Psyche
alle pijlers
Nee leren zeggen...
donderdag 17 december 2015 om 13:50
Oww ik kan geen nee zeggen en haal daardoor steeds teveel hooi op mijn vork. Ik heb niet zo'n grote belastbaarheid omdat ik chronisch ziek ben. Helaas kan ik daar slecht mee omgaan en ga ik steeds over mijn grenzen heen. Ik moet ook wel zeggen dat mensen in mijn omgeving hier ook niet zo leuk mee omgaan. Ze vinden me maar een aansteller en vrienden heb ik ook nog nauwelijks. Ik ben ook altijd overal te moe voor dus als vriend heb je ook niet zoveel aan me (dit is gezegd door een ex vriendin toen ze het "uit" maakte). Dat doet erg zeer en het lijkt wel of ik me dan steeds wil bewijzen...
Nu zit ik even helemaal aan de grond. Zo moe en futloos.
Ik voel me zo schuldig hierover. Want ja ik zou van alles doen.
Nu zit ik even helemaal aan de grond. Zo moe en futloos.
Ik voel me zo schuldig hierover. Want ja ik zou van alles doen.
donderdag 17 december 2015 om 13:59
Tja ieder mens wil gewaardeerd worden. Ik heb een vrij laag zelfbeeld daar ben ik me van bewust (heb in het verleden ook psychologische hulp gehad) dat is al een stap. Ik ben als kind heel erg gepest.
Ik ben bang dat als ik nee zeg dat mensen me helemaal niet meer moeten.
Bovendien sommige zaken moeten nu eenmaal. Mantelzorgen is zo'n ding.
En sinds mijn man weer voltijds werkt trek ik mijn eigen werk en huishouden al slecht wat veel ruzie veroorzaakt
Ik ben bang dat als ik nee zeg dat mensen me helemaal niet meer moeten.
Bovendien sommige zaken moeten nu eenmaal. Mantelzorgen is zo'n ding.
En sinds mijn man weer voltijds werkt trek ik mijn eigen werk en huishouden al slecht wat veel ruzie veroorzaakt
donderdag 17 december 2015 om 14:08
Grootste leugen aller tijden: ieder mens wil gewaardeerd worden.De grootste flauwekul die de mensheid heeft geslikt. Je hebt echt geen waardering nodig.
Wat je nodig hebt is tevreden in en met jezelf zijn. En zuurstof, zuurstof is belangrijk om in leven te blijven.
Kleding, voedsel en een dak boven je hoofd zijn ook handig. Maar mentale concepten als 'waardering' en 'goedkeuring' slopen je als je daarin gelooft. Voor je het nog niet wist: NEE leren zeggen, begint met 'nee' zeggen tegen je zelfbeeld dat je 'van alles moet'
Luister naar je lichaam; die snakt niet naar "waardering", die wil eens rust van al die beloftes die jij anderen doet om hun te pleasen. Houd daarmee op en je energie komt langzaam maar zeker terug.
En wat dan nog als mensen boos weglopen omdat je 'nee' zegt? Je verliest er troep mee en je wint je zelfrespect er mee terug.
Alles wat van je wegloopt, heb je sowieso niet nodig. Adem in en uit.
Wat je nodig hebt is tevreden in en met jezelf zijn. En zuurstof, zuurstof is belangrijk om in leven te blijven.
Kleding, voedsel en een dak boven je hoofd zijn ook handig. Maar mentale concepten als 'waardering' en 'goedkeuring' slopen je als je daarin gelooft. Voor je het nog niet wist: NEE leren zeggen, begint met 'nee' zeggen tegen je zelfbeeld dat je 'van alles moet'
Luister naar je lichaam; die snakt niet naar "waardering", die wil eens rust van al die beloftes die jij anderen doet om hun te pleasen. Houd daarmee op en je energie komt langzaam maar zeker terug.
En wat dan nog als mensen boos weglopen omdat je 'nee' zegt? Je verliest er troep mee en je wint je zelfrespect er mee terug.
