Gezondheid
alle pijlers
Jong en burnout
zaterdag 9 augustus 2014 om 22:22
Hallo, al een jaar lees ik soms op forums omdat herkenning vaak toch soort van helpt op slechte momenten.. Nu toch eens m'n eigen verhaal in t kort, omdat ik graag wil weten of er meer jonge meiden (ik word 30 binnenkort) zijn, die niet zozeer door 60urige werkweken, maar vooral door karakter eigenschappen (onzeker, altijd aan verwachtingen willen voldoen, perfectionistisch daardoor en te groot verantwoordelijkheidsgevoel .. En kan nog wel even doorgaan;-)) een fikse burnout hebben gekregen?
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
Ik ben nu iets meer dan een jaar bewust bezig met m'n herstel van m'n burnout. Ik werk met patienten/cliënten , heb zo'n 1,5mnd even helemaal niks met werk gedaan, daarna wekenlang alleen 2x2/3x2u niet werkgerelateerde taken (dus geen dossiers of patienten zien). Momenteel werk ik zo'n 18-20u (4dgn 5u, werk normaal 32u) en afgelopen week weer de zoveelste terugval die dan weer even onzeker maakt...
Krijg best de ruimte van Leidinggevende met wie ik goed contact en en hetzelfde met prettige bedrijfsarts. Destijds begonnen met een coachingstraject (zelf geregeld, maar mede dankzij werk kunnen doen) en momenteel bij psych / cognitief gedragstherapeut ivm paniekaanvallen en Haptotherapie omdat ik zo enorm in m'n hoofd zit en nadenk en niet meer (misschien nooit echt?) wat ik echt voel.
Zet je allemaal enorm aan t denken en daardoor vind je jezelf ook niet echt leuk... Negatievere kanten van je persoonlijkheid worden tenslotte versterkt. Vraag je je soms af of t écht wel goed komt ooit, en wanneer het nou weer normaal is... Dingen spontaan doen, zonder echt nadenken en 'gewoon' genieten. Waar dat jaar gebleven is, snap ik soms niet.
Iedere dag bijna wel voel ik nog wel iets, misselijk of moe of hoofdpijn. Soms sta ik echt wel weer te zingen en te genieten van leuke dingen! Maar afspraken plan ik nog steeds weinig, zodat ik niks 'moet', en zelfs leuke vooruitzichten gepaard gaan met spanning vooraf..'voel ik me daar straks niet 'ziek' of word ik misselijk, angst voor de angst... Lastig!
Af en toe langs huisarts, om toch even dan weer dit of dan weer da voor mezelf uit te sluiten... Volgens mij ook 'normaal' met burnout, je afvragen of er toch niet nog iets fysieks aan onderligt soms.
Ik heb een superlieve vriend, echt m'n grote steun , terwijl het voor hem ook allemaal lastig is natuurlijk.
Nou, dit is nog de korte versie;-).
Ben benieuwd of er anderen zijn op dit moment in dezelfde situatie, of geweest. En hoe ze hier mee omgaan/gingen? Als t ook al een jaar duurt en je er nog niet bent... En hoe je dat met opbouwen doet, zeker evt met een beroep waar je met klanten/patienten/ anderen te maken hebt.
donderdag 28 januari 2016 om 19:27
Hee allemaal!
@Paddestoel, ik kan me je angst zo goed voorstellen want ik ervaar aan den lijve hoe naar het is om zo zo slap en energieloos te zijn, ik vind het echt traumatisch als je lijf je zo in de steek laat. Maar: kijk eens waar je nu staat, je wandelt en fietst! Hell yeah! Maar ik herken het dat die vervelende angst je soms echt in de greep kan houden... brrr...
@Vera, fijn is dat inderdaad he, om gewoon even onder de mensen te zijn en je soort van 'normaal' te voelen, gewoon te leven, heeerlijk. Super dat het de goede kant op gaat!
Hier wel nieuwtjes, een nieuwe burnoutcoach dus en die bevalt vooralsnog goed. Iemand die me tenminste geen medisch mirakel vindt maar aan de lopende band dit soort cases ziet en helpt... Fijn. En, gisteren op bezoek geweest bij een verzorgingshuis voor een sollicitatiegesprek om een uurtje per week te vrijwillligen en dat ging goed en was leuk! De ene week ga ik bij een mevrouw op bezoek en de andere ben ik ouderlingen-dj haha! Nu oude plaatjes aan het zoeken... superleuk. Maar ook wel dubbel: gisteren was ik echt haast eufoor: jeej ik ben ouderlingen-dj en ik kan inmiddels kick-ass breien en ik doe de dataverzameling van de start-up van mijn vriend, mijn leven is super!!! Maar tegelijkertijd die angst: kan ik het wel, geef ik niet energie uit die ik niet heb met dat vrijwilligerswerk- het is echt kantje boord en ik voel alsof ik speel met vuur. Omdat ik het echt niet zou trekken als het nóg slechter zou gaan. Anderzijds: ik wéét gewoon dat ik niet beter ga worden op de bank. Dus ik wil het gewoon heel erg kunnen. Ik probeer er maar open in te staan... Een ding wat ik wel merk trouwens, wat dan als een positief puntje kan worden beschouwd: mijn mensenschuwheid is echt weg lijkt het. Of nou ja, schuw kwam ik nooit over verder maar het kostte wel veel energie om leuk en aardig te zijn etc. Nu ging ik echt zonder enige zenuw het 'sollicitatiegesprek' in. Viel me op.
@ de rest: kussies!
@Paddestoel, ik kan me je angst zo goed voorstellen want ik ervaar aan den lijve hoe naar het is om zo zo slap en energieloos te zijn, ik vind het echt traumatisch als je lijf je zo in de steek laat. Maar: kijk eens waar je nu staat, je wandelt en fietst! Hell yeah! Maar ik herken het dat die vervelende angst je soms echt in de greep kan houden... brrr...
@Vera, fijn is dat inderdaad he, om gewoon even onder de mensen te zijn en je soort van 'normaal' te voelen, gewoon te leven, heeerlijk. Super dat het de goede kant op gaat!
Hier wel nieuwtjes, een nieuwe burnoutcoach dus en die bevalt vooralsnog goed. Iemand die me tenminste geen medisch mirakel vindt maar aan de lopende band dit soort cases ziet en helpt... Fijn. En, gisteren op bezoek geweest bij een verzorgingshuis voor een sollicitatiegesprek om een uurtje per week te vrijwillligen en dat ging goed en was leuk! De ene week ga ik bij een mevrouw op bezoek en de andere ben ik ouderlingen-dj haha! Nu oude plaatjes aan het zoeken... superleuk. Maar ook wel dubbel: gisteren was ik echt haast eufoor: jeej ik ben ouderlingen-dj en ik kan inmiddels kick-ass breien en ik doe de dataverzameling van de start-up van mijn vriend, mijn leven is super!!! Maar tegelijkertijd die angst: kan ik het wel, geef ik niet energie uit die ik niet heb met dat vrijwilligerswerk- het is echt kantje boord en ik voel alsof ik speel met vuur. Omdat ik het echt niet zou trekken als het nóg slechter zou gaan. Anderzijds: ik wéét gewoon dat ik niet beter ga worden op de bank. Dus ik wil het gewoon heel erg kunnen. Ik probeer er maar open in te staan... Een ding wat ik wel merk trouwens, wat dan als een positief puntje kan worden beschouwd: mijn mensenschuwheid is echt weg lijkt het. Of nou ja, schuw kwam ik nooit over verder maar het kostte wel veel energie om leuk en aardig te zijn etc. Nu ging ik echt zonder enige zenuw het 'sollicitatiegesprek' in. Viel me op.
@ de rest: kussies!
vrijdag 29 januari 2016 om 10:02
@Hoi Vienna, wat fijn dat je lekker van je nieuwe huis kunt genieten. En wat zwaar dat je tijdens het herstel van je burn-out zoveel werkt én ook nog verhuist. Superknap dat je dat weer doorstaan hebt, en ik ben jaloers op je uitzicht. Wat moet het fijn zijn om in de natuur te wonen! Ik woon midden in de stad. Wat betreft facebook weg doen, misschien wel een goed idee. Het is toch een grote kijk-mij show. Als je je heel rot voelt moet je vooral niet op fb kijken waar iedereen gelukkig en succesvol is. En ondertussen rijst de verkoop van diverse AD de pan uit. Ik speel met het idee om - in ieder geval komend jaar - minder te gaan werken. Financieel zou dat mogelijk zijn en ik zou me er ook veel beter bij voelen waarschijnlijk. Stom dat je dat dan toch moeilijk vind omdat er een stemmetje is in mijn hoofd dat zegt: "Ja, maar je hebt helemaal geen kinderen en je kunt best meer werken." Ik mep die innerlijke criticus van me eerdaags tegen de vloer. Haha. 
@bloem, ik herken die onzekerheid. Vanavond heb ik iets waar ik normaal veel plezier aan beleef, maar wat ook weer heel druk is en hectisch. Dan twijfel ik zóó of ik moet gaan! Gaat het goed, dan heb je een leuke avond en dat helpt weer om je beter te voelen, maar is het te druk dan slaap je weer slecht(er) en krijg je weer een terugslag. Moeilijk, moeilijk. Niets doen helpt je niet verder, en een beetje belasting helpt je wel weer wat verder, maar hoe zorg je ervoor dat je jezelf niet weer voorbij loopt? Daar kun je best een coach bij gebruiken. Ik ben nieuwsgierig naar je nieuwe burn-out coach. Ik heb een psychotherapeut die me helpt én een coach. Alletwee focussen ze vooral op mijn traumaklachten, maar ik zou ook wel een echte burn-out coach willen en ik heb zitten kijken naar de methode van het CRS centrum. Zij noemen burn-out een neuro-hormonale verstoring van het systeem en focussen dus naast de psychische component ook op lichamelijk herstel. En ik vind dat daar te weinig aandacht voor is. Bij een burn-out ga je naar een psycholoog en dat kan zeker helpen met het uitzoeken van de oorzaken van je bo, maar als het gaat over het herstel denk ik dat er ook aandacht moet zijn voor het lichamelijke stuk. Wanneer je moet rusten en wanneer je juist weer een klein stukje belasting moet proberen. Leuk dat je ouderen-dj bent! Kun je die ouderen een leuke dag geven, dat hebben ze wel verdiend. Top!
Ik stond vandaag wat minder goed op dan gisteren, maar voel me inmiddels toch wel weer redelijk goed. Heb een idee voor een fietsroute, dus stap zo maar op de fiets. Bewegen helpt me wel enorm merk ik, hoewel ik het niet moet overdrijven. Echt intensief sporten is nog te zwaar. Ik begin het gevoel te krijgen dat het misschien wel goed komt met mij, maar vraag het me over een half uur nog eens. Ik vind het schrijven hier echt heel fijn. Het helpt me enorm.
@bloem, ik herken die onzekerheid. Vanavond heb ik iets waar ik normaal veel plezier aan beleef, maar wat ook weer heel druk is en hectisch. Dan twijfel ik zóó of ik moet gaan! Gaat het goed, dan heb je een leuke avond en dat helpt weer om je beter te voelen, maar is het te druk dan slaap je weer slecht(er) en krijg je weer een terugslag. Moeilijk, moeilijk. Niets doen helpt je niet verder, en een beetje belasting helpt je wel weer wat verder, maar hoe zorg je ervoor dat je jezelf niet weer voorbij loopt? Daar kun je best een coach bij gebruiken. Ik ben nieuwsgierig naar je nieuwe burn-out coach. Ik heb een psychotherapeut die me helpt én een coach. Alletwee focussen ze vooral op mijn traumaklachten, maar ik zou ook wel een echte burn-out coach willen en ik heb zitten kijken naar de methode van het CRS centrum. Zij noemen burn-out een neuro-hormonale verstoring van het systeem en focussen dus naast de psychische component ook op lichamelijk herstel. En ik vind dat daar te weinig aandacht voor is. Bij een burn-out ga je naar een psycholoog en dat kan zeker helpen met het uitzoeken van de oorzaken van je bo, maar als het gaat over het herstel denk ik dat er ook aandacht moet zijn voor het lichamelijke stuk. Wanneer je moet rusten en wanneer je juist weer een klein stukje belasting moet proberen. Leuk dat je ouderen-dj bent! Kun je die ouderen een leuke dag geven, dat hebben ze wel verdiend. Top!
