Jong en burnout

He allemaal, daar ben ik weer eens. Ook namens mij welkom aan iedereen die deze fijne plek heeft weten te vinden. Hoop dat je er net zoveel steun en herkenning uithaalt als het mij heeft gebracht, en brengt.

Ik ben een beetje weggedreven van hier. Lees nog wel, maar niet meer alles en altijd. Het is hetzelfde met de BO denk ik, zoals Vienna al schrijft, zodra ik me niet ok voel en mijn grens bereik op wat voor gebied dan ook, dan denk ik meteen 'oh oh, BO alert'. Terwijl ik niet altijd weet of dat het is of niet. 'Normale mensen' hebben ook grenzen waar ze tegenaan lopen. Wat dat betreft denk ik dat ik het niet snel helemaal kwijt zal zijn. Het geloof in mijn lichaam, in mijn rekbaarheid, dat heeft echt nog wel een jaar of wat nodig denk ik.



Het gaat goed, in de zin van dat ik weer op mijn volle uren zit. Het is alleen erg zwaar geweest op mijn werk door een aantal zaken die ik wegens herkenbaarheid liever niet hier neerzet. Misschien ook zaken die ik wel tegen moest komen omdat ik toch wel anders uit mijn BO aan het komen ben dan ik erin ging. Ik laat dingen niet meer zo makkelijk aan me voorbij gaan, negatieve dingen die relativeerde ik voorheen weg als een pro, dat kan en wil ik niet meer. Dus ik bots vaker, en als ik bots dan ook harder. Een heel gek gevoel. Ineens begrijp ik ook hoe mensen verbitterd kunnen raken, maar dan ook echt.

Het heeft mij vooral, werktechnisch, zo geraakt, dat ik goed ben in mijn werk, echt opvallend goed, en dat al heel veel jaar steady en met veel plezier.

Dat ik vervolgens ziek word, niet eens werkgerelateerd, en in één klap de in 10 jaar opgebouwde goodwill verspeeld lijk te hebben.

Een soort vrijbrief voor mensen om mij te benaderen als iemand die het fijn vindt om bv te weten dat ze ook wel eens naar een psycholoog zijn geweest en dat die toen de tip heeft gegeven dat ze vooral naar de positieve dingen moeten kijken en dat ze daar echt heel veel aan gehad heeft. En mij daar dan veelbetekenend bij aankijken.

WTF?

Laat me met rust en gebruik iemand anders als spiegel. Echt dat soort mensen kan ik op dit moment wel lynchen. Nou ja in dit geval deze persoon misschien extra omdat het de persoon is die bij personeelszaken werkt en vervelend doet



Maar goed, werk draait dus wel weer en ook thuis begin ik langzaam iets meer het gevoel te krijgen dat ik een leven heb, of kan hebben. Nu ik niet meer hoef op te bouwen kan ik hier weer een beetje voelen hoe ik stapje voor stapje weer dingen doe zonder er al te veel bij na te denken. Ik verheug me ook op mooi weer want ik ben ervan overtuigd dat dat me het laatste zetje positieve energie gaat geven. Verder heb ik gewoon heel erg bij me dat het nog minstens een jaar zal duren voordat ik ook weer een beetje reserve heb opgebouwd, dus tot die tijd is het opereren op het scherpst van de BO snede. Grenzen voelen en aangeven en bewaken.



Bloem ik ben ook benieuwd naar je DJ skills!

Iedereen: hele dikke knuffel en fijn dat jullie er zijn!

Nou de spreekwoordelijke man met de hamer is weer langsgekomen. Ik zat aardig lekker in m'n vel en nu weer in een diep dal. Ik heb iets ontzettend stom gedaan en dat kan ik gewoon niet uitstaan. Ik voel me zo'n stomkop, ik mag helemaal geen fouten maken. Bah, wat voelt dit k*t! Nu zijn er weet ik hoeveel mensen weer teleurgesteld in mij..... Dit vind ik het allermoeilijkste: steeds die strijd aangaan, steeds het gevoel weer overwinnen. Zeker ook omdat de mensen die weten van deze fout ik straks om hulp moet vragen. En dat wordt dan helemaal zo'n dingetje, want wie zou mij, de stomkop, willen helpen? Het liefst zou ik nu stoppen en verstoppen, maar dat helpt ook niet. Hopelijk wordt het binnenkort wat makkelijker!



Knuffels voor iedereen die het nodig heeft!!

Wat een mooi topic en wat een herkenning! Ik zit sinds sept thuis. Ben ziek geworden. Maar na de hele medische molen bleken mijn klachten niet helemaal verklaard te kunnen worden. Ben doorverwezen naar een revalidatie centrum voor een multi disciplinaire behandeling. Daar zit ik middenin. Ik voel slecht mijn fysieke grenzen en ga dus altijd maar door.

Had een drukke baan, volgde hiernaast mijn 3e studie en was altijd druk-druk. Tot ik van de een op andere dag niets meer kon.



Ik ben nu weer aan het opbouwen vanaf 0. Mijn energie is nog laag. Hoe meer ik luister naar mijn lichaam, hoe slechter ik mij mentaal voel. Ik wil weer aan de slag. Nuttig voelen. Ik heb hier op het forum op verschillende plekken meegeschreven, maar ik blijf vastlopen. Mijn focus is op gezond eten, goed slapen en bewegen. Maar ik merk dat mijn stemming zoveel invloed heeft. Soms kom ik tot niets. Zit ik vast in piekerbuien, neerslachtigheid, etc. Mij echt tot de dingen zetten is lastig.



2weken geleden ben ik op vakantie geweest, dit was heerlijk. Een week ontspanning, met ook veel actieve activiteiten. Even niet ziek zijn. Ik kwam herboren thuis. Weer zin in dingen, langzaamaan weer vooruit kijken. Maar ik word nog zo beperkt, deels door mijn klachten en deels door mijn therapie. Ik zou wel weer wat lichte werkzaamheden willen doen. Desnoods vrijwilligerswerk, maar mijn dagen zitten vol met dat traject. Aan de andere kant is het juist mijn valkuil om dingen weer te snel op te pakken. Ook heb ik mijn handen nog vol aan hele basale dingen zoals uberhaupt op tijd uit bed, gezond eten, even naar buiten etc. Dit komt denk ik vooral doordat het allemaal dingen zijn omtrent lief zijn voor jezelf, voor jezelf zorgen. Dat vind ik lastig, want ik vind mijzelf niet altijd de moeite waard.



