Jong en burnout

@pusssywillow, ja herken ik je kunt zo weer terug bij af zijn, kun je zo verdrietig en moe van worden bah. jaa, ik heb afgesproken dat ik het alleen doe als ik mij lekker voel, geen contracten of dergelijke, de vrouw die de stal runt heeft het zelf ook gehad en vind het geen probleem ze zegt kijk haar app maar als je wel komt dus dat is fijn, 1 uur is ook mijn max, dan heb ik er geen last van, meer wel.



Vanmiddag naar een psycholoog van de gemeente ivm uitkering, ben benieuwd, ben eigenlijk zo klaar met hulp verleners mijn HA zij neem pillen, en mijn psycholoog zij eigenlijk gewoon niets, ben benieuwd wie dit is.



YEP, die BOs duren verdomd lang he, verdorie nu al sinds mei-april paar maanden en dan al een jaar. zou bijna een BO verjaardag houden..

Hai meiden, inderdaad herkenbaar Pussywillow, dat meteen helemaal op zijn, ook vanuit een best wel okeeje situatie.



@Inge: wat goed dat je afbouw toch goed lijkt te gaan, en fijn om je te blijven lezen!



@Naoko: burn-out moe is inderdaad een heel ander soort moe, en ik vind het ook lastig uit te leggen. BO moe is gewoon op/leeg/klaar. Trillerig en huilerig in mijn geval.



@Jade: haha, bijna tijd om je gefelici-burn-out te wensen. Ik ben net een jaar geworden, voelde heel raar. Een jaar?!? En ik ga ervan uit dat het herstel ook nog zeker die periode in beslag zal nemen. Met mijn verstand dan, mijn gedrag heeft er moeite mee...



Hier gaat het een beetje gek. Ik voelde me een paar weken echt goed, van binnen dan, ik was nog wel moe halverwege de dag, maar ik kwam weer een beetje in de richting van mijn oude zelf. Had een paar hele zware weken achter de rug met veel gedoe op werk. Toen dat opgelost was en ik me weer gewoon lekker voelde daar leek het wel alsof ik vleugels kreeg. Heel leuk om te voelen en ik genoot er ook intens van.

Maarrrrrrrrr nu heb ik vakantie en ben ik moe en op en huilerig en niet lekker in mijn vel. Ik snap wel hoe het komt, maar ik weet niet zo goed hoe ik het anders moet doen.

Ik ga te snel op mijn werk in de zin van dat ik zo geniet van dat ik weer iets kan dat ik daar zo blij van word, dat ik doorschiet. En dat moet ik afleren. Zoals ik het altijd sociaal bezig zijn heb moeten afleren, moet ik nu blijkbaar leren dat ik niet 'manisch' moet worden als ik me vol in mijn werk stort ofzo. Maar dat ben ik nou juist, ik hou van mijn werk en ben er goed in en dat gevoel is zo lekker. Ik denk dat dat mijn valkuil is. Ik wil het goed doen, beter doen, best doen. En daar krijg ik energie van, maar ondertussen put het me ook uit, denk ik.

Geen idee hoe ik hier dan weer een weg in moet vinden want het gevoel van willen 'shinen' is zo sterk en zo met mij verweven dat ik benieuwd ben of ik dat kan afleren.

Best wel een beetje genant ofzo om hardop te zeggen dat ik wil vlammen en dat ik graag heb dat mensen dat zien, op werk dan he. Maar ik denk dat het stap 1 is om het af te leren. Of moet ik dat helemaal niet afleren. Heb ik gewoon de energie nog niet en komt dat wel weer. Of is het precies dit gedrag dat me hier gebracht heeft. Maandag heb ik weer een afspraak met de coach die ik vanuit werk heb, dus ik weet waar we het over moet hebben.



Maar het is wel klote om op een verjaardag binnen te komen en alleen maar te kunnen huilen eigenlijk, en dus de hele tijd alleen maar bezig zijn met tranen wegslikken en bijten. Dat was lang geleden. Dat wil ik niet meer.