Ik stond vandaag wat minder goed op dan gisteren, maar voel me inmiddels toch wel weer redelijk goed. Heb een idee voor een fietsroute, dus stap zo maar op de fiets. Bewegen helpt me wel enorm merk ik, hoewel ik het niet moet overdrijven. Echt intensief sporten is nog te zwaar. Ik begin het gevoel te krijgen dat het misschien wel goed komt met mij, maar vraag het me over een half uur nog eens.
Ik vind het schrijven hier echt heel fijn. Het helpt me enorm.
vrijdag 29 januari 2016 om 20:58
Die psychologen, die weten precies hoe ze in je hoofd moeten gaan zitten. Ook al is het gesprek alweer dagen geleden, dan schiet er nog af en toe ineens een flard van het gesprek door m'n hoofd. En ik doe ook netjes wat we hebben besproken: op tijd naar bed, op tijd opstaan, elke dag bewegen. Dingen die ik op zich wel wist natuurlijk, maar hij heeft me even verbaal een schop onder de kont gegeven. Hij heeft blijkbaar precies de juiste toon gepakt om de boodschap tot mij door te laten dringen. Het blijft me intrigeren, die psycholoog-cliënt-dynamiek.
Dank je Paddestoel, het is zeker fijn als anderen dat zeggen Het voelde inderdaad als terug naar af, al had ik dat vooral voorafgaand aan het gesprek. Nu valt het wel mee en kan ik ook blij zijn met de hulp.
Fast: complimenten aanvaarden heb ik ook moeten leren. Ik hoorde eerst ook sneller het negatieve dan het positieve. Maar sinds ik een beter zelfbeeld heb, geloof ik de complimentjes sneller en kan ik ze ook makkelijker accepteren. Fijn hoor, als je gewoon dank je wel kunt zeggen.
Bloem: wat cool dat je plaatjes gaat draaien voor de bejaarden! "Twips twips twips. Eerst de handen op de heupen, dan de handen op de bips." en dat soort swingende hits. Lachen!
Wat fijn dat het gesprek ook zo relaxed ging. Lijkt me een hele geruststelling. En of het vrijwilligerswerk teveel wordt, daar kom je alleen maar achter door het te doen en daarbij goed op signalen van je lichaam te letten. Je coach heeft vast ook tips voor je? En inderdaad, van op de bank zitten wordt je niet blijer. Ik hoop dat het werk je goed bevalt!
Vienna: wat heerlijk dat je zo een natuurgebied in wandelt vanuit je huis. Fijn dat je er nu eindelijk van kunt genieten. Een verbouwing is al zwaar als de rest in je leven soepeltjes verloopt...
En dan nog even wat over mezelf: ik heb de baan! Het is maar een kort project en op een lager niveau dan ik gewend ben, maar ik ben er superblij mee. Volgende week begin ik al, en ik vind het me een partij spannend. Als ik nu niet ging werken, mocht ik van mijn psych in het kader van reïntegreren maar 1 uur per dag bezig zijn met sollicitatie-activiteiten. En nu ga ik dus 8 uur per dag werken. Ook al wordt het vermoeiend, ik denk dat ik het ook heel fijn ga vinden. Mag ik me eindelijk weer nuttig maken. En ik heb veel tips gekregen van de psych om de dag goed door te komen, zoals elk uur pauze nemen en niet op 100% van je kunnen werken. Het bedrijf weet niet dat ik herstellende ben van een burn-out, dat vind ik wel spannend.
En dan vind ik het ook nog een beetje spannend dat ik hier vertel over die baan, want ja, herkenbaarheid en zo. Ik geef de laatste tijd wat meer details weg, dat als je me kent je me hier misschien zou herkennen. Maar ach, ik schaam me niet voor wat ik hier schrijf. En zo uniek ben ik waarschijnlijk ook weer niet als 1 van de 17 miljoenen haha.
Dank je Paddestoel, het is zeker fijn als anderen dat zeggen Het voelde inderdaad als terug naar af, al had ik dat vooral voorafgaand aan het gesprek. Nu valt het wel mee en kan ik ook blij zijn met de hulp.
Fast: complimenten aanvaarden heb ik ook moeten leren. Ik hoorde eerst ook sneller het negatieve dan het positieve. Maar sinds ik een beter zelfbeeld heb, geloof ik de complimentjes sneller en kan ik ze ook makkelijker accepteren. Fijn hoor, als je gewoon dank je wel kunt zeggen.
Bloem: wat cool dat je plaatjes gaat draaien voor de bejaarden! "Twips twips twips. Eerst de handen op de heupen, dan de handen op de bips." en dat soort swingende hits. Lachen!
Wat fijn dat het gesprek ook zo relaxed ging. Lijkt me een hele geruststelling. En of het vrijwilligerswerk teveel wordt, daar kom je alleen maar achter door het te doen en daarbij goed op signalen van je lichaam te letten. Je coach heeft vast ook tips voor je? En inderdaad, van op de bank zitten wordt je niet blijer. Ik hoop dat het werk je goed bevalt!
Vienna: wat heerlijk dat je zo een natuurgebied in wandelt vanuit je huis. Fijn dat je er nu eindelijk van kunt genieten. Een verbouwing is al zwaar als de rest in je leven soepeltjes verloopt...
En dan nog even wat over mezelf: ik heb de baan! Het is maar een kort project en op een lager niveau dan ik gewend ben, maar ik ben er superblij mee. Volgende week begin ik al, en ik vind het me een partij spannend. Als ik nu niet ging werken, mocht ik van mijn psych in het kader van reïntegreren maar 1 uur per dag bezig zijn met sollicitatie-activiteiten. En nu ga ik dus 8 uur per dag werken. Ook al wordt het vermoeiend, ik denk dat ik het ook heel fijn ga vinden. Mag ik me eindelijk weer nuttig maken. En ik heb veel tips gekregen van de psych om de dag goed door te komen, zoals elk uur pauze nemen en niet op 100% van je kunnen werken. Het bedrijf weet niet dat ik herstellende ben van een burn-out, dat vind ik wel spannend.
En dan vind ik het ook nog een beetje spannend dat ik hier vertel over die baan, want ja, herkenbaarheid en zo. Ik geef de laatste tijd wat meer details weg, dat als je me kent je me hier misschien zou herkennen. Maar ach, ik schaam me niet voor wat ik hier schrijf. En zo uniek ben ik waarschijnlijk ook weer niet als 1 van de 17 miljoenen haha.
zaterdag 30 januari 2016 om 05:12
He Bloem: wat fijn om te lezen dat je een goede BO coach gevonden hebt. En wauw ouderlingen-dj, dat klinkt tof! Lijkt mij echt een baantje waar je en veel voldoening van krijgt en ook veel lol. Alleen al de voorbereidingen en het uitzoeken van plaatjes, heerlijk muziek uitzoeken. Ik ben echt benieuwd naar je eerste optreden. Echt super dat het weer een beetje beter met je gaat
Dag Vera: die innerlijke criticus is vaak veel harder dan wat je omgeving ervan zou vinden. Als je de mogelijkheid hebt om minder te gaan werken, zou ik dat zeker doen. Zie het als goed zorgen voor jezelf. En heel herkenbaar dat alles weg kunnen schrijven op dit forum, heel prettig werkt.
Woehoew Stokstaartje: gefeliciteerd met je baan Kan mij voorstellen dat het spannend is en ook moeilijk omdat je nieuwe werkgever niet op de hoogte is van je BO. Dat vond ik ook heel moeilijk. Geloof mij: het staat niet op ons voorhoofd geschreven. De eerste weken had ik echt een energie-impuls, omdat ik zo toe was aan werken. Daarna een dip gekregen en collega's zeiden spontaan:'het is ook heel zwaar een nieuwe baan, dat hadden wij ook.' En dat hielp, hierdoor voelde ik mij 'normaal'. Goede tips van je psy, zeker toepassen! Heel veel succes maandag. Je kunt het!
Hier weer een slapeloze nacht. Toch een beetje teveel geweest de afgelopen weken. Twijfel of ik weer aan mijn slaapverwekkende AD ga beginnen. Was braaf afgebouwd, alleen lijk ik er nu weer nood aan te hebben. Vandaag een paar dartelende konijntjes achter ons huis gespot. De natuur is toch prachtig.
@iedereen: een heel fijn weekend!
Dag Vera: die innerlijke criticus is vaak veel harder dan wat je omgeving ervan zou vinden. Als je de mogelijkheid hebt om minder te gaan werken, zou ik dat zeker doen. Zie het als goed zorgen voor jezelf. En heel herkenbaar dat alles weg kunnen schrijven op dit forum, heel prettig werkt.
Woehoew Stokstaartje: gefeliciteerd met je baan Kan mij voorstellen dat het spannend is en ook moeilijk omdat je nieuwe werkgever niet op de hoogte is van je BO. Dat vond ik ook heel moeilijk. Geloof mij: het staat niet op ons voorhoofd geschreven. De eerste weken had ik echt een energie-impuls, omdat ik zo toe was aan werken. Daarna een dip gekregen en collega's zeiden spontaan:'het is ook heel zwaar een nieuwe baan, dat hadden wij ook.' En dat hielp, hierdoor voelde ik mij 'normaal'. Goede tips van je psy, zeker toepassen! Heel veel succes maandag. Je kunt het!
Hier weer een slapeloze nacht. Toch een beetje teveel geweest de afgelopen weken. Twijfel of ik weer aan mijn slaapverwekkende AD ga beginnen. Was braaf afgebouwd, alleen lijk ik er nu weer nood aan te hebben. Vandaag een paar dartelende konijntjes achter ons huis gespot. De natuur is toch prachtig.
@iedereen: een heel fijn weekend!
Always believe that something wonderful is about to happen.
zaterdag 30 januari 2016 om 17:03
Nou wat een goede dingen allemaal om te lezen!
Stokstaartje een baan, Bloem starten met vrijwilligerswerk, super goed. Maar kan me ook voorstellen dat jullie het erg spannend vinden! En dat er misschien weer wat als... vragen naar voren komen.
Heel veel succes en plezier!!!!
Vienna volgens mij woon je nu nog mooier als dat je al woonde
Heerlijk dicht bij de natuur. Ik kan van mijn woonplek al genieten, op tien minuten lopen vanaf het bos.
Vera, wat leuk dat jij over de CSR methode schrijft. Ik loop dus bij een psycholoog die daarnaast CSR coach is. Zij heeft deze opleiding gevolgd nadat ze als psychologe een burn out heeft gekregen en hiermee in aanraking kwam.
Ik vind het een perfecte combinatie. Krijg veel informatie over wat chronische stress met je doet, maar afgelopen week ook cognitieve gedragstherapie. Ik leer zoveel van haar!
Ik weet niet waar je woont, maar ik in het midden van het land, ik kan haar echt aanbevelen!
Met mij gaat het wisselend. Vrees toch dat ik een stap terug heb gedaan in mijn herstel. Ik weet dat het erbij hoort, maar vind het verdomde lastig om te accepteren. Ging vanmiddag liggen en mijn hoofd sloeg weer aan het piekeren en voelde veel onrust, het lijkt dan ook opeens te komen vanuit het niets...
Maar opgestaan en een uur gelopen hier langs een vogelplas (denk dat de vogels denken, daar heb je haar weer ) Moest op een gegeven moment zo hard huilen, wilde het ophouden totdat ik rustig op een bankje kon zitten, maar dit lukte niet.
Ik dacht ook, Schijt maar aan iedereen, werd wel heel vriendelijk aangekeken door een jogger
Merk ook dat mijn ongesteldheid er ook meer inhakt. Kon altijd wel wat dippen, maar nu extra lijkt het.
Merk dat als ik me zo voel ik zo geneigd ben alleen maar negatief te denken: dit gaat nooit meer over, ik kom nooit meer aan het werk. Terwijl ik gisteren avond een ontspannen avond had, wisselt het bij jullie soms ook zo snel?
Wel goede handvatten van de psycholoog gekregen tegen het piekeren, maar dit is oefenen en werkt niet al direct helaas
Wat een heftig proces is het toch!
Groetjes aan iedereen!
Stokstaartje een baan, Bloem starten met vrijwilligerswerk, super goed. Maar kan me ook voorstellen dat jullie het erg spannend vinden! En dat er misschien weer wat als... vragen naar voren komen.
Heel veel succes en plezier!!!!
