Thuis
alle pijlers
Hekel aan feestjes...
zondag 13 september 2015 om 13:05
Ik heb -persoonlijk- een beetje een hekel aan sommige, niet alle, feestjes.
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
maandag 9 november 2015 om 19:09
quote:ikbenik schreef op 09 november 2015 @ 18:19:
Dat is wel iets om eens over na te denken ja. De verjaardag zelf ontlopen, maar de dag ervoor/erna iets plannen waar je minder tegenop ziet. Dus niet meer op bezoek met de kamer stampvol mensen die je eigenlijk niet kent (of wil leren kennen), maar je jarige moeder (en vooruit, vader mag ook mee ) uitnodigen om de avond ervóór gezellig te komen eten.
Dat vind ik eigenlijk wel een goeie!
(Er vanuitgaand dat dan niet vervolgens IEDEREEN apart af wil spreken, anders is 'jarige mama' een half jaar lang elk weekend haar verjaardag aan het vieren met een ander persoon )Ik zou het echt eens proberen als je zo'n hekel aan die feestjes hebt. Ikzelf vraag me op dergelijke gelegenheden (ga er zelden heen) altijd af wat ik er in hemelsnaam doe. De meeste mensen om me heen weten ook wel dat ze mij niet blij maken met kringverjaardagen en andere verplichte feestelijkheden. Je kunt bijvoorbeeld je moeder uitnodigen voor een uitgebreid diner met daarna koffie met taart en bordspelletjes of een wandeling. Heb je veel meer quality time met elkaar én heeft je moeder ook iets leuks te vertellen tijdens haar feestje op de dag zelf. Zou echt een hit kunnen zijn!
Dat is wel iets om eens over na te denken ja. De verjaardag zelf ontlopen, maar de dag ervoor/erna iets plannen waar je minder tegenop ziet. Dus niet meer op bezoek met de kamer stampvol mensen die je eigenlijk niet kent (of wil leren kennen), maar je jarige moeder (en vooruit, vader mag ook mee ) uitnodigen om de avond ervóór gezellig te komen eten.
Dat vind ik eigenlijk wel een goeie!
(Er vanuitgaand dat dan niet vervolgens IEDEREEN apart af wil spreken, anders is 'jarige mama' een half jaar lang elk weekend haar verjaardag aan het vieren met een ander persoon )Ik zou het echt eens proberen als je zo'n hekel aan die feestjes hebt. Ikzelf vraag me op dergelijke gelegenheden (ga er zelden heen) altijd af wat ik er in hemelsnaam doe. De meeste mensen om me heen weten ook wel dat ze mij niet blij maken met kringverjaardagen en andere verplichte feestelijkheden. Je kunt bijvoorbeeld je moeder uitnodigen voor een uitgebreid diner met daarna koffie met taart en bordspelletjes of een wandeling. Heb je veel meer quality time met elkaar én heeft je moeder ook iets leuks te vertellen tijdens haar feestje op de dag zelf. Zou echt een hit kunnen zijn!
maandag 9 november 2015 om 19:12
maandag 9 november 2015 om 19:15
quote:Haley schreef op 09 november 2015 @ 18:38:
Een topic naar m'n hart!
Verjaardagen heb ik jaren geleden al afgeschaft. De enige waar ik heen ga, zijn van mijn schoonfamilie maar dat is 6x per jaar dus nog wel te doen. In mijn eigen familie en vriendenkring sla ik alles over. Degene voor wie ik kom (de jarige...) heeft toch geen tijd want die is alleen maar aan het inschenken, taart regelen etc. En wat de buurvrouw te vertellen heeft (waar je dan onvermijdelijk naast komt te zitten) interesseert me niet.
Maar dan. Feestjes. Mijn vriend is er gek op. Die kan echt 's avonds binnenkomen, wapperend met een uitnodiging in zijn hand: "We hebben binnenkort weer feest!". Toen ik hem ontmoette, heb ik echt mijn best gedaan. Bruiloften, babyborrels, 10 jaar getrouwd, 25 jaar getrouwd, allebei 40 geworden, allebei 50 geworden. Maar ik vind het gewoon niet leuk! Ik ken die mensen nauwelijks en op zo'n feest praten zij liever met elkaar dan met mij (wat ik snap! want iedereen is druk en dan is het leuk om op een feest even bij te praten met je vriendenkring). Ook is het altijd te warm, te druk, de muziek staat zo hard dat m'n oren gaan fluiten en er zijn nooit stoelen (ik hou 4 à 5 uur staan gewoon niet vol).
