Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
maandag 22 februari 2016 om 15:48
quote:prada schreef op 22 februari 2016 @ 13:00:
Lotte, ik slik geen slaapmedicatie, maar een medicijn voor een andere aandoening die in lage dosis als bijwerking slaperigheid heeft en je dus makkelijk in slaap valt en doorslaapt. Ik heb na 4 jaar gebruik nog steeds maar een hele of een halfje nodig omdat het niet verslavend is. Misschien iets om te overleggen met je huisarts. Ter info, ik heb die aandoening niet maar gebruik het dus als slaapmedicatie.
Dank je wel voor deze info.
Ik voel me vandaag gelukkig weer wat beter.
Ben deze week ook vrij, dat zal zeker helpen.
Lotte, ik slik geen slaapmedicatie, maar een medicijn voor een andere aandoening die in lage dosis als bijwerking slaperigheid heeft en je dus makkelijk in slaap valt en doorslaapt. Ik heb na 4 jaar gebruik nog steeds maar een hele of een halfje nodig omdat het niet verslavend is. Misschien iets om te overleggen met je huisarts. Ter info, ik heb die aandoening niet maar gebruik het dus als slaapmedicatie.
Dank je wel voor deze info.
Ik voel me vandaag gelukkig weer wat beter.
Ben deze week ook vrij, dat zal zeker helpen.
maandag 22 februari 2016 om 15:56
quote:cumulus schreef op 22 februari 2016 @ 13:24:
Ik zet er nu een smilie bij, maar ik hoor van verschillende mensen met een diagnose dat ze niets kunnen met smilies, ze "snappen" de bedoeling er niet goed van.
Dit geldt niet voor alle autisten. Maar wie herkent dit ook?
Dit herken ik niet, al had ik in jouw geval ook niet voor het hartje gekozen.
Grapjes snap ik meestal ook gewoon, terwijl autisten daar ook 'moeite mee zouden hebben'.
Wat ik wel al meerdere keren heb meegemaakt hier op het forum, is dat ik iets schreef wat voor mijzelf overduidelijk een grapje was. Ik vond dan ook dat een smiley totaal niet nodig was, maar mensen vatten het dan toch niet. Paar keer gehad dat mensen best wel boos of beledigd reageerden.
En wat ik in het dagelijks leven regelmatig meemaak, is dat mensen míjn grapjes niet snappen. Dat is op mijn werk ook best vaak, wat ik toch wel jammer vind. Dan gaan mensen dus serieus in op iets wat ik totaal niet serieus bedoel. Dat irriteert mij dan weer. Andersom kan ik tien negen van de tien keer niet lachen om grapjes die anderen maken. Ik moet zeggen dat hier op het forum wel behoorlijk wat mensen zitten die ik heel erg gevat vind. Heerlijk om te lezen.
Ik zet er nu een smilie bij, maar ik hoor van verschillende mensen met een diagnose dat ze niets kunnen met smilies, ze "snappen" de bedoeling er niet goed van.
Dit geldt niet voor alle autisten. Maar wie herkent dit ook?
Dit herken ik niet, al had ik in jouw geval ook niet voor het hartje gekozen.
Grapjes snap ik meestal ook gewoon, terwijl autisten daar ook 'moeite mee zouden hebben'.
Wat ik wel al meerdere keren heb meegemaakt hier op het forum, is dat ik iets schreef wat voor mijzelf overduidelijk een grapje was. Ik vond dan ook dat een smiley totaal niet nodig was, maar mensen vatten het dan toch niet. Paar keer gehad dat mensen best wel boos of beledigd reageerden.