Vienna volgens mij woon je nu nog mooier als dat je al woonde
Heerlijk dicht bij de natuur. Ik kan van mijn woonplek al genieten, op tien minuten lopen vanaf het bos.
Vera, wat leuk dat jij over de CSR methode schrijft. Ik loop dus bij een psycholoog die daarnaast CSR coach is. Zij heeft deze opleiding gevolgd nadat ze als psychologe een burn out heeft gekregen en hiermee in aanraking kwam.
Ik vind het een perfecte combinatie. Krijg veel informatie over wat chronische stress met je doet, maar afgelopen week ook cognitieve gedragstherapie. Ik leer zoveel van haar!
Ik weet niet waar je woont, maar ik in het midden van het land, ik kan haar echt aanbevelen!
Met mij gaat het wisselend. Vrees toch dat ik een stap terug heb gedaan in mijn herstel. Ik weet dat het erbij hoort, maar vind het verdomde lastig om te accepteren. Ging vanmiddag liggen en mijn hoofd sloeg weer aan het piekeren en voelde veel onrust, het lijkt dan ook opeens te komen vanuit het niets...
Maar opgestaan en een uur gelopen hier langs een vogelplas (denk dat de vogels denken, daar heb je haar weer ) Moest op een gegeven moment zo hard huilen, wilde het ophouden totdat ik rustig op een bankje kon zitten, maar dit lukte niet.
Ik dacht ook, Schijt maar aan iedereen, werd wel heel vriendelijk aangekeken door een jogger
Merk ook dat mijn ongesteldheid er ook meer inhakt. Kon altijd wel wat dippen, maar nu extra lijkt het.
Merk dat als ik me zo voel ik zo geneigd ben alleen maar negatief te denken: dit gaat nooit meer over, ik kom nooit meer aan het werk. Terwijl ik gisteren avond een ontspannen avond had, wisselt het bij jullie soms ook zo snel?
Wel goede handvatten van de psycholoog gekregen tegen het piekeren, maar dit is oefenen en werkt niet al direct helaas
Wat een heftig proces is het toch!
Groetjes aan iedereen!
zaterdag 30 januari 2016 om 17:42
@paddestoel: Wat vervelend dat je even een terugslag hebt. Dikke knuffel voor jou hoor! Ik woon in het zuiden van het land, dus dat ik voor mij denk ik te ver, maar heb hier in de buurt wel iemand gevonden die ik denk ik wel ga benaderen op termijn. Ik geloof namelijk erg in de theorie dat je ook lichamelijk uit balans bent. Ik probeer gezond te eten met heel veel groenten en soms ook fruit. Geen tarwe en nauwelijk zuivel. Dat lijkt wel te helpen, maar het gaat nog zo op en neer dat ik het ook niet zeker weet. De therapeute die ik heb gevonden doet ook ontspanningsmassages. Lijkt me heel bijzonder om dat te ondergaan. Ik weet niet of ik het nog wel in me heb om helemaal ontspannen te zijn. Je weet wel, dat je in de bank ligt en gewoon in slaap valt bij de t.v. Lijkt me heerlijk dat weer te ervaren. En een terugslag als je hormonen opspelen klinkt heel herkenbaar, dat heb ik ook. Oh, en dat janken, heel herkenbaar! Weet dat dit ook weer voorbij gaat he! Nogmaals een dikke knuffel voor je.
@vienna: heb je niet iets wat je tijdelijk kunt nemen voor een incidentele slechte nacht? Als je maar incidenteel een slechte nacht hebt, kun je het daarmee best nog overbruggen meestal. En mensen oordelen veel minder hard dan jij zelf, dat klopt. Pff. Zit mezelf nogal in de weg op het moment.
@stokstaartje: dat van die herkenbaarheid heb ik ook. Ik wil heel veel dingen vertellen, maar realiseer me dat ik daardoor 'herkenbaarder' word en daarom schrijf ik toch niet alles op. En het internet vergeet ook niet hé. Heeft iemand al wel eens overwogen om op een andere manier met elkaar te gaan communiceren?
Ik heb zelf altijd een terugslag aan het einde van de middag. Net voor de avond. Ik probeer dan meestal wat gezonds te eten. 's avonds ben ik - sinds de paniekaanvallen niet meer zo vaak voorkomen - nu vooral moe. En ik heb ook vaak het idee dat er zware herstelwerkzaamheden gaande zijn in mijn hoofd. Misschien is dat ook wel zo. Een wazig gevoel. Hoofdpijn kan ik het eigenlijk niet eens noemen. Ik worstel nog steeds met mezelf, maar vermoeid zijn kan ik een stuk beter handelen dan die totale 'overdrive' waar je in het begin in zit. Ik ga geloof ik nog steeds vooruit, maar het voelt alsof er nooit een einde aan komt. Paniek, angst, onrust, spanning, somberheid, vermoeidheid, concentratieproblemen. Een tijd terug kon ik niet eens puzzelen in mijn puzzelboekje, daar kon ik niet de concentratie voor opbrengen. Maar ik heb gemerkt dat als ik er toch aan begin, het piekeren in ieder geval bijna onmogelijk wordt. Dat is winst.
Iedereen een fijn weekend gewenst voor zover dat lukt.
En een terugslag als je hormonen opspelen klinkt heel herkenbaar, dat heb ik ook. Oh, en dat janken, heel herkenbaar! Weet dat dit ook weer voorbij gaat he! Nogmaals een dikke knuffel voor je. @vienna: heb je niet iets wat je tijdelijk kunt nemen voor een incidentele slechte nacht? Als je maar incidenteel een slechte nacht hebt, kun je het daarmee best nog overbruggen meestal. En mensen oordelen veel minder hard dan jij zelf, dat klopt. Pff. Zit mezelf nogal in de weg op het moment.
@stokstaartje: dat van die herkenbaarheid heb ik ook. Ik wil heel veel dingen vertellen, maar realiseer me dat ik daardoor 'herkenbaarder' word en daarom schrijf ik toch niet alles op. En het internet vergeet ook niet hé. Heeft iemand al wel eens overwogen om op een andere manier met elkaar te gaan communiceren?
Ik heb zelf altijd een terugslag aan het einde van de middag. Net voor de avond. Ik probeer dan meestal wat gezonds te eten. 's avonds ben ik - sinds de paniekaanvallen niet meer zo vaak voorkomen - nu vooral moe. En ik heb ook vaak het idee dat er zware herstelwerkzaamheden gaande zijn in mijn hoofd. Misschien is dat ook wel zo. Een wazig gevoel. Hoofdpijn kan ik het eigenlijk niet eens noemen. Ik worstel nog steeds met mezelf, maar vermoeid zijn kan ik een stuk beter handelen dan die totale 'overdrive' waar je in het begin in zit. Ik ga geloof ik nog steeds vooruit, maar het voelt alsof er nooit een einde aan komt. Paniek, angst, onrust, spanning, somberheid, vermoeidheid, concentratieproblemen. Een tijd terug kon ik niet eens puzzelen in mijn puzzelboekje, daar kon ik niet de concentratie voor opbrengen. Maar ik heb gemerkt dat als ik er toch aan begin, het piekeren in ieder geval bijna onmogelijk wordt. Dat is winst.
Iedereen een fijn weekend gewenst voor zover dat lukt.
zaterdag 30 januari 2016 om 20:19
Ha dames! Ik ga helaas denk ik toch echt afhaken om mee te lezen, schrijven! Wilde jullie nog een tijdje steunen, en een mooi voorbeeld zijn (ben ik al volgens mij;-)), maar nu ben ik klaar om hier te gaan stoppen! Gister allerlei afspraken gehad (hypotheek advies gesprek, makelaar thuis langsgeweest (willen verhuizen naar nieuwe plek en groter huis samen
) , eind Vd middag nog geborreld met wat collega's, en vandaag hele dag cursus in Arnhem (ruim uur rijden vanaf m'n huis), en voel me 'normaal' wat moe na zo'n studiedag, maar eigenlijk ook heel prima!!:-) dus m'n energie gaat echt best behoorlijk goed
! En ben heel bewust als ik weer té moe word, bekijk waar het door komt en probeer dat een andere keer anders te doen en op dat moment te proberen het al aan te passen en naar m'n lichaam te luisteren:-). Dus ben echt goed bezig vind ik zelf met alles wat ik geleerd heb:-)
Dus... Ik ga jullie verlaten!! Super veel succes, hoop dat jullie er allemaal sterker uitkomen, en mooie keuzes maken voor je eigen gezondheid en geluk! En dat m'n opgestarte forum (1,5jr geleden alweer) nog maar goed gebruikt mag worden en steun en herkenning kan geven 
!
Dikke knuffel voor iedereen!
) , eind Vd middag nog geborreld met wat collega's, en vandaag hele dag cursus in Arnhem (ruim uur rijden vanaf m'n huis), en voel me 'normaal' wat moe na zo'n studiedag, maar eigenlijk ook heel prima!!:-) dus m'n energie gaat echt best behoorlijk goed
! En ben heel bewust als ik weer té moe word, bekijk waar het door komt en probeer dat een andere keer anders te doen en op dat moment te proberen het al aan te passen en naar m'n lichaam te luisteren:-). Dus ben echt goed bezig vind ik zelf met alles wat ik geleerd heb:-) Dus... Ik ga jullie verlaten!! Super veel succes, hoop dat jullie er allemaal sterker uitkomen, en mooie keuzes maken voor je eigen gezondheid en geluk! En dat m'n opgestarte forum (1,5jr geleden alweer
) nog maar goed gebruikt mag worden en steun en herkenning kan geven !Dikke knuffel voor iedereen!
zondag 31 januari 2016 om 10:02
Hoi Inge,
Ik denk dat het een goede keuze is, al vind ik het wel jammer om geen berichtjes meer van je te lezen.
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan en je bent nog wel jong, maar hebt geen burn out meer, dus tijd om te stoppen
Ik 'ken' je nog niet heel lang maar heb veel steun ervaren van de berichtjes die je schreef.
Ik wens je het allerbeste toe en succes met het vinden van een mooi huis, samen met je vriend en jullie
Liefs Paddestoel.
Ik denk dat het een goede keuze is, al vind ik het wel jammer om geen berichtjes meer van je te lezen.
Er is een tijd van komen en een tijd van gaan en je bent nog wel jong, maar hebt geen burn out meer, dus tijd om te stoppen
Ik 'ken' je nog niet heel lang maar heb veel steun ervaren van de berichtjes die je schreef.
Ik wens je het allerbeste toe en succes met het vinden van een mooi huis, samen met je vriend en jullie
Liefs Paddestoel.
zondag 31 januari 2016 om 10:48
Heb mijn plaatje gewijzigd
Vera ik wilde nog 'zeggen' dat ik ook van Facebook af ben, vind het echt een verademing. Werd zo moe van alle vrolijke mensen en personen die dan van alles wat ze doen een foto maken, bijvoorbeeld van hun kopje koffie en dit heel de dag door.
Daarnaast ben ik toch ook wel erg nieuwsgierig en kostte het me veel onzinnige tijd.
Moest zeggen dat ik in het begin bang was dingen te missen, nou echt niet.
Ik net mijn financiën goed op papier gezet, zat ik tegen aan te hikken, maar eigenlijk best snel gedaan.
Moest plassen vannacht en kon weer niet goed in slaap komen, probeer er maar wat nuchterder mee om te gaan...
Vera ik wilde nog 'zeggen' dat ik ook van Facebook af ben, vind het echt een verademing. Werd zo moe van alle vrolijke mensen en personen die dan van alles wat ze doen een foto maken, bijvoorbeeld van hun kopje koffie en dit heel de dag door.
Daarnaast ben ik toch ook wel erg nieuwsgierig en kostte het me veel onzinnige tijd.
Moest zeggen dat ik in het begin bang was dingen te missen, nou echt niet.
Ik net mijn financiën goed op papier gezet, zat ik tegen aan te hikken, maar eigenlijk best snel gedaan.