Dus tegenwoordig gaat vriend alleen. En ik blijf lekker thuis. Hij vindt het wel jammer, dat weet ik. Maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Ik vind feestjes gewoon niet leuk. Met een vriend of vriendin naar de kroeg? Superleuk. Met een ander stel of klein groepje uit eten? Ik ga meteen mee. Een FEEST? Nope.
PS niemand begrijpt het trouwens. Hebben jullie dat ook? Een feest is voor de meeste mensen toch echt iets om naar uit te kijken en om van te genieten. Je wordt echt raar aangekeken als je zegt niet van feestjes te houden.Ik begrijp je wel. Feestjes ga ik heel selectief naar toe. Ik ga zelden naar verjaardagen, ook niet die broers/zussen/ouders. Mijn eigen verjaardag vier ik met een leuke activiteit met m'n partner, bijvoorbeeld een dagje fietsen/wandelen, naar een museum, uiteten, thuis uitgebreid koken en films kijken, etcetera. Ik kan prima praatjes aanknopen met anderen/vreemde mensen en ben ook wel geïnteresseerd in die andere mensen (ook al zou het de buurvrouw zijn), maar het kost me als introvert gewoon veel te veel energie. Ik hou van diepgaande gesprekken en daar is niet altijd gelegenheid voor op feestjes. Mijn partner vindt feestjes veel leuker dan ik, dus geregeld gaat hij alleen, vooral al ze 's avonds pas om 22u ofzo beginnen. Gek genoeg vind ik bruiloften meestal wel leuk.
Een topic naar m'n hart!
Verjaardagen heb ik jaren geleden al afgeschaft. De enige waar ik heen ga, zijn van mijn schoonfamilie maar dat is 6x per jaar dus nog wel te doen. In mijn eigen familie en vriendenkring sla ik alles over. Degene voor wie ik kom (de jarige...) heeft toch geen tijd want die is alleen maar aan het inschenken, taart regelen etc. En wat de buurvrouw te vertellen heeft (waar je dan onvermijdelijk naast komt te zitten) interesseert me niet.
Maar dan. Feestjes. Mijn vriend is er gek op. Die kan echt 's avonds binnenkomen, wapperend met een uitnodiging in zijn hand: "We hebben binnenkort weer feest!". Toen ik hem ontmoette, heb ik echt mijn best gedaan. Bruiloften, babyborrels, 10 jaar getrouwd, 25 jaar getrouwd, allebei 40 geworden, allebei 50 geworden. Maar ik vind het gewoon niet leuk! Ik ken die mensen nauwelijks en op zo'n feest praten zij liever met elkaar dan met mij (wat ik snap! want iedereen is druk en dan is het leuk om op een feest even bij te praten met je vriendenkring). Ook is het altijd te warm, te druk, de muziek staat zo hard dat m'n oren gaan fluiten en er zijn nooit stoelen (ik hou 4 à 5 uur staan gewoon niet vol).
Dus tegenwoordig gaat vriend alleen. En ik blijf lekker thuis. Hij vindt het wel jammer, dat weet ik. Maar ik kan het gewoon niet meer opbrengen. Ik vind feestjes gewoon niet leuk. Met een vriend of vriendin naar de kroeg? Superleuk. Met een ander stel of klein groepje uit eten? Ik ga meteen mee. Een FEEST? Nope.