En wat ik in het dagelijks leven regelmatig meemaak, is dat mensen míjn grapjes niet snappen. Dat is op mijn werk ook best vaak, wat ik toch wel jammer vind. Dan gaan mensen dus serieus in op iets wat ik totaal niet serieus bedoel. Dat irriteert mij dan weer. Andersom kan ik tien negen van de tien keer niet lachen om grapjes die anderen maken. Ik moet zeggen dat hier op het forum wel behoorlijk wat mensen zitten die ik heel erg gevat vind. Heerlijk om te lezen.
maandag 22 februari 2016 om 16:38
Ik snap grapjes van anderen soms niet, soms wel. Als kind snapte ik moppen vaak slecht, behalve die over vieze dingen. Met sommige collega's kan ik wel om hetzelfde als zij in een deuk liggen. Maar er zijn er ook bij wanneer als ik iets vertel en lach, met opgetrokken wenkbrauwen zitten te kijken.
Hebben of hadden jullie ook dat je om dingen moet lachen die eigenlijk niet kunnen of erg zijn?
Ik wel, dat gaat soms automatisch. Het is dan mijn 1e reactie. Later kan ik wel denken van: Ja het is toch wel triest. In groep 7 vertelde een leraar een het verhaal over Balthasar Gerards. Dat hij door 4 paarden in stukken werd getrokken. Ik zag het helemaal voor me en schoot in de lach. Hij vond het een abnormale reactie, zei hij. Ik vond het wat overdreven dat je daar als kind al niet om mocht lachen.
Hebben of hadden jullie ook dat je om dingen moet lachen die eigenlijk niet kunnen of erg zijn?
Ik wel, dat gaat soms automatisch. Het is dan mijn 1e reactie. Later kan ik wel denken van: Ja het is toch wel triest. In groep 7 vertelde een leraar een het verhaal over Balthasar Gerards. Dat hij door 4 paarden in stukken werd getrokken. Ik zag het helemaal voor me en schoot in de lach. Hij vond het een abnormale reactie, zei hij. Ik vond het wat overdreven dat je daar als kind al niet om mocht lachen.
maandag 22 februari 2016 om 16:49
quote:hondenmens schreef op 22 februari 2016 @ 16:38:
Ik snap grapjes van anderen soms niet, soms wel. Als kind snapte ik moppen vaak slecht, behalve die over vieze dingen. Met sommige collega's kan ik wel om hetzelfde als zij in een deuk liggen. Maar er zijn er ook bij wanneer als ik iets vertel en lach, met opgetrokken wenkbrauwen zitten te kijken.
Hebben of hadden jullie ook dat je om dingen moet lachen die eigenlijk niet kunnen of erg zijn?
Ik wel, dat gaat soms automatisch. Het is dan mijn 1e reactie. Later kan ik wel denken van: Ja het is toch wel triest. In groep 7 vertelde een leraar een het verhaal over Balthasar Gerards. Dat hij door 4 paarden in stukken werd getrokken. Ik zag het helemaal voor me en schoot in de lach. Hij vond het een abnormale reactie, zei hij. Ik vond het wat overdreven dat je daar als kind al niet om mocht lachen.
Zo heb ik juist nooit begrepen waarom mensen bijvoorbeeld in de lach schieten als iemand valt. Dat schijnt trouwens een soort erfelijke reflex te zijn.
Humor is zo lastig: ik ken best wat mensen waarvan ik vind dat ze geen humor hebben en die zijn lang niet allemaal autistisch.
Mijn oudste en ik hebben hetzelfde gevoel voor humor, mijn jongste totaal niet. Best sneu voor hem, want oudste en ik delen het gevoel voor humor van jongste helemaal niet. Arme kind.
Ik snap grapjes van anderen soms niet, soms wel. Als kind snapte ik moppen vaak slecht, behalve die over vieze dingen. Met sommige collega's kan ik wel om hetzelfde als zij in een deuk liggen. Maar er zijn er ook bij wanneer als ik iets vertel en lach, met opgetrokken wenkbrauwen zitten te kijken.
Hebben of hadden jullie ook dat je om dingen moet lachen die eigenlijk niet kunnen of erg zijn?