Moest plassen vannacht en kon weer niet goed in slaap komen, probeer er maar wat nuchterder mee om te gaan...
zondag 31 januari 2016 om 16:57
Dat Facebook verhaal herken ik ook wel. Iedereen deelt alleen datgene wat goed gaat, want dat is leuker en makkelijker om te vertellen. Ook op het werk bij ons is dat het geval. Maar juist de dingen die niet goed gaan, daar wordt niet over gesproken. Bijna iedereen vind dat moeilijk en er is zelfs sprake van intense schaamte over de dingen die niet goed gaan. Ik vind het daardoor ook lastig om te vertellen dat het niet goed gaat. Zelfs met vrienden die ik al lang ken, blijft het lastig van beide kanten om erover te praten. Terwijl je elkaar zo kan steunen op die manier. Daarop aansluitend het verhaal van de herkenbaarheid. Ik heb in het begin wel heel erg dingen achterwege gelaten, omdat ik bang was herkent te worden, maar ik heb dat nu losgelaten. Wat nou als iemand mij zou herkennen van de verhalen die ik hier heb opgeschreven? Dan weet diegene meer over mij, en meer niet. Ik schaam me niet meer voor mijn moeilijke periode, het hoort bij wie ik ben op dit ogenblik en zal altijd onderdeel zijn van mijn verleden. Dat betekent niet dat ik midden op een plein ga staan om aan de wereld te vertellen wat ik nu meemaak, maar openheid kan je veel brengen. Een van mijn supervisors weet nog niet dat ik hier doorheen ga en ik ben het aan het uitstellen om het te vertellen. Bang voor het oordeel, maar ik kan er niet langer omheen, het zal toch moeten gaan gebeuren!
Op het werk blijft het lastig, vooral als dingen waarvan ik dacht veel tijd voor te hebben opeens nu geregeld dienen te worden. Daar kan ik nog slecht tegen en raak ik van in de stress. Ik ben blij dat ik morgen weer naar de coach toe kan om dat te bespreken. Het gevoel dat ik aan het koordlopen ben over de grand canyon blijft, dat het 'zo weer mis kan gaan'. Het blijft een kwestie van angsten benoemen en het gevecht aangaan met je angst.
Daarnaast heb ik ook beloofd om een gesprek aan te vragen met de bedrijfsarts. Ik heb de beste man nog nooit gezien en ik vind het een beetje raar dat ik dan nu een afspraak moet maken. Maar ik snap mijn leidinggevende wel. Toch is er wel angst dat hij straks zegt dat ik niet fulltime kan werken en dat ik gekort wordt op salaris of dat ik straks de boekjes inga als langdurig ziek. Ik hoop dat dat niet gebeurd, want ik wil daar geen gezeik mee als ik ooit ander werk zou willen. Hebben jullie ervaring met de bedrijfsarts?
@Inge: bedankt voor het starten van dit topic en ik wens je het allerbeste voor de toekomst!
Op het werk blijft het lastig, vooral als dingen waarvan ik dacht veel tijd voor te hebben opeens nu geregeld dienen te worden. Daar kan ik nog slecht tegen en raak ik van in de stress. Ik ben blij dat ik morgen weer naar de coach toe kan om dat te bespreken. Het gevoel dat ik aan het koordlopen ben over de grand canyon blijft, dat het 'zo weer mis kan gaan'. Het blijft een kwestie van angsten benoemen en het gevecht aangaan met je angst.
Daarnaast heb ik ook beloofd om een gesprek aan te vragen met de bedrijfsarts. Ik heb de beste man nog nooit gezien en ik vind het een beetje raar dat ik dan nu een afspraak moet maken. Maar ik snap mijn leidinggevende wel. Toch is er wel angst dat hij straks zegt dat ik niet fulltime kan werken en dat ik gekort wordt op salaris of dat ik straks de boekjes inga als langdurig ziek. Ik hoop dat dat niet gebeurd, want ik wil daar geen gezeik mee als ik ooit ander werk zou willen. Hebben jullie ervaring met de bedrijfsarts?
@Inge: bedankt voor het starten van dit topic en ik wens je het allerbeste voor de toekomst!
dinsdag 2 februari 2016 om 14:52
Hier was het even radiostilte. Ik zoek de uitgang van deze burn-out ballentent. Ben het goed zat nu, nu ik al bijna een jaar thuis zit. Energie gaat langzaam aan wel beter, maar ik heb het gevoel dat ik in kringetjes blijf draaien, dat ik niet verder kom. Mijn energie en hersens zijn nog niet in staat om simpele dingen te doen zoals werk of dingen regelen, daarvan raak ik snel weer moe, met als gevolg piekeren, huilen en depressieve gevoelens en ideeën, maar als er een spiraal naar beneden is, moet er toch ook een spiraal naar boven zijn? Waarom kan ik die niet vinden? Ik ben heel bang dat het nooit meer goed komt, dat ik de dingen waar ik ooit goed in was niet meer kan en nooit meer ga kunnen, dat ik mijn tijd en talent aan het verspillen ben met dat bankhangen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het lastigst vind ik momenteel dat mijn zelfvertrouwen ver beneden het nulpunt is gedaald, en voel me echt zwaar waardeloos . Van denken aan werk en managers word ik compleet kwaad en agressief. Please, iemand tips?
Ik lees boeken over burn out en kom tot de conclusie dat ik heel lang gedaan heb wat rationeel goed was of waarvan ik dacht dat dat van me verwacht werd, en niet mijn hart gevolgd heb. Ik weet niet eens wat mijn hart zegt en hoe ik ernaar moet luisteren . Ik heb een psycholoog maar voel alsof dat niet genoeg gaat zijn om mij hieruit te krijgen. Wat helpt jullie vooral?
Ik lees boeken over burn out en kom tot de conclusie dat ik heel lang gedaan heb wat rationeel goed was of waarvan ik dacht dat dat van me verwacht werd, en niet mijn hart gevolgd heb. Ik weet niet eens wat mijn hart zegt en hoe ik ernaar moet luisteren . Ik heb een psycholoog maar voel alsof dat niet genoeg gaat zijn om mij hieruit te krijgen. Wat helpt jullie vooral?
dinsdag 2 februari 2016 om 15:14
quote:pussywillow schreef op 02 februari 2016 @ 14:52:
Ik lees boeken over burn out en kom tot de conclusie dat ik heel lang gedaan heb wat rationeel goed was of waarvan ik dacht dat dat van me verwacht werd, en niet mijn hart gevolgd heb. Ik weet niet eens wat mijn hart zegt en hoe ik ernaar moet luisteren . Ik heb een psycholoog maar voel alsof dat niet genoeg gaat zijn om mij hieruit te krijgen. Wat helpt jullie vooral?
Hey pussywillow! Even een hele dikke knuffel voor jou! Hier gaat het ook nog lang niet denderend hoor, maar ik klim wel omhoog voor mijn gevoel. Heb je lichamelijk ondersteuning bij je burn-out? Ik volg een voedselprotocol en heb ondersteuning van een orthomoleculair therapeut om me te helpen. Verder zijn cafeïne, suiker en alcohol uit den boze. Ik heb het idee dat dat wel helpt. Heb je een dagschema? Dat kan helpen om structuur te geven.Iedere ochtend kom ik buiten om te fietsen. Leuke dingen doen kon ik heel lang niet, maar ik heb zo'n puzzelboekje met woord-doorlopers gekocht en in het begin kon ik me daar totáál niet op concentreren. Maar ik doe het nu alweer een weekje ofzo, en het helpt me wel. Het zorgt ook dat je niet piekert. Is zo'n CSR-coach niets voor jou?
Zelf worstel ik momenteel nogal met slapeloosheid. Ik slaap weer goed, maar als ik een keer wat minder goed in slaap kom begin ik te piekeren en voor ik het weet ben ik weer terug bij af. Ik wéét dat ik het hierdoor erger maak, maar het lukt me niet om dat te doorbreken. Ik voel dat ik vooruitga, maar als ik me weer iets minder voel ben ik weer bang dat ik terug bij af ben.
Ik lees boeken over burn out en kom tot de conclusie dat ik heel lang gedaan heb wat rationeel goed was of waarvan ik dacht dat dat van me verwacht werd, en niet mijn hart gevolgd heb. Ik weet niet eens wat mijn hart zegt en hoe ik ernaar moet luisteren . Ik heb een psycholoog maar voel alsof dat niet genoeg gaat zijn om mij hieruit te krijgen. Wat helpt jullie vooral?
Hey pussywillow! Even een hele dikke knuffel voor jou! Hier gaat het ook nog lang niet denderend hoor, maar ik klim wel omhoog voor mijn gevoel. Heb je lichamelijk ondersteuning bij je burn-out? Ik volg een voedselprotocol en heb ondersteuning van een orthomoleculair therapeut om me te helpen. Verder zijn cafeïne, suiker en alcohol uit den boze. Ik heb het idee dat dat wel helpt. Heb je een dagschema? Dat kan helpen om structuur te geven.Iedere ochtend kom ik buiten om te fietsen. Leuke dingen doen kon ik heel lang niet, maar ik heb zo'n puzzelboekje met woord-doorlopers gekocht en in het begin kon ik me daar totáál niet op concentreren. Maar ik doe het nu alweer een weekje ofzo, en het helpt me wel. Het zorgt ook dat je niet piekert. Is zo'n CSR-coach niets voor jou?
Zelf worstel ik momenteel nogal met slapeloosheid. Ik slaap weer goed, maar als ik een keer wat minder goed in slaap kom begin ik te piekeren en voor ik het weet ben ik weer terug bij af. Ik wéét dat ik het hierdoor erger maak, maar het lukt me niet om dat te doorbreken. Ik voel dat ik vooruitga, maar als ik me weer iets minder voel ben ik weer bang dat ik terug bij af ben.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:27
quote:lara1977 schreef op 09 augustus 2014 @ 23:21:
Dat stukje 'grote aansteller' is killing ja, maar dat is toch één van de belangrijkste dingen om los te laten...
De vraag; Hoe zou jij reageren op je vriendin, collega, die met deze klachten loopt is ook wel een goeie om jezelf te stellen als je jezelf zo voelt...
Zo, ik ben een oude bok hier in het gezelschap (35) maar ik voel me nog jong
Ja, ik heb heel veel moeite om bij mezelf niet aanstelleritus te constateren. Ik ben nogal een denker, dus objectief gezien weet ik precies waar ik sta, maar ja, breng dat maar eens in de praktijk. Heel veel dingen vallen pas veel later, achteraf op z'n plek helaas...
Ik heb de eerste posts doorgelezen en herken hier veel in. Rest ga ik later ook nog doorlezen. Ik hoop hier wat houvast te vinden, ik denk dat ik op de goede weg ben en dat wil ik graag zo houden
Ik heb twee jonge kinderen (4 en 6), een niet heel gemakkelijke echtgenoot, familie met zakelijke problemen, drukke baan met veel verantwoordelijkheid (tweede 'man' van het bedrijf, dus geen collega's met wie je vertrouwelijk kunt zijn, alleen maar mijn werkgever, maar daar kun je uiteraard ook niet je volledige ei kwijt), een rommelig huishouden en ik heb graag alles onder controle. Met moeheid ben ik heel mijn leven al bekend (geen oorzaak) en achteraf gezien heb ik een groot deel van mijn leven last gehad van milde depressies.
Alles opgeteld is dat begin vorig jaar gebarsten, met paniekaanvallen tot gevolg. Enorme toename in de vermoeidheid, fors afvallen in korte tijd, niets kunnen hebben, hele dagen apathisch naar je computer staren terwijl er niets uit je handen komt, thuis nergens, nergens aan toe komen. En steeds bozer worden op jezelf omdat het allemaal maar niet lukt.
Huisarts bezocht, arboarts, psycholoog (waar ik niet veel aan gehad heb, ik hou niet van dat soort dingen), psychosomatische fysiotherapeut (waar je op zich wel je ei goed kwijt kan, maar het is haar vak, dus geen eindoplossing), internist (want waar komt die vermoeidheid vandaan etc.). Heeft niets opgeleverd, iedereen zet me weg als 'tja, jonge-moeder-carrière, natuurlijk ben je 'moe'. Behalve mijn huisarts, die vond dat ik er to-taal niet gestrest uit zag (achteraf best teleurgesteld in haar, er was echt grondig iets mis). Arboarts lag in een deuk (letterlijk) omdat hij meestal mensen aan het werk wil krijgen, maar nu (tevergeefs) probeerde om mij rustiger aan te laten doen.
Kortom: zelf veel gelezen, nagedacht, kennis overdacht die bij de bezochte professionals vandaan kwam etc. Werkgever (die vond dat je in mijn functie ab-so-luut niet ziek kan zijn) verteld dat ik toch echt elke week maar eens een dag vrij nam, veel gesproken met echtgenoot (die al drie jaar met een depressie bezig is, en waarschijnlijk levenslang bezig is die onder controle te houden). Echtgenoot weet op bepaalde gebieden hoe ik me moet voelen, dus gezamenlijk het gezinsleven wat rustiger gemaakt, geen afspraken, of maximaal 1 per weekend, zo min mogelijk verplichtingen, concentreren op leuke dingen doen met de kinderen.