PS niemand begrijpt het trouwens. Hebben jullie dat ook? Een feest is voor de meeste mensen toch echt iets om naar uit te kijken en om van te genieten. Je wordt echt raar aangekeken als je zegt niet van feestjes te houden.Ik begrijp je wel. Feestjes ga ik heel selectief naar toe. Ik ga zelden naar verjaardagen, ook niet die broers/zussen/ouders. Mijn eigen verjaardag vier ik met een leuke activiteit met m'n partner, bijvoorbeeld een dagje fietsen/wandelen, naar een museum, uiteten, thuis uitgebreid koken en films kijken, etcetera. Ik kan prima praatjes aanknopen met anderen/vreemde mensen en ben ook wel geïnteresseerd in die andere mensen (ook al zou het de buurvrouw zijn), maar het kost me als introvert gewoon veel te veel energie. Ik hou van diepgaande gesprekken en daar is niet altijd gelegenheid voor op feestjes. Mijn partner vindt feestjes veel leuker dan ik, dus geregeld gaat hij alleen, vooral al ze 's avonds pas om 22u ofzo beginnen. Gek genoeg vind ik bruiloften meestal wel leuk.
maandag 9 november 2015 om 19:17
quote:Monatala schreef op 09 november 2015 @ 19:12:
Wat doen jullie eigenlijk met kinderverjaardagen van vrienden? Gaan jullie dan braaf en doen jullie cadeautje, koffie etc? Of hebben jullie het na tien kinderen wel gezien en slaan jullie ze over?Ik bedank altijd voor de uitnodiging en ga nooit, zelfs niet naar kinderverjaardagen in de familie (nichtjes en neefjes). Cadeautjes heb ik ook weinig mee, de meeste mensen (inclusief ikzelf) hebben al veel dingen. Alleen als ik toevallig iets in m'n hoofd heb dat ik vind passen bij de desbetreffende persoon koop ik het. Ik moet zeggen dat ik ook niks met kinderen heb (helaas, want het was makkelijker geweest als ik kinderen wel leuk vond).
Wat doen jullie eigenlijk met kinderverjaardagen van vrienden? Gaan jullie dan braaf en doen jullie cadeautje, koffie etc? Of hebben jullie het na tien kinderen wel gezien en slaan jullie ze over?Ik bedank altijd voor de uitnodiging en ga nooit, zelfs niet naar kinderverjaardagen in de familie (nichtjes en neefjes). Cadeautjes heb ik ook weinig mee, de meeste mensen (inclusief ikzelf) hebben al veel dingen. Alleen als ik toevallig iets in m'n hoofd heb dat ik vind passen bij de desbetreffende persoon koop ik het. Ik moet zeggen dat ik ook niks met kinderen heb (helaas, want het was makkelijker geweest als ik kinderen wel leuk vond).
maandag 9 november 2015 om 19:19
quote:Monatala schreef op 09 november 2015 @ 19:12:
Wat doen jullie eigenlijk met kinderverjaardagen van vrienden? Gaan jullie dan braaf en doen jullie cadeautje, koffie etc? Of hebben jullie het na tien kinderen wel gezien en slaan jullie ze over?Heb ik nooit aan gedaan. Gelukkig ook nooit veel mensen met (kleine) kinderen in mijn vriendenkring gehad. En meestal verwaterden vriendschappen juist doordat men kinderen nam, dus een extra reden om niet aan die onzinnige poppenkast mee te doen. Kinderverjaardagen zijn voor de opa's/oma's en voor leeftijdgenootjes van de kinderen.
Wat doen jullie eigenlijk met kinderverjaardagen van vrienden? Gaan jullie dan braaf en doen jullie cadeautje, koffie etc? Of hebben jullie het na tien kinderen wel gezien en slaan jullie ze over?Heb ik nooit aan gedaan. Gelukkig ook nooit veel mensen met (kleine) kinderen in mijn vriendenkring gehad. En meestal verwaterden vriendschappen juist doordat men kinderen nam, dus een extra reden om niet aan die onzinnige poppenkast mee te doen. Kinderverjaardagen zijn voor de opa's/oma's en voor leeftijdgenootjes van de kinderen.