Ik wel, dat gaat soms automatisch. Het is dan mijn 1e reactie. Later kan ik wel denken van: Ja het is toch wel triest. In groep 7 vertelde een leraar een het verhaal over Balthasar Gerards. Dat hij door 4 paarden in stukken werd getrokken. Ik zag het helemaal voor me en schoot in de lach. Hij vond het een abnormale reactie, zei hij. Ik vond het wat overdreven dat je daar als kind al niet om mocht lachen.
Zo heb ik juist nooit begrepen waarom mensen bijvoorbeeld in de lach schieten als iemand valt. Dat schijnt trouwens een soort erfelijke reflex te zijn.
Humor is zo lastig: ik ken best wat mensen waarvan ik vind dat ze geen humor hebben en die zijn lang niet allemaal autistisch.
Mijn oudste en ik hebben hetzelfde gevoel voor humor, mijn jongste totaal niet. Best sneu voor hem, want oudste en ik delen het gevoel voor humor van jongste helemaal niet. Arme kind.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
maandag 22 februari 2016 om 16:51
quote:Lotte35 schreef op 22 februari 2016 @ 15:56:
[...]
Dit herken ik niet, al had ik in jouw geval ook niet voor het hartje gekozen.
Grapjes snap ik meestal ook gewoon, terwijl autisten daar ook 'moeite mee zouden hebben'.
Het is hier een autistenhuishouden (allemaal asperger), maar we lachen wat af!
quote:Wat ik wel al meerdere keren heb meegemaakt hier op het forum, is dat ik iets schreef wat voor mijzelf overduidelijk een grapje was. Ik vond dan ook dat een smiley totaal niet nodig was, maar mensen vatten het dan toch niet. Paar keer gehad dat mensen best wel boos of beledigd reageerden.
Ik heb zelf die smiley wel nodig om de bedoeling wat beter te begrijpen.
quote:En wat ik in het dagelijks leven regelmatig meemaak, is dat mensen míjn grapjes niet snappen. Dat is op mijn werk ook best vaak, wat ik toch wel jammer vind. Dan gaan mensen dus serieus in op iets wat ik totaal niet serieus bedoel. Dat irriteert mij dan weer. Andersom kan ik tien negen van de tien keer niet lachen om grapjes die anderen maken. Ik moet zeggen dat hier op het forum wel behoorlijk wat mensen zitten die ik heel erg gevat vind. Heerlijk om te lezen.Dat is heel herkenbaar. Niet dat ik hier op het forum een reputatie van grote humorist ben, maar wel dat mijn gevoel van humor en mijn grappen slechts zelden leuk gevonden worden. Of inderdaad dat men er serieus op in gaat. Eén van mijn kinderen heeft dat ook heel sterk, dat zijn humor niet begrepen wordt. Ik vind dat kind juist heel komisch. Best wel diepgravende humor ook.
[...]
Dit herken ik niet, al had ik in jouw geval ook niet voor het hartje gekozen.
Grapjes snap ik meestal ook gewoon, terwijl autisten daar ook 'moeite mee zouden hebben'.
Het is hier een autistenhuishouden (allemaal asperger), maar we lachen wat af!
quote:Wat ik wel al meerdere keren heb meegemaakt hier op het forum, is dat ik iets schreef wat voor mijzelf overduidelijk een grapje was. Ik vond dan ook dat een smiley totaal niet nodig was, maar mensen vatten het dan toch niet. Paar keer gehad dat mensen best wel boos of beledigd reageerden.
