Reizen
alle pijlers
Hulp bij heimwee
donderdag 7 januari 2016 om 04:07
Hoi,
Ik loop al een tijdje met een probleem rond en moet het echt ergens kwijt, dus ik dacht ik probeer het hier.
Mijn vriend en ik zijn in Juli 2015 vertrokken op onze reis. We hadden alleen een enkeltje gekocht en besloten om voor ongeveer een jaar te vertrekken. Ik zou misschien wat eerder terug gaan (april, mei) om wat dingen te regelen voordat ik weer in de schoolbanken zit. Ondertussen zijn we al meer dan vijf maanden aan het reizen en hebben we een fantastische tijd gehad tot nu toe. Ondanks dat ik het echt te gek vond had ik hier en daar toch altijd wel een vlaagje heimwee (nooit eerder last van gehad). Vooral heimwee naar Amsterdam en Nederland.
De reden voor onze reis was naast dat we het natuurlijk te gek vonden ook het juiste moment. Mijn vriend was ontslagen en ik zag de studie die ik volgde niet meer zitten. Beide hebben we ons appartement opgegeven en al onze spullen verkocht. Dus telkens als ik begon over Nederland of als ik mijn heimwee uitsprak probeerde hij het aan de kant te schuiven of wilde hij er niet over na denken. Op zich ook niet heel raar, ik kan makkelijk bij terugkomst een tijdje bij mijn moeder wonen gewoon in Amsterdam, hij zal dan bij zijn broer moeten zitten ergens in een dorp en dat wilt hij echt niet. Ook wilt hij niet terugkeren naar NL zonder werk en een appartement (wat mij echt onmogelijk lijkt te regelen vanuit het buitenland).
Op dit moment zijn we in Australie aan het werk. Toen we hier aankwamen hadden we min of meer besloten rond april SAMEN terug te gaan. Mijn vriend heeft eigenlijk altijd duidelijk gemaakt dat de enige reden dat hij terugkomt voor mij is. Hij heeft het gevoel dat hij in NL niks meer heeft en ook niet perse hoeft te hebben. We hebben een super leuk appartement hier in Oz met leuke huisgenoten en allebei een leuke baan met een veel beter salaris dan in NL. Maar ik ben gewoon echt niet gelukkig. Ik kan alleen maar denken aan Amsterdam. Ik wil zo graag terug naar NL dat ik er echt depri van wordt. Ik heb dit weer meerdere malen uitgesproken maar nu kan hij opeens niet meer met zekerheid zeggen of hij in April terug gaat of niet (eerst schuld afbetalen, dan beetje sparen + hij wilt pas terug naar NL als hij een baan en appartement heeft).
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik zou het liefst nu een vliegticket boeken om volgende maand op het vliegtuig te stappen maar vriendlief gaat dan zeker weten niet mee. En ik wil ook niet zonder hem zijn. Ik heb tegen hem gezegd dat ik hoe dan ook in April naar huis ga en dat ik het egoistisch van hem vind dat hij mij dan gewoon alleen laat gaan en in Australie blijft. Maar aan de andere kant: hoe kan ik nou van hem vragen of hij met mij mee gaat? Hij heeft niks in Nederland. Vind het niet eens leuk daar en vind Australie te gek. En we hadden eigenlijk sowieso afgesproken tot Juli 2016 te reizen dus ik snap zijn reactie ook. Maar ik wil gewoon niet zonder hem zijn, ik kan niet na 5 maanden 24/7 met iemand zijn naar elkaar een aantal maanden niet zien. Ook ben ik bang dat als ik in m'n eentje naar NL ga dat hij wellicht wel nooit meer terugkomt. Wat moet ik doen?
Sorry voor dit lange bericht, maar ik heb echt advies nodig. Ik ben ongelukkig hier maar ik ben ook ongelukkig in NL zonder mijn vriend.
Liefs van een hopeloze reiziger met heimwee.
Ik loop al een tijdje met een probleem rond en moet het echt ergens kwijt, dus ik dacht ik probeer het hier.
Mijn vriend en ik zijn in Juli 2015 vertrokken op onze reis. We hadden alleen een enkeltje gekocht en besloten om voor ongeveer een jaar te vertrekken. Ik zou misschien wat eerder terug gaan (april, mei) om wat dingen te regelen voordat ik weer in de schoolbanken zit. Ondertussen zijn we al meer dan vijf maanden aan het reizen en hebben we een fantastische tijd gehad tot nu toe. Ondanks dat ik het echt te gek vond had ik hier en daar toch altijd wel een vlaagje heimwee (nooit eerder last van gehad). Vooral heimwee naar Amsterdam en Nederland.
De reden voor onze reis was naast dat we het natuurlijk te gek vonden ook het juiste moment. Mijn vriend was ontslagen en ik zag de studie die ik volgde niet meer zitten. Beide hebben we ons appartement opgegeven en al onze spullen verkocht. Dus telkens als ik begon over Nederland of als ik mijn heimwee uitsprak probeerde hij het aan de kant te schuiven of wilde hij er niet over na denken. Op zich ook niet heel raar, ik kan makkelijk bij terugkomst een tijdje bij mijn moeder wonen gewoon in Amsterdam, hij zal dan bij zijn broer moeten zitten ergens in een dorp en dat wilt hij echt niet. Ook wilt hij niet terugkeren naar NL zonder werk en een appartement (wat mij echt onmogelijk lijkt te regelen vanuit het buitenland).
