Thuis
alle pijlers
Hekel aan feestjes...
zondag 13 september 2015 om 13:05
Ik heb -persoonlijk- een beetje een hekel aan sommige, niet alle, feestjes.
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
Aan verjaardagen, waarbij iedereen in een kringetje zit op een harde keukenstoel. Natuurlijk mag iedereen dat zelf weten. Dus iedereen kan in dit topic laten weten of hij/zij het ermee eens is. Zonder elkaar aan te vallen.
(Oorspronkelijke openingspost veranderd; eigen mening afgezwakt, humor eruit gehaald, hopelijk nu minder kans op misverstanden)
zondag 27 september 2015 om 12:59
Of je gaat naar de dicht bij zijnde speelgoedwinkel, haalt er een kadobon, hangt dit aan een klein kadootje (stuiterbal, glitterpen oid) en de jarige kan zelf wat uitzoeken.
Ik begin iig vanaf een jaar of 7-8 hier mee. Tot die tijd is er wel van alles te bedenken, vooral knutselspullen gaan wel weer op, kan altijd wel bijgevuld worden
Ik heb gekookt, maar kan door alle rook nog niet precies zien wat
zondag 27 september 2015 om 13:06
Ik word al doodongelukkig als ik dit alleen maar lees. Wat een armoe om zo ieder weekend verplicht ergens opgeprikt te moeten gaan zitten. Zo leid je toch niet zelf een leven, maar wordt het voor je geleid. Of misschien is een lange 'ij' hier gepaster.
Ik ben echt erg blij met mijn heus uitgebreide sociale kring, waarbij niemand elkaar uitnodigt voor allerlei kinderverjaardagen. Zelfs eigen verjaardagen worden niet of klein gevierd. Af en toe is er natuurlijk reden voor een feestje (bijzondere leeftijd, afgestudeerd, zoveel jaar samen etc.) en dat is dan ook meteen een heel fijn feestje om naartoe te gaan.
Als ik jou was, zou ik al die verjaardagen met meer dan de helft elimineren en weer echt weekend vieren. Het leven is te kort voor verplichtingen.
Ik ben echt erg blij met mijn heus uitgebreide sociale kring, waarbij niemand elkaar uitnodigt voor allerlei kinderverjaardagen. Zelfs eigen verjaardagen worden niet of klein gevierd. Af en toe is er natuurlijk reden voor een feestje (bijzondere leeftijd, afgestudeerd, zoveel jaar samen etc.) en dat is dan ook meteen een heel fijn feestje om naartoe te gaan.
Als ik jou was, zou ik al die verjaardagen met meer dan de helft elimineren en weer echt weekend vieren. Het leven is te kort voor verplichtingen.
Als je twee keer turbo zegt, vlieg ik in brand!
maandag 28 september 2015 om 12:08
Mee eens. Offeh. ...als kado wordt geschreven als cadeaux : mee eensch!
(Nu nog de juiste insteek bepalen. Hoe halveer je zoiets? Alleen op verjaardagen van de jongens komen, meisjesverjaardagen afschaffen? Vanaf zoveel jaar komen we niet meer? Elke verjaardag kop-of-munt doen of je gaat? Alleen de oneven jaartallen vieren?
)
maandag 28 september 2015 om 12:16
Ja, idd! Met vriendinnen doe ik dat ook zo. Veel (!) fijner. Helaas vindt jarige opa, dat neefje/nichtje/buurjongetje en ome Henk, de sauna niet zo leuk:
Feestjes vind ik ook maar gedoe. M.n. de verjaardagen waar iedereen urenlang simpele gesprekken zit te forceren in De Kring.
Zorgvuldig gearrangeerde stoelen, steevast hetzelfde verhaal van tante Tien en de geheimzinnige seintjes/ellebogen om aan te geven dat het genoeg is geweestIk krijg er de kriebels van en doe er niet meer aan.
