Psyche
alle pijlers
Hoe omgaan met angst
donderdag 25 februari 2016 om 18:14
Een paar dagen geleden startte ik een topic op de gezondheid-pijler. Misschien is het fijner om hier wat te praten over waar ik mee zit.
Ik ben bang. Niet zo maar een beetje maar heel erg. Heel erg. Is in mn kinderjaren begonnen en nog steeds is het er , ben inmiddels begin 40. Ik wil niet te veel uitwijden over hoe het is ontstaan maar het heeft te maken met ziek zijn /worden , ziekenhuizen, artsen etc. Het was eigenlijk nooit gericht op mezelf maar altijd op mn dierbaren en het verliezen van hen. Sinds ik een kind heb ben ik ook bang geworden dat er iets met mezelf gebeurt. Of eigenlijk, specifieker , dat ik heel erg ziek wordt en accuut naar een ziekenhuis gebracht moet worden. En vooral dat mijn kind dit moet meemaken.
Het klinkt allemaal te achterlijk natuurlijk maar ik zit er maar mooi mee. Zoals nu , ik heb wat stressklachten (pijn) die ik niet kan handelen. En nu wordt het avond en word ik bang bang bang. Bang dat het vannacht mis gaat met me , dat er een ambulance moet komen en ik in het ziekenhuis terecht kom. Het gaat me dus niet zo zeer om doodgaan . Ik ben nu zo ver dat ik al ruim anderhalve week , op een nachtje na, amper slaap. Ik heb Oxazepam gekregen van de huisarts en dat helpt een beetje. Maar ik zit nu al trillend op de bank. Letterlijk. Bang dat het donker wordt , ik zo naar bed moet en weer een nacht bang lig te wezen.
Ik heb dit lang niet altijd , Godzijdank. Het had het idee dat het best goed met me ging. Daarom vind ik het zo moeilijk om te geloven dat mijn klachten dus psychisch zijn want het ging toch goed ? Ik Google me helemaal gek , elk pijntje is opgezocht. En ja, ik weet dat ik daar mee moet stoppen maar dat kan ik dus niet.
Therapie heb ik al heel lang. Op en af sinds mn 18e. Ik weet dus rationeel wel wat ik tegen mezelf moet zeggen en wat ik moet doen om mezelf af te leiden. Is het realistisch wat ik denk ja/nee. Ik heb verschillende therapeuten gehad. Het is dus niet een kwestie van een ¨slechte¨ therapeut . Ik weet prima hoe het zit maar ik kan het niet. Ik heb een tijd medicijnen geslikt. Dat was met wisselend succes. Veel uit proberen tot iets wel of niet werkte en wanneer iets wel werkte was het van korte duur. Ik had vooral veel last van bijwerkingen waar ik dan weer angstig van werd. Gisteren kwam met de huisarts ter sprake dat ik wellicht toch weer medicijnen moet gaan gebruiken.
Kortom , ik wil hier vanaf. Ik heb een gezin , zij gaan hier ook onder lijden als dit zo door gaat. Dus wie heeft ervaring ? Kan me helpen hier wat op te peppen maar bovenal , hoe kom ik de nacht rustig door vannacht ....?
Bedankt voor het lezen.
Ik ben bang. Niet zo maar een beetje maar heel erg. Heel erg. Is in mn kinderjaren begonnen en nog steeds is het er , ben inmiddels begin 40. Ik wil niet te veel uitwijden over hoe het is ontstaan maar het heeft te maken met ziek zijn /worden , ziekenhuizen, artsen etc. Het was eigenlijk nooit gericht op mezelf maar altijd op mn dierbaren en het verliezen van hen. Sinds ik een kind heb ben ik ook bang geworden dat er iets met mezelf gebeurt. Of eigenlijk, specifieker , dat ik heel erg ziek wordt en accuut naar een ziekenhuis gebracht moet worden. En vooral dat mijn kind dit moet meemaken.
Het klinkt allemaal te achterlijk natuurlijk maar ik zit er maar mooi mee. Zoals nu , ik heb wat stressklachten (pijn) die ik niet kan handelen. En nu wordt het avond en word ik bang bang bang. Bang dat het vannacht mis gaat met me , dat er een ambulance moet komen en ik in het ziekenhuis terecht kom. Het gaat me dus niet zo zeer om doodgaan . Ik ben nu zo ver dat ik al ruim anderhalve week , op een nachtje na, amper slaap. Ik heb Oxazepam gekregen van de huisarts en dat helpt een beetje. Maar ik zit nu al trillend op de bank. Letterlijk. Bang dat het donker wordt , ik zo naar bed moet en weer een nacht bang lig te wezen.
