Gezondheid
alle pijlers
zorgen om eetprobleem dochter
maandag 25 januari 2016 om 15:13
Hoi allemaal,
Ik had dit verhaal ook kwijt gekund bij lijf & lijn of psyche of kinderen, maar ik maak me vooral zorgen over de gezondheid van onze dochter.
Dochterlief is 16 jaar, mooie, slanke meid. Vorige week heeft ze de psycholoog te kennen gegeven dat ze al sinds klas 2 (nu 5 VWO) regelmatig periodes overdag niets eet, alleen avondeten (en ik weet dat ze dan ook niet veel binnen krijgt). De psycholoog heeft mij toen direct laten komen (ik was in de buurt), omdat dit probleem te groot is voor dochter alleen. Het moet bekend zijn bij ouders volgens haar. (was ik blij om)
Het werd een zeer emotioneel gesprek. Dochter zei ook dat ze, als ze geweten had dat ik gewaarschuwd zou worden, zeker niks had gezegd. Dochter vind echter zelf dat ze eerlijk moest zijn bij de psych, ze liep daar al voor vreemd eetgedrag. Dochter eet haar hele leven al geen fruit (ja, gepureerd toen ze een baby was) en weinig groenten.
Het advies voor ons als ouders is nu: blijf in gesprek, niet oordelen, geen druk enz enz. Maar ik vind het zo lastig. Ik ben zelf wel erg van fruit, houdt van sport en eet gezond (maar niet altijd hoor) Ik heb zo'n moeite om te zien dat zij bijna niets eet. Nu het 'out in the open is' heeft dochter dus vrij spel. Ik hoef 's ochtends geen brood meer voor haar te maken (die gooide of gaf ze weg) en zij hoeft zich daar niet meer schuldig over te voelen. Ze deed dus wat ze al deed, maar nu geoorloofd...
Toevallig is ze vandaag ziek thuis(ze heeft vaak lichamelijke klachten, logisch), ik heb ook vrij. Ze leeft op 2 halve bekers optimelvla, vanavond eet ze wel gewoon mee hoor, niet veel weliswaar, maar toch.
Ik kan er nog veel meer over schrijven, maar dan wordt het zo'n lang verhaal. Als je iets wilt weten, vraag gerust.
Is er iemand die tips heeft voor me of mij kan gerust stellen?
Ik had dit verhaal ook kwijt gekund bij lijf & lijn of psyche of kinderen, maar ik maak me vooral zorgen over de gezondheid van onze dochter.
Dochterlief is 16 jaar, mooie, slanke meid. Vorige week heeft ze de psycholoog te kennen gegeven dat ze al sinds klas 2 (nu 5 VWO) regelmatig periodes overdag niets eet, alleen avondeten (en ik weet dat ze dan ook niet veel binnen krijgt). De psycholoog heeft mij toen direct laten komen (ik was in de buurt), omdat dit probleem te groot is voor dochter alleen. Het moet bekend zijn bij ouders volgens haar. (was ik blij om)
Het werd een zeer emotioneel gesprek. Dochter zei ook dat ze, als ze geweten had dat ik gewaarschuwd zou worden, zeker niks had gezegd. Dochter vind echter zelf dat ze eerlijk moest zijn bij de psych, ze liep daar al voor vreemd eetgedrag. Dochter eet haar hele leven al geen fruit (ja, gepureerd toen ze een baby was) en weinig groenten.
Het advies voor ons als ouders is nu: blijf in gesprek, niet oordelen, geen druk enz enz. Maar ik vind het zo lastig. Ik ben zelf wel erg van fruit, houdt van sport en eet gezond (maar niet altijd hoor) Ik heb zo'n moeite om te zien dat zij bijna niets eet. Nu het 'out in the open is' heeft dochter dus vrij spel. Ik hoef 's ochtends geen brood meer voor haar te maken (die gooide of gaf ze weg) en zij hoeft zich daar niet meer schuldig over te voelen. Ze deed dus wat ze al deed, maar nu geoorloofd...
Toevallig is ze vandaag ziek thuis(ze heeft vaak lichamelijke klachten, logisch), ik heb ook vrij. Ze leeft op 2 halve bekers optimelvla, vanavond eet ze wel gewoon mee hoor, niet veel weliswaar, maar toch.
Ik kan er nog veel meer over schrijven, maar dan wordt het zo'n lang verhaal. Als je iets wilt weten, vraag gerust.
Is er iemand die tips heeft voor me of mij kan gerust stellen?
Make your own life!
maandag 25 januari 2016 om 19:33
quote:sabbaticalmeds schreef op 25 januari 2016 @ 17:50:
Laat je doorverwijzen naar een specialistisch centrum. Hoe langer het duurt hoe moeilijker te genezen. Het is voor jong volwassenen bijna altijd een multi aanpak waar het gezin ook bij betrokken is. Ik ben verbaasd dat de therapeut haar niet heeft doorverwezen.
Dit.
Hier ook ervaring met dochter met eetprobleem. Ze heeft een eetverslaving en eetbuien.
Ze krijgt ambulante hulpverlening thuis en is aangemeld voor onderzoek en behandeling.
Een eetstoornis gaat nooit over eten, het ligt veel dieper dan dat.
Ik begrijp je machteloosheid want zo voelt het, iig voor mij, wel. Het is een complexe problematiek. Veel sterkte.
Laat je doorverwijzen naar een specialistisch centrum. Hoe langer het duurt hoe moeilijker te genezen. Het is voor jong volwassenen bijna altijd een multi aanpak waar het gezin ook bij betrokken is. Ik ben verbaasd dat de therapeut haar niet heeft doorverwezen.
Dit.
Hier ook ervaring met dochter met eetprobleem. Ze heeft een eetverslaving en eetbuien.
Ze krijgt ambulante hulpverlening thuis en is aangemeld voor onderzoek en behandeling.
Een eetstoornis gaat nooit over eten, het ligt veel dieper dan dat.
Ik begrijp je machteloosheid want zo voelt het, iig voor mij, wel. Het is een complexe problematiek. Veel sterkte.
maandag 25 januari 2016 om 19:46
Hallo Ellen, wat naar voor je dochter dat ze het zo moeilijk heeft. En voor jou als ouder.
Ik heb zelf ook op die leeftijd een eetstoornis gehad. Waar het door kwam? Ik denk door een combinatie van gevoeligheid en omstandigheden. In ons gezin werd gewoon gegeten en niemand in mijn buurt deed aan de lijn. Wel was ik een onzekere puber en wilde ik zo graag bewondering van anderen. Het begon ermee dat ik dacht dat ik veel mooier zou zijn als ik net een paar kilootjes minder woog. Die paar kilo bleken heel makkelijk eraf te gaan, maar moeilijk eraf te houden. Dus misschien was het een goed idee om dan nog iets minder te gaan wegen, voor de zekerheid, zeg maar. Die kilo's waren al een stukje lastiger, maar ik had best positieve reacties gekregen van vriendinnen op mijn uiterlijk ik ging me verdiepen in calorieën.
Ik heb zelf ook op die leeftijd een eetstoornis gehad. Waar het door kwam? Ik denk door een combinatie van gevoeligheid en omstandigheden. In ons gezin werd gewoon gegeten en niemand in mijn buurt deed aan de lijn. Wel was ik een onzekere puber en wilde ik zo graag bewondering van anderen. Het begon ermee dat ik dacht dat ik veel mooier zou zijn als ik net een paar kilootjes minder woog. Die paar kilo bleken heel makkelijk eraf te gaan, maar moeilijk eraf te houden. Dus misschien was het een goed idee om dan nog iets minder te gaan wegen, voor de zekerheid, zeg maar. Die kilo's waren al een stukje lastiger, maar ik had best positieve reacties gekregen van vriendinnen op mijn uiterlijk ik ging me verdiepen in calorieën.
maandag 25 januari 2016 om 20:23
Voor ik het wist, telde ik overal calorieën van en schrapte eerst de vette en overbodige dingen maar later ook de gezondere dingen die te veel calorieën bevatten naar mijn zin. Ik wilde perse een maximum aantal calorieen per dag halen en moest daarnaast van mezelf flink bewegen om ze er weer af te krijgen. Ik registreerde nog prima dat er dingen gebeurden die ik vroeger niet normaal had gevonden (me altijd slap en moe voelen, altijd willen huilen, depressieve gevoelens) maar toen was ik al psychisch helemaal in het stramien van diëten en heel bang om te stoppen. Ik dacht dat er van alles kon gebeuren als ik het los zou laten.
Toch kwam er gelukkig een omslag. Ik ging al naar een psycholoog en een diëtist en daar heb ik veel aan gehad. De diëtiste heeft mij geholpen door me heel realistisch te vertellen wat de gevolgen waren van mijn gedrag (moe, depressief) en wat de gevolgen op langere termijn zouden zijn. De psycholoog deed me inzien dat ik in een bepaalde denkwijze was vastgelopen en dat het moeite zou kosten om dat ingesleten patroon te veranderen. Juist daarom had ik het nodig dat de dietiste me steeds weer vertelde dat mijn eetgedrag niet gezond was en waarom niet. En ze deed dat niet veroordelend, maar meelevend. Langzaamaan durfde ik daardoor te gaan twijfelen aan mijn eetpatroon en durfde ik er veranderingen in aan te brengen. Daarna heeft het nog een paar jaar geduurd (met vreetbuien en overgeven in het begin) voor ik echt weer redelijk normaal at en nog een paar jaar voordat ik weer een normaal hongergevoel had en daar ook op durfde vertrouwen. Het herstel duurde dus vele jaren langer dan de periode van anorexia.
En toen ik eenmaal weer begon met eten, kwam er ook weer energie om allerlei dingen te voelen, ook minder leuke. Maar het is bij mij wel echt helemaal over gegaan.
Voor mijn ouders was het een vreselijke tijd maar daar had ik eigenlijk helemaal geen idee van. Ze hebben me nooit veroordeeld, nooit tot eten gedwongen en me ook niet laten zien hoe moeilijk ze het zelf vonden. Wel hebben ze me geholpen als ik hulp wilde en steeds duidelijk gemaakt dat ik altijd met mijn problemen bij ze kon komen. Niet dat ik dat snel deed, als eigenwijze en bange puber, maar ik wist dat ze er altijd zouden zijn, en dat was genoeg.
Heel veel sterkte, ook voor je dochter.
Toch kwam er gelukkig een omslag. Ik ging al naar een psycholoog en een diëtist en daar heb ik veel aan gehad. De diëtiste heeft mij geholpen door me heel realistisch te vertellen wat de gevolgen waren van mijn gedrag (moe, depressief) en wat de gevolgen op langere termijn zouden zijn. De psycholoog deed me inzien dat ik in een bepaalde denkwijze was vastgelopen en dat het moeite zou kosten om dat ingesleten patroon te veranderen. Juist daarom had ik het nodig dat de dietiste me steeds weer vertelde dat mijn eetgedrag niet gezond was en waarom niet. En ze deed dat niet veroordelend, maar meelevend. Langzaamaan durfde ik daardoor te gaan twijfelen aan mijn eetpatroon en durfde ik er veranderingen in aan te brengen. Daarna heeft het nog een paar jaar geduurd (met vreetbuien en overgeven in het begin) voor ik echt weer redelijk normaal at en nog een paar jaar voordat ik weer een normaal hongergevoel had en daar ook op durfde vertrouwen. Het herstel duurde dus vele jaren langer dan de periode van anorexia.
En toen ik eenmaal weer begon met eten, kwam er ook weer energie om allerlei dingen te voelen, ook minder leuke. Maar het is bij mij wel echt helemaal over gegaan.
Voor mijn ouders was het een vreselijke tijd maar daar had ik eigenlijk helemaal geen idee van. Ze hebben me nooit veroordeeld, nooit tot eten gedwongen en me ook niet laten zien hoe moeilijk ze het zelf vonden. Wel hebben ze me geholpen als ik hulp wilde en steeds duidelijk gemaakt dat ik altijd met mijn problemen bij ze kon komen. Niet dat ik dat snel deed, als eigenwijze en bange puber, maar ik wist dat ze er altijd zouden zijn, en dat was genoeg.
Heel veel sterkte, ook voor je dochter.
maandag 25 januari 2016 om 21:26
Hoi allemaal,
Jeetje, ik was even sporten en lees nu de reacties.
bedankt voor de lieve woorden en ervaringen. De vervelende woorden probeer ik langs me af te laten glijden.
Dochter heeft morgen weer een afspraak bij de psych. Ik hoop dat zij dochter zover krijgt dat ze naar de nieuwe diëtiste gaat, zij is gespecialiseerd in eetproblemen. Ik verwacht dat het een lange weg wordt. Zelf sta ik ermee op en ga ermee naar bed, heel lastig. Ik moet proberen me anders op te stellen, anders ga ik het niet trekken. Sporten helpt mij wel merk ik. Morgen even naar mijn zus, even praten, dat helpt vast ook.
Bedankt nogmaals xxx
Ellen
Jeetje, ik was even sporten en lees nu de reacties.
bedankt voor de lieve woorden en ervaringen. De vervelende woorden probeer ik langs me af te laten glijden.
Dochter heeft morgen weer een afspraak bij de psych. Ik hoop dat zij dochter zover krijgt dat ze naar de nieuwe diëtiste gaat, zij is gespecialiseerd in eetproblemen. Ik verwacht dat het een lange weg wordt. Zelf sta ik ermee op en ga ermee naar bed, heel lastig. Ik moet proberen me anders op te stellen, anders ga ik het niet trekken. Sporten helpt mij wel merk ik. Morgen even naar mijn zus, even praten, dat helpt vast ook.
Bedankt nogmaals xxx
Ellen
Make your own life!
dinsdag 26 januari 2016 om 10:21
dinsdag 26 januari 2016 om 14:29
quote:swifty schreef op 26 januari 2016 @ 12:14:
[...]
TO klopt dit, krijgt je dochter wel behandeling bij een kliniek voor eetstoornissen? Want zo klinkt het niet. Die betrekken familie als het goed is ook erbij. Ik vind het ook raar dat de psych praat met jullie over haar niet veel eten alsof dit uit de lucht komt vallen, ze ging toch daar heen voor eetproblemen? Zoniet, dan is die psych ook niet gespecialiseerd. Als ouders moet je wel de juiste hulp regelen vind ik, je dochter is hier nog te jong voor. Dus, mocht je dochter nog niet hier zijn, bel en regel dat ze bij speciaal centrum voor eetstoornissen zit, er is een wachtlijst, en ja, er zijn dietisten ook, maar vooral, de juiste hulp en lotgenoten.Ik refereer niet aan de dochter van TO, ik was in de veronderstelling dat Meds mij een vraag stelde. Mijn dochter is bij Human Concern onder behandeling geweest en is daar op een bepaald moment mee gestopt.
[...]
TO klopt dit, krijgt je dochter wel behandeling bij een kliniek voor eetstoornissen? Want zo klinkt het niet. Die betrekken familie als het goed is ook erbij. Ik vind het ook raar dat de psych praat met jullie over haar niet veel eten alsof dit uit de lucht komt vallen, ze ging toch daar heen voor eetproblemen? Zoniet, dan is die psych ook niet gespecialiseerd. Als ouders moet je wel de juiste hulp regelen vind ik, je dochter is hier nog te jong voor. Dus, mocht je dochter nog niet hier zijn, bel en regel dat ze bij speciaal centrum voor eetstoornissen zit, er is een wachtlijst, en ja, er zijn dietisten ook, maar vooral, de juiste hulp en lotgenoten.Ik refereer niet aan de dochter van TO, ik was in de veronderstelling dat Meds mij een vraag stelde. Mijn dochter is bij Human Concern onder behandeling geweest en is daar op een bepaald moment mee gestopt.
dinsdag 26 januari 2016 om 19:20
Hoi
Even een update:
Dochter heeft vandaag bij de psych toegestemd in afspraak bij gespecialiseerde diëtiste en er komt een afspraak hier thuis met de psycholoog, dochter, man en ik om een plan te maken. Het stemt mij wel wat positiever dat er in ieder geval iets gaat gebeuren.
Een controle bij de dokter is een goed idee. Daar ga ik even over bellen.
We zijn dus nog niet aanbeland bij een eetkliniek, dat zit hier volgens mij ook helemaal niet. Ga ik wel ter sprake brengen.
Bedankt weer voor de reacties...
Even een update:
Dochter heeft vandaag bij de psych toegestemd in afspraak bij gespecialiseerde diëtiste en er komt een afspraak hier thuis met de psycholoog, dochter, man en ik om een plan te maken. Het stemt mij wel wat positiever dat er in ieder geval iets gaat gebeuren.
Een controle bij de dokter is een goed idee. Daar ga ik even over bellen.
We zijn dus nog niet aanbeland bij een eetkliniek, dat zit hier volgens mij ook helemaal niet. Ga ik wel ter sprake brengen.
Bedankt weer voor de reacties...
Make your own life!
dinsdag 26 januari 2016 om 19:25
Die dochter van kennis waarover ik schreef zat met 14 of 15 jaar in (ik geloof) A'dam in een kliniek, waar haar ouders haar eenmaal per week na een zeer lange autoreis bezochten. Dat dergelijke hulp niet in de buurt zit wil dus niet zeggen dat dergelijke hulp niet bestaat. Wel is vooraf al zeker dat het geen gemakkelijke weg zijn worden die jullie gaan inslaan.
Of jouw dochter ook gebaat is bij een opname weet ik niet. Maar hoe dan ook is er gespecialiseerde hulp noodzakelijk.
Of jouw dochter ook gebaat is bij een opname weet ik niet. Maar hoe dan ook is er gespecialiseerde hulp noodzakelijk.
dinsdag 26 januari 2016 om 22:01
quote:cloudy9 schreef op 26 januari 2016 @ 14:29:
[...]
Ik refereer niet aan de dochter van TO, ik was in de veronderstelling dat Meds mij een vraag stelde. Mijn dochter is bij Human Concern onder behandeling geweest en is daar op een bepaald moment mee gestopt.ik vroeg het aan TO, maar fijn dat het goed gaat met je dochter
[...]
Ik refereer niet aan de dochter van TO, ik was in de veronderstelling dat Meds mij een vraag stelde. Mijn dochter is bij Human Concern onder behandeling geweest en is daar op een bepaald moment mee gestopt.ik vroeg het aan TO, maar fijn dat het goed gaat met je dochter
dinsdag 26 januari 2016 om 22:04
ik zou inzetten op een gespecialiseerd team en niet op alleen een gespecialiseerd dietist. Je hebt toch ook een psycholoog nodig die weet wat te doen? Wat Swifty zegt: in elke provincie zit wel een kliniek voor behandeling van eetstoornissen. Misschien is een klinische behandeling wel beter, ik zeg maar wat hoor. En waar is de huisarts in dit verhaal? wie houdt haar fysieke toestand in de gaten?
woensdag 27 januari 2016 om 09:29
Ik denk dat een diëtist niet de juiste weg is. Op dit moment moet eerst helder worden of er sprake is van een eetstoornis en ook de omvang en aard van de eventuele stoornis moet helder worden. Een diagnose kan eigenijk alleen gesteld worden door een gespecialiseerd psycholoog. Dat is dus de eerste stap. En ook een hele belangrijke stap. Je zit nu niet te wachten op gerommel in de marge door een diëtist, terwijl er nog geen officiële diagnose is en geen behandelplan is gemaakt. Vaak komt die diëtist pas (veel) later.
Over aard en omvang van het probleem, denk dan bv,. aan de volgende dingen:
- eet je dochter stiekem?
- wordt er gekotst?
- is er sprake van somberheid? Depressie? Angst?
- is er wellicht ook een lichamelijk probleem (door kotsen kun je grote lichamelijke problemen oplopen.)
Denk niet dat dit allemaal niet het geval is en dat jij daar wel zicht op hebt. Misschien is dit zo, maar de kans bestaat dat je alleen nog maar het topje van de ijsberg hebt gezien. Deze meiden kunnen heel goed liegen. ok als het ongelooflijk lieve, sociale aardige en (op andere vlakken) goudeerlijke kinderen zijn. Mijn dochter heeft ons voorgelogen waar ze kon, uit onmacht. In gesprekken draaide ze zich overal uit en ze was heel gehaaid in verbergen wat zij werkelijk dacht en deed. En wij hebben dat heel lang niet doorgehad. Zeker clever gedaan, want wij waren echt wel alert!
Als je meer weet over aard en omvang van het probleem (en dit kan meevallen maar ook vies tegenvallen) en er ligt een diagnose kan er pas over behandeling nagedacht worden. En dan kun je pas beslissen wie dat kan doen en of een opname nodig is (dat is vaak niet nodig).
Tot die tijd is het belangrijk dat jij:
- je gaat inlezen (!)
- je ogen niet sluit voor dingen die je niet wilt horen, maar heel erg alert bent
- rustig blijft en niet laat merken hoe erg je dit vindt, uit schuldgevoel zal je dochter zich terugtrekken en steeds minder vertellen
- openstaat voor gesprekken met je dochter, geef haar vertrouwen dat ze altijd bij je terecht kan, dat ze alles kan vertellen en dat jij haar niet zal laten vallen
- goed voor jezelf zorgt: goed eten, goed sporten, blijven ontspannen en afstand nemen (en dat vond ik het moeilijkst)
Dus nu:
- goede psycholoog zoeken voor diagnose en behandelplan
- in gesprek met je dochter, steun haar
- dochter naar de huisarts voor lichamelijk onderzoek (kalium bv!)
Sterkte!
Over aard en omvang van het probleem, denk dan bv,. aan de volgende dingen:
- eet je dochter stiekem?
- wordt er gekotst?
- is er sprake van somberheid? Depressie? Angst?
- is er wellicht ook een lichamelijk probleem (door kotsen kun je grote lichamelijke problemen oplopen.)
Denk niet dat dit allemaal niet het geval is en dat jij daar wel zicht op hebt. Misschien is dit zo, maar de kans bestaat dat je alleen nog maar het topje van de ijsberg hebt gezien. Deze meiden kunnen heel goed liegen. ok als het ongelooflijk lieve, sociale aardige en (op andere vlakken) goudeerlijke kinderen zijn. Mijn dochter heeft ons voorgelogen waar ze kon, uit onmacht. In gesprekken draaide ze zich overal uit en ze was heel gehaaid in verbergen wat zij werkelijk dacht en deed. En wij hebben dat heel lang niet doorgehad. Zeker clever gedaan, want wij waren echt wel alert!
Als je meer weet over aard en omvang van het probleem (en dit kan meevallen maar ook vies tegenvallen) en er ligt een diagnose kan er pas over behandeling nagedacht worden. En dan kun je pas beslissen wie dat kan doen en of een opname nodig is (dat is vaak niet nodig).
Tot die tijd is het belangrijk dat jij:
- je gaat inlezen (!)
- je ogen niet sluit voor dingen die je niet wilt horen, maar heel erg alert bent
- rustig blijft en niet laat merken hoe erg je dit vindt, uit schuldgevoel zal je dochter zich terugtrekken en steeds minder vertellen
- openstaat voor gesprekken met je dochter, geef haar vertrouwen dat ze altijd bij je terecht kan, dat ze alles kan vertellen en dat jij haar niet zal laten vallen
- goed voor jezelf zorgt: goed eten, goed sporten, blijven ontspannen en afstand nemen (en dat vond ik het moeilijkst)
Dus nu:
- goede psycholoog zoeken voor diagnose en behandelplan
- in gesprek met je dochter, steun haar
- dochter naar de huisarts voor lichamelijk onderzoek (kalium bv!)
Sterkte!
woensdag 27 januari 2016 om 09:59
Ik ben het met Cummy eens, een diëtiste is niet de goede weg. Bij een diëtiste gaat het alleen maar over eten en ik denk dat dat symptoombestrijding is. Er moet eerst een officiële diagnose komen.
Oh Chummy, mijn dochter kon ook zo liegen! Zo'n leuke, intelligente, eerlijke meid, maar als het over eten ging loog ze dat het gedrukt stond. Pas toen haar herstel inzette heeft ze me verteld dat ze ook overgaf, tot die tijd altijd glashard ontkend. Ook wij waren alert, maar ze was zoooo slinks. Vertelde ons met haar aller oprechtste gezicht precies wat we wilden horen en wij geloofden haar maar al te graag.
Als ik dit zo opschrijf realiseer ik me weer waar we mee te dealen hadden, elke dag weer...
Oh Chummy, mijn dochter kon ook zo liegen! Zo'n leuke, intelligente, eerlijke meid, maar als het over eten ging loog ze dat het gedrukt stond. Pas toen haar herstel inzette heeft ze me verteld dat ze ook overgaf, tot die tijd altijd glashard ontkend. Ook wij waren alert, maar ze was zoooo slinks. Vertelde ons met haar aller oprechtste gezicht precies wat we wilden horen en wij geloofden haar maar al te graag.
Als ik dit zo opschrijf realiseer ik me weer waar we mee te dealen hadden, elke dag weer...
woensdag 27 januari 2016 om 10:23
quote:chummy schreef op 27 januari 2016 @ 09:29:
Ik denk dat een diëtist niet de juiste weg is. Op dit moment moet eerst helder worden of er sprake is van een eetstoornis en ook de omvang en aard van de eventuele stoornis moet helder worden. Een diagnose kan eigenijk alleen gesteld worden door een gespecialiseerd psycholoog. Dat is dus de eerste stap. En ook een hele belangrijke stap. Je zit nu niet te wachten op gerommel in de marge door een diëtist, terwijl er nog geen officiële diagnose is en geen behandelplan is gemaakt. Vaak komt die diëtist pas (veel) later.
Over aard en omvang van het probleem, denk dan bv,. aan de volgende dingen:
- eet je dochter stiekem?
- wordt er gekotst?
- is er sprake van somberheid? Depressie? Angst?
- is er wellicht ook een lichamelijk probleem (door kotsen kun je grote lichamelijke problemen oplopen.)
Denk niet dat dit allemaal niet het geval is en dat jij daar wel zicht op hebt. Misschien is dit zo, maar de kans bestaat dat je alleen nog maar het topje van de ijsberg hebt gezien. Deze meiden kunnen heel goed liegen. ok als het ongelooflijk lieve, sociale aardige en (op andere vlakken) goudeerlijke kinderen zijn. Mijn dochter heeft ons voorgelogen waar ze kon, uit onmacht. In gesprekken draaide ze zich overal uit en ze was heel gehaaid in verbergen wat zij werkelijk dacht en deed. En wij hebben dat heel lang niet doorgehad. Zeker clever gedaan, want wij waren echt wel alert!
Als je meer weet over aard en omvang van het probleem (en dit kan meevallen maar ook vies tegenvallen) en er ligt een diagnose kan er pas over behandeling nagedacht worden. En dan kun je pas beslissen wie dat kan doen en of een opname nodig is (dat is vaak niet nodig).
Tot die tijd is het belangrijk dat jij:
- je gaat inlezen (!)
- je ogen niet sluit voor dingen die je niet wilt horen, maar heel erg alert bent
- rustig blijft en niet laat merken hoe erg je dit vindt, uit schuldgevoel zal je dochter zich terugtrekken en steeds minder vertellen
- openstaat voor gesprekken met je dochter, geef haar vertrouwen dat ze altijd bij je terecht kan, dat ze alles kan vertellen en dat jij haar niet zal laten vallen
- goed voor jezelf zorgt: goed eten, goed sporten, blijven ontspannen en afstand nemen (en dat vond ik het moeilijkst)
Dus nu:
- goede psycholoog zoeken voor diagnose en behandelplan
- in gesprek met je dochter, steun haar
- dochter naar de huisarts voor lichamelijk onderzoek (kalium bv!)
Sterkte!Eens met elk woord. Een gespecialiseerde psycholoog vind je in een kliniek en die werkt ook in teamverband met de andere specialisten. De snelste stap is via de huisarts een verwijzing vragen dan kan deze meteen beoordelen of een lichamelijk onderzoek nodig is.
Ik denk dat een diëtist niet de juiste weg is. Op dit moment moet eerst helder worden of er sprake is van een eetstoornis en ook de omvang en aard van de eventuele stoornis moet helder worden. Een diagnose kan eigenijk alleen gesteld worden door een gespecialiseerd psycholoog. Dat is dus de eerste stap. En ook een hele belangrijke stap. Je zit nu niet te wachten op gerommel in de marge door een diëtist, terwijl er nog geen officiële diagnose is en geen behandelplan is gemaakt. Vaak komt die diëtist pas (veel) later.
Over aard en omvang van het probleem, denk dan bv,. aan de volgende dingen:
- eet je dochter stiekem?
- wordt er gekotst?
- is er sprake van somberheid? Depressie? Angst?
- is er wellicht ook een lichamelijk probleem (door kotsen kun je grote lichamelijke problemen oplopen.)
Denk niet dat dit allemaal niet het geval is en dat jij daar wel zicht op hebt. Misschien is dit zo, maar de kans bestaat dat je alleen nog maar het topje van de ijsberg hebt gezien. Deze meiden kunnen heel goed liegen. ok als het ongelooflijk lieve, sociale aardige en (op andere vlakken) goudeerlijke kinderen zijn. Mijn dochter heeft ons voorgelogen waar ze kon, uit onmacht. In gesprekken draaide ze zich overal uit en ze was heel gehaaid in verbergen wat zij werkelijk dacht en deed. En wij hebben dat heel lang niet doorgehad. Zeker clever gedaan, want wij waren echt wel alert!
Als je meer weet over aard en omvang van het probleem (en dit kan meevallen maar ook vies tegenvallen) en er ligt een diagnose kan er pas over behandeling nagedacht worden. En dan kun je pas beslissen wie dat kan doen en of een opname nodig is (dat is vaak niet nodig).
Tot die tijd is het belangrijk dat jij:
- je gaat inlezen (!)
- je ogen niet sluit voor dingen die je niet wilt horen, maar heel erg alert bent
- rustig blijft en niet laat merken hoe erg je dit vindt, uit schuldgevoel zal je dochter zich terugtrekken en steeds minder vertellen
- openstaat voor gesprekken met je dochter, geef haar vertrouwen dat ze altijd bij je terecht kan, dat ze alles kan vertellen en dat jij haar niet zal laten vallen
- goed voor jezelf zorgt: goed eten, goed sporten, blijven ontspannen en afstand nemen (en dat vond ik het moeilijkst)
Dus nu:
- goede psycholoog zoeken voor diagnose en behandelplan
- in gesprek met je dochter, steun haar
- dochter naar de huisarts voor lichamelijk onderzoek (kalium bv!)
Sterkte!Eens met elk woord. Een gespecialiseerde psycholoog vind je in een kliniek en die werkt ook in teamverband met de andere specialisten. De snelste stap is via de huisarts een verwijzing vragen dan kan deze meteen beoordelen of een lichamelijk onderzoek nodig is.
woensdag 27 januari 2016 om 10:29
Ja, Cloudy, bij ons net zo. Dat overgeven wisten wij ook lang niet. Wist ze heel goed te verbergen! En die zorgen, elke dag inderdaad, de hele dag. Eten wordt ook zo beladen, het hele gezin lijdt eronder. Mijn dochter wilde afvallen (ze had een soort ideaalbeeld voor ogen, al heel lang, was niet tevreden met haar, prima, lichaam) maar ze had eetbuien, ze kon zich niet beheersen. Moest stoppen met spugen (en deed dat op den duur ook), maar bleef wel heel veel eten, daardoor werd ze steeds zwaarder, dat vond ze moeilijk. We durfden geen patat meer te eten, geen chips meer in huis te halen, bang om een eetbui uit te lokken. En steeds maar gezond eten om haar gewicht een beetje binnen de perken te houden. We werden allemaal gegijzeld door dat eetprobleem.
En ik was zo bang en verdrietig, bang dat ze zichzelf wat zou aandoen (ook somberheid bij dochter). Ik kon de hele dag wel huilen, maar ja......dat is weer niet goed voor dochter (en rest van de gezinsleden). En je schiet er zelf ook niks mee op. Wat een zware tijd......
En ik was zo bang en verdrietig, bang dat ze zichzelf wat zou aandoen (ook somberheid bij dochter). Ik kon de hele dag wel huilen, maar ja......dat is weer niet goed voor dochter (en rest van de gezinsleden). En je schiet er zelf ook niks mee op. Wat een zware tijd......
woensdag 27 januari 2016 om 10:42
quote:sabbaticalmeds schreef op 27 januari 2016 @ 10:23:
[...]
Eens met elk woord. Een gespecialiseerde psycholoog vind je in een kliniek en die werkt ook in teamverband met de andere specialisten. De snelste stap is via de huisarts een verwijzing vragen dan kan deze meteen beoordelen of een lichamelijk onderzoek nodig is.Een paar jaar geleden, toen dit bij ons speelde, waren er behoorlijke wachtlijsten bij de gespecialiseerde klinieken. En soms kun je gewoon beter niet te lang wachten, deze problemen lossen zichzelf niet op, tijd is belangrijk. Wij hebben toen vlot een plekje gevonden bij een gespecialiseerde vrijgevestigde psychologenpraktijk. Dat is dus ook een optie. Vaak werken ze, als het nodig is, samen met klinieken of verwijzen ze door. Als er zwaarder geschut nodig is, heb je op deze manier snel een voet tussen de deur bij de kliniek. Bij ons was een kliniek niet (meer) nodig.
Als je googelt op psycholoog/eetproblemen kun je vast wel wat vinden. Check ook proud2beme, daar staan ervaringen op met psychologen, dat kan heel handig zijn.
[...]
Eens met elk woord. Een gespecialiseerde psycholoog vind je in een kliniek en die werkt ook in teamverband met de andere specialisten. De snelste stap is via de huisarts een verwijzing vragen dan kan deze meteen beoordelen of een lichamelijk onderzoek nodig is.Een paar jaar geleden, toen dit bij ons speelde, waren er behoorlijke wachtlijsten bij de gespecialiseerde klinieken. En soms kun je gewoon beter niet te lang wachten, deze problemen lossen zichzelf niet op, tijd is belangrijk. Wij hebben toen vlot een plekje gevonden bij een gespecialiseerde vrijgevestigde psychologenpraktijk. Dat is dus ook een optie. Vaak werken ze, als het nodig is, samen met klinieken of verwijzen ze door. Als er zwaarder geschut nodig is, heb je op deze manier snel een voet tussen de deur bij de kliniek. Bij ons was een kliniek niet (meer) nodig.
Als je googelt op psycholoog/eetproblemen kun je vast wel wat vinden. Check ook proud2beme, daar staan ervaringen op met psychologen, dat kan heel handig zijn.
woensdag 27 januari 2016 om 10:50
Check wel bij je verzekering of de psychologenpraktijk een contract heeft met de zorgverzekeraar/gemeente. Bij ons werd de behandeling volledig vergoed, ook bij een vrijgevestigde praktijk.
En check opleiding en ervaring: w.o. en minimaal GZ-psycholoog en paar jaar ervaring zou ik zeggen! Let ook op beroepsverenigingen en op contracten ivm vergoeding.
Blijf weg bij kwaks/hobbyisten/onvoldoende opgeleide goedbedoelers: creatief therapeuten, integratieve kindertherapie, kindercoach enz. Dat gaat alleen maar kostbare tijd kosten en doet meer kwaad dan goed.
En check opleiding en ervaring: w.o. en minimaal GZ-psycholoog en paar jaar ervaring zou ik zeggen! Let ook op beroepsverenigingen en op contracten ivm vergoeding.
Blijf weg bij kwaks/hobbyisten/onvoldoende opgeleide goedbedoelers: creatief therapeuten, integratieve kindertherapie, kindercoach enz. Dat gaat alleen maar kostbare tijd kosten en doet meer kwaad dan goed.
woensdag 27 januari 2016 om 12:33
quote:chummy schreef op 27 januari 2016 @ 10:42:
[...]
Een paar jaar geleden, toen dit bij ons speelde, waren er behoorlijke wachtlijsten bij de gespecialiseerde klinieken. En soms kun je gewoon beter niet te lang wachten, deze problemen lossen zichzelf niet op, tijd is belangrijk. Wij hebben toen vlot een plekje gevonden bij een gespecialiseerde vrijgevestigde psychologenpraktijk. Dat is dus ook een optie. Vaak werken ze, als het nodig is, samen met klinieken of verwijzen ze door. Als er zwaarder geschut nodig is, heb je op deze manier snel een voet tussen de deur bij de kliniek. Bij ons was een kliniek niet (meer) nodig.
Als je googelt op psycholoog/eetproblemen kun je vast wel wat vinden. Check ook proud2beme, daar staan ervaringen op met psychologen, dat kan heel handig zijn.klopt ja, hoe langer het duurt hoe moeilijker het wordt. Het gebrek aan eten heeft ook invloed op de hersenen, er is een vicieuze cirkel
[...]
Een paar jaar geleden, toen dit bij ons speelde, waren er behoorlijke wachtlijsten bij de gespecialiseerde klinieken. En soms kun je gewoon beter niet te lang wachten, deze problemen lossen zichzelf niet op, tijd is belangrijk. Wij hebben toen vlot een plekje gevonden bij een gespecialiseerde vrijgevestigde psychologenpraktijk. Dat is dus ook een optie. Vaak werken ze, als het nodig is, samen met klinieken of verwijzen ze door. Als er zwaarder geschut nodig is, heb je op deze manier snel een voet tussen de deur bij de kliniek. Bij ons was een kliniek niet (meer) nodig.
Als je googelt op psycholoog/eetproblemen kun je vast wel wat vinden. Check ook proud2beme, daar staan ervaringen op met psychologen, dat kan heel handig zijn.klopt ja, hoe langer het duurt hoe moeilijker het wordt. Het gebrek aan eten heeft ook invloed op de hersenen, er is een vicieuze cirkel
woensdag 27 januari 2016 om 13:34
quote:chummy schreef op 27 januari 2016 @ 10:29:
Ja, Cloudy, bij ons net zo. Dat overgeven wisten wij ook lang niet. Wist ze heel goed te verbergen! En die zorgen, elke dag inderdaad, de hele dag. Eten wordt ook zo beladen, het hele gezin lijdt eronder. Mijn dochter wilde afvallen (ze had een soort ideaalbeeld voor ogen, al heel lang, was niet tevreden met haar, prima, lichaam) maar ze had eetbuien, ze kon zich niet beheersen. Moest stoppen met spugen (en deed dat op den duur ook), maar bleef wel heel veel eten, daardoor werd ze steeds zwaarder, dat vond ze moeilijk. We durfden geen patat meer te eten, geen chips meer in huis te halen, bang om een eetbui uit te lokken. En steeds maar gezond eten om haar gewicht een beetje binnen de perken te houden. We werden allemaal gegijzeld door dat eetprobleem.
En ik was zo bang en verdrietig, bang dat ze zichzelf wat zou aandoen (ook somberheid bij dochter). Ik kon de hele dag wel huilen, maar ja......dat is weer niet goed voor dochter (en rest van de gezinsleden). En je schiet er zelf ook niks mee op. Wat een zware tijd......
Een ouder kan niet gelukkiger zijn dan zijn/haar minst gelukkige kind, las ik laatst. Ik heb dit precies zo ervaren. Op een bepaald moment dreigde ik er ook echt zelf onderdoor te gaan, ik zat er zo ontzettend in vast. Gelukkig zag ik het allemaal net op tijd gebeuren en is er op tijd ingegrepen.
Nadat onze dochter niet meer spuugde is zij ook een poos wat zwaarder geweest. Nog steeds helemaal prima, geen overgewicht, maar wel zwaarder, dat gaf direct weer hele andere zorgen. Dat vertrokken gezicht zodra iemand zei dat ze er goed uit zag. Ik heb mensen vervloekt en naar de andere kant van de wereld verwenst, terwijl het allemaal zo goed bedoeld werd. Als ik het zo opschrijf grijpt het me alsnog aan, voel ik ineens weer de beklemming van het niet voluit leven, het constant rekening houden met... Bah, wat een nare tijd.
Ja, Cloudy, bij ons net zo. Dat overgeven wisten wij ook lang niet. Wist ze heel goed te verbergen! En die zorgen, elke dag inderdaad, de hele dag. Eten wordt ook zo beladen, het hele gezin lijdt eronder. Mijn dochter wilde afvallen (ze had een soort ideaalbeeld voor ogen, al heel lang, was niet tevreden met haar, prima, lichaam) maar ze had eetbuien, ze kon zich niet beheersen. Moest stoppen met spugen (en deed dat op den duur ook), maar bleef wel heel veel eten, daardoor werd ze steeds zwaarder, dat vond ze moeilijk. We durfden geen patat meer te eten, geen chips meer in huis te halen, bang om een eetbui uit te lokken. En steeds maar gezond eten om haar gewicht een beetje binnen de perken te houden. We werden allemaal gegijzeld door dat eetprobleem.
En ik was zo bang en verdrietig, bang dat ze zichzelf wat zou aandoen (ook somberheid bij dochter). Ik kon de hele dag wel huilen, maar ja......dat is weer niet goed voor dochter (en rest van de gezinsleden). En je schiet er zelf ook niks mee op. Wat een zware tijd......
Een ouder kan niet gelukkiger zijn dan zijn/haar minst gelukkige kind, las ik laatst. Ik heb dit precies zo ervaren. Op een bepaald moment dreigde ik er ook echt zelf onderdoor te gaan, ik zat er zo ontzettend in vast. Gelukkig zag ik het allemaal net op tijd gebeuren en is er op tijd ingegrepen.
Nadat onze dochter niet meer spuugde is zij ook een poos wat zwaarder geweest. Nog steeds helemaal prima, geen overgewicht, maar wel zwaarder, dat gaf direct weer hele andere zorgen. Dat vertrokken gezicht zodra iemand zei dat ze er goed uit zag. Ik heb mensen vervloekt en naar de andere kant van de wereld verwenst, terwijl het allemaal zo goed bedoeld werd. Als ik het zo opschrijf grijpt het me alsnog aan, voel ik ineens weer de beklemming van het niet voluit leven, het constant rekening houden met... Bah, wat een nare tijd.
woensdag 27 januari 2016 om 13:36
quote:sabbaticalmeds schreef op 27 januari 2016 @ 12:33:
[...]
klopt ja, hoe langer het duurt hoe moeilijker het wordt. Het gebrek aan eten heeft ook invloed op de hersenen, er is een vicieuze cirkelKlopt, als er ook nog sprake is van overgeven is het helemaal belangrijk om er vlot bij te zijn want je hebt een dubbel probleem: zowel lichamelijk (gebrek aan voedingsstoffen en mineralen door niet eten en uitspugen) als geestelijk: overgeven werkt erg verslavend en er vormt zich een patroon. Op den duur voelen ze zich na bijna elke hap 'te vol'. en dat gevoel kunnen ze alleen wegnemen door weer te spugen.
[...]
klopt ja, hoe langer het duurt hoe moeilijker het wordt. Het gebrek aan eten heeft ook invloed op de hersenen, er is een vicieuze cirkelKlopt, als er ook nog sprake is van overgeven is het helemaal belangrijk om er vlot bij te zijn want je hebt een dubbel probleem: zowel lichamelijk (gebrek aan voedingsstoffen en mineralen door niet eten en uitspugen) als geestelijk: overgeven werkt erg verslavend en er vormt zich een patroon. Op den duur voelen ze zich na bijna elke hap 'te vol'. en dat gevoel kunnen ze alleen wegnemen door weer te spugen.
woensdag 27 januari 2016 om 13:43
Moet jij zelf niet eens naar de psycholoog? Je dochter is onzeker en terugggetrokken. Hoe is jullie opvoeding geweest? De relatie met je man? Ik ken ook zo,n meisje. Ouders hebben altijd ruzie. Veel spanningen. Een kIND zuigt alles op en is loyaal aan haar ouders. Nooit alleen het kind in therapie sturen maar het hele gezin!