Liever prik ik een datum met de jarige voor een etentje/dagje sauna/ofzoiets. Veel gezelliger, persoonlijker en je hebt gelijk een cadeautje gegeven.
zondag 4 oktober 2015 om 18:21
Oke.
Aanvullende vraag:
Stel dat we een verjaardag vieren, maar dit jaar het kleinschaliger willen houden, licht je daar dan de niet - meer - uitgenodigde actief over in..?
Dit jaar wilden we het alleen met familie vieren. Een bevriend gezin nodigen we voor het eerst sinds jaren niet meer uit, (maar ik weet van hun dat ze dat geen probleem zullen vinden), maar ook de buren niet.
Dit laatste vind ik wel een 'dingetje'. Ik wil er geen misverstanden over krijgen. En ze zullen die dag wel familie zien aan komen lopen, langzalhijleven horen zingen etc. Dus ik dacht dat het mss slim was om vooraf buuf in te lichten over het hoe en wat vd beslissing om ze niet uit te nodigen. Maar m'n partner zegt dat je JUIST daardoor misverstanden krijgt. Dat je ze geen 'verantwoording-schuldig' bent, en dat je dit soort gevoeligheden maar beter juist NIET onder de aandacht brengt.
Wat vinden jullie?
Wel actief (via chat of op-de-koffie) uit gaan leggen waarom ze dit jaar niet uitgenodigd zijn?
Of juist hierover zwijgen?
Aanvullende vraag:
Stel dat we een verjaardag vieren, maar dit jaar het kleinschaliger willen houden, licht je daar dan de niet - meer - uitgenodigde actief over in..?
Dit jaar wilden we het alleen met familie vieren. Een bevriend gezin nodigen we voor het eerst sinds jaren niet meer uit, (maar ik weet van hun dat ze dat geen probleem zullen vinden), maar ook de buren niet.
Dit laatste vind ik wel een 'dingetje'. Ik wil er geen misverstanden over krijgen. En ze zullen die dag wel familie zien aan komen lopen, langzalhijleven horen zingen etc. Dus ik dacht dat het mss slim was om vooraf buuf in te lichten over het hoe en wat vd beslissing om ze niet uit te nodigen. Maar m'n partner zegt dat je JUIST daardoor misverstanden krijgt. Dat je ze geen 'verantwoording-schuldig' bent, en dat je dit soort gevoeligheden maar beter juist NIET onder de aandacht brengt.
Wat vinden jullie?
Wel actief (via chat of op-de-koffie) uit gaan leggen waarom ze dit jaar niet uitgenodigd zijn?
Of juist hierover zwijgen?
maandag 5 oktober 2015 om 08:19
Hoe meer je je verantwoordt, hoe meer gezeik je krijgt, al dan niet achter je rug om. Je zegt gewoon; Wij hebben besloten dat we vanaf nu verjaardagen niet meer uitgebreid vieren, maar alleen nog met het gezin.
En haal je geboortedatum van facebook af. Want in mijn telefoon staan al die verjaardagen. Behalve de mijne, want ik heb die afgeschermd. Ik krijg dan ook hooguit tien felicitaties en dan alleen van de mensen die toch al uitgenodigd waren. Maar als jouw buren niet herinnerd worden aan jouw verjaardag zullen ze er niks achter zoeken als je ouders op de stoep staan.
dinsdag 6 oktober 2015 om 23:44
Nee, ik snap je punt. Ik denk dat ik het idd maar niet aan ga kaarten, en mochten ze er iets over zeggen, dan iets luchtig, kort de waarheid, nl dat we het alleen in de familie vieren dit jaar. (En wrs komende jaren ook, als dit bevalt. Maar dat zien we dan wel weer.):
[...]
Hoe meer je je verantwoordt, hoe meer gezeik je krijgt, ....Ja, dat zei mijn partner dus ook: zit wat in.