Ik loop steeds vast in het doen. In dingen volhouden. En juist de ups and downs maken het lastig. Op goede dagen kan en wil ik alles aanpakken, omgooien en veranderen. Ik lees veel boeken en artikelen over gezond leven, stress, burn-out, jezelf ontwikkelen etc. Dat inspireert, maar ergens is het teveel, pak ik van alles aan, maar maak ik niets af. Op slechte dagen verzuip ik daar dan in. Weet ik niet meer wat ik wil, wat ik moet en komt er dus niets van terecht.



Enerzijds heb ik veel aan mijn revalidatie. Ik leer veel over mijzelf. Mijn grenzen. Keuzes maken mbt energie niveau en activiteiten. Aan de andere kant kan ik niet helemaal mijzelf zijn. Voel ik mij niet echt begrepen.



Ik merk dat ik alles er even heb uitgegooid. Misschien klinkt het onduidelijk of tegenstrijdig. Zo voelt het voor mij helaas ook.

Hallo Morfientje & welkom!



Herkenbaar wat je schrijft allemaal, ik denk ook wel dat ik je begrijp wb het revalideergebeuren, ik heb datzelfde gevoel een beetje met therapie- ja ik heb er wel iets aan en natuurlijk is het ook wel nodig om beter leren omgaan met dingen, maar ik denk steeds meer dat het echt beter worden toch meer komt vanuit je hart, ofzo. Ik heb momenteel echt heel weinig energie en spendeer best wat daarvan aan therapie, terwijl, meen ik, een uitje naar de natuur, wat licht vrijwilligerswerk, vrienden (of wat dan ook je energie doet stromen), minstens zo helend zijn (eigenlijk meer, voor mij althans). Sinds kort ben ik ondanks dat ik me echt wel heel zwak nog voel, toch maar begonnen met vrijwilligerswerk in een verzorgingstehuis. Het is echt zwaar, maar zo fijn! Ook om voldaan moe te zijn ipv whatever-moe, met een grote smile lag ik bij thuiskomst knock out op de bank. Ook om gewoon even ergens anders aan te denken dan aan die burnout, is volgens mij voor je herstel echt heel gezond. Niet dat ik je uit je traject wil praten hoor (ik was zelf ook aangemeld maar afgewezen vanwege te slechte conditie, ik zou 4 uur per dag moeten therapieen, dat gaat nu gewoon niet). Maar gewoon, dat ik snap dat het best een investering is. x



@beel, gefeliciteerd met je volledige werkweek!! Plaatjes draaien begint over een paar weken, vooralsnog heb ik alleen gewerkt als gezelschapsdame van een uber-Rotterdamse oma. Zoals je hierboven al las, vermoeiend maar echt ook wel superleuk!



@Fast, jeetje je klinkt wel erg streng voor jezelf hoor! Wel makkelijk gezegd vanaf de bank zo, ik kan ook gebukt gaan onder een enorm Verantwoordelijkheidsgevoel en Werkethos, ik weet hoe het voelt... Een foutje maken kan echt iedereen overkomen en ZEKER randje burnout, geef jezelf een schouderklopje dat je het ondanks je situatie allemaal best nog een beetje red met zo'n last op je schouders! Weten ze op je werk niet van je situatie, geven ze je niet een beetje ruimte? knuffel



@Vienna, leuk je weer even te lezen! Ik hoop dat je toch steeds bij zo'n terugvalletje kan zien welke weg je al hebt afgelegd want die is huge!



xxx voor de rest!

Bloem: bedankt voor je reactie.

Wat je zegt herken ik ook. Al mijn energie gaat op aan de therapie en dat vind ik zo jammer. Tijdens die vakantie had ik opeens tijd om te wandelen, genieten vd natuur, quality time met mijn vriend, lekker lezen, zwemmen etc. Ik was ook doodmoe, fysiek moe idd. En na therapie ben ik vooral mentaal moe. Ik heb altijd baat gehad bij ritme en regelmaat, drukte en verantwoordelijkheden qua werk. Ik sloeg daar alleen in door. Vergat mijn grenzen en nam te weinig rust. Dat stukje heb ik denk ik al veel beter geleerd. Dus mocht ik weer aan de slag gaan dan houd ik dat echt goed in de gaten. Juist omdat ik nooit meer zo'n terugval wil. De revalidatie kost alleen energie waardoor ik andere dingen moet laten schieten. Zou ik weer wat kunnen werken oid dan weet ik zeker dat ik ook weer energie krijg. Waardoor ik in dit ritme blijf.



Het klinkt tegenstrijdig dat ik mijn revalidatie net vol hou en daarnaast geen dingen meer kan terwijl ik liever wil werken. Maar dat komt echt door dat fysiek/mentaal moe zijn.



Vandaag had ik bv geen revalidatie. Vaak 3 a 4dagen per week voor idd 4uur achter elkaar. Maar de dagen en tijden wisselen elke week waardoor je er ook niet echt iets naast kunnen plannen.



Ergens zou ik graag willen minderen. Maar aan de andere kant wil ik het niet als vlucht zien. Heb wel eerder therapie vormen afgekapt, terwijl ik het wel nodig had. Dus echt een dilemma..



Knap dat jij vrijwilligerwerk bent gaan doen! En super dat het bevalt!

Heb je wel een alternatief qua therapie?

Wat fijn om weer wat van een aantal mensen te horen!



@fast: wat ontzettend vervelend dat je tegen iets bent aangelopen wat je niet helpt. Realiseer je dat je ook maar je best doet en dat je menselijk bent. Meer kun je niet doen. Wat een cliché, maar het is echt zo. Dikke knuffel en ik voel met je mee!



@beel: wat fijn dat jij weer op de goede weg bent! Het goede weer mag van mij ook weer komen. Ik heb een aantal heel goede dagen gehad toen de zon scheen. Ik heb zelfs zomerschoenen gekocht gisteren na mijn werk. Hahaha. Maar nu heb ik gewoon weer een baaldag. Ik herken wel dat je niet meer zomaar over je gevoelens wil walsen. Toch beter stilstaan bij jezelf voortaan en niet gewoon weer doorgaan. Ik zit nog steeds midden in dat proces, maar het is goed om te zien dat jij alweer een paar stappen verder bent.



