou ik woensdag mijn intake gehad bij de psychologe, wat een verademing! Ging daar weg en dacht echt, van jou kan ik nog veel leren.
Ze is naast psychologe ook Chronische Stress Release Coach.
Ze heeft mij een filmpje gemaild waarin wordt uitgelegd waarom een burn out zo lang duurt, ik ga het proberen te plaatsen hier...
https://www.csrcentrum.nl ... om-duurt-burn-out-zo-lang
Ik wist wel een aantal dingen, maar toch ook een eye opener. Ook gaf ze een dat zij denkt dat ik geen angststoornis heb (zo ben ik wel doorverwezen namelijk, anders worden ook de consulten niet vergoed door de verzekeraar) maar een lichte burnout met als secundaire klacht angst. En dat omdat ik al een keer een burn out/ PTSS heb gehad mij dit angstiger maakt.
Merk dat dit wel anders voelt moet ik zeggen!
Heb vandaag allerlei vragen voor een persoonlijkheid test moeten invullen en terug gestuurd.
Met andere woorden het wordt zoveel concreter en duidelijker aangepakt dan bij mijn vorige psychologe waar ik nog jaren bij had kunnen lopen denk ik.
Er is trouwens nu een documentaire gemaakt door Sunny Bergman over depressie en burn out. Afgelopen donderdag de eerste aflevering dus was ze in Ghana om over dit onderwerp te praten, deze week gaat ze naar Taiwan erg interessant!
Groetjes
maandag 7 december 2015 om 19:29
Wat een herkenbaar verhaal Inge. Ik ben 37 zit nu bijna al 2 jaar in ziektewet maar echt een jaar pas dat ik niet meer werk want ik ben een jaar aan het vechten geweest want wilde door blijven werken en leven. Nu ben ik ook in therapie en moet ik gaan werken aan mijn eigenwaarde en leren te voelen en te zijn. Ik heb vanaf mijn 18de anti-depressiva geslikt en tijdens mijn burn-out samen met psycholoog besloten te stoppen. Nou dat had ik nooit moeten doen want heb het gewoon nodig omdat depressiviteit in mijn familie zit en ik daar reuze gevoelig voor ben. Dus ik ben gelukkig weer begonnen maar ben er nog lang niet want er is zo veel wat nu naar boven komt en de burn-out komt echt niet door mijn werk want totaal geen werkdruk maar meer omdat ik geen rem had en tot in het extreme alles deed om maar door te kunnen gaan.
Mijn werkgever heeft helaas te weinig gedaan en heb alles zelf moeten doen dus nu is het zo dat het UWV de werkgever een sanctie oplegt en mij moet doorbetalen voor een jaar. Geen idee wat me het komende jaar allemaal te wachten staat maar heb wel zin om 2015 af te sluiten. Ik heb net als jij een superlieve vriend die er voor me is en zo flexibel is want we hebben tot nu toe al zo veel dingen af moeten zeggen omdat ik het niet ging trekken.
Ik ga deze berichtjes allemaal goed doorlezen want fijn als er iets herkenbaars te vinden is als je het zelf ook niet meer weet.
Groetjes
Mijn werkgever heeft helaas te weinig gedaan en heb alles zelf moeten doen dus nu is het zo dat het UWV de werkgever een sanctie oplegt en mij moet doorbetalen voor een jaar. Geen idee wat me het komende jaar allemaal te wachten staat maar heb wel zin om 2015 af te sluiten. Ik heb net als jij een superlieve vriend die er voor me is en zo flexibel is want we hebben tot nu toe al zo veel dingen af moeten zeggen omdat ik het niet ging trekken.
Ik ga deze berichtjes allemaal goed doorlezen want fijn als er iets herkenbaars te vinden is als je het zelf ook niet meer weet.
Groetjes
maandag 7 december 2015 om 19:30
Hoi paddestoel,
Fijn dat je nu een goede psycholoog hebt. Tegenwoordig verdomd lastig een klik te hebben. Denk dat angst gewoon bij een burn out hoort. Bij de een wat erger als bij de ander.
Hoe lang ben jij eigenlijk al bezig.?
Bij mij gaat het beter, maar ben er voor me gevoel nog lang niet. Alleen je wilt zo graag he
Fijn dat je nu een goede psycholoog hebt. Tegenwoordig verdomd lastig een klik te hebben. Denk dat angst gewoon bij een burn out hoort. Bij de een wat erger als bij de ander.
Hoe lang ben jij eigenlijk al bezig.?
Bij mij gaat het beter, maar ben er voor me gevoel nog lang niet. Alleen je wilt zo graag he
maandag 7 december 2015 om 23:14
Interessante webinar ,paddestoel! Mooi in grote lijnen weergegeven, tis nog redelijk zwart/wit vind ik, maar wel duidelijk!
