Psyche
alle pijlers
Niet verzorgd willen worden
dinsdag 2 februari 2016 om 14:57
Afgelopen zaterdag heb ik een paar wijntjes meer gedronken dan ik gewend ben. Ik drink namelijk vrijwel nooit alcohol en als ik het wel drink, maar één glas. Dus helaas reageerde mijn maag niet goed. Ik moest onderweg naar huis en eenmaal thuis overgeven (bah!) en ik voelde me slap en uit mijn evenwicht. Ik woon alleen dus ik moet dan toch zo goed en kwaad als het kan zelf douchen en een fles water en een emmer naast m'n bed zetten enzo. Prima. Ik moet er niet aan denken om daar iemand anders mee lastig te vallen en eerlijk gezegd heb ik ook liever geen gezelschap als ik me slecht voel. Mijn vader vond het echter naar dat ik hem 's ochtends niet belde om me een beetje te verzorgen.. Hallo, ik heb het zelf gedaan, dan verdien ik in mijn ogen niet eens hulp!
Maar ook als ik écht ziek ben (vorig jaar had ik een hevige longontsteking, bijna tot ziekenhuisopname aan toe), kan ik bijna niemand in mijn omgeving verdragen. Alleen mijn tweelingzus. En héél even mijn opa en oma. Ik moet er echt niet aan denken om dan bij iemand anders te moeten zijn of iemand anders in mijn omgeving te hebben. Behalve dus mijn tweelingzus, die precies weet wat ik nodig heb en ook nog alles op mijn (onze) manier doet. Zij kwam elke dag een uurtje en soms een middagje en deed de dingen die ik niet kon. Daar was ik haar zo dankbaar voor! Dan voel ik me emotioneel ook meteen stukken beter.
Mijn vader vond het echter onverantwoord en heel erg dat ik niet bij hem wilde logeren. Ook mijn moeder was gekwetst omdat ik niet wilde dat ze bij mij kwam logeren. Ik raakte eerlijk gezegd in paniek bij het idee en kon het er absoluut niet bij hebben. Klinkt heel ondankbaar maar dat is het niet, ik vind het juist super lief van ze. Maar het is nu eenmaal iets waar ik niet tegen kan. Mijn ouders vinden mij hierin raar en denken dat het ongezond is om zo te zijn. Wat vinden jullie?
Zijn er meer mensen die juist níet graag verzorgd worden? Het helemaal geen fijn idee vinden en het alleen toestaan als het echt moet? Of is dat echt zo zeldzaam?
Maar ook als ik écht ziek ben (vorig jaar had ik een hevige longontsteking, bijna tot ziekenhuisopname aan toe), kan ik bijna niemand in mijn omgeving verdragen. Alleen mijn tweelingzus. En héél even mijn opa en oma. Ik moet er echt niet aan denken om dan bij iemand anders te moeten zijn of iemand anders in mijn omgeving te hebben. Behalve dus mijn tweelingzus, die precies weet wat ik nodig heb en ook nog alles op mijn (onze) manier doet. Zij kwam elke dag een uurtje en soms een middagje en deed de dingen die ik niet kon. Daar was ik haar zo dankbaar voor! Dan voel ik me emotioneel ook meteen stukken beter.
Mijn vader vond het echter onverantwoord en heel erg dat ik niet bij hem wilde logeren. Ook mijn moeder was gekwetst omdat ik niet wilde dat ze bij mij kwam logeren. Ik raakte eerlijk gezegd in paniek bij het idee en kon het er absoluut niet bij hebben. Klinkt heel ondankbaar maar dat is het niet, ik vind het juist super lief van ze. Maar het is nu eenmaal iets waar ik niet tegen kan. Mijn ouders vinden mij hierin raar en denken dat het ongezond is om zo te zijn. Wat vinden jullie?
Zijn er meer mensen die juist níet graag verzorgd worden? Het helemaal geen fijn idee vinden en het alleen toestaan als het echt moet? Of is dat echt zo zeldzaam?