Hey Beel, ik hou me meestal stilletjes op de achtergrond, omdat ik al mijn 5de verbranddag vier en hierdoor niemand wil ontmoedigen (bij mij is er waarschijnlijk iets CVS-achtigs in het spel), maar op jouw post wil ik toch even reageren.

Omdat ik al zo lang aan de waggel ben, ben ik intussen wel een ervaringsdeskundige en kan ik misschien wel plaatsen wat jij zegt over dat manische.

Bij een burnout is heel je zenuwstelsel eigenlijk overprikkeld ("verbrand" , uitgeput of hoe je het ook benoemen wil). Om dat zenuwstelsel weer te kalmeren heb je heel veel rust nodig (fysiek en mentaal) en dat houdt ook in dat helemaal blij of opgewonden worden over iets ook niet zo goed voor ons is. Dat is ook een vorm van (over)stimulatie van het zenuwstelsel, ook al is dat door iets wat wij als positief ervaren. Het komt er op aan te leren hoe je van iets kan genieten (wat wel belangrijk is) ZONDER er opgewonden van te worden. Rustig genieten, gezapig.

Ik heb het hier als een gezegd denk ik : meer leven in slow motion, rustig, gezapig, kalm. Niets simpel, voor mij alleszins niet. Bij mij is het vaak alles of niks, ik smijt me veel te vaak helemaal zodat ik uiteindelijk weer plat op de grond beland.

quote:fam1973 schreef op 23 december 2015 @ 15:25:

Het komt er op aan te leren hoe je van iets kan genieten (wat wel belangrijk is) ZONDER er opgewonden van te worden. Rustig genieten, gezapig.

Ik heb het hier als een gezegd denk ik : meer leven in slow motion, rustig, gezapig, kalm. Niets simpel, voor mij alleszins niet. Bij mij is het vaak alles of niks, ik smijt me veel te vaak helemaal zodat ik uiteindelijk weer plat op de grond beland.



He Fam, dank je voor je reactie, dit is denk ik exact wat ik bedoel, precies wat ik me meer eigen moet gaan maken. Stilletjes genieten, in plaats van als een stuiterbal over de afdeling te gaan roeptoeteren hoe blij ik wel niet ben, hardop of in mezelf. Ik schiet absoluut door en voel ook dat dat me kost. Maar inderdaad misschien wel onbegonnen werk want ik ben het niet gewend om gelijkmatig en kalm te zijn. Toch als het me wel lukt, in sociale situaties dus steeds ietsjes beter, voelt het wel fijn. Als een soort energie die ik bij me houd en koester van binnen. Een kacheltje dat brandt.

Ik ben ook een alles of niks persoon op vele gebieden, net als jij. Lastig.

Ik zit nog eens over na te denken wat je zegt over opwinding, positief dan wel negatief. Dat ze allebei niet zo goed zijn voor 'ons'. Goed dat je dat zo benoemd want ik had dat nooit zo simpel bedacht. Ik word wel een beetje verdrietig van het idee dat ik misschien voorgoed afscheid moet nemen van mijn hypere kant...

Hopelijk niet voorgoed hè Beel, maar toch wel voor een tijdje, tot je je al een tijdje stabiel voelt en het ook beter onder controle kan houden. Ik ben zelf iemand die nogal dolenthousiast kan zijn en ik moet dat echt proberen in te tomen. Da's wel leuk op het moment zelf, maar ik moet het zo bekopen achteraf, dat is 't 'm vaak niet waard. Ik had dat ook eerst niet door, maar mijn coach maakte me erop attent en het klinkt inderdaad logisch.

Lekker cool en relaxed zijn klinkt toch ook best leuk hè

Haha ja zeker klinkt cool en relaxed ook heel goed, en eigenlijk ook veel beter dan hysterisch, ik ga er de komende tijd mee oefenen. Wel heel erg blij zijn, maar dat er vervolgens niet uit te gooien maar er cool ende relaxed van te genieten, in relatieve stilte .

Fijne kerstdagen iedereen!

Hallo allemaal, wat is er veel geschreven!



Inge veel succes met je totale afbouw van de medicatie!