En haal je geboortedatum van facebook af. Want in mijn telefoon staan al die verjaardagen. Behalve de mijne, want ik heb die afgeschermd. Ik krijg dan ook hooguit tien felicitaties en dan alleen van de mensen die toch al uitgenodigd waren. Maar als jouw buren niet herinnerd worden aan jouw verjaardag zullen ze er niks achter zoeken als je ouders op de stoep staan. Eh... en mijn broers, zussen, nichtjes, neefjes, schoonfamilie, die luidkeels langzalhijleven brullen
zaterdag 7 november 2015 om 15:06
Ff 'uppen ' na een (veel vaker voorkomende) situatie! Mening over onderstaande welkom!
Gisteravond naar een feest geweest. Op de uitnodiging stond al gekscherend:
"Trek je dansschoentjes maar aan!" Partner en ik trokken toen al even onze wenkbrauwen op. We zijn niet zo'n dansers maar amuseren ons prima met wat leuk gezelschap. Met een dansfeest (lees: verplicht dansen) maak je ons niet blij. Na wat overleg zijn we toch gegaan.
Het was best een leuke ruimte, niet te groot of klein voor het gezelschap, goede muziek, aardige interessante mensen, bediening alert en attent; super! Maar waar we al bang voor waren gebeurde dus ook; er waren een aantal sta-tafels, een paar barkrukken, (die wij gelukkig wisten te bemachtigen ) en de rest van de ruimte was danszaal. Flitsende lampen, een DJ op een podium. En al vrij snel ging de muziek zo hard dat praten bijna onmogelijk werd. Ongeveer de helft van de mensen vertrok heupwiegend naar de dansvloer, terwijl de andere helft zich wat verder terugtrok achter hun hangtafel. Tot zover nog geen probleem.
Maar hetvolgende dus wel: vanaf de dansvloer kwamen dus een heel aantal dansers richting de 'hangers' gelopen/gedanst, met het dwingende verzoek om mee te gaan dansen.
Niet 1x, maar ik heb dus wel een keer of 6 a 7 uit moeten leggen dat ik het prima naar mijn zin heb zo, nee, dankje, nee, ga jij maar lekker dansen, nee, ik hou daar zelf niet zo van, nee, joh, laat mij maar, nee het, echt niet, nee gewoon omdat ik me dan opgelaten en bekeken voel, ja, nee, ik weet dat ik daar schijt aan moet hebben, maar, NEE, ik zei toch, hee - laat me nou los, nee, ik heb het prima naar mijn z, nee, LAAT LOS, ..Ik zit middenin een gesprek joh, ...! ROT OP!
Degene die het feest gaf kwam zelfs nog speciaal naar 'onze-tafel' om ons persoonlijk uit te leggen dat ze graag een dansfeest wilden, en dat het dus 'de bedoeling was' om mee te gaan dansen! Ik heb mijn best gedaan om uit te leggen dat ik dus gewoon NIET (nee, NOOIT) dans op feestjes, dat ik me daar niet 'happy' bij voel, maar dat ik het prima naar mijn zin heb zo. Dat ik het erg gezellig vind, maar dus geen zin om te dansen. Het was even stil en ik kreeg de indruk dat het beter was geweest dat we dan beter niet waren gekomen. Pijnlijk.
Er was blijkbaar een zichtbare lijn tussen de leuke, gezellige, 'kijk-mij-lekker-gek-doen-' mensen, (De Dansers), en de suffe praters-aan-tafeltjes. Ze had ons verkeerd ingeschat. Ik denk niet dat we een volgende keer nog welkom zijn.
Waarom is er toch altijd een DANS-POLITIE aanwezig op dit soort feestjes..?
Het is niet voor het eerst dat ik dit zo meemaak. Waarom kunnen de dansers niet gewoon lekker dansen, zonder voortdurend bezig te zijn met het proberen te 'bekeren' van de niet dansers. ..? Blijkbaar ben je suf als je niet meedanst. So what? Laat mij lekker op mijn eigen manier genieten..? Want als dat niet mag, dan blijf ik ook liever thuis.
Wat vind jij?
Hadden we de kreet op de uitnodiging moeten begrijpen en dan dus beter niet gaan..?