Alles wat van je wegloopt, heb je sowieso niet nodig. Adem in en uit.
donderdag 17 december 2015 om 14:10
Herkenbaar hoor. Door chronische ziekte ben ik ook altijd en eeuwig moe en nee zeggen kon ik ook niet. Terwijl dat zo ontzettend belangrijk en nodig is. Ik heb een heel traject gevolgd bij de ergotherapie hiervoor. Zij heeft me echt geleerd om activiteiten goed te plannen, een dag- en weekindeling te maken, waardoor je je energie beter kunt spreiden en vooral leerde ze me ook om nee te zeggen.
Door alles goed toe te passen is vermoeidheid al veel minder een probleem en kan ik regelmatig wel leuke dingen doen met vrienden.
En nee zeggen gaat me steeds makkelijker af
Waarom heeft je man hier zo weinig begrip voor? Hij moet toch ook begrijpen dat je ziek bent en niet voor je lol moe bent.
Door alles goed toe te passen is vermoeidheid al veel minder een probleem en kan ik regelmatig wel leuke dingen doen met vrienden.
En nee zeggen gaat me steeds makkelijker af
Waarom heeft je man hier zo weinig begrip voor? Hij moet toch ook begrijpen dat je ziek bent en niet voor je lol moe bent.
donderdag 17 december 2015 om 14:26
quote:Isa_Bela schreef op 17 december 2015 @ 14:10:
Waarom heeft je man hier zo weinig begrip voor? Hij moet toch ook begrijpen dat je ziek bent en niet voor je lol moe bent.
Het lastig is man is ook erg moe en loopt nu bij specialisten om erachter te komen wat er mis is.
Er is nu continue een soort strijd wie er recht heeft om moe te zijn lijkt het. Dus houd ik me maar groot en zorg dat er eten op tafel staat. We hebben ook kinderen en die gaan voor.
En Sensy12 je hebt helemaal gelijk. Eigenlijk weet ik dit ook wel. Maar ik ben wel steeds heel verdrietig dat ik zo weinig vriendinnen heb. Zo had ik pas een feest gegeven vanwege mijn verjaardag en er kwam bijna niemand. Ik voelde me zo in de staak gelaten. Ook fout eigenlijk, want uiteindelijk was het erg gezellig met weinig mensen.
Maar toen ik heel ziek was (en geen idee wat er was) is er niemand langsgekomen. Zelfs mijn ouders niet. Zelfs even oppassen was er niet bij (want ja het is nu mooi weer dus we gaan fietsen). En dan zie je nu hoe goed er voor je zieke schoonouders wordt gezorgd, want echt iedereen staat voor ze klaar (omdat ik om de hoek woon mag ik de boodschappen doen, wel zo praktisch...). Ik was daar een uur en in die tijd is er wel 8 keer gebeld. De diagnose is nog vers...
Op een of andere manier is dat erg confronterend. En dat voelt ook weer fout.
Waarom heeft je man hier zo weinig begrip voor? Hij moet toch ook begrijpen dat je ziek bent en niet voor je lol moe bent.
Het lastig is man is ook erg moe en loopt nu bij specialisten om erachter te komen wat er mis is.
Er is nu continue een soort strijd wie er recht heeft om moe te zijn lijkt het. Dus houd ik me maar groot en zorg dat er eten op tafel staat. We hebben ook kinderen en die gaan voor.
En Sensy12 je hebt helemaal gelijk. Eigenlijk weet ik dit ook wel. Maar ik ben wel steeds heel verdrietig dat ik zo weinig vriendinnen heb. Zo had ik pas een feest gegeven vanwege mijn verjaardag en er kwam bijna niemand. Ik voelde me zo in de staak gelaten. Ook fout eigenlijk, want uiteindelijk was het erg gezellig met weinig mensen.
Maar toen ik heel ziek was (en geen idee wat er was) is er niemand langsgekomen. Zelfs mijn ouders niet. Zelfs even oppassen was er niet bij (want ja het is nu mooi weer dus we gaan fietsen). En dan zie je nu hoe goed er voor je zieke schoonouders wordt gezorgd, want echt iedereen staat voor ze klaar (omdat ik om de hoek woon mag ik de boodschappen doen, wel zo praktisch...). Ik was daar een uur en in die tijd is er wel 8 keer gebeld. De diagnose is nog vers...
Op een of andere manier is dat erg confronterend. En dat voelt ook weer fout.
donderdag 17 december 2015 om 14:33
Wees dan oprecht goed verdrietig. We lijken allemaal zoveel recht te hebben op van alles en wat vreemd dat het maar wegblijft.
Concentreer op jezelf en je kinderen. Zoveel mensen die op je feestje komen heb je niks aan. Dan ben je 2 uurtjes eventjes blij omdat je in het middelpunt staat en 's avond als je in bed ligt komt het volgende probleem waar je je weer zorgen om maakt.
Je hebt recht op rust en op je herstel. Gezelligheid, belangrijk gevonden worden, waardering, verjaardagsfeestjes; allemaal niks waard als je niet gewoon tevreden kunt zijn met jezelf.
Concentreer op jezelf en je kinderen. Zoveel mensen die op je feestje komen heb je niks aan. Dan ben je 2 uurtjes eventjes blij omdat je in het middelpunt staat en 's avond als je in bed ligt komt het volgende probleem waar je je weer zorgen om maakt.
Je hebt recht op rust en op je herstel. Gezelligheid, belangrijk gevonden worden, waardering, verjaardagsfeestjes; allemaal niks waard als je niet gewoon tevreden kunt zijn met jezelf.
donderdag 17 december 2015 om 14:35
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 14:26:
[...]
Het lastig is man is ook erg moe en loopt nu bij specialisten om erachter te komen wat er mis is.
Er is nu continue een soort strijd wie er recht heeft om moe te zijn lijkt het. Dus houd ik me maar groot en zorg dat er eten op tafel staat. We hebben ook kinderen en die gaan voor.
En Sensy12 je hebt helemaal gelijk. Eigenlijk weet ik dit ook wel. Maar ik ben wel steeds heel verdrietig dat ik zo weinig vriendinnen heb. Zo had ik pas een feest gegeven vanwege mijn verjaardag en er kwam bijna niemand. Ik voelde me zo in de staak gelaten. Ook fout eigenlijk, want uiteindelijk was het erg gezellig met weinig mensen.
Maar toen ik heel ziek was (en geen idee wat er was) is er niemand langsgekomen. Zelfs mijn ouders niet. Zelfs even oppassen was er niet bij (want ja het is nu mooi weer dus we gaan fietsen). En dan zie je nu hoe goed er voor je zieke schoonouders wordt gezorgd, want echt iedereen staat voor ze klaar (omdat ik om de hoek woon mag ik de boodschappen doen, wel zo praktisch...). Ik was daar een uur en in die tijd is er wel 8 keer gebeld. De diagnose is nog vers...
Op een of andere manier is dat erg confronterend. En dat voelt ook weer fout.
Ik snap dat je het enorm op jezelf betrekt als mensen afhaken op een verjaardag, of niet op willen passen oid. Maar iemands normen en waarden en prioriteiten en al dan niet genoten opvoeding etc. hangen niet van JOUW karakter af.
" Wie goed doet, goed ontmoet " gaat echt niet altijd op, hoor.
Ik zal niet zeggen dat je nooit te kort schiet naar andere mensen, want ik ken je niet natuurlijk.
Misschien kun je wat minder makkelijk afspreken, maar kun je mensen wel steunen/ feliciteren / spreken door het sturen van een kaartje, een whatsapp gesprekje te doen, een mailtje te sturen of door op te bellen. Er voor iemand zijn hoeft echt niet altijd fysiek.
[...]
Het lastig is man is ook erg moe en loopt nu bij specialisten om erachter te komen wat er mis is.
Er is nu continue een soort strijd wie er recht heeft om moe te zijn lijkt het. Dus houd ik me maar groot en zorg dat er eten op tafel staat. We hebben ook kinderen en die gaan voor.
En Sensy12 je hebt helemaal gelijk. Eigenlijk weet ik dit ook wel. Maar ik ben wel steeds heel verdrietig dat ik zo weinig vriendinnen heb. Zo had ik pas een feest gegeven vanwege mijn verjaardag en er kwam bijna niemand. Ik voelde me zo in de staak gelaten. Ook fout eigenlijk, want uiteindelijk was het erg gezellig met weinig mensen.