Ik ben er drie kwart jaar mee bezig geweest. En ik moet nog opletten dat ik niet weer terug bij af geraak. Er over denken, schrijven (jullie lastig vallen), bewust rust pakken, uitkijken naar leuke dingen (we gaan dit jaar toch een weekje op vakantie). Ik ben blijven sporten, echter bewust zonder over mijn grens te gaan. Dat was nog heel lastig, met mijn sport ga je er voor meer dan 100% voor, al val je er bij neer. Mijn trainer greep toen wel in, en toen zag ik eindelijk ook in dat ik daar niet alles kan geven, als er verder nog zoveel verkeerd zit. En zelfs daar heb ik nog een paar maanden over gedaan.
Kortom, alles, alles kost tijd. Maar geef het de tijd, heb ik geleerd, dan komt het echt, heus, ooit weleens goed
Dat stukje 'grote aansteller' is killing ja, maar dat is toch één van de belangrijkste dingen om los te laten...
De vraag; Hoe zou jij reageren op je vriendin, collega, die met deze klachten loopt is ook wel een goeie om jezelf te stellen als je jezelf zo voelt...
Zo, ik ben een oude bok hier in het gezelschap (35) maar ik voel me nog jong
Ja, ik heb heel veel moeite om bij mezelf niet aanstelleritus te constateren. Ik ben nogal een denker, dus objectief gezien weet ik precies waar ik sta, maar ja, breng dat maar eens in de praktijk. Heel veel dingen vallen pas veel later, achteraf op z'n plek helaas...
Ik heb de eerste posts doorgelezen en herken hier veel in. Rest ga ik later ook nog doorlezen. Ik hoop hier wat houvast te vinden, ik denk dat ik op de goede weg ben en dat wil ik graag zo houden
Ik heb twee jonge kinderen (4 en 6), een niet heel gemakkelijke echtgenoot, familie met zakelijke problemen, drukke baan met veel verantwoordelijkheid (tweede 'man' van het bedrijf, dus geen collega's met wie je vertrouwelijk kunt zijn, alleen maar mijn werkgever, maar daar kun je uiteraard ook niet je volledige ei kwijt), een rommelig huishouden en ik heb graag alles onder controle. Met moeheid ben ik heel mijn leven al bekend (geen oorzaak) en achteraf gezien heb ik een groot deel van mijn leven last gehad van milde depressies.
Alles opgeteld is dat begin vorig jaar gebarsten, met paniekaanvallen tot gevolg. Enorme toename in de vermoeidheid, fors afvallen in korte tijd, niets kunnen hebben, hele dagen apathisch naar je computer staren terwijl er niets uit je handen komt, thuis nergens, nergens aan toe komen. En steeds bozer worden op jezelf omdat het allemaal maar niet lukt.
Huisarts bezocht, arboarts, psycholoog (waar ik niet veel aan gehad heb, ik hou niet van dat soort dingen), psychosomatische fysiotherapeut (waar je op zich wel je ei goed kwijt kan, maar het is haar vak, dus geen eindoplossing), internist (want waar komt die vermoeidheid vandaan etc.). Heeft niets opgeleverd, iedereen zet me weg als 'tja, jonge-moeder-carrière, natuurlijk ben je 'moe'. Behalve mijn huisarts, die vond dat ik er to-taal niet gestrest uit zag (achteraf best teleurgesteld in haar, er was echt grondig iets mis). Arboarts lag in een deuk (letterlijk) omdat hij meestal mensen aan het werk wil krijgen, maar nu (tevergeefs) probeerde om mij rustiger aan te laten doen.
Kortom: zelf veel gelezen, nagedacht, kennis overdacht die bij de bezochte professionals vandaan kwam etc. Werkgever (die vond dat je in mijn functie ab-so-luut niet ziek kan zijn) verteld dat ik toch echt elke week maar eens een dag vrij nam, veel gesproken met echtgenoot (die al drie jaar met een depressie bezig is, en waarschijnlijk levenslang bezig is die onder controle te houden). Echtgenoot weet op bepaalde gebieden hoe ik me moet voelen, dus gezamenlijk het gezinsleven wat rustiger gemaakt, geen afspraken, of maximaal 1 per weekend, zo min mogelijk verplichtingen, concentreren op leuke dingen doen met de kinderen.
Ik ben er drie kwart jaar mee bezig geweest. En ik moet nog opletten dat ik niet weer terug bij af geraak. Er over denken, schrijven (jullie lastig vallen), bewust rust pakken, uitkijken naar leuke dingen (we gaan dit jaar toch een weekje op vakantie). Ik ben blijven sporten, echter bewust zonder over mijn grens te gaan. Dat was nog heel lastig, met mijn sport ga je er voor meer dan 100% voor, al val je er bij neer. Mijn trainer greep toen wel in, en toen zag ik eindelijk ook in dat ik daar niet alles kan geven, als er verder nog zoveel verkeerd zit. En zelfs daar heb ik nog een paar maanden over gedaan.
Kortom, alles, alles kost tijd. Maar geef het de tijd, heb ik geleerd, dan komt het echt, heus, ooit weleens goed
dinsdag 2 februari 2016 om 15:36
Hoi allemaal,
Na een tijdje mee te lezen op het forum van Viva, heb ik toch maar besloten om een profiel aan te maken.
Her en der heb ik wat gelezen in dit topic, en ik zou me graag bij jullie aan willen sluiten. Sinds 4 weken zit ik thuis met de klachten van een burnout. Al langere tijd had ik last van slapeloosheid, stemmingswisselingen, concentratieproblemen, en kon ik mezelf op een of andere manier niet meer vinden. Het gevoel van jezelf kwijt zijn. Niet meer degene zijn die ik was. Graag wil ik weer terug naar de oude ik!
De huisarts heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Ik heb daar een intake gehad, en inmiddels ook een vervolg gesprek. Deze week gaan we beginnen met EMDR. Dit gaan we doen om bepaalde gebeurtenissen in mijn leven een plekje te kunnen geven. Er zijn te veel dingen in een aantal jaren gebeurd, die ik door teveel werk, en altijd maar 'drukdrukdruk' te zijn heb weggewuifd.
Ik hoop zo dat EMDR me gaat helpen. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee?
Ik rust veel, en probeer de leuke dingen weer op te pakken. Helaas kosten deze leuke dingen ook veel energie, waardoor ik de volgende dag vaak helemaal kapot ben!
Het werk weer oppakken zou ik ook zo fijn vinden, maar diep van binnen weet ik dat dat niet gaat en dat ik mezelf dan weer gauw voorbij loop...
Hebben jullie verder nog tips?
Na een tijdje mee te lezen op het forum van Viva, heb ik toch maar besloten om een profiel aan te maken.
Her en der heb ik wat gelezen in dit topic, en ik zou me graag bij jullie aan willen sluiten. Sinds 4 weken zit ik thuis met de klachten van een burnout. Al langere tijd had ik last van slapeloosheid, stemmingswisselingen, concentratieproblemen, en kon ik mezelf op een of andere manier niet meer vinden. Het gevoel van jezelf kwijt zijn. Niet meer degene zijn die ik was. Graag wil ik weer terug naar de oude ik!
De huisarts heeft me doorverwezen naar een psycholoog. Ik heb daar een intake gehad, en inmiddels ook een vervolg gesprek. Deze week gaan we beginnen met EMDR. Dit gaan we doen om bepaalde gebeurtenissen in mijn leven een plekje te kunnen geven. Er zijn te veel dingen in een aantal jaren gebeurd, die ik door teveel werk, en altijd maar 'drukdrukdruk' te zijn heb weggewuifd.
Ik hoop zo dat EMDR me gaat helpen. Heeft iemand van jullie hier ervaring mee?
Ik rust veel, en probeer de leuke dingen weer op te pakken. Helaas kosten deze leuke dingen ook veel energie, waardoor ik de volgende dag vaak helemaal kapot ben!
Het werk weer oppakken zou ik ook zo fijn vinden, maar diep van binnen weet ik dat dat niet gaat en dat ik mezelf dan weer gauw voorbij loop...
Hebben jullie verder nog tips?
dinsdag 2 februari 2016 om 17:50
Hoi Femke, nou er zijn hier nog oudere bokken hoor, ben zelf 39 , Welkom en ook natuurlijk Pioenroos.
Wat een kl*te proces is het toch hé en zo ongrijpbaar!
Pussywillow had graag een goede tip voor je, maar kan het ook niet zo 1.2.3 bedenken.
Ik ben overgestapt naar een andere psychologe die ook chronische stress release coach is en leer veel van haar!
Verder heb ik mijn dagelijkse structuur, maar het gaat op dit moment ook minder met mij, met name qua energie en gezondheid. Nu weer keelpijn en verkouden, terwijl ik dat zelden tot nooit ben.
En dan steeds de vraag: komt dit goed, hoe komt het dat het minder gaat, heb ik teveel gedaan, komt het door de winter, omdat ik ongesteld ben.... en je krijgt er toch geen antwoord op.
Nu wat handvatten van de psycholoog gekregen om met het piekeren en denken ik kringetjes om te gaan, maar blijft lastig.
Probeer er nu mijzelf meer bij neer te leggen dat het is zoals het is en dat het goed gaat komen, maar gaat de ene keer ook beter als de andere keer.
Pioenroos ik heb ervaring met EMDR, had een PTSS opgelopen door mijn werk en het heeft mij goed geholpen. Ik vond het erg intensief, maar zeker de moeite waard!
Nou Femke klinkt alsof je al flinke stappen hebt gezet, heftig met een man met zelf depressieve klachten en dan nog twee kinderen.
Fast, hoe was het gesprek met de coach?
Nou ik vandaag een kleine wandeling gemaakt en daarna onder de zonnebank geweest, nu even een uurtje in de relax stand.
Dacht vanmiddag tijdens het lopen, ik zou willen dat het alweer lente was zijn we weer een paar maanden verder en gaat het vast beter, eigenlijk moet ik dat helemaal niet doen maar zo probeer ik soms ook maar een houvast voor mijzelf te verzinnen.
Rustige avond voor iedereen en hopelijk een goede nachtrust (speciaal voor jou Vera!)
Wat een kl*te proces is het toch hé en zo ongrijpbaar!
Pussywillow had graag een goede tip voor je, maar kan het ook niet zo 1.2.3 bedenken.
Ik ben overgestapt naar een andere psychologe die ook chronische stress release coach is en leer veel van haar!
Verder heb ik mijn dagelijkse structuur, maar het gaat op dit moment ook minder met mij, met name qua energie en gezondheid. Nu weer keelpijn en verkouden, terwijl ik dat zelden tot nooit ben.
En dan steeds de vraag: komt dit goed, hoe komt het dat het minder gaat, heb ik teveel gedaan, komt het door de winter, omdat ik ongesteld ben.... en je krijgt er toch geen antwoord op.
Nu wat handvatten van de psycholoog gekregen om met het piekeren en denken ik kringetjes om te gaan, maar blijft lastig.
Probeer er nu mijzelf meer bij neer te leggen dat het is zoals het is en dat het goed gaat komen, maar gaat de ene keer ook beter als de andere keer.
Pioenroos ik heb ervaring met EMDR, had een PTSS opgelopen door mijn werk en het heeft mij goed geholpen. Ik vond het erg intensief, maar zeker de moeite waard!
Nou Femke klinkt alsof je al flinke stappen hebt gezet, heftig met een man met zelf depressieve klachten en dan nog twee kinderen.
Fast, hoe was het gesprek met de coach?
Nou ik vandaag een kleine wandeling gemaakt en daarna onder de zonnebank geweest, nu even een uurtje in de relax stand.
Dacht vanmiddag tijdens het lopen, ik zou willen dat het alweer lente was zijn we weer een paar maanden verder en gaat het vast beter, eigenlijk moet ik dat helemaal niet doen maar zo probeer ik soms ook maar een houvast voor mijzelf te verzinnen.