Gisteravond naar een feest geweest. Op de uitnodiging stond al gekscherend:
"Trek je dansschoentjes maar aan!" Partner en ik trokken toen al even onze wenkbrauwen op. We zijn niet zo'n dansers maar amuseren ons prima met wat leuk gezelschap. Met een dansfeest (lees: verplicht dansen) maak je ons niet blij. Na wat overleg zijn we toch gegaan.
Het was best een leuke ruimte, niet te groot of klein voor het gezelschap, goede muziek, aardige interessante mensen, bediening alert en attent; super! Maar waar we al bang voor waren gebeurde dus ook; er waren een aantal sta-tafels, een paar barkrukken, (die wij gelukkig wisten te bemachtigen
) en de rest van de ruimte was danszaal. Flitsende lampen, een DJ op een podium. En al vrij snel ging de muziek zo hard dat praten bijna onmogelijk werd. Ongeveer de helft van de mensen vertrok heupwiegend naar de dansvloer, terwijl de andere helft zich wat verder terugtrok achter hun hangtafel. Tot zover nog geen probleem.Maar hetvolgende dus wel: vanaf de dansvloer kwamen dus een heel aantal dansers richting de 'hangers' gelopen/gedanst, met het dwingende verzoek om mee te gaan dansen.
Niet 1x, maar ik heb dus wel een keer of 6 a 7 uit moeten leggen dat ik het prima naar mijn zin heb zo, nee, dankje, nee, ga jij maar lekker dansen, nee, ik hou daar zelf niet zo van, nee, joh, laat mij maar, nee het, echt niet, nee gewoon omdat ik me dan opgelaten en bekeken voel, ja, nee, ik weet dat ik daar schijt aan moet hebben, maar, NEE, ik zei toch, hee - laat me nou los, nee, ik heb het prima naar mijn z, nee, LAAT LOS, ..Ik zit middenin een gesprek joh, ...! ROT OP!
Degene die het feest gaf kwam zelfs nog speciaal naar 'onze-tafel' om ons persoonlijk uit te leggen dat ze graag een dansfeest wilden, en dat het dus 'de bedoeling was' om mee te gaan dansen! Ik heb mijn best gedaan om uit te leggen dat ik dus gewoon NIET (nee, NOOIT) dans op feestjes, dat ik me daar niet 'happy' bij voel, maar dat ik het prima naar mijn zin heb zo. Dat ik het erg gezellig vind, maar dus geen zin om te dansen. Het was even stil en ik kreeg de indruk dat het beter was geweest dat we dan beter niet waren gekomen. Pijnlijk.
Er was blijkbaar een zichtbare lijn tussen de leuke, gezellige, 'kijk-mij-lekker-gek-doen-' mensen, (De Dansers), en de suffe praters-aan-tafeltjes. Ze had ons verkeerd ingeschat. Ik denk niet dat we een volgende keer nog welkom zijn.
Waarom is er toch altijd een DANS-POLITIE aanwezig op dit soort feestjes..?
Het is niet voor het eerst dat ik dit zo meemaak. Waarom kunnen de dansers niet gewoon lekker dansen, zonder voortdurend bezig te zijn met het proberen te 'bekeren' van de niet dansers. ..? Blijkbaar ben je suf als je niet meedanst. So what? Laat mij lekker op mijn eigen manier genieten..? Want als dat niet mag, dan blijf ik ook liever thuis.
Wat vind jij?
Hadden we de kreet op de uitnodiging moeten begrijpen en dan dus beter niet gaan..?
zaterdag 7 november 2015 om 15:10
Op bruiloften na hebben wij nooit dansfeestjes.. Bovendien heb je toch altijd mensen die niet willen dansen, al is het alleen maar omdat ze even pauze nemen. Dat zouden andere mensen gewoon moeten respecteren. Was het trouwens een gewoon feestje of een verjaardagsfeestje? In het laatste geval zou de gastvrouw/heer helemaal niet mogen klagen.
Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat
