Psyche
alle pijlers
Angst voor bloed prikken
zondag 22 november 2015 om 22:32
Zat te twijfelen tussen de pijler gezondheid of hier maar aangezien het tussen mijn oren zit, lijkt me psyche beter.
Ik moet bloed prikken. Al 3 weken geleden het formulier van de arts gekregen. Kon gelijk naar de afdeling bloedafname, want het hoeft niet nuchter.
Maar zo van de een op de andere dag durf ik niet meer.
Heb vaak bloed moeten prikken, nooit mijn favoriete hobby maar goed, even de andere kant op kijken en het is klaar.
Waarom durf ik dan opeens niet meer? Ik weet dat het geen pijn doet en zo voorbij is maar in mijn hoofd wordt die drempel steeds hoger.
Iemand herkenning of tips voor mij?
Heb al iemand mee gevraagd en ga sowieso om een ervaren iemand vragen maar krijg gewoon al zweethanden als ik eraan denk...
Ik moet bloed prikken. Al 3 weken geleden het formulier van de arts gekregen. Kon gelijk naar de afdeling bloedafname, want het hoeft niet nuchter.
Maar zo van de een op de andere dag durf ik niet meer.
Heb vaak bloed moeten prikken, nooit mijn favoriete hobby maar goed, even de andere kant op kijken en het is klaar.
Waarom durf ik dan opeens niet meer? Ik weet dat het geen pijn doet en zo voorbij is maar in mijn hoofd wordt die drempel steeds hoger.
Iemand herkenning of tips voor mij?
Heb al iemand mee gevraagd en ga sowieso om een ervaren iemand vragen maar krijg gewoon al zweethanden als ik eraan denk...
dinsdag 24 november 2015 om 07:13
Ach weet je, je mag het best spannend vinden. Is het ook! Het is toch iets onnatuurlijks, dat is best gek toch?
Maar je weet ook dat het geen pijn doet. Dat het woord prikje al erger is dan het gevoel van het prikje zelf. Tenminste zo eerbaarder ik mijn eerste keer bloedprikken vorig jaar. Super spannend vond ik dat!! Kon wel janken. Ik gaf het aan. En uiteindelijk heb ik mezelf best wel uitgelachen. Echt het woord prikje is veel groter dan het eigenlijk is. Toen dacht ik, dat moet ik vasthouden. Direct ingeschreven bij de bloedbank. Maar toen ik bij de afname ineens een super dikke naald in mijn arm zag zitten (tja dat ook bijna geen pijn doet..) schrok ik wel even. maar goed, die naald schijnt ook dikker te zijn.
Houd in je achterhoofd.. Ook die 2 minuten gaan vanzelf voorbij. En wat zijn nou 2 minuten op een mensenleven?
Komt goed!!
En heel cliché klinkt het, maar hij is geloof ik nog niet gezegd. "Een mens lijdt het meest door het vrezen dat hij vreest."
Hmm die klinkt niet helemaal zoals hij hoort..
Maar het is wel zo!
Maar je weet ook dat het geen pijn doet. Dat het woord prikje al erger is dan het gevoel van het prikje zelf. Tenminste zo eerbaarder ik mijn eerste keer bloedprikken vorig jaar. Super spannend vond ik dat!! Kon wel janken. Ik gaf het aan. En uiteindelijk heb ik mezelf best wel uitgelachen. Echt het woord prikje is veel groter dan het eigenlijk is. Toen dacht ik, dat moet ik vasthouden. Direct ingeschreven bij de bloedbank. Maar toen ik bij de afname ineens een super dikke naald in mijn arm zag zitten (tja dat ook bijna geen pijn doet..) schrok ik wel even. maar goed, die naald schijnt ook dikker te zijn.
Houd in je achterhoofd.. Ook die 2 minuten gaan vanzelf voorbij. En wat zijn nou 2 minuten op een mensenleven?
Komt goed!!
En heel cliché klinkt het, maar hij is geloof ik nog niet gezegd. "Een mens lijdt het meest door het vrezen dat hij vreest."
Hmm die klinkt niet helemaal zoals hij hoort..
Maar het is wel zo!
dinsdag 24 november 2015 om 10:30
quote:Bitje93 schreef op 23 november 2015 @ 00:02:
[...]