Op dit moment zijn we in Australie aan het werk. Toen we hier aankwamen hadden we min of meer besloten rond april SAMEN terug te gaan. Mijn vriend heeft eigenlijk altijd duidelijk gemaakt dat de enige reden dat hij terugkomt voor mij is. Hij heeft het gevoel dat hij in NL niks meer heeft en ook niet perse hoeft te hebben. We hebben een super leuk appartement hier in Oz met leuke huisgenoten en allebei een leuke baan met een veel beter salaris dan in NL. Maar ik ben gewoon echt niet gelukkig. Ik kan alleen maar denken aan Amsterdam. Ik wil zo graag terug naar NL dat ik er echt depri van wordt. Ik heb dit weer meerdere malen uitgesproken maar nu kan hij opeens niet meer met zekerheid zeggen of hij in April terug gaat of niet (eerst schuld afbetalen, dan beetje sparen + hij wilt pas terug naar NL als hij een baan en appartement heeft).
Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen. Ik zou het liefst nu een vliegticket boeken om volgende maand op het vliegtuig te stappen maar vriendlief gaat dan zeker weten niet mee. En ik wil ook niet zonder hem zijn. Ik heb tegen hem gezegd dat ik hoe dan ook in April naar huis ga en dat ik het egoistisch van hem vind dat hij mij dan gewoon alleen laat gaan en in Australie blijft. Maar aan de andere kant: hoe kan ik nou van hem vragen of hij met mij mee gaat? Hij heeft niks in Nederland. Vind het niet eens leuk daar en vind Australie te gek. En we hadden eigenlijk sowieso afgesproken tot Juli 2016 te reizen dus ik snap zijn reactie ook. Maar ik wil gewoon niet zonder hem zijn, ik kan niet na 5 maanden 24/7 met iemand zijn naar elkaar een aantal maanden niet zien. Ook ben ik bang dat als ik in m'n eentje naar NL ga dat hij wellicht wel nooit meer terugkomt. Wat moet ik doen?
Sorry voor dit lange bericht, maar ik heb echt advies nodig. Ik ben ongelukkig hier maar ik ben ook ongelukkig in NL zonder mijn vriend.
Liefs van een hopeloze reiziger met heimwee.
donderdag 7 januari 2016 om 19:27
@redbulletje
Inerdaad. Ik sta er nu op 27 jarige leeftijd pas bij stil wat ik allemaal misloop. Ouders die toch opeens ouder worden, zus die voor het eerst moeder word, oma die een groot verjaardag feest voor haar 80e geeft. Best lastig soms.
Toen ik op 19 jarige leeftijd mijn geboorte plaats achter liet had ik dit soort gedachten nog niet
Inerdaad. Ik sta er nu op 27 jarige leeftijd pas bij stil wat ik allemaal misloop. Ouders die toch opeens ouder worden, zus die voor het eerst moeder word, oma die een groot verjaardag feest voor haar 80e geeft. Best lastig soms.
Toen ik op 19 jarige leeftijd mijn geboorte plaats achter liet had ik dit soort gedachten nog niet
donderdag 7 januari 2016 om 22:14
zaterdag 9 januari 2016 om 15:26
quote:edamame schreef op 07 januari 2016 @ 09:00:
Waarom is tussendoor teruggaan geen optie? Je zegt daar een goed verdienende baan te hebben.
Jullie zouden vanaf juli een jaar reizen. Nu haak je min of meer na 5 maanden al af. Terwijl jij tot april/mei zou blijven en je vriend iets later zou terugkeren, verwacht/wil je dat hij in april ook mee terugkomt? Je wist toch dat hij een maand of 2/3 langer zou blijven?
Mijn voorstel was dat je tussendoor terugkomt omdat je de heimwee misschien in je hoofd groter maakt dan het is. Maar je laat hem daar liever niet achter. Wat als jullie reeder terugkomen (omdat jij dat wilt) en dan beseffen dat het daar eigenlijk toch wel heel leuk en vol te houden was? Dat Amsterdam toch minder leuk is ineens? Wil je het op jouw geweten hebben dat je door jouw onzekerheden je hem een droom afpakt?
Helemaal mee eens.
Eigenlijk zou jouw vriend hier een wanhopige post mogen plaatsen.
"Mijn vriendin zou een jaar met me op reis gaan maar nu wil ze opeens al veel eerder afhaken en mij hier in de steek laten. En ze probeert me een schuldgevoel aan te praten als ik haar niet volg naar Nederland, terwijl ik het hier in Australië supertof vind en we heel veel geld hebben uitgegeven om hier te komen. Deze kans krijg ik daarna nooit meer als ik nu terug ga!"
Want ik neem aan dat jullie een Working Holiday Visum hebben? Dat krijg je maar 1x in je leven.