dinsdag 2 februari 2016 om 15:03
Als ik ziek/zwak/misselijk ben ben ik ook het liefste alleen. Ik zoek het dan het liefste zelf uit en heb liever niemand in de buurt die me zo ziet. Heb de laatste jaren wel geleerd om hulp wat beter te aanvaarden, want soms heb je toch echt een beschuitje nodig uit de winkel of iemand die je naar de huisarts kan brengen.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:07
Ik zit ook het liefst onder mn steen. Dat weet mn man dus hij laat me met rust. Komt af en toe checken of belt zn vader dat hij even bij me moet gaan kijken. Dat vind ik dan wel weer lief. Als ze binnen 2 minuten mn slaapkamer maar weer uit zijn
Het is beter een kaars aan te steken, dan de duisternis te vervloeken ~ In loving memory of AnnA.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:10
Heel herkenbaar. Ik ben een paar maanden geleden best wel ziek geweest en ik heb mijn ouders pas laat ingelicht. Ook omdat ik in eerste instantie dacht dat het wat onschuldigers was, maar vooral omdat ze dan meteen langs willen komen en van alles voor me willen doen. Ik weet dat het allemaal goed bedoeld is, maar ik zit helemaal niet op bezoek te wachten als ik ziek ben. Mijn vriend was er om voor me te zorgen en zelfs dat was soms al teveel. Mijn vader was zelfs een beetje boos op me dat ik ze zo laat had ingelicht. Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat ik helemaal geen zorg nodig heb en dat ik al helemaal niet op bezoek zit te wachten, hoe lief bedoeld dat ook is. De schat is zo zorgzaam naar zijn kinderen dat hij me niet begreep
Ik ben jaren geleden geopereerd aan mijn keelamandelen. De avond na de operatie kwamen mijn ouders langs om te kijken hoe het ging. Weer goed bedoeld, maar ik zat er als een soort zombie, nog half verdwaasd van de narcose en natuurlijk gruwelijke pijn in mijn keel. En dan je ouders op bezoek. Heel lief, maar het was niet echt gezellig.
Ik ben jaren geleden geopereerd aan mijn keelamandelen. De avond na de operatie kwamen mijn ouders langs om te kijken hoe het ging. Weer goed bedoeld, maar ik zat er als een soort zombie, nog half verdwaasd van de narcose en natuurlijk gruwelijke pijn in mijn keel. En dan je ouders op bezoek. Heel lief, maar het was niet echt gezellig.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:14
quote:TJDeLuxe schreef op 02 februari 2016 @ 15:05:
Voel je je bezwaard omdat je dan het gevoel hebt dat je ooit iets terug moet doen?Nee, helemaal niet. Dat is dan wel weer een beetje raar: ik help en verzorg anderen juist met alle liefde (als zij kenbaar gemaakt hebben dit van mij te willen / nodig hebben). Alleen is dat dus niet wederkerig omdat ik door vrijwel niemand graag verzorgd zou willen worden. Dus ik snap wat dat betreft wel een beetje dat mensen zich afgewezen kunnen voelen.
Voel je je bezwaard omdat je dan het gevoel hebt dat je ooit iets terug moet doen?Nee, helemaal niet. Dat is dan wel weer een beetje raar: ik help en verzorg anderen juist met alle liefde (als zij kenbaar gemaakt hebben dit van mij te willen / nodig hebben). Alleen is dat dus niet wederkerig omdat ik door vrijwel niemand graag verzorgd zou willen worden. Dus ik snap wat dat betreft wel een beetje dat mensen zich afgewezen kunnen voelen.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:14
quote:Mlle_j schreef op 02 februari 2016 @ 15:11:
Hier hetzelfde. Wilde zelfs bevallen in totale afzondering. Ik verdroeg geen aanraking, geen support, geen gesprekken. Volgens mij is het ietwat ongebruikelijk, maar niet erg.
En, ben je alleen bevallen of was je man er wel bij? En wist je van te voren dat je zo in elkaar zat of kwam het toen pas naar boven? Want als je het van te voren weet kan je hem erop voorbereiden, dat scheelt.
Ik denk dat er wel meer vrouwen zijn die dit zo voelen, en gek vind ik het niet.
Hier hetzelfde. Wilde zelfs bevallen in totale afzondering. Ik verdroeg geen aanraking, geen support, geen gesprekken. Volgens mij is het ietwat ongebruikelijk, maar niet erg.
En, ben je alleen bevallen of was je man er wel bij? En wist je van te voren dat je zo in elkaar zat of kwam het toen pas naar boven? Want als je het van te voren weet kan je hem erop voorbereiden, dat scheelt.
Ik denk dat er wel meer vrouwen zijn die dit zo voelen, en gek vind ik het niet.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:15
En BIJ iemand (zoals je vader) gaan logeren zou ik never nooit doen wanneer ik ziek ben....iemand bij MIJ laten logeren nog minder.
Ik wil gewoon lekker thuis zijn, met de kat, slapen wanneer ik wil, eten/drinken wanneer ik wil etc. Niemand om mij heen.