Ik heb zelf die smiley wel nodig om de bedoeling wat beter te begrijpen.
quote:En wat ik in het dagelijks leven regelmatig meemaak, is dat mensen míjn grapjes niet snappen. Dat is op mijn werk ook best vaak, wat ik toch wel jammer vind. Dan gaan mensen dus serieus in op iets wat ik totaal niet serieus bedoel. Dat irriteert mij dan weer. Andersom kan ik tien negen van de tien keer niet lachen om grapjes die anderen maken. Ik moet zeggen dat hier op het forum wel behoorlijk wat mensen zitten die ik heel erg gevat vind. Heerlijk om te lezen.Dat is heel herkenbaar. Niet dat ik hier op het forum een reputatie van grote humorist ben, maar wel dat mijn gevoel van humor en mijn grappen slechts zelden leuk gevonden worden. Of inderdaad dat men er serieus op in gaat. Eén van mijn kinderen heeft dat ook heel sterk, dat zijn humor niet begrepen wordt. Ik vind dat kind juist heel komisch. Best wel diepgravende humor ook.
maandag 22 februari 2016 om 16:53
quote:hondenmens schreef op 22 februari 2016 @ 16:38:
Ik snap grapjes van anderen soms niet, soms wel. Als kind snapte ik moppen vaak slecht, behalve die over vieze dingen. Met sommige collega's kan ik wel om hetzelfde als zij in een deuk liggen. Maar er zijn er ook bij wanneer als ik iets vertel en lach, met opgetrokken wenkbrauwen zitten te kijken.
Hebben of hadden jullie ook dat je om dingen moet lachen die eigenlijk niet kunnen of erg zijn?
Ik wel, dat gaat soms automatisch. Het is dan mijn 1e reactie. Later kan ik wel denken van: Ja het is toch wel triest. In groep 7 vertelde een leraar een het verhaal over Balthasar Gerards. Dat hij door 4 paarden in stukken werd getrokken. Ik zag het helemaal voor me en schoot in de lach. Hij vond het een abnormale reactie, zei hij. Ik vond het wat overdreven dat je daar als kind al niet om mocht lachen.Ik begrijp je reactie m.b.t. Balthasar Gerards wel. Het heeft, als je als kind niet goed beseft hoe gruwelijk het is, ook iets cartoon-achtigs.
Ik snap grapjes van anderen soms niet, soms wel. Als kind snapte ik moppen vaak slecht, behalve die over vieze dingen. Met sommige collega's kan ik wel om hetzelfde als zij in een deuk liggen. Maar er zijn er ook bij wanneer als ik iets vertel en lach, met opgetrokken wenkbrauwen zitten te kijken.
Hebben of hadden jullie ook dat je om dingen moet lachen die eigenlijk niet kunnen of erg zijn?
Ik wel, dat gaat soms automatisch. Het is dan mijn 1e reactie. Later kan ik wel denken van: Ja het is toch wel triest. In groep 7 vertelde een leraar een het verhaal over Balthasar Gerards. Dat hij door 4 paarden in stukken werd getrokken. Ik zag het helemaal voor me en schoot in de lach. Hij vond het een abnormale reactie, zei hij. Ik vond het wat overdreven dat je daar als kind al niet om mocht lachen.Ik begrijp je reactie m.b.t. Balthasar Gerards wel. Het heeft, als je als kind niet goed beseft hoe gruwelijk het is, ook iets cartoon-achtigs.
maandag 22 februari 2016 om 17:17
Vanmorgen eerste gesprek gehad bij Psyq.
De anamnese lijsten meegekregen om door ouders in te laten vullen.
Ik ga toch proberen of beide ouders kunnen en willen invullen. mijn moeder doet het in ieder geval wel.
Ik was vreselijk zenuwachtig en heb het gevoel er niks van gebakken te hebben.
Dus heb ik me na afloop voorgehouden: er is geen goed en geen fout.
2 maart is de afspraak met de psychiater.
Toen ik thuis kwam was ik kapot.
De anamnese lijsten meegekregen om door ouders in te laten vullen.
Ik ga toch proberen of beide ouders kunnen en willen invullen. mijn moeder doet het in ieder geval wel.
Ik was vreselijk zenuwachtig en heb het gevoel er niks van gebakken te hebben.
Dus heb ik me na afloop voorgehouden: er is geen goed en geen fout.
2 maart is de afspraak met de psychiater.
Toen ik thuis kwam was ik kapot.
maandag 22 februari 2016 om 17:32
quote:Lavenderlily schreef op 22 februari 2016 @ 17:17:
Dus heb ik me na afloop voorgehouden: er is geen goed en geen fout.