Rustige avond voor iedereen en hopelijk een goede nachtrust (speciaal voor jou Vera!)
dinsdag 2 februari 2016 om 19:22
Hallo, allemaal nieuwe gezichten! Van harte welkom hier! Vrees niet en stort uw digitale diarree over het wereld wijde web. Dat doet immers bijna iedereen (met of zonder burn out). Deel vooral je gevoelens, gedachten, en dingen waar je tegenaan loopt. Ik merk dat het opschrijven van sommige dingen waar ik erg tegenop zie of die ik lastig vind al een hoop scheelt. Het geeft bij mij in ieder geval een stukje rust in mijn hoofd.
@Pussywillow: Ik heb mijn leidinggevende een tijd als staatsvijand nummer 1 beschouwd en wat voelde dat toch prettig!! Hoe is dat veranderd? Ik ben veranderd, ik heb een ander perspectief op het geheel gekregen. Ik merk nu eigenlijk pas hoeveel steun mijn leidinggevende mij altijd heeft gegeven (terwijl ik haar toen echt niet mocht). Net als de vermoeidheid en de woede, het heeft tijd nodig. En dat is soms verdomd lastig om te accepteren. Ik denk dat iedereen in dit topic het liefst een knop zou willen indrukken zodat 'alles weer goed is', maar die knop bestaat niet. Maar hou hoop op een goede afloop, ik weet zeker dat het goed komt met jou!
Mijn coach heeft mij een hoop geholpen, al is het maar om erover te praten. Maar iemand hebben waarmee het klikt en die je begrijpt, is heel erg belangrijk! En wat mijn hart wil weet ik ook niet.... Ik ben er wel meer mee bezig dan ooit eigenlijk, maar ik heb nog niet echt een idee (is hier geen snelle internet test voor?? )
@Femke: Ik heb zelf ook de neiging om te zeggen dat ik me aanstel en dat 'als ik maar beter mijn best doe, dat het dan wel goed komt'. Dat laatste is gewoonweg niet waar. Je doet al je best en het gaat niet beter. Door deze houding vond ik het heel erg lastig om toe te geven dat het niet ging, dat het echt niet ging. Vind ik nog steeds lastig, maar ik heb gelukkig een goede coach die mijn klachten serieus neemt en een omgeving die mijn klachten serieus nemen. Daar ben ik heel dankbaar voor (al voel ik me nog steeds een slappeling, een doetje). Burn out komt niet alleen uit het hebben van geen energie of het niet meer zien zitten, maar zeker ook vanuit het missen van steun. Je bent een mens en die hebben steun nodig (fysiek EN emotioneel) en als die steun er niet is, dan val je om. Iedereen heeft van tijd tot tijd een knuffel nodig, iedereen moet zijn of haar ei kwijt kunnen en als dat niet kan dan raak je emotioneel overbelast. Ik vind het lastig om steun te vragen, maar het is al wel een stuk beter dan in het begin van het proces.
@ Pioenroos: Ik heb geen ervaring met EMDR therapie. Terug aan het werk heeft geen nut als je te moe bent of als er niks uit je handen komt. Ik heb soms het idee dat ik (en anderen) mezelf 'straf' voor het feit dat ik een tijd niet zo effectief ben (geweest) als dat je mag verwachten van iemand van mijn leeftijd. Negatieve gedachten waarin ik mezelf overal de schuld van geef (was maar niet zo'n slappeling geweest dan was alles nu goed) en ook de hoop verlies dat het ooit beter wordt (ik ben het niet waard om beter te zijn). Accepteren dat het nu even niet anders is is niet makkelijk, maar wel de enige manier om door te kunnen gaan.
Mijn gesprek met de coach ging goed en hij heeft me goed geholpen door middel van een rollenspel. Ik zie alleen nog erg op tegen het gesprek met de bedrijfsarts. Ik hoop dat hij me serieus neemt!
@Pussywillow: Ik heb mijn leidinggevende een tijd als staatsvijand nummer 1 beschouwd en wat voelde dat toch prettig!! Hoe is dat veranderd? Ik ben veranderd, ik heb een ander perspectief op het geheel gekregen. Ik merk nu eigenlijk pas hoeveel steun mijn leidinggevende mij altijd heeft gegeven (terwijl ik haar toen echt niet mocht). Net als de vermoeidheid en de woede, het heeft tijd nodig. En dat is soms verdomd lastig om te accepteren. Ik denk dat iedereen in dit topic het liefst een knop zou willen indrukken zodat 'alles weer goed is', maar die knop bestaat niet. Maar hou hoop op een goede afloop, ik weet zeker dat het goed komt met jou!
Mijn coach heeft mij een hoop geholpen, al is het maar om erover te praten. Maar iemand hebben waarmee het klikt en die je begrijpt, is heel erg belangrijk! En wat mijn hart wil weet ik ook niet.... Ik ben er wel meer mee bezig dan ooit eigenlijk, maar ik heb nog niet echt een idee (is hier geen snelle internet test voor?? )
@Femke: Ik heb zelf ook de neiging om te zeggen dat ik me aanstel en dat 'als ik maar beter mijn best doe, dat het dan wel goed komt'. Dat laatste is gewoonweg niet waar. Je doet al je best en het gaat niet beter. Door deze houding vond ik het heel erg lastig om toe te geven dat het niet ging, dat het echt niet ging. Vind ik nog steeds lastig, maar ik heb gelukkig een goede coach die mijn klachten serieus neemt en een omgeving die mijn klachten serieus nemen. Daar ben ik heel dankbaar voor (al voel ik me nog steeds een slappeling, een doetje). Burn out komt niet alleen uit het hebben van geen energie of het niet meer zien zitten, maar zeker ook vanuit het missen van steun. Je bent een mens en die hebben steun nodig (fysiek EN emotioneel) en als die steun er niet is, dan val je om. Iedereen heeft van tijd tot tijd een knuffel nodig, iedereen moet zijn of haar ei kwijt kunnen en als dat niet kan dan raak je emotioneel overbelast. Ik vind het lastig om steun te vragen, maar het is al wel een stuk beter dan in het begin van het proces.
@ Pioenroos: Ik heb geen ervaring met EMDR therapie. Terug aan het werk heeft geen nut als je te moe bent of als er niks uit je handen komt. Ik heb soms het idee dat ik (en anderen) mezelf 'straf' voor het feit dat ik een tijd niet zo effectief ben (geweest) als dat je mag verwachten van iemand van mijn leeftijd. Negatieve gedachten waarin ik mezelf overal de schuld van geef (was maar niet zo'n slappeling geweest dan was alles nu goed) en ook de hoop verlies dat het ooit beter wordt (ik ben het niet waard om beter te zijn). Accepteren dat het nu even niet anders is is niet makkelijk, maar wel de enige manier om door te kunnen gaan.
Mijn gesprek met de coach ging goed en hij heeft me goed geholpen door middel van een rollenspel. Ik zie alleen nog erg op tegen het gesprek met de bedrijfsarts. Ik hoop dat hij me serieus neemt!
dinsdag 2 februari 2016 om 20:38
Ik heb er bij mezelf nooit een kaartje aan gehangen. Ik heb wel geleerd om te zeggen hoe het nu echt zit, dus als iemand vroeg: hoe gaat het? zei ik: niet goed. Verrassend hoe weinig mensen daar iets mee kunnen, de meeste nemen het voor kennisgeving aan.
Mijn werkgever heeft me er wel zo'n beetje doorheen gesleept. Oké, een ongelofelijke eikel die niet van me aan wilde nemen dat er iets grondig mis was, hoewel hij zelf heeft gezien hoe ik compleet in paniek kon raken (en zich vervolgens afvroeg: gaat dat goed, iemand die in zo'n toestand naar buiten stormt?). Maar al die tijd kon ik komen en gaan. Verwachtingen had hij voor zichzelf naar nul gedraaid, dus als ik niet kon leveren, was dat niet direct een ramp. Ik ben blij dat ie dat getolereerd heeft, achteraf vind ik het een bizarre situatie en ik heb al meermaals gezegd: was ik de werkgever geweest, dan was ik 'mij' al lang zat geweest.
In december zag ik overal zo tegenop (nieuwe jaar met nieuwe taken) dat ik bang was om weer terug bij af te raken als er niet iets zou veranderen. Daarop heb ik een heftig gesprek gehad met werkgever, die terecht aangaf zelf ook de oplossing niet in huis te hebben, dat het uit mij moest komen, maar dat afglijden, je làten afglijden geen optie is. Tja. Soms voelt zo'n gesprek als ware ik een puper die op z'n kop krijgt, maar dat helpt (in mijn geval) wel om de realiteit weer onder ogen te zien. Ik heb diep adem gehaald, en sindsdien ging het weer aardig, heb de juiste weg weer teruggevonden.
Langzamerhand het sociale leven weer in. Ik doe het wel, krijg er meer zin in, maar het blijft nog eng, ik ben bang om in te storten, dat het tòch niet lukt. Ik heb mijn verjaardag nog voorbij laten gaan, maar ik ga misschien wel weer aan een teamsport meedoen waar ik voor ben gevraagd, en ze hebben gevraagd of ik bij een andere club mee wil helpen om een teamdag te organiseren. Dat vind ik toch spannend, maar vooralsnog voelt het alsof ik dat kan doen.
Mijn werkgever heeft me er wel zo'n beetje doorheen gesleept. Oké, een ongelofelijke eikel die niet van me aan wilde nemen dat er iets grondig mis was, hoewel hij zelf heeft gezien hoe ik compleet in paniek kon raken (en zich vervolgens afvroeg: gaat dat goed, iemand die in zo'n toestand naar buiten stormt?). Maar al die tijd kon ik komen en gaan. Verwachtingen had hij voor zichzelf naar nul gedraaid, dus als ik niet kon leveren, was dat niet direct een ramp. Ik ben blij dat ie dat getolereerd heeft, achteraf vind ik het een bizarre situatie en ik heb al meermaals gezegd: was ik de werkgever geweest, dan was ik 'mij' al lang zat geweest.
In december zag ik overal zo tegenop (nieuwe jaar met nieuwe taken) dat ik bang was om weer terug bij af te raken als er niet iets zou veranderen. Daarop heb ik een heftig gesprek gehad met werkgever, die terecht aangaf zelf ook de oplossing niet in huis te hebben, dat het uit mij moest komen, maar dat afglijden, je làten afglijden geen optie is. Tja. Soms voelt zo'n gesprek als ware ik een puper die op z'n kop krijgt, maar dat helpt (in mijn geval) wel om de realiteit weer onder ogen te zien. Ik heb diep adem gehaald, en sindsdien ging het weer aardig, heb de juiste weg weer teruggevonden.
Langzamerhand het sociale leven weer in. Ik doe het wel, krijg er meer zin in, maar het blijft nog eng, ik ben bang om in te storten, dat het tòch niet lukt. Ik heb mijn verjaardag nog voorbij laten gaan, maar ik ga misschien wel weer aan een teamsport meedoen waar ik voor ben gevraagd, en ze hebben gevraagd of ik bij een andere club mee wil helpen om een teamdag te organiseren. Dat vind ik toch spannend, maar vooralsnog voelt het alsof ik dat kan doen.
dinsdag 2 februari 2016 om 20:50
@Fast Wees jezelf bij de bedrijfsarts, maar geef duidelijk aan wat er wel en niet lukt. Ik heb bij de bedrijfsarts voorbeelden gegeven van waarom ik bij hem zat. De eerste keer hoorde hij me aan en gaf ideeën mee om bijvoorbeeld het 'uitfoeteren van een collega' te stoppen (wat is het probleem? nou, dan leg je dat toch uit aan je collega, probleem opgelost). De keer erop had ik daar over nagedacht, ben erop terug gekomen en heb uit kunnen leggen dat het probleem anders in elkaar zat (mijn collega is niet het probleem, ik foeter hem uit terwijl ik niet degene ben die last van zijn gedrag heeft). Hij / een bedrijfsarts in het algemeen kan daar niet zoveel mee. Alleen maar constateren dat er een probleem is, wat je al dan niet (gedeeltelijk) belemmert in je werk. En als je zelf met oplossingen bezig bent (hulp zoekt bij een huisarts of een ander traject), dan is zijn casus in orde, stempel erop, over een paar weken opnieuw melden.
@Paddestoel, heb je toevallig vanavond in de schemering naar de lucht gekeken? Ik kan ook somber worden van donker weer, maar vanavond kwam de zon 'ergens' vandaan, er waren veel regenwolken en alles bij elkaar gaf dat zulke mooie kleuren.