Maar toen ik heel ziek was (en geen idee wat er was) is er niemand langsgekomen. Zelfs mijn ouders niet. Zelfs even oppassen was er niet bij (want ja het is nu mooi weer dus we gaan fietsen). En dan zie je nu hoe goed er voor je zieke schoonouders wordt gezorgd, want echt iedereen staat voor ze klaar (omdat ik om de hoek woon mag ik de boodschappen doen, wel zo praktisch...). Ik was daar een uur en in die tijd is er wel 8 keer gebeld. De diagnose is nog vers...
Op een of andere manier is dat erg confronterend. En dat voelt ook weer fout.
Ik snap dat je het enorm op jezelf betrekt als mensen afhaken op een verjaardag, of niet op willen passen oid. Maar iemands normen en waarden en prioriteiten en al dan niet genoten opvoeding etc. hangen niet van JOUW karakter af.
" Wie goed doet, goed ontmoet " gaat echt niet altijd op, hoor.
Ik zal niet zeggen dat je nooit te kort schiet naar andere mensen, want ik ken je niet natuurlijk.
Misschien kun je wat minder makkelijk afspreken, maar kun je mensen wel steunen/ feliciteren / spreken door het sturen van een kaartje, een whatsapp gesprekje te doen, een mailtje te sturen of door op te bellen. Er voor iemand zijn hoeft echt niet altijd fysiek.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 december 2015 om 14:49
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 december 2015 @ 14:35:
[...]
Misschien kun je wat minder makkelijk afspreken, maar kun je mensen wel steunen/ feliciteren / spreken door het sturen van een kaartje, een whatsapp gesprekje te doen, een mailtje te sturen of door op te bellen. Er voor iemand zijn hoeft echt niet altijd fysiek.
Dat doe ik dus al. Ik stuur mensen meestal een kaartje als ze ziek zijn of bel even. Als er iemand jarig is (en ik heb een uitnodiging) doe ik er alles aan om in ieder geval even te komen. Maar andersom krijg ik daar weinig van terug. Dat frustreert me. Ik weet wel dat je dat niet tegen elkaar weg moet zitten strepen, maar toch. Als je zelf in ieder geval even belt bij een onverwachte ziekenhuisopname dan hoop je toch op hetzelfde terug.
Ow IKEA sorry. Op welk punt zou je reactie willen?
[...]
Misschien kun je wat minder makkelijk afspreken, maar kun je mensen wel steunen/ feliciteren / spreken door het sturen van een kaartje, een whatsapp gesprekje te doen, een mailtje te sturen of door op te bellen. Er voor iemand zijn hoeft echt niet altijd fysiek.
Dat doe ik dus al. Ik stuur mensen meestal een kaartje als ze ziek zijn of bel even. Als er iemand jarig is (en ik heb een uitnodiging) doe ik er alles aan om in ieder geval even te komen. Maar andersom krijg ik daar weinig van terug. Dat frustreert me. Ik weet wel dat je dat niet tegen elkaar weg moet zitten strepen, maar toch. Als je zelf in ieder geval even belt bij een onverwachte ziekenhuisopname dan hoop je toch op hetzelfde terug.
Ow IKEA sorry. Op welk punt zou je reactie willen?
donderdag 17 december 2015 om 14:52
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 14:49:
[...]
Dat doe ik dus al. Ik stuur mensen meestal een kaartje als ze ziek zijn of bel even. Als er iemand jarig is (en ik heb een uitnodiging) doe ik er alles aan om in ieder geval even te komen. Maar andersom krijg ik daar weinig van terug. Dat frustreert me. Ik weet wel dat je dat niet tegen elkaar weg moet zitten strepen, maar toch. Als je zelf in ieder geval even belt bij een onverwachte ziekenhuisopname dan hoop je toch op hetzelfde terug.
Ow IKEA sorry. Op welk punt zou je reactie willen?En heb je het idee ( of weet je het zeker ) dat die mensen dat alleen bij jou doen? Zijn ze naar iedereen toe verder wel attent en hulpvaardig ?
[...]
Dat doe ik dus al. Ik stuur mensen meestal een kaartje als ze ziek zijn of bel even. Als er iemand jarig is (en ik heb een uitnodiging) doe ik er alles aan om in ieder geval even te komen. Maar andersom krijg ik daar weinig van terug. Dat frustreert me. Ik weet wel dat je dat niet tegen elkaar weg moet zitten strepen, maar toch. Als je zelf in ieder geval even belt bij een onverwachte ziekenhuisopname dan hoop je toch op hetzelfde terug.