@morfientje: welkom hier. Ik werd heel erg getriggerd door wat je zei: 'hoe meer ik naar mijn lichaam luister, hoe slechter ik me mentaal voel'. Ik ben weleens eerder onderuit gegaan en ben veel te snel gewoon waar in volle vaart vooruit begonnen. Dat ik onderuit ging zorgde er eigenlijk alleen maar voor dat ik nog beter mijn best ging doen om te bewijzen dat ik het toch echt wel kon. Nog harder werken, nog meer hooi op het vorkje. Blijkbaar haal ik eigenwaarde voor een deel uit het feit dat ik nuttig ben. Ik begon me ook steeds slechter te voelen, toen bleek dat ik na een weekje rusten niet gewoon weer dóór kon. Toen werd het eerst erger. Ik wil nu dus mijn tijd nemen en echt een structurele verbetering doorvoeren. Nu snap ik ook waarom een burn out zo lang kan duren. Het duurt wel even voor je echt je gedrag structureel hebt verbeterd. Dat lezen over gezondheid en over mogelijke oorzaken doe ik ook. Het is een wanhopige poging controle te krijgen op een moment dat je totaal geen controle hebt. Herken je dat?



Ik had vandaag ook zo'n lethargische dag. Ben nog wel gaan fietsen omdat ik weet dat dat op de lange termijn wel helpt, maar verder heb ik niets ondernomen. Wat kun je ook doen als het zo regent? Ik ben sinds een aantal dagen ook begonnen met 'Headspace'. Zo'n meditatie-app op je telefoon. Gebruikt iemand die ook?



Verder ben ik erg bezig met de toekomstige invulling van mijn functie. Kan ik het nog wel? Past het werk wel bij me, of moet ik iets anders gaan zoeken omdat ik anders zo weer terug bij af ben (bijvoorbeeld omdat het toch te stressvol is?). Allemaal vragen die je niet kunt beantwoorden als je er nog midden in zit. Maar ondertussen moet ik over een tijdje weer verder opbouwen en dat vind ik ook lastig. Daarnaast denk ik na over mijn begeleiding. Ik heb begeleiding, maar dat gaat toch met name over trauma's uit het verleden en hoe die mij beïnvloeden. En niet over hoe ik moet omgaan met mezelf op het werk. Geen 'coaching'. Maar die trauma's hebben ook echt aandacht nodig.



Vragen, vragen. En een zee van tijd om erover te piekeren.

Ik schrijf graag en ik heb ook zeker begin vorig jaar, toen alles mis liep, veel geschreven. Dat biedt soms inzichten, maar het doet ook pijn. Zo kwam ik vanochtend een blaadje tegen in mijn personeelsdossier van maart vorig jaar, wat er fout liep en hoe ik dat dacht op te lossen. Waarom zag ik dat toen niet? Waarom is er toen niet op de rem getrapt? Het laat gelukkig wel zien dat ik sommige dingen nu anders aanpak en ik heb op dit moment ook echt het gevoel dat ik wat grip op de zaak heb.

Vera: wat zeg je herkenbare dingen. Je citeerd een zin van mij en schrijft daarna verder. Ik moest 2x lezen om te begrijpen dat het jouw woorden waren. Het sloeg zo op mijn verhaal. Ik haal ook eigenwaarde uit werk; voor anderen klaar staan, mij nuttig voelen etc. Ik vond het zo lastig te accepteren dat ik moest stoppen met werken. Ik ben zelfs mijn werk kwijtgeraakt. Toen ik mij erbij neer had gelegd had ik rust. Oke eerst aan mijn herstel werken. Ik wist ook dat er iets wezenlijks moest veranderen.

Net als jij heb ik vaker een terugval gehad, dan deed ik een week niets, krabbelde ik overeind en deed nog harder mijn best. Tot na de zomer.



Maar hoe weet je of je dat wezenlijke veranderpunt hebt bereikt?

Ergens wil ik zo graag weer aan de slag, dingen doen die mij blij maken. Maar het voelt alsof ik word tegengehouden. Is dit mijn oude patroon dat weer gewoon vol gas wil gaan? Of heb ik daadwerkelijk al de tools geleerd om aan de slag te kunnen?



Ik heb mijn studie weer opgepakt. Dit voelt heerlijk. Geeft een richtlijn en energie. Maar ergens vind ik die verplichtingen heel vervelend. Deadlines, afspraken met groepsgenoten in projecten. Het "moeten".

Ik schrik daarvan en dat weerhoud mij soms om ook maar iets te doen. Dat zie ik dan weer als een slecht teken, ik veroordeel mijzelf daarom. Vind mij zwak dat zoiets niet lukt.



Die tweestrijd, je goed voelen, alles willen en kunnen met daarnaast weer dat stuk dat niets lukt.



Ik heb geleerd om mijn rust te pakken, ook leuke dingen te doen. Maar er echt van genieten lukt soms niet door al die dingen die nog "moeten". Die ik uitstel omdat het niet lukt. Zo frustrerend. Vroeger deed ik alles, lukte ook alles, werk,studie, sociale contacten, ik zat in een flow, waarbij ik ook tijd en energie vond om te sporten, gezond te eten, huishouden etc. Alles ging zo makkelijk; dat zie ik ook bij mijn vriend nu, het gemak van bv de vaatwasser inpakken, snel een wasje doen, tussendoor koffie zetten, een telefoontje etc. Mij kosten die losse dingen al zoveel energie. Mij er toe zetten, zo lastig! Is dat herkenbaar?



Bij revalidatie kan ik dat wel bespreken. Maar ze zeggen daar dat ik vooral naar mijn lichaam moet luisteren. In kleine stapjes. Dan doe je maar heel lang over 1ding. Maar ergens word ik denk ik juist sloom en lamlendig van dat trage, slome gedoe. Ik wil weer actie. En weer echt wat doen, aan het werk. En ik weet hoe tegenstrijdig dat klinkt als de vaatwasser uitpakken al amper lukt, maar ik denk wel dat ik weer wat meer in de actieve flow moet komen. Juist met werk en andere verplichtingen. Want alleen revalidatie en daarnaast thuis zitten vind ik echt vreselijk. Weetje die vaatwasser hoef ik ook niet snel uit te pakken, want ik heb verder toch niets te doen..



sorry voor mijn warrigheid, voelt wel fijn om alles op te schrijven.