En zo is het ook.
Je kunt tijdens die gesprekken maar één ding doen.
Jezelf zijn.
Ik weet nog wel dat ik vooral opluchting voelde, tijdens het onderzoek.
Opluchting, omdat ik eindelijk eens eerlijk mocht vertellen hoe ik me al mijn leven lang voel.
Dus heb ik me na afloop voorgehouden: er is geen goed en geen fout.
En zo is het ook.
Je kunt tijdens die gesprekken maar één ding doen.
Jezelf zijn.
Ik weet nog wel dat ik vooral opluchting voelde, tijdens het onderzoek.
Opluchting, omdat ik eindelijk eens eerlijk mocht vertellen hoe ik me al mijn leven lang voel.
dinsdag 23 februari 2016 om 10:32
quote:Lotte35 schreef op 22 februari 2016 @ 17:32:
[...]
En zo is het ook.
Je kunt tijdens die gesprekken maar één ding doen.
Jezelf zijn.
Ik weet nog wel dat ik vooral opluchting voelde, tijdens het onderzoek.
Opluchting, omdat ik eindelijk eens eerlijk mocht vertellen hoe ik me al mijn leven lang voel.
Ik vond het fijn maar tegelijkertijd voelde ik me ook ZO'N zeikerd.
Ik denk dat ik tijdens zo'n sessie wel 38 keer het woord "moe" heb gebruikt. Moe moe moe moe moe moe. Dat is het sleutelwoord van mijn leven, helaas.
[...]
En zo is het ook.
Je kunt tijdens die gesprekken maar één ding doen.
Jezelf zijn.
Ik weet nog wel dat ik vooral opluchting voelde, tijdens het onderzoek.
Opluchting, omdat ik eindelijk eens eerlijk mocht vertellen hoe ik me al mijn leven lang voel.
Ik vond het fijn maar tegelijkertijd voelde ik me ook ZO'N zeikerd.
Ik denk dat ik tijdens zo'n sessie wel 38 keer het woord "moe" heb gebruikt. Moe moe moe moe moe moe. Dat is het sleutelwoord van mijn leven, helaas.
dinsdag 23 februari 2016 om 10:37
quote:yolo8 schreef op 23 februari 2016 @ 10:32:
Ik vond het fijn maar tegelijkertijd voelde ik me ook ZO'N zeikerd.
Ik denk dat ik tijdens zo'n sessie wel 38 keer het woord "moe" heb gebruikt. Moe moe moe moe moe moe. Dat is het sleutelwoord van mijn leven, helaas.
Oh, dat herken ik ook.
Was bij jou het sleutelwoord 'moe', bij mij was het de zin: 'Daar heb ik geen behoefte aan'.
Ik vond het fijn maar tegelijkertijd voelde ik me ook ZO'N zeikerd.
Ik denk dat ik tijdens zo'n sessie wel 38 keer het woord "moe" heb gebruikt. Moe moe moe moe moe moe. Dat is het sleutelwoord van mijn leven, helaas.
Oh, dat herken ik ook.
Was bij jou het sleutelwoord 'moe', bij mij was het de zin: 'Daar heb ik geen behoefte aan'.
woensdag 24 februari 2016 om 20:15
Fjooeee, ik ben me toch kapot!
Ontzettend leuk op stage met al die kids, maar van half 9 tot 5, enkel 30 minuten voor mezelf hebben valt me best zwaar.
Al die prikkels, leuk en aardig blijven doen, ik zit steeds op het randje van een migraine aanval als ik naar huis toe mag.