Ow IKEA sorry. Op welk punt zou je reactie willen?En heb je het idee ( of weet je het zeker ) dat die mensen dat alleen bij jou doen? Zijn ze naar iedereen toe verder wel attent en hulpvaardig ?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 december 2015 om 14:56
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 december 2015 @ 14:52:
[...]
En heb je het idee ( of weet je het zeker ) dat die mensen dat alleen bij jou doen? Zijn ze naar iedereen toe verder wel attent en hulpvaardig ?
Ja zeker weet je dat niet. Maar als ik op een feestje bij een van hen kom zit het mutjevol. Ook met de mensen die bij mij niet komen. Wellicht trek ik dan de verkeerde conclusies. Maar zeker na mijn laatste feestje kan ik juist dat niet van me af zetten.
Soms denk ik dat ik gewoon een stom persoon ben.
[...]
En heb je het idee ( of weet je het zeker ) dat die mensen dat alleen bij jou doen? Zijn ze naar iedereen toe verder wel attent en hulpvaardig ?
Ja zeker weet je dat niet. Maar als ik op een feestje bij een van hen kom zit het mutjevol. Ook met de mensen die bij mij niet komen. Wellicht trek ik dan de verkeerde conclusies. Maar zeker na mijn laatste feestje kan ik juist dat niet van me af zetten.
Soms denk ik dat ik gewoon een stom persoon ben.
donderdag 17 december 2015 om 15:03
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 14:56:
[...]
Ja zeker weet je dat niet. Maar als ik op een feestje bij een van hen kom zit het mutjevol. Ook met de mensen die bij mij niet komen. Wellicht trek ik dan de verkeerde conclusies. Maar zeker na mijn laatste feestje kan ik juist dat niet van me af zetten.
Soms denk ik dat ik gewoon een stom persoon ben.
Zelfde soort feestje ? Niet een spetterend dansfeest met dj BBQ en lampionnen en statafels en....en.... Terwijl jij een paar eetstoelen ( hoe heten die dingen ? ) in een kring zet?
En die mensen die bij jou niet kwamen zijn dat jarenlange vrienden? Meer vrienden-van-vrienden? Familie?
Bellen die af met een al dan niet geldige reden of komen ze stomweg niet opdagen?
En is dat sinds je chronisch ziek bent geworden?
[...]
Ja zeker weet je dat niet. Maar als ik op een feestje bij een van hen kom zit het mutjevol. Ook met de mensen die bij mij niet komen. Wellicht trek ik dan de verkeerde conclusies. Maar zeker na mijn laatste feestje kan ik juist dat niet van me af zetten.
Soms denk ik dat ik gewoon een stom persoon ben.
Zelfde soort feestje ? Niet een spetterend dansfeest met dj BBQ en lampionnen en statafels en....en.... Terwijl jij een paar eetstoelen ( hoe heten die dingen ? ) in een kring zet?
En die mensen die bij jou niet kwamen zijn dat jarenlange vrienden? Meer vrienden-van-vrienden? Familie?
Bellen die af met een al dan niet geldige reden of komen ze stomweg niet opdagen?
En is dat sinds je chronisch ziek bent geworden?
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 december 2015 om 15:05
quote:blijfgewoonbianca schreef op 17 december 2015 @ 15:03:
[...]
Zelfde soort feestje ? Niet een spetterend dansfeest met dj BBQ en lampionnen en statafels en....en.... Terwijl jij een paar eetstoelen ( hoe heten die dingen ? ) in een kring zet?
En die mensen die bij jou niet kwamen zijn dat jarenlange vrienden? Meer vrienden-van-vrienden? Familie?
Bellen die af met een al dan niet geldige reden of komen ze stomweg niet opdagen?
En is dat sinds je chronisch ziek bent geworden?
Ergens heb ik het gevoel dat je me niet serieus neemt. Waar komt je aanvallende toon vandaan?
Voor ik chronisch ziek was had ik inderdaad veel meer vrienden. En mijn feestje was toch echt vergelijkbaar met andere feestjes.
[...]