Zo te lezen blijft het bij allemaal toch een proces van vallen en opstaan, je weet dat het erbij hoort, maar valt toch altijd weer tegen als je een tijdje ben opgestaan en je valt weer...



Fam 1973 wat beschrijf je het toch weer duidelijk, denk dat veel mensen (ik ook) veel aan jouw adviezen en inzichten hebben! Balen dat je daarvoor eerst een echte ervaringsdeskundige moet worden....

Merk jij nog enigszins kleine stapjes vooruit of helemaal niet?



Nou bij mij is het totaalplaatje compleet...zowel het geestelijke als lichamelijke stuk van mijn burn out is in kaart gebracht.

Persoonlijkheidsonderzoek is afgenomen en afgelopen dinsdag een psycho fysiologische stress meting gehad.

Voor diegene die benieuwd zijn, ik plak wel even een link.

http://www.vabs.nl/stress ... che-meting-laat-je-testen



Er kwam uit dat mijn lichaam echt nog in zijn alert stand staat, verhoogde hartslag, verhoogde spierspanning en zweet meting in rust. Had trouwens een erg goede buikademhaling, dankzij de mindfulness denk ik

Mijn batterij moet dus echt opgeladen worden!

Er wordt nu een rapportage naar mijn psychologe gestuurd en zij pakt het verder op.



Merk dat ik echt het volste vertrouwen heb in de aanpak van mijn nieuwe psychologe. Ik weet dat ik het zelf moet doen, maar het voelt wel fijn! Echt een goede stap geweest om voor mijzelf te zorgen door weg te gaan bij mijn vorige.



* Stokstaartje heb jij alweer een gesprek gehad met je psycholoog?

* Bloem heb je al de uitslag van het Havenziekenhuis, al duurt dat ontlasting onderzoek een aantal weken....en verder nog wat gehoord over je revalidatie?

* Beel hoop dat je wat bijtankt in je vakantie!



Voor iedereen en rustige en een zo mogelijk prikkelarme Kerst!

De laatste berichten van Beel en Fam1973 raken me ontzettend… Dit is ook precies waar ik nu mee zit! Ik heb ook steeds die terugvallen als het eindelijk weer eens lekker gaat. Als ik vleugels krijg, zoals Beel het zo mooi noemde. En ik snapte er steeds maar niks van. Thanks Fam1973 voor het ophelderen!

Al is weten wel heel wat anders dan accepteren… En toch ook weer ander gedrag aanleren… Al heb ik niet het idee dat ik in goede periodes zo hyper ben, ik ben een vrij rustig persoon (al heb ik altijd wel moeite met doseren). Maar blijkbaar moet ik toch wel wat veranderen, moet ik het toch rustiger aanpakken. Dit is wel hét ding dat ik als eerste met mijn psych ga bespreken. Want als ik het niet aanpak, blijf ik maar terugvallen en daar schiet ik ook niks mee op. Ik moet dit even laten bezinken…



Ook in combinatie met het gesprek met UWV dat ik onlangs heb gehad. Wat me tegenviel, is dat je daar twee opties hebt: wel of niet ziek. En pas als je je ziek meldt, kun je een arts spreken. Had het graag andersom gehad. Ziek melden (100% dus) zie ik niet zitten. Want ergens denk ik dat ik me dan nog doellozer voel en daar ook niets mee opschiet. Je sollicitatieplicht vervalt dan, wat misschien rust kan geven, maar ik mag dan natuurlijk ook geen andere dingen zoals vrijwilligerswerk doen. En na iets van 3 maanden heb je weer de twee opties: ziek of beter. Geen langzame opbouw zoals ik vanuit mijn vorige baan gewend was. Het enige dat ik niet weet, is hoe een reïntegratietraject eruit ziet. Ik ga UWV binnenkort nog eens bellen, kijken wat een andere medewerker erover te zeggen heeft. Ik had zo graag gewoon een baan gehad, dan wist ik tenminste of ik dat uberhaupt aan zou kunnen. Het is nu alles bij elkaar veel te onzeker.