@ Pioenroos, geen ervaring met EMDR hier. Geen briljante tips, maar probeer in ieder geval een ritme in je dag aan te brengen. Op tijd opstaan, boodschap doen. Leuke dingen zijn goed, maar doseer dat bewust. Ik heb nog, dat ik goed moet plannen wanneer ik iets leuks doe, en daarna een rustmoment kiezen. Als je dat weet, en de dag na je leuke uitje heb je van tevoren gepland als 'leuk bankhangdagje', dan valt het misschien beter, omdat het dan een 'gepland' iets is?
@pussywillow, klinkt alsof je er helemaal doorheen zit Geen goede tips, weet nog heel goed dat ik zelf zo ongelofelijk boos was op mezelf, en dat ik in huilen uitbarstte als ik er doorheen zat en mezelf bedacht dat het wéér niet lukte om mezelf daar overheen te zetten. Tot ik daar op een gegeven moment zo moe van werd (dat kan ik haast niet uitleggen, hoe dat voelt), op een gegeven moment werd ik vaker moe van dat soort gevoelens dan dat ik er boos van werd, net zolang totdat je dat 'ik wordt er moe van' van je af kunt zetten en je heel langzaam weer in de juiste modus terecht komt. Dat heeft hier echt wel een klein jaar geduurd, maar uiteindelijk kom je er doorheen.
@Paddestoel, heb je toevallig vanavond in de schemering naar de lucht gekeken? Ik kan ook somber worden van donker weer, maar vanavond kwam de zon 'ergens' vandaan, er waren veel regenwolken en alles bij elkaar gaf dat zulke mooie kleuren.
@ Pioenroos, geen ervaring met EMDR hier. Geen briljante tips, maar probeer in ieder geval een ritme in je dag aan te brengen. Op tijd opstaan, boodschap doen. Leuke dingen zijn goed, maar doseer dat bewust. Ik heb nog, dat ik goed moet plannen wanneer ik iets leuks doe, en daarna een rustmoment kiezen. Als je dat weet, en de dag na je leuke uitje heb je van tevoren gepland als 'leuk bankhangdagje', dan valt het misschien beter, omdat het dan een 'gepland' iets is?
@pussywillow, klinkt alsof je er helemaal doorheen zit Geen goede tips, weet nog heel goed dat ik zelf zo ongelofelijk boos was op mezelf, en dat ik in huilen uitbarstte als ik er doorheen zat en mezelf bedacht dat het wéér niet lukte om mezelf daar overheen te zetten. Tot ik daar op een gegeven moment zo moe van werd (dat kan ik haast niet uitleggen, hoe dat voelt), op een gegeven moment werd ik vaker moe van dat soort gevoelens dan dat ik er boos van werd, net zolang totdat je dat 'ik wordt er moe van' van je af kunt zetten en je heel langzaam weer in de juiste modus terecht komt. Dat heeft hier echt wel een klein jaar geduurd, maar uiteindelijk kom je er doorheen.
woensdag 3 februari 2016 om 10:48
welkom femke & pioenroos, jammer van de aanleiding maar toch gezellg dat jullie er zijn!
en dag lieve Inge, goed dat je je burnout hierbij afsluit, dank voor de wijsheid en je bent altijd weer welkom mocht je daar nog eens behoefte aan hebben (op je eigen topic, who am I to say haha)
@pussywillow, godverdomseklote burnout inderdaad... Ik leef echt met je mee, soms kan je je echt voelen alsof je zit opgesloten in een burnout-kerker ofzo (nou ja ik praat voor mezelf). 'Leven uit je hart' is ook een lastige abstractie, ik heb dat bij 'dichtbij jezelf blijven', ik kan echt een soort faalangstgevoel van dat soort termen krijgen- hoe doe je dat (bovendien vind ik het momenteel helemaal niet altijd zo fijn vertoeven 'dicht bij mezelf')?? Maar volgens mij is het niet zo'n ingewikkelde materie als het soms lijkt. Als iets fijn voelt, iets leuk is, is het uit je hart/dichtbij jezelf. Je vindt het leuk om poezenfilmpjes te kijken. Je houdt van bepaalde muziek. Je hebt zin om even naar het strand te gaan. Je houdt van reizen. Dat is uit je hart. Voor de grotere dingen is het moeilijker, maar volgens mij gaat het er alleen om: voelt het fijn? En dat moet je misschien gewoon trail & error ondervinden.
Maar ik snap je angst- bij de meeste ex-burnouters hoor/lees je dat tijd je beste vriend is, dat de inzichten die je weer verder helpen komen met de tijd, dat je er echt gewoon doorheen moet en aan de andere kant weer boven komt. Maar ik ben ook heel bang: misschien niet bij mij?
Maar goed, er zijn nog heel veel dingen die je kan proberen om het proces te versnellen/ondersteunen: een dieet, de natuur in, acupunctuur, neurofeedback, haptonomie, antidepressiva als je daar voor open staat...
@paddestoel, vera, rest, sorry maar ik hou het hier even bij, zit zelf ook nog half in een ochtendhuilbui en zie het niet echt heel erg zitten op het moment. Ik kan soms echt zwart denken, dat ik gewoon niet echt zin meer heb in het leven zo. Terwijl, gisteren was best een fijne dag. Nah ja, straks burnout coach, hopelijk lucht dat weer wat op.
en dag lieve Inge, goed dat je je burnout hierbij afsluit, dank voor de wijsheid en je bent altijd weer welkom mocht je daar nog eens behoefte aan hebben (op je eigen topic, who am I to say haha)
@pussywillow, godverdomseklote burnout inderdaad... Ik leef echt met je mee, soms kan je je echt voelen alsof je zit opgesloten in een burnout-kerker ofzo (nou ja ik praat voor mezelf). 'Leven uit je hart' is ook een lastige abstractie, ik heb dat bij 'dichtbij jezelf blijven', ik kan echt een soort faalangstgevoel van dat soort termen krijgen- hoe doe je dat (bovendien vind ik het momenteel helemaal niet altijd zo fijn vertoeven 'dicht bij mezelf')?? Maar volgens mij is het niet zo'n ingewikkelde materie als het soms lijkt. Als iets fijn voelt, iets leuk is, is het uit je hart/dichtbij jezelf. Je vindt het leuk om poezenfilmpjes te kijken. Je houdt van bepaalde muziek. Je hebt zin om even naar het strand te gaan. Je houdt van reizen. Dat is uit je hart. Voor de grotere dingen is het moeilijker, maar volgens mij gaat het er alleen om: voelt het fijn? En dat moet je misschien gewoon trail & error ondervinden.
Maar ik snap je angst- bij de meeste ex-burnouters hoor/lees je dat tijd je beste vriend is, dat de inzichten die je weer verder helpen komen met de tijd, dat je er echt gewoon doorheen moet en aan de andere kant weer boven komt. Maar ik ben ook heel bang: misschien niet bij mij?
Maar goed, er zijn nog heel veel dingen die je kan proberen om het proces te versnellen/ondersteunen: een dieet, de natuur in, acupunctuur, neurofeedback, haptonomie, antidepressiva als je daar voor open staat...
@paddestoel, vera, rest, sorry maar ik hou het hier even bij, zit zelf ook nog half in een ochtendhuilbui en zie het niet echt heel erg zitten op het moment. Ik kan soms echt zwart denken, dat ik gewoon niet echt zin meer heb in het leven zo. Terwijl, gisteren was best een fijne dag. Nah ja, straks burnout coach, hopelijk lucht dat weer wat op.
donderdag 4 februari 2016 om 10:20
@Inge, je leest dit niet meer denk ik, maar bedankt voor het starten van het topic!
@Femke en pioenroos, welkom! Vervelend dat jullie er ook zo aan toe zijn! Ook ik ben 39 jaar, dus dat 'jong en burn-out' is maar relatief hoor.
@paddestoel76 en pioenroos: Ook ik ga EMDR doen. Duurt nog wel even voor ik zover ben, eerste sessie is pas over drie weken zoals het er nu uit ziet. Ik heb klachten van PTSS gecombineerd met een burn out dus. Ik lees dat dit niet heel ongebruikelijk is. Onverwerkt trauma zorgt dat je alleen maar harder gaat lopen om te voorkomen dat die kluis met je trauma openspringt. Ik vind het nog wel heel eng. Bang dat het weer net zo erg wordt als in het begin, maar misschien valt het mee. Ik heb in ieder geval vertrouwen in mijn therapeute. Gisteren heeft ze me uitgelegd hoe het verwerken van een trauma werkt, en hoe het je blijft beïnvloeden. Ik weet nog niet of ik het 'geitenwollensokken-gelul' vind, of dat het precies is wat ik nodig heb. Gewoon maar ervaren dus.
@bloem en pussywillow: Nog steeds een dikke knuffel. Ik had gisteren een hele goede dag, maar vandaag ook weer een terugval. Het weer helpt trouwens ook niet echt mee. Ik probeer mezelf voor te houden dat het wel degelijk vooruitgaat, maar bij zo'n terugval denk je dat je weer terug bij af bent. Maar dat ís niet zo. Dat vergeet ik weleens. Ik ben minder vermoeid en kan me beter concentreren. Maar toch ook een sombere bui vandaag. Ben mijn slaapmedicatie aan het afbouwen sinds eergisteren en heb het gevoel dat dat ook niet meehelpt. Ik was het gewoon zo beu met die medicatie. Het heeft me in het begin wel geholpen, maar nu wil ik er vanaf. Of ik nu wel of niet goed slaap, dat gebeurt toch wel mét of zonder slaapmiddel. Heel dapper, maar nu toch wel klachten.
@Fast: hoe is het gegaan met de bedrijfsarts? Heb je al een gesprek gehad? Ik heb het advies gekregen om vanaf volgende week weer drie uurtjes te gaan werken. Ik vind dat nog wel ambitieus enerzijds. Anderzijds ga ik het wel proberen. Als het slechter gaat na twee dagen stop ik er ook mee. Het lijkt me ook wel een soort van 'louterend' om te laten zien dat ik worstel en werk kan ook weer een beetje ritme en steun geven. Nu zit ik ook maar een beetje thuis mezelf bezig te houden. Ik kijk wel hoe het bevalt.
Nog een algemene vraag: ik weet dat je bij burn-out oorsuizen of gewoon een algemene overgevoeligheid kunt ontwikkelen voor geluid. Ik heb hier in extreme mate last van. Geluiden die me voorheen nooit opvielen, hoor ik ineens heel duidelijk. En ik heb een soort druk op mijn hoofd. Vraag me soms af of ik geluiden echt hoor, of dat mijn oren gewoon enorm suizen. Herkent iemand dat? Of ben ik echt een bijzonder raar geval? Ook dat laatste sluit ik trouwens niet uit. Haha.
@Femke en pioenroos, welkom! Vervelend dat jullie er ook zo aan toe zijn! Ook ik ben 39 jaar, dus dat 'jong en burn-out' is maar relatief hoor.
@paddestoel76 en pioenroos: Ook ik ga EMDR doen. Duurt nog wel even voor ik zover ben, eerste sessie is pas over drie weken zoals het er nu uit ziet. Ik heb klachten van PTSS gecombineerd met een burn out dus. Ik lees dat dit niet heel ongebruikelijk is. Onverwerkt trauma zorgt dat je alleen maar harder gaat lopen om te voorkomen dat die kluis met je trauma openspringt. Ik vind het nog wel heel eng. Bang dat het weer net zo erg wordt als in het begin, maar misschien valt het mee.
Ik heb in ieder geval vertrouwen in mijn therapeute. Gisteren heeft ze me uitgelegd hoe het verwerken van een trauma werkt, en hoe het je blijft beïnvloeden. Ik weet nog niet of ik het 'geitenwollensokken-gelul' vind, of dat het precies is wat ik nodig heb. Gewoon maar ervaren dus. @bloem en pussywillow: Nog steeds een dikke knuffel. Ik had gisteren een hele goede dag, maar vandaag ook weer een terugval. Het weer helpt trouwens ook niet echt mee.
Ik probeer mezelf voor te houden dat het wel degelijk vooruitgaat, maar bij zo'n terugval denk je dat je weer terug bij af bent. Maar dat ís niet zo. Dat vergeet ik weleens. Ik ben minder vermoeid en kan me beter concentreren. Maar toch ook een sombere bui vandaag. Ben mijn slaapmedicatie aan het afbouwen sinds eergisteren en heb het gevoel dat dat ook niet meehelpt. Ik was het gewoon zo beu met die medicatie. Het heeft me in het begin wel geholpen, maar nu wil ik er vanaf. Of ik nu wel of niet goed slaap, dat gebeurt toch wel mét of zonder slaapmiddel. Heel dapper, maar nu toch wel klachten.@Fast: hoe is het gegaan met de bedrijfsarts? Heb je al een gesprek gehad? Ik heb het advies gekregen om vanaf volgende week weer drie uurtjes te gaan werken. Ik vind dat nog wel ambitieus enerzijds. Anderzijds ga ik het wel proberen. Als het slechter gaat na twee dagen stop ik er ook mee. Het lijkt me ook wel een soort van 'louterend' om te laten zien dat ik worstel en werk kan ook weer een beetje ritme en steun geven. Nu zit ik ook maar een beetje thuis mezelf bezig te houden. Ik kijk wel hoe het bevalt.
Nog een algemene vraag: ik weet dat je bij burn-out oorsuizen of gewoon een algemene overgevoeligheid kunt ontwikkelen voor geluid. Ik heb hier in extreme mate last van. Geluiden die me voorheen nooit opvielen, hoor ik ineens heel duidelijk. En ik heb een soort druk op mijn hoofd. Vraag me soms af of ik geluiden echt hoor, of dat mijn oren gewoon enorm suizen. Herkent iemand dat? Of ben ik echt een bijzonder raar geval? Ook dat laatste sluit ik trouwens niet uit. Haha.
donderdag 4 februari 2016 om 17:58
Hoi allemaal,
Wat een warm welkom zeg, ontzettend fijn! Dankjulliewel.
Gisteren heb ik m'n eerste EMDR sessie gehad. Jeetje, wat was dat zwaar zeg. Ik dacht er niet helemaal in te geloven, maar wilde me er wel voor openstellen, omdat ik best wat positieve reacties heb ik gelezen. Ik kan na 1 keer niet zo goed zeggen of het me gaat helpen. Het is moeilijk om traumatische gebeurtenissen weer omhoog te moeten halen, en er vervolgens een hele sessie mee bezig te zijn. Toen ik thuis kwam was ik 1 grote explosie van emotie, maar inmiddels gaat het wel weer. Ik hoop met EMDR weer wat rust te kunnen vinden, en zo langzaam uit de situatie te kruipen. De combinatie van een veel te druk werkleven en gebeurtenissen in het verleden die maar in m'n hoofd blijven malen zijn gewoon niet goed geweest.
@Fast_89 Ik herken je gedachten kwa zelfbeeld heel goed. Het zwak voelen, omdat je niet zo veel kan als op andere momenten. Precies wat je zegt, accepteren! Blijf het ook tegen mezelf roepen, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Kop op!
Ik lees trouwens dat je naar de bedrijfsarts moet. Wanneer moet je er heen? Waar zie je tegenop?
Deze week moest ik ook naar de bedrijfsarts. Zat er zo tegenop, maar acheraf was het niet nodig geweest. Het was een fijne, begripvolle bedrijfsarts. Nog nooit in aanraking geweest met een bedrijfarts verder by the way!
@femke_09 Bedankt voor de tips. Ik probeer structuur te houden, maar soms.... Wil ik echt de hele dag in bed blijven liggen!! Gewoon, omdat ik dan even nergens zin in heb. Gelukkig komt het nooit zo ver, want ik besef natuurlijk ook dat het daar niet beter van wordt... Goed te lezen dat jij het sociale weer op probeert te pakken. Dat wil ik ook zo graag, maar ik wil het ook niet te veel forceren. Stap voor stap!
@vera1976 Ik herken je mening over het 'geitenwollensokken' gelul wat betreft EMDR. Zoals ik hier boven al beschreef heb ik gisteren m'n eerste sessie gehad. Zwaar, heel zwaar. Mijn psycholoog legt EMDR uit als het vervagen van een traumatische herinnering. De scherpe kantjes van het vervelende beeld in je hoofd weg te halen. Ik zal zo nu en dan eens wat posten over de therapie.
Het oorsuizen wat je beschrijft kan het gevolg zijn van stress. Dit klinkt misschien ook wat 'geitenwollensok-achtig', maar doe je wel eens ademhalingsoefeningen of yoga? Het zou kunnen helpen.
Bedankt allemaal voor jullie tips en ervaringen. Ik blijf meelezen en posten.
Wat een warm welkom zeg, ontzettend fijn! Dankjulliewel.
Gisteren heb ik m'n eerste EMDR sessie gehad. Jeetje, wat was dat zwaar zeg. Ik dacht er niet helemaal in te geloven, maar wilde me er wel voor openstellen, omdat ik best wat positieve reacties heb ik gelezen. Ik kan na 1 keer niet zo goed zeggen of het me gaat helpen. Het is moeilijk om traumatische gebeurtenissen weer omhoog te moeten halen, en er vervolgens een hele sessie mee bezig te zijn. Toen ik thuis kwam was ik 1 grote explosie van emotie, maar inmiddels gaat het wel weer. Ik hoop met EMDR weer wat rust te kunnen vinden, en zo langzaam uit de situatie te kruipen. De combinatie van een veel te druk werkleven en gebeurtenissen in het verleden die maar in m'n hoofd blijven malen zijn gewoon niet goed geweest.
@Fast_89 Ik herken je gedachten kwa zelfbeeld heel goed. Het zwak voelen, omdat je niet zo veel kan als op andere momenten. Precies wat je zegt, accepteren! Blijf het ook tegen mezelf roepen, maar het is makkelijker gezegd dan gedaan. Kop op!
Ik lees trouwens dat je naar de bedrijfsarts moet. Wanneer moet je er heen? Waar zie je tegenop?
Deze week moest ik ook naar de bedrijfsarts. Zat er zo tegenop, maar acheraf was het niet nodig geweest. Het was een fijne, begripvolle bedrijfsarts. Nog nooit in aanraking geweest met een bedrijfarts verder by the way!
@femke_09 Bedankt voor de tips. Ik probeer structuur te houden, maar soms.... Wil ik echt de hele dag in bed blijven liggen!! Gewoon, omdat ik dan even nergens zin in heb. Gelukkig komt het nooit zo ver, want ik besef natuurlijk ook dat het daar niet beter van wordt... Goed te lezen dat jij het sociale weer op probeert te pakken. Dat wil ik ook zo graag, maar ik wil het ook niet te veel forceren. Stap voor stap!
@vera1976 Ik herken je mening over het 'geitenwollensokken' gelul wat betreft EMDR. Zoals ik hier boven al beschreef heb ik gisteren m'n eerste sessie gehad. Zwaar, heel zwaar. Mijn psycholoog legt EMDR uit als het vervagen van een traumatische herinnering. De scherpe kantjes van het vervelende beeld in je hoofd weg te halen. Ik zal zo nu en dan eens wat posten over de therapie.
Het oorsuizen wat je beschrijft kan het gevolg zijn van stress. Dit klinkt misschien ook wat 'geitenwollensok-achtig', maar doe je wel eens ademhalingsoefeningen of yoga? Het zou kunnen helpen.
Bedankt allemaal voor jullie tips en ervaringen. Ik blijf meelezen en posten.
donderdag 4 februari 2016 om 22:02
Nu even geen puf om hier van alles te schrijven en reageren, doe ik in het weekend.
Maar wil wel even gedag zeggen tegen Inge, die helaas voor ons maar jippie voor haar het topic gaat verlaten. Wat goed Inge, dat je je daar klaar voor voelt. Dat je dit hoofdstuk wilt afsluiten. Dan gaat het goed met je en dat gun ik je van harte! Succes met alles!
Maar wil wel even gedag zeggen tegen Inge, die helaas voor ons maar jippie voor haar het topic gaat verlaten. Wat goed Inge, dat je je daar klaar voor voelt. Dat je dit hoofdstuk wilt afsluiten. Dan gaat het goed met je en dat gun ik je van harte! Succes met alles!
vrijdag 5 februari 2016 om 09:25
@Pioenroos: ik ben heel benieuwd, de eerste stap is gezet, hopelijk gaat het je idd echt helpen. En voor wat betreft dat 'sociale leven weer oppakken', ik denk dat ik al een heel traject achter de rug heb, dus dan mag het zo onderhand ook wel, die tijd komt voor jou ook, echt. Echt stap voor stap, en het positieve is, ik heb geen nare reacties gekregen of zoiets toen ik echt besloot me terug te trekken en me met niemand/niets te bemoeien.quote:Vera1976 schreef op 04 februari 2016 @ 10:20:
Nog een algemene vraag: ik weet dat je bij burn-out oorsuizen of gewoon een algemene overgevoeligheid kunt ontwikkelen voor geluid. Ik heb hier in extreme mate last van. Geluiden die me voorheen nooit opvielen, hoor ik ineens heel duidelijk. En ik heb een soort druk op mijn hoofd. Vraag me soms af of ik geluiden echt hoor, of dat mijn oren gewoon enorm suizen. Herkent iemand dat? Of ben ik echt een bijzonder raar geval? Ook dat laatste sluit ik trouwens niet uit. Haha.
Hier oorsuizen a.g.v. stress, tenminste, als ik moe ben of hard gewerkt heb, heb ik hier meer last van. Inmiddels (via de KNO-arts) een doorverwijzing gekregen met 'tinnitus' zoals dat oorsuizen zo mooi heet. Kom je (waarschijnlijk) nooit meer vanaf. Wat mij heel erg heeft geholpen is accepteren (er vanuit gaan) dat het gewoon bij mij hoort. Goed voorbeeld is mijn vader, die heeft er al jaren last van, en veel erger dan ik (oorzaak bij hem is ook o.m. een burn-out), en die gaat vrolijk door, laat zich er niet gek door maken.
Soort druk in je hoofd: oh, dat heb ik in het begin zo erg gehad! Geen hoofdpijn of zo, maar, ja, letterlijk 'druk'. Dat was tevens de periode waarin ik enorm afviel, en waarin het hele gedoe zo'n beetje richting hoogtepunt ging. Ik heb eens een avond met mijn vader zitten praten over zijn (zakelijke) problemen, en (waarschijnlijk doordat ik me eindelijk eens op andere zaken kon concentreren) ineens voelde ik die druk wegvloeien, was het ineens weg. Daarna stopte het afvallen ook, al heb ik bijna een jaar nodig gehad om weer een beetje normaal te kunnen functioneren. Maar het markeerde voor mij wel een omkeerpunt.
Nog een algemene vraag: ik weet dat je bij burn-out oorsuizen of gewoon een algemene overgevoeligheid kunt ontwikkelen voor geluid. Ik heb hier in extreme mate last van. Geluiden die me voorheen nooit opvielen, hoor ik ineens heel duidelijk. En ik heb een soort druk op mijn hoofd. Vraag me soms af of ik geluiden echt hoor, of dat mijn oren gewoon enorm suizen. Herkent iemand dat? Of ben ik echt een bijzonder raar geval? Ook dat laatste sluit ik trouwens niet uit. Haha.
Hier oorsuizen a.g.v. stress, tenminste, als ik moe ben of hard gewerkt heb, heb ik hier meer last van. Inmiddels (via de KNO-arts) een doorverwijzing gekregen met 'tinnitus' zoals dat oorsuizen zo mooi heet. Kom je (waarschijnlijk) nooit meer vanaf. Wat mij heel erg heeft geholpen is accepteren (er vanuit gaan) dat het gewoon bij mij hoort. Goed voorbeeld is mijn vader, die heeft er al jaren last van, en veel erger dan ik (oorzaak bij hem is ook o.m. een burn-out), en die gaat vrolijk door, laat zich er niet gek door maken.
Soort druk in je hoofd: oh, dat heb ik in het begin zo erg gehad! Geen hoofdpijn of zo, maar, ja, letterlijk 'druk'. Dat was tevens de periode waarin ik enorm afviel, en waarin het hele gedoe zo'n beetje richting hoogtepunt ging. Ik heb eens een avond met mijn vader zitten praten over zijn (zakelijke) problemen, en (waarschijnlijk doordat ik me eindelijk eens op andere zaken kon concentreren) ineens voelde ik die druk wegvloeien, was het ineens weg. Daarna stopte het afvallen ook, al heb ik bijna een jaar nodig gehad om weer een beetje normaal te kunnen functioneren. Maar het markeerde voor mij wel een omkeerpunt.