Ik heb dit lang niet altijd , Godzijdank. Het had het idee dat het best goed met me ging. Daarom vind ik het zo moeilijk om te geloven dat mijn klachten dus psychisch zijn want het ging toch goed ? Ik Google me helemaal gek , elk pijntje is opgezocht. En ja, ik weet dat ik daar mee moet stoppen maar dat kan ik dus niet.
Therapie heb ik al heel lang. Op en af sinds mn 18e. Ik weet dus rationeel wel wat ik tegen mezelf moet zeggen en wat ik moet doen om mezelf af te leiden. Is het realistisch wat ik denk ja/nee. Ik heb verschillende therapeuten gehad. Het is dus niet een kwestie van een ¨slechte¨ therapeut . Ik weet prima hoe het zit maar ik kan het niet. Ik heb een tijd medicijnen geslikt. Dat was met wisselend succes. Veel uit proberen tot iets wel of niet werkte en wanneer iets wel werkte was het van korte duur. Ik had vooral veel last van bijwerkingen waar ik dan weer angstig van werd. Gisteren kwam met de huisarts ter sprake dat ik wellicht toch weer medicijnen moet gaan gebruiken.
Kortom , ik wil hier vanaf. Ik heb een gezin , zij gaan hier ook onder lijden als dit zo door gaat. Dus wie heeft ervaring ? Kan me helpen hier wat op te peppen maar bovenal , hoe kom ik de nacht rustig door vannacht ....?
Bedankt voor het lezen.
donderdag 25 februari 2016 om 18:26
Afleiding zoeken. Wat het ook is. Bel een vriendin, ga iets tekenen, doe iets met je kinderen. En als je terugvalt naar angstige gedachten, waarschijnlijk constant, jezelf echt pushen aan iets anders te denken. Kan een boodschappenlijstje voor morgen zijn.
Afleiding kalmeert je en hierdoor bouw je weer een positieve ervaring op. En de volgende keer weer.
Ik kan wel tegen je zeggen dat bang zijn helemaal niet nodig is, en dat kan je ook 100 keer op een avond tegen jezelf zeggen, maar dan ben je er nog steeds mee bezig.
Afleiding, afleiding, afleiding...
Afleiding kalmeert je en hierdoor bouw je weer een positieve ervaring op. En de volgende keer weer.
Ik kan wel tegen je zeggen dat bang zijn helemaal niet nodig is, en dat kan je ook 100 keer op een avond tegen jezelf zeggen, maar dan ben je er nog steeds mee bezig.
Afleiding, afleiding, afleiding...
donderdag 25 februari 2016 om 18:33
En heeft die therapeut ook al eens met je doorgenomen hoe het zou zijn als het echt gebeurde waar je bang voor bent?
Je bent nu heel lang en heel erg bang voor gebeurtenissen die in werkelijkheid veel minder impact zouden hebben.
Ben je al eens in contact geweest met iemand die in het ziekenhuis werd opgenomen?
Je bent nu heel lang en heel erg bang voor gebeurtenissen die in werkelijkheid veel minder impact zouden hebben.
Ben je al eens in contact geweest met iemand die in het ziekenhuis werd opgenomen?
donderdag 25 februari 2016 om 18:35
[quote]parbleumondieu schreef op 25 februari 2016 @ 18:33:
En heeft die therapeut ook al eens met je doorgenomen hoe het zou zijn als het echt gebeurde waar je bang voor bent?
Ja
Je bent nu heel lang en heel erg bang voor gebeurtenissen die in werkelijkheid veel minder impact zouden hebben.
Ben je al eens in contact geweest met iemand die in het ziekenhuis werd opgenomen?[/quote]
Ja, juist vandaar die angst.
En heeft die therapeut ook al eens met je doorgenomen hoe het zou zijn als het echt gebeurde waar je bang voor bent?
Ja
Je bent nu heel lang en heel erg bang voor gebeurtenissen die in werkelijkheid veel minder impact zouden hebben.
Ben je al eens in contact geweest met iemand die in het ziekenhuis werd opgenomen?[/quote]
Ja, juist vandaar die angst.
donderdag 25 februari 2016 om 18:36
ja vind ik heel moeilijk om te beantwoorden. Ik heb zelf met een vergelijkbare soort angst gekampt, maar die me ook echt tegenhield in mijn leven. Was volledig psychisch maar had ook z'n weerslag op mijn lichaam. Allerlei dingen geprobeerd, maar afleiding was vaak het enige dat mij daaruit kon trekken. Dat ineens iemand mij iets vroeg en ik meer bezig moest zijn met antwoorden. En ergens weten dat je niet alles moet en kan controleren. Ook niet wat er mogelijk zou kunnen gebeuren met je (het gaat in alle waarschijnlijkheid natuurlijk niet gebeuren). Misschien woon je samen met een partner die ervan weet en op een erg moment met je kan praten. Maakt niet uit waarover en puur om het praten. Sorry, misschien heb je er niet veel aan en ik hoop dat er anderen zijn met adviezen.
donderdag 25 februari 2016 om 18:38
Van een slaaptherapeut hoorde ik ooit de volgende tip:
Zorg voor veel verduistering (dikke verduisterende gordijnen) in je slaapkamer, zodat je het overdag ook helemaal donker kan maken.