Als het jou echt niet bevalt in Australië, ga dan terug. Maar geef niet je vriend de schuld.
En ook jezelf niet, zo gaan die dingen nou eenmaal soms in relaties.
Ik vond de vergelijking met 'kinderen willen' wel treffend: dat zijn zulke grote, essentiële dingen. Net als wonen in een ander land.
Wil je de ander een leven opdringen dat hij/zij niet wil (met kinderen / wonen in Australië/Nederland), of wil je dat je allebei gelukkig bent... en dan wellicht dus ieder je eigen weg kiezen?
Overigens zal je vriend op een gegeven moment toch ook terug moeten, als zijn visum verloopt. En nee ik denk ook niet dat hij dan én een baan én een appartement klaar heeft staan, dat laatste al helemaal niet in Amsterdam. Daar had hij voor vertrek over na moeten denken.
Ik ben ook een keer na een jaar reizen terug gekomen zonder huis, zonder baan én ook nog was ons geld op. Nou uiteindelijk kom je heus wel weer op je pootjes terecht. We hebben allebei banen in de horeca genomen, met wekelijks salaris dus snel de lege bankrekening weer een beetje opvullen. Een tijdje bij een vriend in huis gewoond. En zo kwam het langzaam weer goed. Je moet wat over hebben voor zo'n reis.
Trouwens, zou je na 24/7 samen zijn echt weer apart gaan wonen, jij bij je moeder en hij heel ergens anders???
Oh ja, en schrik niet van de omgekeerde cultuurschok die jou misschien kan overvallen als je terug bent in Nederland. Misschien ben je het nu wel veel te erg aan het verheerlijken en vergeet je de negatieve kanten zoals drukte, jachtigheid, al het klagen, het materialisme, de islamofobie.
Waarom is tussendoor teruggaan geen optie? Je zegt daar een goed verdienende baan te hebben.
Jullie zouden vanaf juli een jaar reizen. Nu haak je min of meer na 5 maanden al af. Terwijl jij tot april/mei zou blijven en je vriend iets later zou terugkeren, verwacht/wil je dat hij in april ook mee terugkomt? Je wist toch dat hij een maand of 2/3 langer zou blijven?
Mijn voorstel was dat je tussendoor terugkomt omdat je de heimwee misschien in je hoofd groter maakt dan het is. Maar je laat hem daar liever niet achter. Wat als jullie reeder terugkomen (omdat jij dat wilt) en dan beseffen dat het daar eigenlijk toch wel heel leuk en vol te houden was? Dat Amsterdam toch minder leuk is ineens? Wil je het op jouw geweten hebben dat je door jouw onzekerheden je hem een droom afpakt?
Helemaal mee eens.
Eigenlijk zou jouw vriend hier een wanhopige post mogen plaatsen.
"Mijn vriendin zou een jaar met me op reis gaan maar nu wil ze opeens al veel eerder afhaken en mij hier in de steek laten. En ze probeert me een schuldgevoel aan te praten als ik haar niet volg naar Nederland, terwijl ik het hier in Australië supertof vind en we heel veel geld hebben uitgegeven om hier te komen. Deze kans krijg ik daarna nooit meer als ik nu terug ga!"
Want ik neem aan dat jullie een Working Holiday Visum hebben? Dat krijg je maar 1x in je leven.
Als het jou echt niet bevalt in Australië, ga dan terug. Maar geef niet je vriend de schuld.
En ook jezelf niet, zo gaan die dingen nou eenmaal soms in relaties.
Ik vond de vergelijking met 'kinderen willen' wel treffend: dat zijn zulke grote, essentiële dingen. Net als wonen in een ander land.
Wil je de ander een leven opdringen dat hij/zij niet wil (met kinderen / wonen in Australië/Nederland), of wil je dat je allebei gelukkig bent... en dan wellicht dus ieder je eigen weg kiezen?
Overigens zal je vriend op een gegeven moment toch ook terug moeten, als zijn visum verloopt. En nee ik denk ook niet dat hij dan én een baan én een appartement klaar heeft staan, dat laatste al helemaal niet in Amsterdam. Daar had hij voor vertrek over na moeten denken.
Ik ben ook een keer na een jaar reizen terug gekomen zonder huis, zonder baan én ook nog was ons geld op. Nou uiteindelijk kom je heus wel weer op je pootjes terecht. We hebben allebei banen in de horeca genomen, met wekelijks salaris dus snel de lege bankrekening weer een beetje opvullen. Een tijdje bij een vriend in huis gewoond. En zo kwam het langzaam weer goed. Je moet wat over hebben voor zo'n reis.
Trouwens, zou je na 24/7 samen zijn echt weer apart gaan wonen, jij bij je moeder en hij heel ergens anders???
Oh ja, en schrik niet van de omgekeerde cultuurschok die jou misschien kan overvallen als je terug bent in Nederland. Misschien ben je het nu wel veel te erg aan het verheerlijken en vergeet je de negatieve kanten zoals drukte, jachtigheid, al het klagen, het materialisme, de islamofobie.
You can never have too many hats, gloves and shoes