Fast, als ik je zo lees, dan hoor ik mezelf een jaar geleden. Ik wou ook niet ‘opgeven’ of ‘vluchten’, maar als ik één ding heb geleerd ondertussen, dan is het dat dat helemaal niet ‘opgeven’ of ‘vluchten’ is, maar naar jezelf luisteren, voor jezelf zorgen, en dat je kwetsbaar opstellen net oplevert in plaats van dat het negatief is. Ik weet dat dat allemaal echt niet makkelijk is, zeker als je zo lang in de ‘doorgaan’-modus zit, maar alsjeblief, kies en zorg voor jezelf, en vooral ook, geef jezelf wat ruimte en wat krediet!



Beel, proficiat met dat je weer op je volle uren zit! Je klinkt alsof je best realistisch tegen de langdurigere gevolgen van je burnout aankijkt. Alles hoeft inderdaad morgen nog niet over te zijn (hoe leuk dat natuurlijk ook zou zijn). Jezelf telkens weer tijd blijven geven, da’s echt nodig hè.

Verder vond ik het heel interessant dat je zegt dat ‘normale’ mensen ook grenzen hebben waar ze tegenaan lopen. Ik wou soms dat ik me kon herinneren hoe grenzen voor de burnout voelden. Het lijkt alsof ik opnieuw moet leren hoe die normale grenzen voelen, bijvoorbeeld ‘gewoon’ moe zijn en wat dat met je doet en hoe je daar dan op moet/kan reageren, dat vind ik niet makkelijk. Op een bepaald punt moeten we inderdaad allemaal af van alles te relateren aan die burnout. Normale mensen voelen zich ook wel eens moe of niet zo fris of verdrietig, en dat moet er mogen zijn.



Morfientje, welkom! Klinkt als een pittig traject dat je aan het volgen bent. First things first, lijkt me van toepassing. Ik voel dat je graag zoveel meer wil, nuttige dingen doen, maar je kan nu eenmaal niet alles tegelijk. Op dit moment zal dat traject wel helpend voor je zijn, dus dan lijkt dat me hetgene waar je best je schaarse energie in investeert. De rest kan wachten!

Slapen/ritme, eten, bewegen, dat zijn voor mij zelfs na (bijna) een jaar nog steeds de allerbelangrijkste basics. Ik merk nog altijd dat wanneer ik hier een beetje lakser in word, het weer wat naar beneden gaat. Blijven op letten dus.

Trouwens, die vaatwasser, da’s echt een herkenbaar voorbeeld. Dat lukte me in het begin ook maar amper en enkel met heel wat wilskracht en vooral traaaag. Ondertussen heb ik geen moeite meer met die vaatwasser en doe ik het alweer even tussendoor, maar wat ik geleerd heb uit die periode is ook dat ‘traag doen’ echt wel een meerwaarde kan zijn. Ik probeer zo’n dingen nog steeds op een rustig tempo te doen, net zoals ik probeer als ik door de stad wandel, dat op m’n gemak te doen in plaats van op sneltempo zoals ik heel m’n leven gedaan heb. En wel, dat doet echt deugd, al moet ik mezelf wel constant herinneren aan dat traag doen, ik verval snel in snelheid.



Bloem, dat van ‘voldaan moe’ zijn in plaats van ‘whatever moe’, daar moest ik bij glimlachen, heel herkenbaar. Soms niet altijd makkelijk om het onderscheid te maken, omdat ik de afgelopen maanden alle soorten moe op één hoop heb gegooid en geklasseerd als negatief, en nu terug aan het leren ben om de goeie soorten moe er uit te filteren en ervan te genieten. Onlangs veel over bijgeleerd tijdens een best wel intensief sportief tripje, ik liep tegen moe zijn aan en panikeerde, maar merkte dat de rest ook moe was en daar net van genoot. Dat was wel een soort van eye-opener.



Vera, er is inderdaad een groot verschil tussen verbetering en structurele verbetering. En als we hier sterker uit willen komen, moeten we inderdaad op die structurele verbetering mikken, anders zijn we zo weer terug bij af. En nieuwe gewoontes, die hebben nu eenmaal héél veel tijd nodig om in te slijten. Mij lijkt dat hoe meer tijd we onszelf hiervoor toestaan, hoe beter die gewoontes verankerd kunnen worden.

Heb net ook die ‘Headspace’ gedownload, straks eens testen.



Femke: schrijven kan écht zo’n deugd doen en zo verhelderend zijn hè. Ik bedacht me een paar dagen geleden dat ik wel eens een keer alles wat ik sinds begin burnout (en dat is heel wat) geschreven heb, zou willen teruglezen. Maar ik wacht nog een tijdje denk ik. Ben benieuwd naar het verschil tussen mezelf toen en nu dat daaruit zal blijken.



Terwijl ik hier zit te schrijven, besef ik dat ik voorlopig een hele heldere dag heb, en me op dit moment helemaal niet moe voel. Waw! Dat mag ook wel eens gezegd worden, niet? Blijkbaar gaat dat besef gepaard met de nood om iedereen hier die nog maar in het begin van het proces zit, op het hart te drukken dat het écht wel weer beter wordt Niet dat ik kan zeggen dat het hier al echt goed gaat, maar als ik terugkijk blijkt er toch al wel een wereld van verschil te zijn. Je tijd nemen, proberen te blijven accepteren en ondertussen voor jezelf leren zorgen en hard aan jezelf proberen te werken levert dus blijkbaar echt wel op, en er blijkt echt wel licht aan het einde van de tunnel te zijn, ik zie het soms al een beetje schijnen! The future’s bright, zeker gezien het binnenkort ook nog eens lente wordt, en met lente wordt alles sowieso een beetje makkelijker.

Hoi allemaal,



Wat is er veel geschreven!



Morfientje welkom! Kan me voorstellen dat een revalidatie programma weinig ruimte overlaat voor andere dingen. Ik ben al druk met mijn uurtje therapie in de twee weken en het huiswerk wat ik daarvoor krijg!



Bloem klinkt goed je vrijwilligerswerk en het voldane gevoel daarna ook al ben je doodop.