En dan heb ik ook nog twee pijnlijke armen, bah. In de ene arm is een tijdje terug een ontsteking geconstateerd, daar heb ik ontstekingsremmers voor gehad en dat is nu redelijk onder controle. Maar sinds een paar dagen heb ik ook flink pijn in de andere arm. Misschien is het wat anders, het kwam namelijk opzetten nadat ik in een ongunstige houding aan een te hoge tafel had gezeten, maar het lijkt wel veel op de soort pijn in de andere arm. Voel me aardig beperkt nu.



Sorry voor de klaagzang! Op zich gaat het deze week verder best goed, voel ik me eindelijk weer wat beter, rustiger, minder vermoeid. Maar wel zolang ik niet te veel prikkels op zoek. En dat gaat best goed nu. Ik heb deze week ook lekker de boel de boel gelaten en alleen gedaan waar ik zin in had. Heerlijk.



Zo’n stresstest is misschien wel wat voor me. Klinkt heel interessant Paddestoel. Fijn dat je nieuwe psych je zo goed bevalt. Da’s een belangrijk onderdeel van je herstel, dus goed dat je voor jezelf hebt gekozen. Je schreef een tijdje terug over zware benen: dat herken ik, dat heb ik altijd in de slechtste periodes. Ik heb dan ook vaak kramp in kuiten of voeten.

De psych spreek ik in januari pas, hij had nu geen tijd. Had ik ook wel verwacht zo vlak voor de feestdagen.



Inge, wat spannend en goed dat je gaat stoppen met de medicatie.



Vienna, gecondoleerd en sterkte. Wel fijn dat het voor de rest weer de goede kant op gaat.



Jade, vervelend dat je een terugval hebt. Inderdaad lekker rustig aan doen met de kerstdagen.



Naoko, ik heb het denk ik gemist over je job, dus ik weet niet waarom het een opluchting is dat je niet terug hoeft. Maar ik ben wel blij voor je

Burnout-moe is voor mij inderdaad ook anders dan gewoon moe. Het ene is, zoals Beel zegt, helemaal op of leeg, het andere is iets dat je met een of twee nachten goed slapen al een heel eind oplost.



Fijne kerst allemaal!

Vrooooolijk Kerstfeest iedereen!



Interessant om te lezen over die hogere versnelling die je zo kan nekken, zelf vind ik het wonderlijk wat dat kan triggeren. Veel BOíes hebben moeite met prikkels- ik helemaal niet, lekker passief series kijken vind ik echt rustgevend (omdat het me afleid van mijn gedachten denk ik), groepen mensen ook prima, maar zo zat ik van de week een potje te scrabbelen... Zenuwen! Elke vorm van prestatiedruk = fail, haha.



Net wel lekker een paar dagen op het platteland vertoefd, heerlijk! Geef mij een haardvuurtje, uitzicht op wat groen en een paar ezeltjes in de wei en het gaat echt meteen een stuk beter met mij. @Jade, ik ben niet aan het revalideren, afgewezen wegens te slechte conditie. Wel zuur, te slecht voor revalidatie- er liggen daar mensen zonder benen of compleet gevloerd door een herseninfarct, eh? Maar je moest 4 uur per dag kunnen therapien (psych en fysio), pff, als ik dat kon, dan had ik wel wat leukers te doen dan in een revalidatiecentrum zitten Oh en bloedonderzoek Havenziekenhuis was prima, ontlastingsonderzoek duurt nog ff, maar wel superlieve dokter zeg!



Maar ik ben wel ietsjes zonniger gestemd nu ik in de Achterhoek weer even in contact kwam met mijn Joie de Vivre, want daar mist het gewoon heel erg aan hier de laatste tijd... en dan kan er wel weinig energie uit gaan, maar nieuwe energie komt er dan ook niet in.



lieve Vienna en Beel en Pussywillow en Jade en Fam en Stokstaartje en Paddestoel en Inge en Naoko en Linaatje ennn alle andere helden van iets langer terug: heeele fijne feestdagen met veel sterretjes!

oooo Bloem, te ziek voor het revalidatie centrum. Das ook wel gek zeg hihi. Nouja. ik zelf had het ook niet volgehouden hoor. Dus niets van aantrekken!