De neiging om na het eten al mijn bed in te kruipen zo moe ben ik, maardan heb ik ook zo'n rare nacht dus ik mag van mezelf rond 9 uur naar bed
Hetgeen wat ik nu op stage doe is wel echt mijn 'passie' ik vind het heel leuk, soms zo leuk dat ik er zelf een beetje in doorsla en mezelf 200% geef (jeej adhd) En daar vervolgens zelf aan onder doorga. Merk dat ik echt zoekende ben naar mijn eigen grenzen, ga normaal altijd gewoon door, kosten wat het kost, maar op de lange termijn houd ik dat niet vol en moet ik me daarna ziek melden omdat ik weer eens een migraine aanval heb. Lastig lastig.... Zou hier later wel verder in willen qua werk, maar dan moet ik toch mijn grenzen vinden en voor mezelf opkomen soms.
Ontzettend leuk op stage met al die kids, maar van half 9 tot 5, enkel 30 minuten voor mezelf hebben valt me best zwaar.
Al die prikkels, leuk en aardig blijven doen, ik zit steeds op het randje van een migraine aanval als ik naar huis toe mag.
De neiging om na het eten al mijn bed in te kruipen zo moe ben ik, maardan heb ik ook zo'n rare nacht dus ik mag van mezelf rond 9 uur naar bed
Hetgeen wat ik nu op stage doe is wel echt mijn 'passie' ik vind het heel leuk, soms zo leuk dat ik er zelf een beetje in doorsla en mezelf 200% geef (jeej adhd) En daar vervolgens zelf aan onder doorga. Merk dat ik echt zoekende ben naar mijn eigen grenzen, ga normaal altijd gewoon door, kosten wat het kost, maar op de lange termijn houd ik dat niet vol en moet ik me daarna ziek melden omdat ik weer eens een migraine aanval heb. Lastig lastig.... Zou hier later wel verder in willen qua werk, maar dan moet ik toch mijn grenzen vinden en voor mezelf opkomen soms.
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
woensdag 9 maart 2016 om 16:22
Vanmorgen voelde ik me weer even een echte autist.
De oom van een collega is gisteren overleden. Ze vertelde me dit vanmorgen en moest huilen.
Ik wist me daar dus geen raad mee...
Andere collega kwam binnen, zag haar huilen en legde meteen een arm om haar schouder.
Was ook door mijn hoofd gegaan, maar ik kon het gewoon niet.
Voel me daar zo ongemakkelijk bij.
Is dit herkenbaar voor jullie?
De oom van een collega is gisteren overleden. Ze vertelde me dit vanmorgen en moest huilen.
Ik wist me daar dus geen raad mee...
Andere collega kwam binnen, zag haar huilen en legde meteen een arm om haar schouder.
Was ook door mijn hoofd gegaan, maar ik kon het gewoon niet.
Voel me daar zo ongemakkelijk bij.
Is dit herkenbaar voor jullie?
woensdag 9 maart 2016 om 17:25
quote:Lotte35 schreef op 09 maart 2016 @ 16:22:
Vanmorgen voelde ik me weer even een echte autist.
De oom van een collega is gisteren overleden. Ze vertelde me dit vanmorgen en moest huilen.
Ik wist me daar dus geen raad mee...
Andere collega kwam binnen, zag haar huilen en legde meteen een arm om haar schouder.
Was ook door mijn hoofd gegaan, maar ik kon het gewoon niet.
Voel me daar zo ongemakkelijk bij.
Is dit herkenbaar voor jullie?Heel herkenbaar. Ik kan dat dus ook niet en ik voel dan ook zo'n ijskonijn. "Wat erg", is dan vaak het enige wat ik er nog uitkrijg. Medeleven tonen. Een arm om iemands schouder leggen doe ik eigenlijk nooit. Het komt doordat ik het moeilijk vind om mensen aan te raken. Hoe hard of zacht ik dat dan moet doen. En ook wel een beetje angst voor afwijzing. Misschien wil diegene wel niet door mij aangeraakt worden.
Vanmorgen voelde ik me weer even een echte autist.
De oom van een collega is gisteren overleden. Ze vertelde me dit vanmorgen en moest huilen.
Ik wist me daar dus geen raad mee...