Beel, goed om te horen dat er nog steeds een stijgende lijn waarneemt en jezelf nog tijd geeft.

Naoko echt super bedankt voor je boekentip: De valstrik van het geluk! Heb het geleend bij de bieb en wil het gaan aanschaffen, zie net dat het ¤41 kost, best een bedrag, dus nog even verder lezen....



Hier wat pech gehad, griep bijholteonsteking, was net wat minder, stuk kies eraf aan dezelfde kant, 3x naar de tandarts, 5 dagen kiespijn, wortelkanaalbehandeling en nu gisteren eindelijk de echte vulling. Veel tijd dus doorgebracht met op en neer naar de tandarts en in de stoel liggen....

Merk dat het me veel energie heeft gekost, die ik eigenlijk aan mijn herstel had willen besteden, maar ja, vette pech!



Heb 22 maart een intake bij een psychotrauma centrum die EMDR geven. Mijn psychologe geeft dit zelf niet, dus ga weer naar de huisarts voor een verwijzing.

Merk dat het twee jaar lichamelijk ziek zijn, het niet serieus genomen te zijn door mijn oude huisarts en meer heeft ingehakt dan dat ik wil. Maar nu met de griep en het weer bijkomen daarvan, merk ik dat er angst in mijn hoofd wordt getriggerd!

Probeer dit met cognitieve therapie om te buigen, maar de onderliggende lading krijg ik daarmee niet weg.

Vind het spannend, maar wil er ook echt voor gaan!



Nou ik laat het hierbij, succes iedereen!!! En ik ben ook toe aan de lente, wat was het weekend heerlijk met die zon

@ Paddestoel: wat een pech zeg! Ik hoop dat het snel weer beter met je gaat. Ik heb van dichtbij gezien en meegemaakt wat voor een impact het kan hebben als mensen je niet serieus nemen. Je gaat op een gegeven moment bij jezelf denken: zit ik dan zo verkeerd? Stel ik me aan? Maar het gebeurt o zo vaak dat de artsen je niet serieus nemen. Geef de strijd niet op!



@Femke: opschrijven helpt mij ook een hoop. Het structureren van gedachten en die daarna veel concreter kunnen bediscussieren en ervaren. Ik vind het zeker verhelderend! Ik heb ook ooit opgeschreven wat er allemaal aan mij verbeterd moest worden en als ik dat nu teruglees word ik daar heel verdrietig van. Niks was goed, alles moest anders, ik kon niks goed doen in mijn eigen ogen. Gelukkig is er nu een besef dat ik best dingen goed kan doen en dat fouten maken mag. Maar op het moment dat het niet goed gaat, dan komen al die emoties weer naar boven. "Ik kan niks en ik ben het niet waard"..... Ik hoop dat ik die emoties een beetje kunnen slijten, want anders kan ik nooit dingen structureel anders gaan doen.



@Morfientje: Ik herken zoveel uit jouw tekst, vooral over dat eigenwaarde en werk. Vroeger ging alles in 1 keer en nu niks meer. Ik ben ook zoveel vertrouwen kwijtgeraakt dat ik bij elke strijd denk: kom ik hier weer uit? Terwijl dat vroeger gewoon ging, bijna geen moeite kostte en ik er vanuit ging dat alles op z'n pootjes terecht zou komen. Dat ben ik gewoon kwijt en dat kost tijd om dat weer een beetje terug te krijgen.



Ik heb ook een aantal reacties gekregen op mijn vorige bijdrage. Heftig, maar o zo waar. Ik weet dat ik heel hard ben voor mezelf en toch vind ik dat ik niet hard genoeg ben (want ik kreeg niet het gewenste resultaat). Default bij mij is om er dan nog maar weer harder aan te gaan trekken, 'want dan komt alles goed'. Alleen gaat die vlieger niet op. Het komt niet perfect op z'n pootjes terecht, maar misschien net aan voldoende. Voor mij als perfectionist heel erg lastig. Dat streven naar foutloos perfectie (wat geheel onmogelijk is) is wel mijn doel, mijn missie. En om dat los te laten, zeker omdat het vroeger wel kon (of bijna perfectie waarbij ik mezelf afstrafte als er ook maar 1 klein dingetje misging), dat is mijn strijd. Ik ben nu al doodop en ik moet nog 1,5 dag werken, maar ik heb de sociale verplichtingen voor het weekend afgezegd. Ik ga lekker slapen en luieren en mezelf verwennen. Ik heb nog een hoop te leren en te groeien. Vooral om dingen in perspectief te zetten ('hoe erg is het nu eigenlijk?') vind ik heel lastig.



Jullie zijn als het ware een online dagboek waarbij ik feedback krijg (op een positieve manier) op mijn eigen gedrag en gedachtes. Dank jullie wel daarvoor. Jullie doen me beseffen dat ik best iets liever voor mezelf mag zijn en dat ik echt geen watje ben! Dank daarvoor!

Naoko, lief, dat laatste stukje van je post. Misschien werkt dat idd ook zo, soms loop ik hier te klagen, maar liever beschrijf ik hoe dingen gaan (en hoe dingen al zoveel verbeterd zijn) in de hoop dat een ander daardoor ook wat meer vertrouwen in zichzelf krijgt.



Morfientje, alleen al het feit dat je met een veranderpunt bezig bent, en zelfs als het voelt alsof dat punt er nog niet helemaal is, is volgens mij een goed teken. Je moet je eerst ergens bewust van worden voordat verandering door kan zetten.



Fast, lastig dat, perfectionisme, het kan je zo'n onrustig gevoel geven.



Almaar doorzetten. Ik heb afgelopen jaar mijn sport op een laag pitje gezet, omdat ik het fysiek niet meer trok. Ik ben wel naar alle trainingen geweest, maar ik stopte of schakelde een tandje terug zodra ik ook maar een beetje dacht dat het niet ging en tevens besloten om geen examen te doen. Dat gaf zoveel rust, dat ik ongemerkt zoveel oppikte dat ik alsnog goed genoeg was om examen te doen. Oké, achteraf niet een heel handige zet, want op het examen zelf stortte ik alsnog in, maar gewoon niet die intentie hebben, dat met mezelf afspreken, gaf al veel rust, er zit geen druk achter. En pas sinds een week of vier ga ik er wel weer vol tegenaan. Helaas kan ik dat blijkbaar nog niet aan. Gecombineerd met extra druk op mijn werk met daarbovenop nog van die idiote dingen (ben nu bezig met ontslag op staande voet, heb van de week al drie autoschades kunnen regelen, deze week is een nieuwe collega begonnen op de administratie, die moet ook ingewerkt worden) merk ik dat het weer teveel wordt, tijdens het trainen staan de tranen zowat in mijn ogen. Toch maar weer een tandje terug, wat niet leuk is, want ik wil juist vooruit!