Fijne feestdagen dames!

Hoe waren jullie feestdagen? Als ik het voor mezelf naloop, was ik al enkele jaren op rij rond de kerst tot niet veel anders in staat dan op de bank liggen, twee weken lang. Vorig jaar werd ik ziek na de kerst (waarschijnlijk is toen de pfeiffer begonnen). Dit jaar heb ik het geprobeerd rustig te houden, 1e kerstdag voor onszelf, 2 kerstdag de hele dag rust tot een etentje buitenshuis met de schoonfamilie. De paniek sloeg wel even toe in zo'n druk kerst restaurant. Dat heb ik 2,5 uur volgehouden, maar wel erg moe daarna. Derde kerstdag heb ik een kliekjesdag gehad met mijn eigen familie, maar daar moest ik wel een stukje voor reizen. Hoewel het best gezellig was om iedereen weer eens te zien, was het alles bij elkaar toch blijkbaar veel te bont.



Van zondag op maandagnacht droomde ik dat ik in een meer dreef. Het bleek dat ik niet dreef maar dat alles om mij heen, dekens en kussens, kletsnat waren van mijn eigen tranen. Het was 4 uur 's nachts en ik heb niet meer kunnen stoppen met huilen tot laat in de middag . Vandaag gaat het gelukkig wel weer een beetje. Maar weer rustiger aan doen dan en weer kattenfilmpjes kijken

voor jou PussyWillow...wat een heftig beeld: jij in je bed met al die tranen...wat een verdriet kan er ineens uitkomen dan. Hoop dat het je uiteindelijk ook opgelucht heeft om de sluizen open te zetten. Hoewel ik me ook kan voorstellen dat je je daarna totaal gemangeld voelt. Pffff nog een



Hier waren de feestdagen ok, ik kon het redelijk aan. Merkte wel op een gegeven moment tijdens kerstdiner met familie dat ik op huilen stond, tijd om weg te gaan dus. Nu het allemaal achter de rug is ben ik helemaal gesloopt. Een week lang vakantie, met kinderen en op zich relaxte dingen, is toch veel. Nu ben ik op mijn werk en ik vind het heerlijk, gewoon focussen en even niet sociaal hoeven zijn.

en en en en Inge, hoe is het nu?



Pussy, voor jou 3 bonuskattenfilmpjes!

Niet leuk dat je zo moest huilen... Ik heb dat ook soms, van die urenlange huilbuien dat ik denk: het zou echt verboden moeten worden dat iemand zo verdrietig kan zijn. Hier nog een beetje aan het bijkomen van kerstmis en haptonoom gisteren, al had ik het alleen bij mijn familie gevierd, schoonouders ff links laten liggen, wonen ook in Belgie dus dat is altijd al ambitieus qua logistiek. Vandaag slow-tv met Downton Abbey en poezenfilmpjes inderdaad!



https://www.youtube.com/watch?v=1lnNX6dND5k

https://www.youtube.com/watch?v=mWhD5bc6Fmg

https://www.facebook.com/ ... 7396946362946&pnref=story

oh beel, gecrosspost, en werkze!

@Bloem: he watte? Kun je afgewezen worden voor revalidatie? Nou jaaaa. Fijn dat het hutje op de hei je zo goed gedaan heeft.



@Inge: wat een goede berichten! Dat gaat helemaal goedkomen met jou Geniet nog van je vrije week!



@Pussywillow: Wat een heftige huilbui zeg. Hoe voel je je nu? Hebben de kattenfilmpjes geholpen?



Kerst was behoorlijk druk, het was dit jaar zelfs drie dagen. En die derde dag was de fut er goed uit. Het bezoek hebben we kort gehouden, en de rest van de dag heb ik alleen maar op de bank gelegen. En eigenlijk doe ik dat nu nog steeds. Ik heb mezelf vakantie gegund deze weken en de moeheid komt er goed uit. Om half 11 deed ik vandaag alweer een dutje haha!