Andere collega kwam binnen, zag haar huilen en legde meteen een arm om haar schouder.
Was ook door mijn hoofd gegaan, maar ik kon het gewoon niet.
Voel me daar zo ongemakkelijk bij.
Is dit herkenbaar voor jullie?Heel herkenbaar. Ik kan dat dus ook niet en ik voel dan ook zo'n ijskonijn. "Wat erg", is dan vaak het enige wat ik er nog uitkrijg. Medeleven tonen. Een arm om iemands schouder leggen doe ik eigenlijk nooit. Het komt doordat ik het moeilijk vind om mensen aan te raken. Hoe hard of zacht ik dat dan moet doen. En ook wel een beetje angst voor afwijzing. Misschien wil diegene wel niet door mij aangeraakt worden.
woensdag 9 maart 2016 om 17:33
quote:hondenmens schreef op 09 maart 2016 @ 17:25:
[...]
Heel herkenbaar. Ik kan dat dus ook niet en ik voel dan ook zo'n ijskonijn. "Wat erg", is dan vaak het enige wat ik er nog uitkrijg. Medeleven tonen. Een arm om iemands schouder leggen doe ik eigenlijk nooit. Het komt doordat ik het moeilijk vind om mensen aan te raken. Hoe hard of zacht ik dat dan moet doen. En ook wel een beetje angst voor afwijzing. Misschien wil diegene wel niet door mij aangeraakt worden.
Dit herken ik helemaal.
Iedereen om mij heen weet dat ik niet van aanraken houd, maar eigenlijk is het vooral zo dat ik niet zo goed weet hoe dat werkt en dat ik het daarom maar niet doe.
[...]
Heel herkenbaar. Ik kan dat dus ook niet en ik voel dan ook zo'n ijskonijn. "Wat erg", is dan vaak het enige wat ik er nog uitkrijg. Medeleven tonen. Een arm om iemands schouder leggen doe ik eigenlijk nooit. Het komt doordat ik het moeilijk vind om mensen aan te raken. Hoe hard of zacht ik dat dan moet doen. En ook wel een beetje angst voor afwijzing. Misschien wil diegene wel niet door mij aangeraakt worden.
Dit herken ik helemaal.
Iedereen om mij heen weet dat ik niet van aanraken houd, maar eigenlijk is het vooral zo dat ik niet zo goed weet hoe dat werkt en dat ik het daarom maar niet doe.
The most common reason people fail in life: They're just not good enough.
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
Week 12 van de Extremely Demotivational Calendar
woensdag 9 maart 2016 om 20:19
Ja dat herken ik ook hoor, ik voel me altijd een beetje hopeloos is dat soort situaties. Je wilt graag medeleven tonen maar ik ben ook niet iemand die gelijk een arm om iemand heen slaat. Maar dat maakt niet dat je het minder erg vind voor diegene, iedereen toont medeleven op zijn eigen manier.
Vaak weet ik zelf op het moment zelf niet eens iets te zeggen, behalve 'oh wat erg' ik moet het even op me in laten werken.
Ik heb vandaag ook even de autist uitgehangen, ik had een kinderfeestje, iets wat ik nog nooit alleen heb gedaan en ik voel me altijd superverantwoordelijk en wil alles perfect doen. Die ouders betalen immers geld om die kinderen een leuk feestje te geven. Ik zat mezelf al weer helemaal gek te maken en was het overzicht helemaal kwijt. Paniek in m'n lijf. Gevraagd of een collega even met me mee wilde draaien als back-up. Gelukkig ging het achteraf wel goed, maar na 2 uur met 9 kids was ik wel helemaal gesloopt.
Thuis yoga gedaan om te spanning er even uit te stretchen, hmmm zennn
Vaak weet ik zelf op het moment zelf niet eens iets te zeggen, behalve 'oh wat erg' ik moet het even op me in laten werken.