Hallooo allemaal,



Ik heb allemaal jullie verhalen gelezen, ga er alleen vandaag ff niet afzonderlijk op reageren

Ik zag iemand zeggen, ik merk als het goed gaat dat ik hier niet (forum) ben, en als het slecht gaat wel

JA, nou nu je het zegt geheel met je eens. Het is de afgelopen weken/maanden best wel lekker gegaan bij mij, was een beetje aan het opbouwen, had zo nu en dan eens sluimerend last van wat angst, vermoeidheid, maar was goed te doen en kon leuke dingen doen



Maaaarrrrr HELAAS. de BO dacht het gaat te goed tijd om haar een schop te geven, mn hele rug en schouders zitten vast, waardoor alle spieren in mijn borst ook vast zitten. Heel prettig word je dus erg benauwd van, waardoor je onbewust zit te hyperventileren, waardoor je hartkloppingen krijgt en zo, zo ongeveer steeds denkt dat je hartaanvallen hebt, heel fijn voor hypochonder mij.



Misschien moet ik maar eens hulp erbij gaan zoeken, ben nu ongv een jaar onderweg, en kamp nog steeds met wat angsten (tgv werk/agressie). Nou is mijn ervaring vrij slecht met hulpverleners met name psychologen ben ik helemaal klaar mee... bij wie zou ik nog meer ter recht kunnen voor angsten en BO klachten behalve de psych? hebben maatschappelijk werkers of anderen daar ook verstand van?



Hebben jullie nog tips of ervaringen? ik zoek vooral iemand die me echt praktische hand vaten kan geven, (mochten die er ergens zijn)



Heel veel succes allen

Jade444, ik heb het ook niet zo op psychologen en degenen die ik gesproken heb, hebben dat denkbeeld helaas alleen versterkt.

Wat helpt wel: ik heb een tijdje bij een psychosomatische fysiotherapeut gelopen. Die vond ik net even wat daadkrachtiger en die kan je ook zeker helpen met vastzittende spieren e.d. want dat is het fysiotherapeutendeel van zo'n functie. Ik heb daar goed van me af kunnen praten en de ene keer was het alleen praten, andere keer maakte ze ook spieren los o.i.d., net wat op dat moment voor mij goed voelde. Ik heb er wel wat aan gehad.

@Jade444: Ik zit bij een coach en die helpt mensen om hun levensstijl en gedachtenpatroon aan te pakken. Hij helpt mij heel erg omdat hij mij een goede spiegel kan voorhouden en kan helpen mijn gedachten te structureren. Misschien is dit ook wel iets voor jou?



En ja als het goed gaat heb ik ook weinig te melden. Maar voorlopig gaat het nog met teveel ups and downs dat ik nog voldoende te melden heb, dus jullie zijn nog niet van me af :-p!

@Fast&Femke super thanx voor jullie tips, kga eens wat rondkijken, heb ook iemand nodig die wat kan met mijn angst klachten, zat zelf ook aan maatschappelijk werk te denken, dus ik ga eens op internet zoeken!

Piep. Ik ben moe. Moe als in: leg mij in bed en ik slaap. Maar ja. Ik zit op mijn werk en er liggen bergen taken die nog gedaan moeten worden, liefst vandaag, en die zijn allemaal opgeschoven omdat er 'eventjes overleg (twee uur lang) en 'even meekijken (nog eens twee uur) tussendoor kwamen... En daarna een uur verspilt met balen, rondjes lopen, uit het raam kijken. Ik zou naar huis moeten gaan. Dat kan ik niet maken. Ik zou iets moeten gaan doen. Daar heb ik geen zin in. Hoe ga ik me hier nu weer uittrekken? Pfff. Zal vast wel weer lukken, maar is nu even niet leuk.

Zo.

Klaag.

Femke: hopelijk ben je de dag nog goed doorgekomen. Klote dat je je zo voelt! Een specifieke reden?



Fast: ik herken ook veel in jouw verhaal.



Ik heb er deze week een potje van gemaakt qua therapie. 2dagen niet geweest. Geen zin. Voelde weerstand wat ik hier ook schreef. Had moeilijke eenzame dagen thuis. Kon het vriend ook niet vertellen. Gister wel gegaan en open kaart gespeeld bij psycholoog.. Aangekaart dat ik blij ben met het traject maar dat het mij ook tegenhoud. Dat ik weer wat wil doen. Vrijwilligerswerk of gewoon werk. In iig weer iets opbouwen. Niet elke dag thuiszitten, dat maakt mij neerslachtig. Met een paar kleine aanpassingen kan ik dat bereiken.

Therapie dagen kunnen naar 2. Houd ik 1dag voor studie over en 4 lege dagen waarvan ik sowieso 2 dagen leeg wil houden en die overige mss gedeeltelijk kan gebruiken voor (vrijwilligers)werk.



Het geeft ruimte en dat is prettig.

Wel ben ik nog zoekende wát ik wil en uberhaupt aan kan.



Daarnaast besproken dat het niet alles oplost. Ik haal eigenwaarde uit werk maar als ik dat enkel doe zal ik binnen no time weer overbelast raken. Omdat het werkt als een drug en je uiteindelijk steeds meer moet "gebruiken".



Sinds ik thuis zit ben ik angstiger en klamp ik mij meer aan mijn vriend vast. Onderneem weinig tot niets zonder hem. Hij zou voor zijn werk plotseling voor 3weken naar het buitenland moeten. Dat heeft mij zo beangstigd. Want wat was ik zónder hem? Uiteindelijk is dat niet doorgegaan. Maar het heeft mij wel aan het denken gezet. Ik moet mijn leven weer wat uitbreiden. Eigen dingen. Ook zonder vriend.



