Psyche
alle pijlers
Boulimia, kom ik er ooit vanaf?
zondag 31 januari 2016 om 22:59
Ik heb nu ruim tien jaar een eetstoornis. De eerste twee jaar boulimia, daarna zes jaar anorexia, nu sinds twee jaar boulimia. Het is ontzettend frustrerend, om moedeloos van te worden. Dagelijks heb ik eetbuien (die ik compenseer met braken). Deze komen vooral door de dagelijks dingen van het leven waar ik niet mee om kan gaan. Stress, afwijzing, negatieve gedachtes, depressie etc. Het is zo'n mechanisme geworden om met alles te dealen en mezelf de dag door te helpen. Ik wil zo graag deze cirkel doorbreken, maar het lijkt mij niet. Soms ben ik twee, drie, vier dagen eetbuivrij, maar dan begint het weer van voor af aan.
Ik heb wel therapie van een maatschappelijk werker, maar heb niet het idee dat dit veel uithaalt.
Heeft iemand tips? Adviezen? succesverhalen?
Ik heb wel therapie van een maatschappelijk werker, maar heb niet het idee dat dit veel uithaalt.
Heeft iemand tips? Adviezen? succesverhalen?
zondag 7 februari 2016 om 18:04
Ik hoop absoluut niet dat ik er de rest van mijn leven aan vastgeklonken zit, want het is echt de hel. Opname heb ik niet overwogen, dat vind ik meer iets voor mensen met anorexia. In mijn anorexiatijd ben ik ook opgenomen geweest. Twee keer, maar nooit weer... Het heeft ook niet geholpen. Alleen om mij van het randje van de dood weg te halen, maar niet op lange termijn.
zondag 7 februari 2016 om 18:26
zondag 7 februari 2016 om 23:00
quote:polydox schreef op 07 februari 2016 @ 18:13:
Je kan er echt wel vanaf komen in principe, ook als je al lang boulimia hebt. De levenslange strijd die je erna hebt herken ik helemaal niet.
Ik heb het wel vaker gelezen van ex-eetstoornispatiënten. Dat er toch altijd wel iets in het achterhoofd blijft van de eetstoornis.
Niet bij letterlijk iedereen...
Je kan er echt wel vanaf komen in principe, ook als je al lang boulimia hebt. De levenslange strijd die je erna hebt herken ik helemaal niet.
Ik heb het wel vaker gelezen van ex-eetstoornispatiënten. Dat er toch altijd wel iets in het achterhoofd blijft van de eetstoornis.
Niet bij letterlijk iedereen...
dinsdag 9 februari 2016 om 15:00
Heb vanaf m'n 17e boulimia. Ben nu 37....Soms weken geen 'last' (wel flinke hoeveelheden fruit en groenten waarmee ik een soort eetbui 'oplos' zonder overgeven. Dan weer 3x per week een eetbui met 'slecht voedsel' en braken. Pff hopeloos, het is denk ik inderdaad iets waar je de rest van je leven gevoelig voor blijft.
Wat mij helpt: vroeg naar bed gaan.....Niet snoepen, ook niet 1tje, angst om door te slaan. Wel 3x per dag normale porties eten en fruit tussendoor
Wat mij helpt: vroeg naar bed gaan.....Niet snoepen, ook niet 1tje, angst om door te slaan. Wel 3x per dag normale porties eten en fruit tussendoor
woensdag 10 februari 2016 om 22:23
Brain over Binge hielp bij mij, een goed boek over een vrouw met een heel nieuwe kijk op het oplossing van boulimia. Zeer aan te raden!
Ik heb het nu al een jaar of vier, van heel dun naar dik gegaan en weer terug willen naar heel dun.. Dus begon ik te lijnen en daarna vreetbuien te ontwikkelen... Wist ik maar wat dit zou betekenen.
Hoe gaat het nu? Wat ging er wel goed vandaag? Mijn tactiek is trots zijn op kleine overwinningen: zojuist wilde ik mijn kilo manderijnen naar bed halen om in één keer op te eten, (heb niks anders meer in huis) maar heb mijn lichaam ertoe gedwongen te gaan douchen dus heb het niet gedaan. Nu ben ik dus heel trots. Een overwinning van de dag. En al deze kleine momenten halen je uit je patronen waardoor de neigingen minder worden en je hersenen ontkoppelen aan de oude patronen.
Maargoed, ik ben ook klaar met deze dagelijkse strijd en zal toch binnenkort hulp moeten zoeken, vind het alleen heel eng omdat ik niet denk dat mijn geval niet serieus wordt genomen. Ik eet namelijk redelijk gezond, mijn gewicht is volgens de BMI ook ideaal maar de obsessie blijft... Ook houd ik niet van conventionele therapie.
Succes in ieder geval, ben benieuwd hoe anderen het aanpakken.