Maar ja, het ergste wat ik heb gehad was een griep van bijna 2 weken. Geen idee wat ik zou willen als ik ernstig ziek zou zijn, of een gebroken been zou hebben...
Ik wil gewoon lekker thuis zijn, met de kat, slapen wanneer ik wil, eten/drinken wanneer ik wil etc. Niemand om mij heen.
Maar ja, het ergste wat ik heb gehad was een griep van bijna 2 weken. Geen idee wat ik zou willen als ik ernstig ziek zou zijn, of een gebroken been zou hebben...
"I love not Man the less, but Nature more..."
dinsdag 2 februari 2016 om 15:18
Wat fijn om te lezen dat ik hierin niet de enige ben! En dat het niet meteen wil zeggen dat je dan gek bent.
@Mlle _j: dat kan ik me zo goed voorstellen.. Ik heb sterk de indruk dat ik (mocht ik ooit zo gezegend zijn het mee te mogen maken) als ik ooit ga bevallen en in mijn kraamtijd zit, het ook zo ga ervaren. Dat lijkt me wel nóg lastiger omdat je je familie en vriendinnen etc natuurlijk wel veel contact met de baby gunt maar eigenlijk op dat moment zelf niet blij bent met het gezelschap.
@Mlle _j: dat kan ik me zo goed voorstellen.. Ik heb sterk de indruk dat ik (mocht ik ooit zo gezegend zijn het mee te mogen maken) als ik ooit ga bevallen en in mijn kraamtijd zit, het ook zo ga ervaren. Dat lijkt me wel nóg lastiger omdat je je familie en vriendinnen etc natuurlijk wel veel contact met de baby gunt maar eigenlijk op dat moment zelf niet blij bent met het gezelschap.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:23
Bevallen heb ik gedaan met man in de hoek van de kamer. Hij mocht niks doen, maar ook absoluut niet 'weg', helemaal alleen was te eng. De verloskundige voelde dat ook goed aan en heeft alleen het laatste stukje geholpen.
De kraamweek was lastiger, de combi tussen me overreden en moe en kwetsbaar voelen en verplicht bezoek ontvangen was niet erg prettig. Ik heb het bij directe familie gehouden. Daarna zijn man en ik met baby veel op pad geweest als een soort reizend kraamcircus. Dan gingen we een uurtje ergens langs en weer naar huis.
De kraamweek was lastiger, de combi tussen me overreden en moe en kwetsbaar voelen en verplicht bezoek ontvangen was niet erg prettig. Ik heb het bij directe familie gehouden. Daarna zijn man en ik met baby veel op pad geweest als een soort reizend kraamcircus. Dan gingen we een uurtje ergens langs en weer naar huis.
dinsdag 2 februari 2016 om 15:48
dinsdag 2 februari 2016 om 16:14
O toen mijn moeder nog leefde en ik was wat ziek vertelde ik dat ook nooit. Voordat ik uitgepraat zou zijn aan de telefoon, zou ze al in de auto zitten om te komen. En omdat ze niet stil kon zitten, hier gaan stofzuigen , poetsen en wat al niet meer. En iedere keer komen kijken of ik nog iets nodig heb. Allemaal lief bedoeld, dus je kunt er nog niet boos op worden ook, maar als ik ziek ben wil ik gewoon in bed, niemand horen en zien. Dus ik begrijp je volkomen, Mijn moeder begreep dat niet, dus niets zeggen was makkelijker
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
dinsdag 2 februari 2016 om 16:24
Als ik ziek ben gaat de deur op slot, deurbel uit, telefoon uit en ben ik ziek. Klaar. Ik zoek de wereld wel weer op als ik niet meer ziek ben.
Gelukkig ben ik weinig ziek, en ben ik wel regelmatig om andere redenen tijdelijk onbereikbaar, dus echt problemen levert dat nooit op.
Gelukkig ben ik weinig ziek, en ben ik wel regelmatig om andere redenen tijdelijk onbereikbaar, dus echt problemen levert dat nooit op.
Anarchie is leuk, maar je blijft van mijn kaas af
dinsdag 2 februari 2016 om 16:40
Ik ben op dit moment al 4 weken ziek (extreme zwangerschapsmisselijkheid) en heb 2 weken in het ziekenhuis gelegen. En het liefste ben ik heel de dag alleen. In het ziekenhuis zijn 2 weken lang de gordijnen dicht geweest en de lampen uit.