Dan ben ik vast overgevoelig, alhoewel het wel scheelt in welk lichaamsdeel ik prik.
Toch gebeurd het wel dat ik de insulinepen er weer uit trek en een andere plek zoek vanwege de pijn.
Herkenbaar! Weliswaar moest ik hormonen injecteren in mijn buik, was ook een hele dunne naald, maar op sommige plekken deed het even gemeen zeer, had het idee dat ik dan in een huidzenuw oid zat. Dan haalde ik de naald er ook uit en prikte ergens anders waar het geen pijn deed.
OT: Ik kijk altijd de andere kant op bij een bloedafname, vind het toch altijd een beetje spannend, en soms merk ik niet eens dat de naald er al in zit!
[...]
Dan ben ik vast overgevoelig, alhoewel het wel scheelt in welk lichaamsdeel ik prik.
Toch gebeurd het wel dat ik de insulinepen er weer uit trek en een andere plek zoek vanwege de pijn.
Herkenbaar! Weliswaar moest ik hormonen injecteren in mijn buik, was ook een hele dunne naald, maar op sommige plekken deed het even gemeen zeer, had het idee dat ik dan in een huidzenuw oid zat. Dan haalde ik de naald er ook uit en prikte ergens anders waar het geen pijn deed.
OT: Ik kijk altijd de andere kant op bij een bloedafname, vind het toch altijd een beetje spannend, en soms merk ik niet eens dat de naald er al in zit!
dinsdag 24 november 2015 om 19:47
quote:Brand-new-life-2015 schreef op 24 november 2015 @ 09:37:
Je hebt gelijk Schmett! Wel heel knap dat je gelijk naar de bloedbank bent gegaan! Doe je dat nog, of lang gedaan? Het is inderdaad een klein prikje en 2 min stelt niks voor. Dat blijf ik maar herhalen voor mezelf. Relativeren!
Ik ben nooit een held geweest in prikken. Vaccinaties voor het reizen, ik moest er niets van hebben, maar gelukkig zag ik een mooi land voor me.
Vorig jaar toen ik terug kwam van een paar maanden vakantie was er een klein vermoeden dat ik mogelijk daar wat opgelopen had. Toen pas heb ik voor de eerste keer bloed moeten laten prikken, de eerste keer in mijn hele leven.
Als klein meisje had ik een spreekbeurt gehouden over orgaan- en bloeddonatie. Een 11 jarig meisje, wat deed ik mezelf aan.. Dus toen de eerste keer bloedprikken goed ging vorig jaar heb ik me ook maar ingeschreven bij de bloedbank. Want dat bloedprikken viel me echt zo mee!! Terwijl ik de eerste keer daar misselijk heen ging.
Vorige maand heb ik de eerste keer gedoneerd, stelt niets voor, je voelt die dikke naald wel, maar van de kleine naald alleen het prikje, als hij er in gaat, maar zoals ik al zei, dan is prikje al een te groot woord.
Komt goed! Laat je weten hoe het was?
Je hebt gelijk Schmett! Wel heel knap dat je gelijk naar de bloedbank bent gegaan! Doe je dat nog, of lang gedaan? Het is inderdaad een klein prikje en 2 min stelt niks voor. Dat blijf ik maar herhalen voor mezelf. Relativeren!
Ik ben nooit een held geweest in prikken. Vaccinaties voor het reizen, ik moest er niets van hebben, maar gelukkig zag ik een mooi land voor me.
Vorig jaar toen ik terug kwam van een paar maanden vakantie was er een klein vermoeden dat ik mogelijk daar wat opgelopen had. Toen pas heb ik voor de eerste keer bloed moeten laten prikken, de eerste keer in mijn hele leven.
Als klein meisje had ik een spreekbeurt gehouden over orgaan- en bloeddonatie. Een 11 jarig meisje, wat deed ik mezelf aan.. Dus toen de eerste keer bloedprikken goed ging vorig jaar heb ik me ook maar ingeschreven bij de bloedbank. Want dat bloedprikken viel me echt zo mee!! Terwijl ik de eerste keer daar misselijk heen ging.