Ik heb het nu al een jaar of vier, van heel dun naar dik gegaan en weer terug willen naar heel dun.. Dus begon ik te lijnen en daarna vreetbuien te ontwikkelen... Wist ik maar wat dit zou betekenen.
Hoe gaat het nu? Wat ging er wel goed vandaag? Mijn tactiek is trots zijn op kleine overwinningen: zojuist wilde ik mijn kilo manderijnen naar bed halen om in één keer op te eten, (heb niks anders meer in huis) maar heb mijn lichaam ertoe gedwongen te gaan douchen dus heb het niet gedaan. Nu ben ik dus heel trots. Een overwinning van de dag. En al deze kleine momenten halen je uit je patronen waardoor de neigingen minder worden en je hersenen ontkoppelen aan de oude patronen.
Maargoed, ik ben ook klaar met deze dagelijkse strijd en zal toch binnenkort hulp moeten zoeken, vind het alleen heel eng omdat ik niet denk dat mijn geval niet serieus wordt genomen. Ik eet namelijk redelijk gezond, mijn gewicht is volgens de BMI ook ideaal maar de obsessie blijft... Ook houd ik niet van conventionele therapie.
Succes in ieder geval, ben benieuwd hoe anderen het aanpakken.
She's lost control again
zaterdag 20 februari 2016 om 13:51
"Fijn' dat ik niet de enige ben die hier al zolang mee worstelt.
Zie het echt somber, heel somber in.
Vooral de avonden en weekenden zijn ongelooflijk lastig. De eenzaamheid, het niet hebben van een relatie, dat speelt allemaal weer op. En dan vlucht ik in eetbuien en braken. Of slapen, met behulp van slaappillen. Wat gebeurt er eigenlijk als ik 10 temazepams inneem
Zie het echt somber, heel somber in.
Vooral de avonden en weekenden zijn ongelooflijk lastig. De eenzaamheid, het niet hebben van een relatie, dat speelt allemaal weer op. En dan vlucht ik in eetbuien en braken. Of slapen, met behulp van slaappillen. Wat gebeurt er eigenlijk als ik 10 temazepams inneem
zaterdag 20 februari 2016 om 20:35
O, meid, een relatie is ook geen garantie op geluk hoor.
Sterker nog, mannen maken vaak gebruik van kwetsbare vrouwen. Om makkelijk aan geld of seks of onderdak te komen. Of om iemand simpelweg te kunnen vernederen.
Je kan Sensoor ook mailen of chatten, als je liever schrijft dan praat.
Je bent niet alleen hoor.
Knuffel voor jou.
Sterker nog, mannen maken vaak gebruik van kwetsbare vrouwen. Om makkelijk aan geld of seks of onderdak te komen. Of om iemand simpelweg te kunnen vernederen.
Je kan Sensoor ook mailen of chatten, als je liever schrijft dan praat.
Je bent niet alleen hoor.
Knuffel voor jou.
donderdag 19 mei 2016 om 15:01
Ik heb veel strijd geleverd tegen mijn eetstoornis.
Met therapie wel wat bereikt , maar op de eetbuien kreeg ik maar geen grip met hulp van ( heel veel) therapie.
Ik heb het patroon van dagelijkse eetbuien uiteindelijk weten te doorbreken door middel van medicatie.
Met het middel topamax.
Overleg dit met je huisarts.
Heel veel sterkte, een eetstoornis is een rotziekte.
Met therapie wel wat bereikt , maar op de eetbuien kreeg ik maar geen grip met hulp van ( heel veel) therapie.
Ik heb het patroon van dagelijkse eetbuien uiteindelijk weten te doorbreken door middel van medicatie.
Met het middel topamax.
Overleg dit met je huisarts.
Heel veel sterkte, een eetstoornis is een rotziekte.
donderdag 19 mei 2016 om 15:43
Ik heb zo'n vijftien jaar geleden therapie gehad voor mijn boulimia. Ik dacht ook dat ik er nooit vanaf zou komen. Toch is het mij redelijk gelukt. In zoverre dat ik het nu leefbaar vind (een a twee keer per week een eetbuitje maar niet meer overgeven).
Ik denk dat je nu niet de juiste begeleiding hebt. Ga opzoek naar therapie die bij je past. En ga ervoor zou ik zeggen. Geen smoesjes meer.
De tip die mij het meeste helpt als ik een eetbui op voel komen is: Dit gevoel gaat over!!!
En: Wat is nou het ergste wat er gebeurd als ik niet toe geef aan de eetbui?
Ik denk dat je nu niet de juiste begeleiding hebt. Ga opzoek naar therapie die bij je past. En ga ervoor zou ik zeggen. Geen smoesjes meer.
De tip die mij het meeste helpt als ik een eetbui op voel komen is: Dit gevoel gaat over!!!
En: Wat is nou het ergste wat er gebeurd als ik niet toe geef aan de eetbui?