Shoot first, ask questions later!
maandag 9 november 2015 om 19:26
Het lijkt mij persoonlijk ook niets om al mijn vrienden uit te nodigen voor de verjaardag van mijn (nog niet bestaande) kind. Als hij/zij tien ofzo is wil ie dat toch ook straks niet meer? Toch heb ik het idee dat mensen nog beledigder zijn als je niet op de verjaardag van hun wondertje komt dan als je hun eigen verjaardag overslaat, en ik weet niet zo goed hoe ik daar mee om moet gaan. Drie uur tussen andermans krijsende kinders zitten vind ik dan weer niets.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat
maandag 9 november 2015 om 19:28
Ik doe niet aan verjaardagen, niet die van mezelf en niet die van anderen. Uitzonderingen daar gelaten, mijn neefje, mijn nichtje en het zoontje van mijn beste vriendin. De rest van de verjaardagen ga ik alleen hem als ik er zelf echt zin in heb. Mijn vrienden weten dat, sommige mopperen erover anderen balen ervan. Jammer dan, het is mijn tijd, mijn geld (voor het cadeautje) en mijn humeur, dat aanzienlijk minder wordt als ik naar een verplichte verjaardag moet.
maandag 9 november 2015 om 19:31
quote:Monatala schreef op 09 november 2015 @ 19:26:
Het lijkt mij persoonlijk ook niets om al mijn vrienden uit te nodigen voor de verjaardag van mijn (nog niet bestaande) kind. Als hij/zij tien ofzo is wil ie dat toch ook straks niet meer? Toch heb ik het idee dat mensen nog beledigder zijn als je niet op de verjaardag van hun wondertje komt dan als je hun eigen verjaardag overslaat, en ik weet niet zo goed hoe ik daar mee om moet gaan. Drie uur tussen andermans krijsende kinders zitten vind ik dan weer niets.Heel simpel: accepteren/respecteren zij jouw besluit om niet op kinderfeestjes te komen niet, dan zijn ze je vriendschap niet waardig.
Het lijkt mij persoonlijk ook niets om al mijn vrienden uit te nodigen voor de verjaardag van mijn (nog niet bestaande) kind. Als hij/zij tien ofzo is wil ie dat toch ook straks niet meer? Toch heb ik het idee dat mensen nog beledigder zijn als je niet op de verjaardag van hun wondertje komt dan als je hun eigen verjaardag overslaat, en ik weet niet zo goed hoe ik daar mee om moet gaan. Drie uur tussen andermans krijsende kinders zitten vind ik dan weer niets.Heel simpel: accepteren/respecteren zij jouw besluit om niet op kinderfeestjes te komen niet, dan zijn ze je vriendschap niet waardig.
Shoot first, ask questions later!
maandag 9 november 2015 om 19:36
quote:feder schreef op 09 november 2015 @ 19:28:
Ik doe niet aan verjaardagen, niet die van mezelf en niet die van anderen. Uitzonderingen daar gelaten, mijn neefje, mijn nichtje en het zoontje van mijn beste vriendin. De rest van de verjaardagen ga ik alleen hem als ik er zelf echt zin in heb. Mijn vrienden weten dat, sommige mopperen erover anderen balen ervan. Jammer dan, het is mijn tijd, mijn geld (voor het cadeautje) en mijn humeur, dat aanzienlijk minder wordt als ik naar een verplichte verjaardag moet.Ik ga ook alleen als ik zin heb, anders niet. In de praktijk betekent dit dat ik ga naar feestjes/verjaardagen v zeer goede vrienden, maar verder niet.
Ik doe niet aan verjaardagen, niet die van mezelf en niet die van anderen. Uitzonderingen daar gelaten, mijn neefje, mijn nichtje en het zoontje van mijn beste vriendin. De rest van de verjaardagen ga ik alleen hem als ik er zelf echt zin in heb. Mijn vrienden weten dat, sommige mopperen erover anderen balen ervan. Jammer dan, het is mijn tijd, mijn geld (voor het cadeautje) en mijn humeur, dat aanzienlijk minder wordt als ik naar een verplichte verjaardag moet.Ik ga ook alleen als ik zin heb, anders niet. In de praktijk betekent dit dat ik ga naar feestjes/verjaardagen v zeer goede vrienden, maar verder niet.
maandag 9 november 2015 om 22:39
quote:redbuIIetje schreef op 09 november 2015 @ 19:38:
Ik geef zelf ook geen feestjes, dus geen scheve ogen dat zij wel moeten opdraven voor mij en ik niet voor hen.
Wauw. Echt helemaal GEEN ..?
Wist niet eens dat het KON.