Ik ben ook weer in m'n 'dagboek' gaan schrijven. Heb dat vrij lang niet gedaan, wat eigenlijk heel slecht is, want dan ben ik moeilijke emoties aan het vermijden. Maar ik moet ze onderkennen en toelaten om verder te kunnen. Ik moet zeggen dat dat allemaal makkelijker was onder begeleiding van een psych. Nu moet ik het zelf doen en dat lukt nog niet altijd. En het is ook makkelijker als je alleen maar ziek of herstellende bent en nog niet echt deelneemt aan het normale leven. Ik moet er echt mijn weg weer in vinden.



Alvast een fijne jaarwisseling gewenst lieve mede-BO'ers! Wat zijn jullie plannen? Manlief en ik gaan naar vrienden toe. Vrij rustige mensen zijn het, dus dat durf ik nu wel aan.

Hier zijn de kerstdagen eigenlijk beter verlopen dan verwacht. Ik was er dan ook wel heel (te, dus) bang voor, met allerlei worst case scenario’s in m’n hoofd. Twee etentjes gehad, deze allebei relatief kort gehouden, en gemerkt dat ik het wel aankon. Het drukste etentje van de twee was wel even spannend in het begin, toen ik merkte dat alle gesprekken om me heen even hard binnen kwamen, maar ik heb het kunnen loslaten, beetje in m’n bubbel gaan zitten, en dat hielp.

Ik durf het eigenlijk eeeeeeecht nog niet hardop zeggen, maar op het vlak van vermoeidheid lijkt er echt iets aan het veranderen/verbeteren te zijn.

Nu nog op naar oudjaar… We doen een etentje met vrienden hier thuis, zodat ik ten allen tijde een uurtje in m’n bed kan kruipen wanneer het nodig is. Hopelijk lukt het me ook om toe te geven wanneer het daar tijd voor is.



Inge, klinkt goed, je afbouw! Ik blijf duimen, maar het klinkt echt alsof het goed zal blijven gaan.



Bloem, inderdaad, dat zeg je mooi, het zou écht verboden moeten worden dat iemand zo verdrietig kan zijn! Langs de andere kant, als het eruit moet, moet het eruit, daar ben ik ondertussen ook al wel achter



Stokstaartje, dagboekschrijven, ik zou niet zonder kunnen. Ik heb het ook tijden zonder (of met veel minder) gedaan, en ik weet nu dat dat iets is dat ik niet meer mag doen. Ik heb dat schrijven nodig om alles op een rijtje te krijgen, om eerlijk te kunnen zijn tegen mezelf en om dingen te kunnen loslaten. Inderdaad blijven doen dus!

Thanks Bloem, kattenfilmpjes doen het eigenlijk altijd goed! Geweldig medicijn

En thanks Inge voor je tips en opbeurende berichten. Die kleine signaaltjes niet negeren is nog weleens een kunst. Ik heb me er wel bij neergelegd dat het veel en veel langer zal gaan duren dan ik in eerste instantie dacht (rekende op 2 weekjes bijkomen, die 2 weekjes werden 3 maanden, toen 5, 7, en nu ben ik al hard op weg naar mijn BO verjaardag ).



Zo denk ik er ook over Naoko, zo extreem verdrietig zijn is naar, maar ik doe er niets aan behalve het ondergaan. Dat is het beste denk ik. Ben daarom wel blij dat ik de ruimte heb om een hele dag te janken zonder daar iemand mee tot last te zijn.

Nu gaat het wel weer redelijk, maar nog steeds erg moe en duidelijk te veel gedaan de laatste paar dagen. Was ook wel een klein beetje voor een goed doel, want na oud&nieuw (bij bevriend, rustig stel dus dat trek ik wel tot na 12 uur), gaan mijn vriend en ik van het weekend een weekje naar een zonnig eiland. Hopelijk lekker van de rust en natuur genieten en natuurlijk mijn vitamine D tekort opschroeven



Alvast een goede jaarwisseling iedereen en een rustig, stressarm, liefdevol, poezig 2016 gewenst iedereen

Een weekje zonnig eiland, dat klinkt heerlijk! Geniet ervan Pussywillow.



Gelukkig nieuwjaar iedereen!

Happy 2016