Vorige maand heb ik de eerste keer gedoneerd, stelt niets voor, je voelt die dikke naald wel, maar van de kleine naald alleen het prikje, als hij er in gaat, maar zoals ik al zei, dan is prikje al een te groot woord.
Komt goed! Laat je weten hoe het was?
dinsdag 24 november 2015 om 21:11
Ik moet sinds mijn 20e redelijk vaak bloedprikken. Inmiddels wat jaren verder en er aan gewend, vind het geen enkel probleem. Maar weet dat ik het de eerste keer best wel even spannend vond, was ook niet echt fan van naalden enzo.
Terwijl ik naar het lab liep kwam er een meisje in rolstoel vanaf de andere kant. Meisje was een jaar of 12, kaal en had allerlei buisjes. Tegelijkertijd gingen we de hoek om en zei ze lachend: we gaan maar weer naar de muggen. Ik was op dat moment zooo boos op mezelf dat ik me überhaupt druk maakte om zo'n stom prikje wat zo weer voorbij was. Iets met relativeren. Het is zo voorbij. Heb er nooit meer tegenop gezien. Natuurlijk mag iedereen er even tegenop zien maar voor mij was dit meisje zo confronterend. Nog steeds denk ik altijd bij mezelf 'ik ga maar weer even naar de muggen'
Je hebt er misschien niet veel aan, maar uitstellen is denk ik niet slim. Hoe eerder je gaat, hoe eerder je ervaart dat het eigenlijk niets voorstelt.
Terwijl ik naar het lab liep kwam er een meisje in rolstoel vanaf de andere kant. Meisje was een jaar of 12, kaal en had allerlei buisjes. Tegelijkertijd gingen we de hoek om en zei ze lachend: we gaan maar weer naar de muggen. Ik was op dat moment zooo boos op mezelf dat ik me überhaupt druk maakte om zo'n stom prikje wat zo weer voorbij was. Iets met relativeren. Het is zo voorbij. Heb er nooit meer tegenop gezien. Natuurlijk mag iedereen er even tegenop zien maar voor mij was dit meisje zo confronterend. Nog steeds denk ik altijd bij mezelf 'ik ga maar weer even naar de muggen'
Je hebt er misschien niet veel aan, maar uitstellen is denk ik niet slim. Hoe eerder je gaat, hoe eerder je ervaart dat het eigenlijk niets voorstelt.
woensdag 25 november 2015 om 09:33
Mooi verhaal owl, helpt zeker even om te relativeren! De afspraak staat voor vrijdag.
Het stelt ook niks voor, zeker als je het vergelijkt met bijv het meisje uit jouw verhaal. Loop ik me aan te stellen over een klein prikje voor niks levensbedreigends, onnozel eigenlijk...
Die ga ik zeker in mijn achterhoofd houden! Het 'het kan altijd erger' idee.
Het stelt ook niks voor, zeker als je het vergelijkt met bijv het meisje uit jouw verhaal. Loop ik me aan te stellen over een klein prikje voor niks levensbedreigends, onnozel eigenlijk...
Die ga ik zeker in mijn achterhoofd houden! Het 'het kan altijd erger' idee.
vrijdag 27 november 2015 om 17:07
zaterdag 28 november 2015 om 00:14
zaterdag 28 november 2015 om 00:25
Wat goed van je Brand-new-life! Wel stom dat er iets mis was met het formulier.. Maar nu kun je maandag gewoon gaan met nog iets minder angst misschien?
Hier ging het prikken afgelopen week heel goed. Hoe vaker het 'moet', hoe minder erg ik het lijk te vinden. Ik vind trouwens de mensen bij Saltro beregoed, ik voel er nauwelijks iets van en ze zijn altijd zo vriendelijk! Ik zit er zelfs aan te denken om weer bloed te gaan doneren
Hier ging het prikken afgelopen week heel goed. Hoe vaker het 'moet', hoe minder erg ik het lijk te vinden. Ik vind trouwens de mensen bij Saltro beregoed, ik voel er nauwelijks iets van en ze zijn altijd zo vriendelijk! Ik zit er zelfs aan te denken om weer bloed te gaan doneren
maandag 30 november 2015 om 10:20