Nouja, ik bedoel, de eigen verjaardag en die van partner zijn al wel afgeschaft, maar onder het verjaardag vieren voor de kinderen komen we niet uit. En tja. Die vieren het 1x voor de familie, en 1x voor klasgenootjes. Ben blij dat ze niet (meer) op de opvang, judo, scouting, voetbal, street dance, tennis, etc zitten, want daar moest dan ook nog allemaal traktatie voor gekocht worden .
Ik geef zelf ook geen feestjes, dus geen scheve ogen dat zij wel moeten opdraven voor mij en ik niet voor hen.
Wauw. Echt helemaal GEEN ..?
Wist niet eens dat het KON.
Nouja, ik bedoel, de eigen verjaardag en die van partner zijn al wel afgeschaft, maar onder het verjaardag vieren voor de kinderen komen we niet uit. En tja. Die vieren het 1x voor de familie, en 1x voor klasgenootjes. Ben blij dat ze niet (meer) op de opvang, judo, scouting, voetbal, street dance, tennis, etc zitten, want daar moest dan ook nog allemaal traktatie voor gekocht worden .
dinsdag 10 november 2015 om 00:00
quote:ikbenik schreef op 09 november 2015 @ 22:42:
@feder en Nomad:
Klinkt geweldig; alleen gaan als je ZIN hebt. Maar krijg je dan geen 'scheve gezichten', als je bij kind-van-broer wel gaat, en bij kind-van-zus niet..? Of het ene jaar wel en het andere jaar niet?
Tja, misschien wel en dan? Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Naar mijn mening ben jij geen verantwoording verschuldigd aan je familie (buiten je gezin om) over de manier waarop jij je leven invult.
Probeer eens wat meer bezig te zijn met wat goed voor jou voelt, in plaats van continu aan andermans verwachtingen te voldoen.
@feder en Nomad:
Klinkt geweldig; alleen gaan als je ZIN hebt. Maar krijg je dan geen 'scheve gezichten', als je bij kind-van-broer wel gaat, en bij kind-van-zus niet..? Of het ene jaar wel en het andere jaar niet?
Tja, misschien wel en dan? Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Naar mijn mening ben jij geen verantwoording verschuldigd aan je familie (buiten je gezin om) over de manier waarop jij je leven invult.
Probeer eens wat meer bezig te zijn met wat goed voor jou voelt, in plaats van continu aan andermans verwachtingen te voldoen.
dinsdag 10 november 2015 om 07:14
Ik ben ook wel voor -tot een bepaalde hoogte- een beetje gezond egoïsme, maar wil ook kunnen uitleggen waarom ik wel altijd bij 'Bente' op haar feestje kom en niet bij 'Jasper'. Ik ga (ging) er altijd vanuit dat je hierin eerlijk één lijn moet trekken. Niemand vóór of achterstellen, gelijk behandelen.
dinsdag 10 november 2015 om 08:59
quote:ikbenik schreef op 09 november 2015 @ 22:39:
[...]
Wauw. Echt helemaal GEEN ..?
Wist niet eens dat het KON.
Nouja, ik bedoel, de eigen verjaardag en die van partner zijn al wel afgeschaft, maar onder het verjaardag vieren voor de kinderen komen we niet uit. En tja. Die vieren het 1x voor de familie, en 1x voor klasgenootjes. Ben blij dat ze niet (meer) op de opvang, judo, scouting, voetbal, street dance, tennis, etc zitten, want daar moest dan ook nog allemaal traktatie voor gekocht worden .Ik heb geen kinderen of partner. Ook als ik 'n kind had gehad had ik daar geen volwassen vrienden voor op laten draven. Vind dat compleet onnodig. Dat was in mijn kindertijd ook niet: alleen opa's/oma's en op 'n andere dag een feestje met kinderen. En natuurlijk uit eten gaan met m'n ouders en dat doen we nu nog steeds op onze verjaardagen.
[...]
Wauw. Echt helemaal GEEN ..?
Wist niet eens dat het KON.
Nouja, ik bedoel, de eigen verjaardag en die van partner zijn al wel afgeschaft, maar onder het verjaardag vieren voor de kinderen komen we niet uit. En tja. Die vieren het 1x voor de familie, en 1x voor klasgenootjes. Ben blij dat ze niet (meer) op de opvang, judo, scouting, voetbal, street dance, tennis, etc zitten, want daar moest dan ook nog allemaal traktatie voor gekocht worden .Ik heb geen kinderen of partner. Ook als ik 'n kind had gehad had ik daar geen volwassen vrienden voor op laten draven. Vind dat compleet onnodig. Dat was in mijn kindertijd ook niet: alleen opa's/oma's en op 'n andere dag een feestje met kinderen. En natuurlijk uit eten gaan met m'n ouders en dat doen we nu nog steeds op onze verjaardagen.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 10 november 2015 om 09:01
quote:ikbenik schreef op 09 november 2015 @ 22:42:
@feder en Nomad:
Klinkt geweldig; alleen gaan als je ZIN hebt. Maar krijg je dan geen 'scheve gezichten', als je bij kind-van-broer wel gaat, en bij kind-van-zus niet..? Of het ene jaar wel en het andere jaar niet?Dan ga je gewoon naar allebei niet. En je doet voor je eigen kind dan ook geen volwassen feestje met je eigen siblings/vrienden, maar alleen voor z'n vriendjes.
@feder en Nomad:
Klinkt geweldig; alleen gaan als je ZIN hebt. Maar krijg je dan geen 'scheve gezichten', als je bij kind-van-broer wel gaat, en bij kind-van-zus niet..? Of het ene jaar wel en het andere jaar niet?Dan ga je gewoon naar allebei niet. En je doet voor je eigen kind dan ook geen volwassen feestje met je eigen siblings/vrienden, maar alleen voor z'n vriendjes.
Shoot first, ask questions later!
dinsdag 10 november 2015 om 09:23
quote:ikbenik schreef op 10 november 2015 @ 07:14:
Ik ben ook wel voor -tot een bepaalde hoogte- een beetje gezond egoïsme, maar wil ook kunnen uitleggen waarom ik wel altijd bij 'Bente' op haar feestje kom en niet bij 'Jasper'. Ik ga (ging) er altijd vanuit dat je hierin eerlijk één lijn moet trekken. Niemand vóór of achterstellen, gelijk behandelen.Wel fijn dat je vooral eerlijk wilt zijn, maar dan zou je zo'n beetje naar iedereen moeten. Ik weet van vroeger dat sommige mensen wel bij mij kwamen en niet bij mijn zus en andersom. Ik geloof niet dat ik daar als kind wakker van gelegen heb. Het belangrijkste van vader, moeder, opa en oma. De rest was leuk maar niet zo belangrijk. Ik heb het ze in ieder geval nooit kwalijk genomen en als mijn ouders dat wel hadden gedaan, dan was dat hun probleem geweest. Lekker laten. Je bent ook geen verklaring schuldig. Mijn vriend gaat wel eens niet mee, vaak omdat hij diegene toch niet kent en ook bijna niemand op de verjaardag. Dan laat ik hem thuis (andersom ook) en als ik commentaar krijg, zeg ik altijd, ach ja, hij kent hier niemand dus dat is niet leuk. Ik ga vaker niet mee omdat ik geen zin heb (of moe/druk/tijd voor mijzelf nodig) dan zegt hij dat ook gewoon. Terwijl een 'nee, deze keer is ze er niet bij' ook prima zou moeten zijn.
Ik ben ook wel voor -tot een bepaalde hoogte- een beetje gezond egoïsme, maar wil ook kunnen uitleggen waarom ik wel altijd bij 'Bente' op haar feestje kom en niet bij 'Jasper'. Ik ga (ging) er altijd vanuit dat je hierin eerlijk één lijn moet trekken. Niemand vóór of achterstellen, gelijk behandelen.Wel fijn dat je vooral eerlijk wilt zijn, maar dan zou je zo'n beetje naar iedereen moeten. Ik weet van vroeger dat sommige mensen wel bij mij kwamen en niet bij mijn zus en andersom. Ik geloof niet dat ik daar als kind wakker van gelegen heb. Het belangrijkste van vader, moeder, opa en oma. De rest was leuk maar niet zo belangrijk. Ik heb het ze in ieder geval nooit kwalijk genomen en als mijn ouders dat wel hadden gedaan, dan was dat hun probleem geweest. Lekker laten. Je bent ook geen verklaring schuldig. Mijn vriend gaat wel eens niet mee, vaak omdat hij diegene toch niet kent en ook bijna niemand op de verjaardag. Dan laat ik hem thuis (andersom ook) en als ik commentaar krijg, zeg ik altijd, ach ja, hij kent hier niemand dus dat is niet leuk. Ik ga vaker niet mee omdat ik geen zin heb (of moe/druk/tijd voor mijzelf nodig) dan zegt hij dat ook gewoon. Terwijl een 'nee, deze keer is ze er niet bij' ook prima zou moeten zijn.