Zelfde soort feestje ? Niet een spetterend dansfeest met dj BBQ en lampionnen en statafels en....en.... Terwijl jij een paar eetstoelen ( hoe heten die dingen ? ) in een kring zet?
En die mensen die bij jou niet kwamen zijn dat jarenlange vrienden? Meer vrienden-van-vrienden? Familie?
Bellen die af met een al dan niet geldige reden of komen ze stomweg niet opdagen?
En is dat sinds je chronisch ziek bent geworden?
Ergens heb ik het gevoel dat je me niet serieus neemt. Waar komt je aanvallende toon vandaan?
Voor ik chronisch ziek was had ik inderdaad veel meer vrienden. En mijn feestje was toch echt vergelijkbaar met andere feestjes.
donderdag 17 december 2015 om 15:08
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 15:05:
[...]
Ergens heb ik het gevoel dat je me niet serieus neemt. Waar komt je aanvallende toon vandaan?
Voor ik chronisch ziek was had ik inderdaad veel meer vrienden. En mijn feestje was toch echt vergelijkbaar met andere feestjes.
Aanvallend ?? Ik probeer met je mee te denken.
Maar he.....ik heb het lek boven, hoor. Ik begrijp ineens hoe het zit. Het ligt aan je achterdocht.
Prettig leven verder.
Tsjongejongejonge.
[...]
Ergens heb ik het gevoel dat je me niet serieus neemt. Waar komt je aanvallende toon vandaan?
Voor ik chronisch ziek was had ik inderdaad veel meer vrienden. En mijn feestje was toch echt vergelijkbaar met andere feestjes.
Aanvallend ?? Ik probeer met je mee te denken.
Maar he.....ik heb het lek boven, hoor. Ik begrijp ineens hoe het zit. Het ligt aan je achterdocht.
Prettig leven verder.
Tsjongejongejonge.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 december 2015 om 15:16
quote:Lizziewizzie schreef op 17 december 2015 @ 15:14:
Waarom wil je zoveel detail weten dan? Ik vind dat nogal raar. Alsof je me probeert te betrappen op liegen. Sorry hoor, maar zo voelt het gewoon.
' t Is goed met je.
Dat jij achterdochtig bent houdt niet in dat ik iets raars in de zin heb.
Waarom wil je zoveel detail weten dan? Ik vind dat nogal raar. Alsof je me probeert te betrappen op liegen. Sorry hoor, maar zo voelt het gewoon.
' t Is goed met je.
Dat jij achterdochtig bent houdt niet in dat ik iets raars in de zin heb.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 17 december 2015 om 15:18
Hm TO, een gebrek aan vertrouwen in je medemens en heel hard je best doen om het een ander naar de zin te maken of leuk gevonden te worden, kan ook heel vermoeiend zijn. Misschien ben je daar wel zo moe van.
Overigens zie ik BGB's bijdragen ook niet als aanvallend, misschien interessant om te achterhalen waarom dit wel zo op jou overkomt?
Overigens zie ik BGB's bijdragen ook niet als aanvallend, misschien interessant om te achterhalen waarom dit wel zo op jou overkomt?
donderdag 17 december 2015 om 15:18
Eerlijk gezegd lees ik niets aanvallends in de posts van Bgb.
Ik ben zelf ook chronisch ziek en kan moeilijk nee zeggen.
Dat is een lastige combinatie.
Ik heb dit met jaaaaren therapie niet voor elkaar gekregen dat beter te doseren.
Of dat is om aardig gevonden te worden? Weet ik niet. Ik heb zelf niet het gevoel niet aardig gevonden te worden.
Heb langlopende goede vriendschappen en een hechte familie. Op dat vlak heb ik geen onzekerheid.
Bij mij is het misschien meer dat ik graag wil helpen en dat ik daar voor mijzelf waarde uit haal.
Maarja, echt goed voor mijzelf zorgen daar ben ik niet zo goed in.
Ik ben zelf ook chronisch ziek en kan moeilijk nee zeggen.
Dat is een lastige combinatie.
Ik heb dit met jaaaaren therapie niet voor elkaar gekregen dat beter te doseren.
Of dat is om aardig gevonden te worden? Weet ik niet. Ik heb zelf niet het gevoel niet aardig gevonden te worden.