Plus dus eigenwaarde uit mijzelf leren halen. Al met al nog veel werk aan de winkel. Over twee weken gaan de veranderingen in qua revalidatie.

Komende tijd uitzoeken wat ik nou wil.

Hoi allemaal,



Morfientje, goed dat je eerlijk bent geweest naar de hulpverleners toe!

Jade, ik loop bij een psycholoog en zij heeft ook de opleiding tot chronische sress coach gedaan. Er zijn dus ook hulpverleners die alleen chronische stress coach zijn. Al vind ik de combi erg fijn, maar heb ook een erg fijne psycholoog!

(Ik mail je binnenkort een persoonlijk berichtje )



Tja en die ups en downs wat blijft het toch lastig.

Merk dat ik de afgelopen weken soms slechte nachten heb. Afgelopen nacht goed in slaap gevallen, maar van iets wakker geschrokken (weet niet eens waarvan) en dan gaat mijn hoofd op de alert stand en kom ik niet meer in slaap! Er even uitgeweest een kopje slaap thee gedronken en op de logeerkamer gaan liggen, want mijn vriend begon te snurken

Heb steeds maar in mijn hoofd herhaald: Ik lig lekker dus ik rust!

Hoe gaan jullie hier mee om en hebben jullie nog tips?

Het hoort natuurlijk ook echt bij burn out klachten en ben erg blij dat het bij mij niet vaak voorkomt, maar toch...



Tja en het geen werk hebben en hier waardering uithalen. Daar heb ik in het begin ook erg mee geworsteld.

Tot dat je psycholoog zei: het werk wat jij tien jaar in de hulpverlening heb gedaan telt als 30, dus nu is het tijd om uit te rusten. En op de 1 of andere manier heeft me dan ook wel wat rust gegeven. Denk dat wij allemaal types zijn die ons 130% hebben ingezet, zowel in het werk als privé!



Merk dat ik ook nog echt niet bezig ben met wat wil ik, voel dat het nog te vroeg is op dit moment.

Aan de ene kant mis ik soms wel een veilige werkplek met fijne collega's, aan de andere kant ben ik blij dat er geen werkgever in mijn nek loopt te hijgen en je moet re-integreren op een plek die niet veilig voelt!



Pioenroos, hoe gaat het met de EMDR? Ik heb de 22e een intake, het heeft me 10 jaar geleden erg goed geholpen dus ik hoop nu ook weer.

Nou succes vandaag allemaal weer!

Ik ga mijn belastingaangifte invullen en vanmiddag mijn slaap inhalen en een stukje wandelen.



Liefs Paddestoel

@Paddestoel: Ik heb hier ook last van gehad. Zeker als ik de volgende dag iets spannends op het programma had staan. En ik heb nog niks kunnen bedenken behalve inderdaad denken: ik lig hier lekker dus ik rust.



@Femke: Rondjes lopen en balen doe ik ook regelmatig op het werk. Je kan het wel willen, maar je kan niks dwingen. Sommige dagen lukt het gewoon niet en dat frustreert enorm. Wat sowieso helpt om 's ochtends een to-do list te maken van datgene wat je wil doen en dan maar 60% van de tijd volplannen (werk je 8 uur, 5 uur plannen) en bij alle activiteiten neerzetten hoe lang je erover gaat doen (en neem dit ruim). En de dingen die op je to-do list staan moeten ook dingen zijn die èn belangrijk èn die je zelfstandig kan doen. Dus geen dingen als een meeting (maar zorg dat je dan wel minder op de planning hebt zodat je tijd hebt voor een meeting). En accepteren dat je wel wil maar niks kan dwingen. Probeer niet alleen het negatieve te zien, maar ook dingen die goed gingen!



@Morfientje: eigenwaarde uit jezelf halen is heel lastig en het heeft tijd nodig om dingen aan te pakken en te veranderen die al jaren onderdeel van je zijn. Je kan moeilijk gaan zitten en tegen jezelf zeggen: en nu ga ik anders denken! Dat werkt nou eenmaal niet. Er is geen knop voor zelfverandering. Ik ben eerst maanden bezig geweest om inzicht te krijgen in het waarom, waarom denk ik zo, waarom haal ik eigenwaarde uit het werk in plaats van mezelf? Nu zit ik in een fase dat ik dingen herken en dat het niet meer zo'n muur van gevoelens en emoties is. Ik kan dingen in stukjes opdelen en dat maakt het overzichtelijker en makkelijker om ermee om te gaan. Sommige stukjes veranderen nu ook, zijn niet meer zo intens of zelfs helemaal weg. Ik ben ermee bezig, soms ook bewust niet, en deel meer met anderen. Schrijf het op of praat er met iemand over. Als je het moet vertellen ben je continue bezig om het goed onder woorden te brengen en dat geeft inzicht. Maar geef het ook tijd, zeg tegen jezelf: ik hoef het nu niet op te lossen, ik accepteer het probleem, ik accepteer dat het nu niet goed gaat. Wees lief voor jezelf!

Hier veel stress thuis gehad, flinke terug val, paniekerig, onbewust hyperventileren. Heb woensdag een gesprek bij het UWV slaap er al nachten niet van, heb verschillende medisch onderzoeken moeten doen en 1 huisarts heeft dingen verkeerd gedaan en gezegd dat ik 40 uur inzet baar was (mits voorwaarden), terwijl bij het gesprek hij zij neeee je mag absoluut nog niet gaan werken ze mogen geen druk op je uitoefenen enz,enz,enz. Heb mijn begeleider daar gemaild dat hij me even moet bellen, hopelijk kan ik zo wat letterlijke "druk" van mijn borst af halen pffff...



@Paddestoel, fijn dat je een goede hulp verlener hebt, ik ben nog steeds wat aan het rond kijken er naar, weet nog niet goed wat ik nou wil en zoek. want waar komt nou waar vandaan, is de angst een gevolg van de vermoeidheid, of andersom? wat moet ik aanpakken?



@Morfientje goed dat je iig het gevoel hebt dat je weer wat wíl! Ik snap dat je je aan iemand vast klampt, je moet veiligheid hebben, heb ik ook

"Het gaat behoorlijk goed, en dus moet het ineens ook maar de hele tijd goed blijven gaan!" Dat was blijkbaar m'n nieuwe overtuiging, maar zo werkt die burnout dus nog steeds niet... Gisteren na redelijk lange tijd nog eens een best wel confronterend psychbezoekje, en dat na een best wel druk/intensief weekend waarin alles leek te lukken. En nu moet ik weer toegeven dat ik me niet zo okee voel en weer even op de rem mag én moet gaan staan. Zucht.