Iemand vroeg hierboven qua rusten overdag, ik zou zeggen, zeker doen!! Als je lijf erom vraagt, dan is daar niks mis mee (niet verstandig om begin Vd avond evt te doen, als je anders snachts niet slaapt..) maar overdag niks mis mee! Je lijf moet herstellen, dat gebeurt oa met slaap! Maar niet blijven slapen vanuit dufheid/niks doen.. Rustig jezelf activeren met wandelen, fietsen, lichte hobby's is met zo belangrijk! Die webinar is daar trouwens mooi duidelijk in:-) dus vooral die bekijken
Met mij gaat t echt steeds beter, maar doe nog steeds weleens even na m'n werkdag of zelfs in t weekend als ik de behoefte voel, lekker m'n ogen dicht. Soms alleen om wat te soezen en naar geluiden te luisteren ipv ook zicht-prikkels erbij te hebben (kan al opladend werken op die manier), en soms val ik gewoon eventjes in slaap...
Soms doe ik het zelfs rven bewust, als ik t wat drukker heb gehad, en zoals dit weekend nog Sint-viering heb smiddags, even bewust nog half uurtje m'n ogen dicht om me energieker te voelen bij de happening:-)!
Wordt vast steeds minder nodig, maar al blijft t je hele leven nodig... In Amerika doen werknemers zelfs powernaps van 20min op t werk in speciale ruimtes om daarna weer energieker en geconcentreerder aan t werk te kunnen!
Als je naar je eigen lichaam luistert (en daarbij heeft haptotherapie mij het meest geholpen om dat te leren), voel je wat je nodig hebt op welk moment, en welke manier voor jou beste helpt:-)
Iemand vroeg hierboven qua rusten overdag, ik zou zeggen, zeker doen!! Als je lijf erom vraagt, dan is daar niks mis mee (niet verstandig om begin Vd avond evt te doen, als je anders snachts niet slaapt..) maar overdag niks mis mee! Je lijf moet herstellen, dat gebeurt oa met slaap! Maar niet blijven slapen vanuit dufheid/niks doen.. Rustig jezelf activeren met wandelen, fietsen, lichte hobby's is met zo belangrijk! Die webinar is daar trouwens mooi duidelijk in:-) dus vooral die bekijken
Met mij gaat t echt steeds beter, maar doe nog steeds weleens even na m'n werkdag of zelfs in t weekend als ik de behoefte voel, lekker m'n ogen dicht. Soms alleen om wat te soezen en naar geluiden te luisteren ipv ook zicht-prikkels erbij te hebben (kan al opladend werken op die manier), en soms val ik gewoon eventjes in slaap...
Soms doe ik het zelfs rven bewust, als ik t wat drukker heb gehad, en zoals dit weekend nog Sint-viering heb smiddags, even bewust nog half uurtje m'n ogen dicht om me energieker te voelen bij de happening:-)!
Wordt vast steeds minder nodig, maar al blijft t je hele leven nodig... In Amerika doen werknemers zelfs powernaps van 20min op t werk in speciale ruimtes om daarna weer energieker en geconcentreerder aan t werk te kunnen!
Als je naar je eigen lichaam luistert (en daarbij heeft haptotherapie mij het meest geholpen om dat te leren), voel je wat je nodig hebt op welk moment, en welke manier voor jou beste helpt:-)
dinsdag 8 december 2015 om 07:42
Wat fijn dat we elkaar hier kunnen helpen!
Hoelang slapen jullie 's middags? Ik heb toch al zo'n 20 minuten nodig om in slaap te komen. Meesta zet ik een wekker van 30 minuten, maar dan word ik net wakker als ik net goed slaap! Ben hier nog mee aan het puzzelen. Heb helaas ook niet elke dag de mogelijkheid om een dutje te doen, dus vraag me sowieso af of het verstandig is.
Ik moet mezelf helemaal herontdekken.
Ik heb mijn oren verstopt zitten, maar vind dat plots heerlijk, scheelt een hoop prikkels.
Hoelang slapen jullie 's middags? Ik heb toch al zo'n 20 minuten nodig om in slaap te komen. Meesta zet ik een wekker van 30 minuten, maar dan word ik net wakker als ik net goed slaap! Ben hier nog mee aan het puzzelen. Heb helaas ook niet elke dag de mogelijkheid om een dutje te doen, dus vraag me sowieso af of het verstandig is.
Ik moet mezelf helemaal herontdekken.
Ik heb mijn oren verstopt zitten, maar vind dat plots heerlijk, scheelt een hoop prikkels.
dinsdag 8 december 2015 om 09:20
Anoniem: denk dat je moet doen wat voor jou goed voelt. De een heeft meer rust/ slaap nodig als de ander. Wat ik wel heb gehoord is dat je eigenlijk overdag niet meer dan 20 min moet slapen, omdat je dan echt in je diepe slaap terecht komt. Die verstopte oren dan ken ik haha.
Inge fijn dat het goed gaat met je. Denk dat vele blij zijn als ze de woorden goed voelen kunnen uitspreken
Wat ik m afvraag is of er meer zijn die last hebben van rug en nekklachten door de spanningen?
Inge fijn dat het goed gaat met je. Denk dat vele blij zijn als ze de woorden goed voelen kunnen uitspreken
Wat ik m afvraag is of er meer zijn die last hebben van rug en nekklachten door de spanningen?