Het is dat ik mijn man en dochter natuurlijk graag wil zien, maar al heel snel was en ben ik te beroerd en lig ik weer alleen in bed in het donker.
Ben er nu wel klaar mee na 4 weken, hoop op snelle verbetering.
Het is dat ik mijn man en dochter natuurlijk graag wil zien, maar al heel snel was en ben ik te beroerd en lig ik weer alleen in bed in het donker.
Ben er nu wel klaar mee na 4 weken, hoop op snelle verbetering.
dinsdag 2 februari 2016 om 16:58
quote:eenhoornn schreef op 02 februari 2016 @ 16:40:
Ik ben op dit moment al 4 weken ziek (extreme zwangerschapsmisselijkheid) en heb 2 weken in het ziekenhuis gelegen. En het liefste ben ik heel de dag alleen. In het ziekenhuis zijn 2 weken lang de gordijnen dicht geweest en de lampen uit.
Het is dat ik mijn man en dochter natuurlijk graag wil zien, maar al heel snel was en ben ik te beroerd en lig ik weer alleen in bed in het donker.
Ben er nu wel klaar mee na 4 weken, hoop op snelle verbetering.Sterkte en ik hoop dat je je snel beter voelt!
Ik ben op dit moment al 4 weken ziek (extreme zwangerschapsmisselijkheid) en heb 2 weken in het ziekenhuis gelegen. En het liefste ben ik heel de dag alleen. In het ziekenhuis zijn 2 weken lang de gordijnen dicht geweest en de lampen uit.
Het is dat ik mijn man en dochter natuurlijk graag wil zien, maar al heel snel was en ben ik te beroerd en lig ik weer alleen in bed in het donker.
Ben er nu wel klaar mee na 4 weken, hoop op snelle verbetering.Sterkte en ik hoop dat je je snel beter voelt!
dinsdag 2 februari 2016 om 17:16
Herkenbaar, al is het in mijn situatie dus best wel moeilijk want ik ben chronisch ziek.
Als ik voor opname in het ziekenhuis ben ik erg gesteld op m'n privacy. Alleen m'n naaste familie en man komen dan langs. Zij gaan dan ook gewoon een boek lezen, kleuren of tv kijken. Af en toe praten we wat.
Ik denk dat het juist normaal is je lichaam heeft al genoeg aan zichzelf dan, als er nog goedbedoelde vragen beantwoord moeten worden en dankbaar gereageerd moet worden, onmogelijk. Op je kwetsbaarste ga je automatisch in een soort overlevings-rust-stand. Niet iedereen begrijpt dat. Iedereen is verschillend, dus nee je bent niet raar!
Als ik voor opname in het ziekenhuis ben ik erg gesteld op m'n privacy. Alleen m'n naaste familie en man komen dan langs. Zij gaan dan ook gewoon een boek lezen, kleuren of tv kijken. Af en toe praten we wat.
Ik denk dat het juist normaal is je lichaam heeft al genoeg aan zichzelf dan, als er nog goedbedoelde vragen beantwoord moeten worden en dankbaar gereageerd moet worden, onmogelijk. Op je kwetsbaarste ga je automatisch in een soort overlevings-rust-stand. Niet iedereen begrijpt dat. Iedereen is verschillend, dus nee je bent niet raar!
dinsdag 2 februari 2016 om 18:02
Beterschap Eenhoornn!
En Zoute-stengel, vervelend om chronisch ziek te zijn. Dan zal je je misschien wel vaker onbegrepen voelen?
Ik heb als kind en jonge tiener veel last gehad van migraine en ik denk dat het "niet verzorgd willen worden" daar ontstaan is. Ik vond het echt vreselijk om zo afhankelijk te zijn van mijn moeder. En ik voel me emotioneel ook niet al te prettig als ik ziek ben, omdat ik me dan zo zwak voel en er voor mijn gevoel heel slecht uitzie en minder energie heb voor persoonlijke verzorging enzo.
En Zoute-stengel, vervelend om chronisch ziek te zijn. Dan zal je je misschien wel vaker onbegrepen voelen?
Ik heb als kind en jonge tiener veel last gehad van migraine en ik denk dat het "niet verzorgd willen worden" daar ontstaan is. Ik vond het echt vreselijk om zo afhankelijk te zijn van mijn moeder. En ik voel me emotioneel ook niet al te prettig als ik ziek ben, omdat ik me dan zo zwak voel en er voor mijn gevoel heel slecht uitzie en minder energie heb voor persoonlijke verzorging enzo.