Paddestoel, wat jij zegt dat je nog niet echt bezig bent met wat je wil en dat het daar nog te vroeg voor is, daar loop ik momenteel heel hard tegenaan. Ik voel verwachtingen van anderen én mezelf om daar mee bezig te zijn, maar eigenlijk, als ik heel eerlijk ben tegen mezelf, lukt dat nog niet. Ik denk dat ik bang ben om dat uitzoeken wat ik wil te lang uit te stellen, ik vind langs de ene kant dat het daar nu eindelijk maar eens tijd voor moet zijn, maar eigenlijk voelt dat toch nog als te vroeg en een veel te grote stap.

En verder, ik weet niet of iemand hier enigszins een antwoord op of een tip over kan geven, maar uitzoeken wat je wil, hoe doe je dat eigenlijk? Ik heb er geen idee van...



Voila, tot zover mijn gezeur van de dag

Overtuigingen, wie heeft ze niet? Het klinkt me wel bekend in de oren en ik heb ook nogal de neiging om te denken dat het vanaf nu fantastisch moet gaan. Maar ja, dat gaat het niet. Iedereen heeft weleens zijn mindere momenten en dat hoort ook bij het leven.



De 'wat wil ik nou echt'-fase is een fase waar ik mij ook in bevind. Mijn coach gaf al aan dat het heel lastig is omdat je dan volledig moet accepteren dat je niet perfect bent. Want de perfecte jij kan datgene wat je nu doet perfect en zonder moeite en heeft zelfs een hoop ambitie om hogerop te komen. De perfecte jij wil datgene wat je nu doet 100%. De perfecte jij heeft een doel, een levensplan en weet waar ze naar toe gaat. Alleen die perfecte jij bestaat niet en gaat ook niet bestaan.



Dat gezegd hebbende, tips heb ik niet. Ik geloof niet dat je thuis om de keukentafel moet gaan zitten en alle mogelijkheden van wat je mogelijk zou kunnen gaan doen moet gaan bekijken. Die mogelijkheden zijn eindeloos en hoe je er nu tegenaan kijkt kan volgende maand heel anders zijn. Je hoort dat mensen na een burn-out heel radicaal het roer omgooien en iets totaal anders gaan doen. Maar er zijn ook zat die hetzelfde doen, maar dan net iets anders (andere instelling, andere gedachtenpatronen, net iets ander takenpakket). Geef het tijd en wat je denkt dat je kan gaan doen komt dan vanzelf. Je hoeft niet nu de perfecte keuze te maken over datgene wat je nu echt wil. Je mag zelfs de verkeerde keuze maken en iets uitproberen wat niet bevalt.

Dankje, Fast, verhelderend

Eindelijk weer alles kunnen lezen én (een beetje) tijd om te schrijven. Dat is toch vaak lastig in mijn huidige werkweken. ’s Avonds komt het er vaak niet van, dan is het te intensief. Om de een of andere reden lukt het vandaag wel. Ik denk omdat ik, ook geen idee waarom, een vrijdagavondgevoel heb. Nou, ik geniet er maar gewoon van. En dan morgenavond nog een keer, haha.

Ook in de weekenden kan forummen te intensief zijn, of heb ik geen zin om de laptop open te klappen. Ik ben ook nog erg zoekende naar hoe ik het beste met mijn vrije dagen omga, hoe ik het meeste ontspan en energie opdoe. Ik wist al dat ik lang niet meer alles leuk vind wat vroeger heel normaal voor me was, maar nu ik weer werk, lijkt het nog sterker veranderd. Ik moet alweer (of nog steeds) mezelf uitvinden. Aan de ene kant leuk, aan de andere kant ook best lastig. Maar ik denk dat het langzaam vorm begint te krijgen. Verder gaat het wel prima, het werk is nog steeds leuk en goed vol te houden. Daar ben ik ontzettend blij om en ik ben ook erg trots op mezelf.



@Morfientje: welkom!



@Vienna: de belangrijkste tips, voor mij, waren: houd ieder uur een paar minuten pauze (los van drinken halen, naar de wc gaan en zo), ga iedere dag een half uur wandelen en ga iedere dag op dezelfde tijd naar en uit bed (het liefst ook in het weekend). Werk niet op de toppen van je kunnen, maar bijvoorbeeld op 75%. En natuurlijk gezond eten en drinken en als het kan met de fiets naar het werk ipv met de auto.



@Beel: het is vervelend dat je op je werk botst, maar het is vooral positief dat je nu anders met die dingen omgaat. Dat heeft de BO je maar mooi opgeleverd. Tenminste, ik hoop dat je dit zelf ook als positief ervaart? Misschien lees ik niet goed, maar ik kon het er niet helemaal uithalen. Fijn dat privé ook goed gaat. En nu inderdaad verder bouwen aan je reservetank en aan het vertrouwen in je lichaam. Daar heb ik alle vertrouwen in



@Bloem: goed om te lezen dat het vrijwilligerswerk je zoveel voldoening geeft. Je bent dan ook moe, maar op zo’n andere manier. Heerlijk is het he, om ‘gewoon’ moe te zijn en niet BO-moe.



@Paddestoel: als ik echt niet kan slapen, dan ga ik lezen. Een tijdschrift of een luchtig boek, niks spannends, want dat houd je juist wakker denk ik. Het duurt soms wel een uur, maar meestal word ik er zo moe van dat ik weer in slaap val. Of ik ga juist schrijven, mijn hoofd leeg maken. Of een potje janken. De tranen komen soms vanzelf als ik lees of schrijf. Overdag heb ik dan te weinig stilgestaan bij hoe ik me voel en niet genoeg ontspannen. Dan gaan ’s nachts de emoties lopen klieren en mij wakker houden. Als de tranen dan eruit zijn, ben ik ook weer rustiger en kan ik verder slapen.



Wat een mooie woorden van Naoko voor de BO-beginners in dit topic! En zo waar. Dus daar sluit ik me helemaal bij aan.