Ik heb vandaag ook even de autist uitgehangen, ik had een kinderfeestje, iets wat ik nog nooit alleen heb gedaan en ik voel me altijd superverantwoordelijk en wil alles perfect doen. Die ouders betalen immers geld om die kinderen een leuk feestje te geven. Ik zat mezelf al weer helemaal gek te maken en was het overzicht helemaal kwijt. Paniek in m'n lijf. Gevraagd of een collega even met me mee wilde draaien als back-up. Gelukkig ging het achteraf wel goed, maar na 2 uur met 9 kids was ik wel helemaal gesloopt.
Thuis yoga gedaan om te spanning er even uit te stretchen, hmmm zennn
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
woensdag 9 maart 2016 om 20:42
Ja nouja dit is mijn stage op afdeling educatie, maar wil inderdaad wel uiteindelijk die kant op na mijn studie.
Was stiekem wel een beetje trots op mezelf dat ik toch heb doorgezet, ik was al zodanig in paniek dat ik er emotioneel van werd, iets wat voorheen bij mij uitliep op een paniek aanval waarbij ik niet voor of achteruit wil. Nu even realistisch nagedacht, dat ik er niet onderuit kon was een feit, maar op deze manier heb ik wel een 'comfortabelere situatie' gecreëerd.
Och och och ik leer toch zoveel nieuwe dingen in de praktijk
Zelfs nog een poging gedaan mijn gevoel uit te leggen aan die collega, ook al begrijpt ze waarschijnlijk niets van mijn gedachtegang
Niet dat ik die zelf wel altijd begrijp....
Was stiekem wel een beetje trots op mezelf dat ik toch heb doorgezet, ik was al zodanig in paniek dat ik er emotioneel van werd, iets wat voorheen bij mij uitliep op een paniek aanval waarbij ik niet voor of achteruit wil. Nu even realistisch nagedacht, dat ik er niet onderuit kon was een feit, maar op deze manier heb ik wel een 'comfortabelere situatie' gecreëerd.
Och och och ik leer toch zoveel nieuwe dingen in de praktijk
Zelfs nog een poging gedaan mijn gevoel uit te leggen aan die collega, ook al begrijpt ze waarschijnlijk niets van mijn gedachtegang
Niet dat ik die zelf wel altijd begrijp....
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
woensdag 9 maart 2016 om 21:02
quote:Lotte35 schreef op 09 maart 2016 @ 16:22:
Vanmorgen voelde ik me weer even een echte autist.
De oom van een collega is gisteren overleden. Ze vertelde me dit vanmorgen en moest huilen.
Ik wist me daar dus geen raad mee...
Andere collega kwam binnen, zag haar huilen en legde meteen een arm om haar schouder.
Was ook door mijn hoofd gegaan, maar ik kon het gewoon niet.
Voel me daar zo ongemakkelijk bij.
Is dit herkenbaar voor jullie?Ja heel herkenbaar. Ik los dat op door op een andere manier mijn betrokkenheid te tonen. En bv te vragen of ze erg close was met die oom. En dan een gesprek te hebben over hoe en wat. Zodat ze haar verhaal kwijt kan. Als iemand daar zin in heeft natuurlijk. Anders laat ik het troosten even aan anderen over.
Vanmorgen voelde ik me weer even een echte autist.
De oom van een collega is gisteren overleden. Ze vertelde me dit vanmorgen en moest huilen.
Ik wist me daar dus geen raad mee...
Andere collega kwam binnen, zag haar huilen en legde meteen een arm om haar schouder.
Was ook door mijn hoofd gegaan, maar ik kon het gewoon niet.
Voel me daar zo ongemakkelijk bij.
Is dit herkenbaar voor jullie?Ja heel herkenbaar. Ik los dat op door op een andere manier mijn betrokkenheid te tonen. En bv te vragen of ze erg close was met die oom. En dan een gesprek te hebben over hoe en wat. Zodat ze haar verhaal kwijt kan. Als iemand daar zin in heeft natuurlijk. Anders laat ik het troosten even aan anderen over.
.