Als klagen telde als werk, dan had mijn ex zich ook moeiteloos een Mercedes kunnen veroorloven.
dinsdag 10 november 2015 om 09:39
quote:ikbenik schreef op 09 november 2015 @ 22:42:
@feder en Nomad:
Klinkt geweldig; alleen gaan als je ZIN hebt. Maar krijg je dan geen 'scheve gezichten', als je bij kind-van-broer wel gaat, en bij kind-van-zus niet..? Of het ene jaar wel en het andere jaar niet?Het zijn meestal dezelfde mensen waarbij ik wel/geen zin heb. E.e.a. ligt ook aan het tijdstip van de gelegenheid. Op zondagmiddag koffie met taart eten waar ik een uur of langer (enkele reis) voor moet reizen, daar begin ik niet aan. Zelfde voor etentjes in de huiselijke kring waarbij ik weet dat er niet lekker gekookt wordt. Tenzij er heel leuke mensen komen die ik anders niet zo snel zie. Dan ga ik wel. Meestal neem ik dan iets te eten en drinken mee, bijvoorbeeld flesje wijn, verse sap en/of een bijgerecht (dipsaus, hummus, dat soort dingen) zodat ik toch iets lekkers heb. Ik zeg er natuurlijk niet bij dat ik eten/drinken mee heb genomen omdat ik het eten van de gastvrouw niet lekker vind Scheve gezichten krijg ik niet volgens mij. Of misschien wel achter m'n rug om. Maar voor mij geldt dat als ik geen zin heb, ik niet ga, ongeacht wat men daar van vindt. Als je dat niet kan accepteren, zoek ik wel nieuwe vrienden. Ik verwacht zelf ook nooit dat mensen ergens met mij naar toe gaan, ben ook voorzichtig met de tijd van anderen zeg maar. Alleen als men echt zin heeft in iets moet men het doen, geen zin, prima, ga ik lekker alleen (naar film/uiteten/hardlopen/naar feestje/etc.)
@feder en Nomad:
Klinkt geweldig; alleen gaan als je ZIN hebt. Maar krijg je dan geen 'scheve gezichten', als je bij kind-van-broer wel gaat, en bij kind-van-zus niet..? Of het ene jaar wel en het andere jaar niet?Het zijn meestal dezelfde mensen waarbij ik wel/geen zin heb. E.e.a. ligt ook aan het tijdstip van de gelegenheid. Op zondagmiddag koffie met taart eten waar ik een uur of langer (enkele reis) voor moet reizen, daar begin ik niet aan. Zelfde voor etentjes in de huiselijke kring waarbij ik weet dat er niet lekker gekookt wordt. Tenzij er heel leuke mensen komen die ik anders niet zo snel zie. Dan ga ik wel. Meestal neem ik dan iets te eten en drinken mee, bijvoorbeeld flesje wijn, verse sap en/of een bijgerecht (dipsaus, hummus, dat soort dingen) zodat ik toch iets lekkers heb. Ik zeg er natuurlijk niet bij dat ik eten/drinken mee heb genomen omdat ik het eten van de gastvrouw niet lekker vind Scheve gezichten krijg ik niet volgens mij. Of misschien wel achter m'n rug om. Maar voor mij geldt dat als ik geen zin heb, ik niet ga, ongeacht wat men daar van vindt. Als je dat niet kan accepteren, zoek ik wel nieuwe vrienden. Ik verwacht zelf ook nooit dat mensen ergens met mij naar toe gaan, ben ook voorzichtig met de tijd van anderen zeg maar. Alleen als men echt zin heeft in iets moet men het doen, geen zin, prima, ga ik lekker alleen (naar film/uiteten/hardlopen/naar feestje/etc.)