Dan bijvoorbeeld op zaterdagmiddag om 13:30 al je voor-het-slapen-gaan-rituelen uitvoeren, zoals tandenpoetsen en pyama aantrekken. De wekker zetten op 14:30. In je bed gaan liggen en je ogen dichtdoen. Ontspannen. Eventueel zacht muziekje draaien, zoals wiegeliedjes (lullaby) of Songs for the inner child (https://www.youtube.com/watch?v=qH5gtOnmVJw).
Zo leer je jezelf dat slapen veilig is. Het is een oefening.
Misschien heb je er iets aan.
En een heel zachte grote knuffel kopen om tegen je aan te houden in je bed.
Zorg voor veel verduistering (dikke verduisterende gordijnen) in je slaapkamer, zodat je het overdag ook helemaal donker kan maken.
Dan bijvoorbeeld op zaterdagmiddag om 13:30 al je voor-het-slapen-gaan-rituelen uitvoeren, zoals tandenpoetsen en pyama aantrekken. De wekker zetten op 14:30. In je bed gaan liggen en je ogen dichtdoen. Ontspannen. Eventueel zacht muziekje draaien, zoals wiegeliedjes (lullaby) of Songs for the inner child (https://www.youtube.com/watch?v=qH5gtOnmVJw).
Zo leer je jezelf dat slapen veilig is. Het is een oefening.
Misschien heb je er iets aan.
En een heel zachte grote knuffel kopen om tegen je aan te houden in je bed.
donderdag 25 februari 2016 om 18:59
Lees het boek "Schijtluis" eens van Marjolijn van Kooten. Zij heeft zelf jaren lang een angststoornis gehad. Opgenomen geweest, allerlei therapieën gehad, en heeft hier een boek over geschreven. Ze is nu caberatiere, heeft nog wel iets last van een kleine angststoornis en heeft het afgelopen jaar met Bram Bakker in het theater gestaan met het programma "Geen Paniek!"
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
donderdag 25 februari 2016 om 19:24
quote:parbleumondieu schreef op 25 februari 2016 @ 18:33:
En heeft die therapeut ook al eens met je doorgenomen hoe het zou zijn als het echt gebeurde waar je bang voor bent?
Je bent nu heel lang en heel erg bang voor gebeurtenissen die in werkelijkheid veel minder impact zouden hebben.
Ben je al eens in contact geweest met iemand die in het ziekenhuis werd opgenomen?Jij bent ook gereanimeerd?
En heeft die therapeut ook al eens met je doorgenomen hoe het zou zijn als het echt gebeurde waar je bang voor bent?
Je bent nu heel lang en heel erg bang voor gebeurtenissen die in werkelijkheid veel minder impact zouden hebben.
Ben je al eens in contact geweest met iemand die in het ziekenhuis werd opgenomen?Jij bent ook gereanimeerd?
donderdag 25 februari 2016 om 19:36
Ik herken het heel erg goed... In je hoofd weet je wel dat wat je voelt geen kwaad kan maar de signalen die je lichaam geeft maken je zo angstig dat je daarop alleen maar handelt. Ik durfde lange tijd niet te gaan slapen uit angst niet meer wakker te worden... Ik ging mezelf steeds meer isoleren omdat ik bang was dat ik angstig zou worden als ik buitenshuis was.
Die angst die zich bij mij in paniekaanvallen uitte beheerste mijn leven... Hoe ik eruit ben gekomen?
-mindfulness oefeningen die je in het hier en nu houden en laten onderzoeken wat je voelt in je lichaam.
- de angst uitspreken, hou het niet voor jezelf want dan vecht je er tegen. Spreek het uit naar iemand... Vertel wat je voelt en ervaart tegen iemand bij wie he je veilig voelt. Als ik paniek voelde dan zei ik tegen 1 collega (gebeurde altijd op het werk want daar kwam ik alleen nog) dat ik onrust voelde in mn lijf en hartkloppingen. Zodra ik het zei voelde ik de paniek zakken.
- afleiding zoeken is lastig maar wel goed
- Niet googlen! Daar word je alleen maar angstiger van!
Ik denk dat het goed is om je klachten serieus te nemen... Dit komt ergens vandaan .... Wellicht kun je proberen evt met hulp om te proberen de onderliggende oorzaak te vinden.
O ja en je bent niet de enige! Je bent hierin niet alleen!