Heb langlopende goede vriendschappen en een hechte familie. Op dat vlak heb ik geen onzekerheid.
Bij mij is het misschien meer dat ik graag wil helpen en dat ik daar voor mijzelf waarde uit haal.
Maarja, echt goed voor mijzelf zorgen daar ben ik niet zo goed in.
donderdag 17 december 2015 om 15:21
Lizzie, ik denk dat BGB wil weten hoe diep de banden zijn met die mensen die jij hutjemutje trof op een ander feestje.
Terug naar de kern: je kunt weinig en daardoor er niet fysiek zijn voor anderen. Mensen die je laten vallen als je niets meer te geven hebt, zijn in mijn ervaring mensen die je beter kwijt dan rijk bent. De ruimte die zij (mentaal) innemen en daarna vrijgeven, heb je voor jezelf nodig. Het rommelt tussen jou en je partner en ik lees ook iets over kinderen. Is dat voor nu niet genoeg voor je? Om je daar op te richten en je behoefte aan zoveel mensen die toch niks toevoegen los te laten? Dat bevestigt echt niet dat je een stom mens bent hoor als mensen je verlaten, het bevestigt alleen dat je zonder die mensen beter af bent.
Terug naar de kern: je kunt weinig en daardoor er niet fysiek zijn voor anderen. Mensen die je laten vallen als je niets meer te geven hebt, zijn in mijn ervaring mensen die je beter kwijt dan rijk bent. De ruimte die zij (mentaal) innemen en daarna vrijgeven, heb je voor jezelf nodig. Het rommelt tussen jou en je partner en ik lees ook iets over kinderen. Is dat voor nu niet genoeg voor je? Om je daar op te richten en je behoefte aan zoveel mensen die toch niks toevoegen los te laten? Dat bevestigt echt niet dat je een stom mens bent hoor als mensen je verlaten, het bevestigt alleen dat je zonder die mensen beter af bent.
donderdag 17 december 2015 om 15:59
Vroeger ergerde ik me er vaak over als mensen vergaten wat mijn belastbaarheid was. Tien keer moest ik het vertellen en dan zaten ze je aan te gapen of je het voor de eerste keer vertelde. En ik maar braaf elke keer opnieuw vertellen.
Tegenwoordig denk ik: als men dit niet vanzelf kan onthouden, letten ze dan wel op mij? Hoeveel interesseert het ze dan? En men stelde dan wel open vragen ("hoe gaat het?") maar nooit gerichte vragen waaruit blijkt dan men zich enigszins inleeft.
Tegenwoordig heb ik het gehad met dit soort vrienden. Willen ze mijn vriendschap, dan wel graag wat meer belangstelling en anders hoeft het niet meer van mij.
Tegenwoordig denk ik: als men dit niet vanzelf kan onthouden, letten ze dan wel op mij? Hoeveel interesseert het ze dan? En men stelde dan wel open vragen ("hoe gaat het?") maar nooit gerichte vragen waaruit blijkt dan men zich enigszins inleeft.
Tegenwoordig heb ik het gehad met dit soort vrienden. Willen ze mijn vriendschap, dan wel graag wat meer belangstelling en anders hoeft het niet meer van mij.
Dan moet het maar zoals het kan
donderdag 17 december 2015 om 16:23
Sorry Bianca. Ik was even erg kattig. Heb even gelegen en geslapen en schrik met terugwerkende kracht van mijn eigen reactie.
Punt is dat mijn ziekte ook depressies en korte lontjes met zich meebrengt. Zeker nu ik mijn grenzen behoorlijk heb overschreden.
En ik vind het altijd lastig als mensen veel details willen weten. heeft met de pesters van vroeger te maken. Zij probeerden me steeds te betrappen op onjuistheden en daar werd ik heel onzeker van wat weer koren op de molen was voor ze.
Punt is dat mijn ziekte ook depressies en korte lontjes met zich meebrengt. Zeker nu ik mijn grenzen behoorlijk heb overschreden.
En ik vind het altijd lastig als mensen veel details willen weten. heeft met de pesters van vroeger te maken. Zij probeerden me steeds te betrappen op onjuistheden en daar werd ik heel onzeker van wat weer koren op de molen was voor ze.