dinsdag 10 november 2015 om 11:05
dinsdag 10 november 2015 om 11:57
quote:janna-sophie schreef op 10 november 2015 @ 11:05:
Met feestjes en verjaardagen heb ik geen probleem, 'verplichte' feestdagen daarentegen..... Hoe gaan jullie daar mee om? Gewoon gaan? Ruzie en oorlog als je zegt een jaartje over te slaan? Dat laatste is hier nu aan de orde en pffff wat een gezeik...Ik zeg altijd dat ik al plannen heb al zoiets aan de orde is. Kerst vier ik al minstens tien jaar (zodra ik uit huis ging als student) niet met mijn familie. Wat is de situatie precies? Je bent ergens voor uitgenodigd? Dan zeg je: ik sla een jaartje over, heb al plannen (thuis voor de buis hangen kan ook een plan zijn). Wat gebeurt er dan?
Met feestjes en verjaardagen heb ik geen probleem, 'verplichte' feestdagen daarentegen..... Hoe gaan jullie daar mee om? Gewoon gaan? Ruzie en oorlog als je zegt een jaartje over te slaan? Dat laatste is hier nu aan de orde en pffff wat een gezeik...Ik zeg altijd dat ik al plannen heb al zoiets aan de orde is. Kerst vier ik al minstens tien jaar (zodra ik uit huis ging als student) niet met mijn familie. Wat is de situatie precies? Je bent ergens voor uitgenodigd? Dan zeg je: ik sla een jaartje over, heb al plannen (thuis voor de buis hangen kan ook een plan zijn). Wat gebeurt er dan?
dinsdag 10 november 2015 om 17:24
Nu op mijn werk vragen collega's of ik ook naar de Kerstlunch ga. Ik zeg: "Nee, ik houd niet van (drukke) feestjes".
"O maar dat is toch gezellig met z'n allen? En lekker."
Ik heb er echt niks mee.
Ik ben er nog nooit heen gegaan en houd gewoon niet van gezamenlijk en buiten de deur eten. Heb daar een angst voor. Al zijn er uitzonderingen. Maar als het niet perse hoeft, laat maar zitten.
Ook de drukte, niet weten wat er is en het gemaakt sociaal doen.
"O maar dat is toch gezellig met z'n allen? En lekker."
Ik heb er echt niks mee.
Ik ben er nog nooit heen gegaan en houd gewoon niet van gezamenlijk en buiten de deur eten. Heb daar een angst voor. Al zijn er uitzonderingen. Maar als het niet perse hoeft, laat maar zitten.
Ook de drukte, niet weten wat er is en het gemaakt sociaal doen.
dinsdag 10 november 2015 om 17:51
Oh wat herken ik de dingen in de OP!
Geen gesprek kunnen voeren omdat om de haverklap een kind er tussen door komt... je hebt werkelijk helemaal NIETS aan zo´n middag. Echt, je middag is gewoon helemaal naar de kloten met zo´n kinderfeestje.
Maar ook verjaardagsfeesten van volwassenen vind ik niet zo heel veel aan. Ik heb liever kleinere gezelschappen waar je een beetje een fatsoenlijk gesprek kunt voeren.
Die verjaardagen tilt men veel te zwaar aan.
Kinderen, daar is een feestje wel leuk voor. En daar doet men het voor, voor de kinderen.
Geen gesprek kunnen voeren omdat om de haverklap een kind er tussen door komt... je hebt werkelijk helemaal NIETS aan zo´n middag. Echt, je middag is gewoon helemaal naar de kloten met zo´n kinderfeestje.
Maar ook verjaardagsfeesten van volwassenen vind ik niet zo heel veel aan. Ik heb liever kleinere gezelschappen waar je een beetje een fatsoenlijk gesprek kunt voeren.
Die verjaardagen tilt men veel te zwaar aan.
Kinderen, daar is een feestje wel leuk voor. En daar doet men het voor, voor de kinderen.