Die angst die zich bij mij in paniekaanvallen uitte beheerste mijn leven... Hoe ik eruit ben gekomen?
-mindfulness oefeningen die je in het hier en nu houden en laten onderzoeken wat je voelt in je lichaam.
- de angst uitspreken, hou het niet voor jezelf want dan vecht je er tegen. Spreek het uit naar iemand... Vertel wat je voelt en ervaart tegen iemand bij wie he je veilig voelt. Als ik paniek voelde dan zei ik tegen 1 collega (gebeurde altijd op het werk want daar kwam ik alleen nog) dat ik onrust voelde in mn lijf en hartkloppingen. Zodra ik het zei voelde ik de paniek zakken.
- afleiding zoeken is lastig maar wel goed
- Niet googlen! Daar word je alleen maar angstiger van!
Ik denk dat het goed is om je klachten serieus te nemen... Dit komt ergens vandaan .... Wellicht kun je proberen evt met hulp om te proberen de onderliggende oorzaak te vinden.
O ja en je bent niet de enige! Je bent hierin niet alleen!
vrijdag 26 februari 2016 om 22:05
@Wyandotje;
Heb jij psychische hulp gehad nadat jij je man heb gereanimeerd? (dus specifiek daarover) Is je angst versterkt daarna?
Ik ben zelf werkzaam in de zorg en hoor vaker dat er soms weinig aandacht is wat het met de naaste kan doen. Ik vind het heel logisch dat je bang bent dat het weer gebeurd, en ook bang bent voor jezelf, omdat je van dichtbij mee heb gemaakt hoe kwetsbaar het leven is.
Ik wil je veel sterkte wensen.
Heb jij psychische hulp gehad nadat jij je man heb gereanimeerd? (dus specifiek daarover) Is je angst versterkt daarna?
Ik ben zelf werkzaam in de zorg en hoor vaker dat er soms weinig aandacht is wat het met de naaste kan doen. Ik vind het heel logisch dat je bang bent dat het weer gebeurd, en ook bang bent voor jezelf, omdat je van dichtbij mee heb gemaakt hoe kwetsbaar het leven is.
Ik wil je veel sterkte wensen.
vrijdag 26 februari 2016 om 22:36
zaterdag 27 februari 2016 om 07:33
Nee geen psychologische hulp gehad/gevraagd.
Mijn man krijgt nu wel EMDR, zijn toestand is erger dan de mijne.
Ik ging ervan uit dat ik vanzelf minder bang zou worden en dat gebeurde ook.
Tot hij een paar weken geleden me weer 's nachts wakker maakte en zei dat hij het weer voelde, ik heb toen direct gebeld, ook omdat ik die onaangename grijze look weer bij hem zag.
Dus we zijn weer terug bij af.
Ik probeer niet te laten zien dat ik bang ben omdat ik weet hoe bang hij zelf is.
Mijn man krijgt nu wel EMDR, zijn toestand is erger dan de mijne.
Ik ging ervan uit dat ik vanzelf minder bang zou worden en dat gebeurde ook.
Tot hij een paar weken geleden me weer 's nachts wakker maakte en zei dat hij het weer voelde, ik heb toen direct gebeld, ook omdat ik die onaangename grijze look weer bij hem zag.
Dus we zijn weer terug bij af.
Ik probeer niet te laten zien dat ik bang ben omdat ik weet hoe bang hij zelf is.
zaterdag 27 februari 2016 om 07:41
En omdat ik nu gezien heb hoe snel het gaat ben ik nu ook nog eens bang dat ik zelf ook zoiets krijg.
En de cardioloog helpt ook niet echt, want na zijn hartstilstand zijn ze met een slang via een dikke ader in zijn lies naar zijn hart gegaan, toen zagen ze de verkrampte kransslagader, maar verder geen vernauwing ofzo. Hij zag er zelfs goed uit van binnen. Het hart had ook maar weinig schade opgelopen.
Toen is hij een heel jaar onder controle bij de cardiologie geweest, tot ze tegen hem zeiden dat hij weer gezond was en dat hij niet perse met de medicijnen door hoefde te gaan en toen is hij daar dus mee gestopt en 5 dagen later kreeg hij een hartinfarct.
De pillen zijn nu dus blijvende dingen geworden.
En de cardioloog helpt ook niet echt, want na zijn hartstilstand zijn ze met een slang via een dikke ader in zijn lies naar zijn hart gegaan, toen zagen ze de verkrampte kransslagader, maar verder geen vernauwing ofzo. Hij zag er zelfs goed uit van binnen. Het hart had ook maar weinig schade opgelopen.
Toen is hij een heel jaar onder controle bij de cardiologie geweest, tot ze tegen hem zeiden dat hij weer gezond was en dat hij niet perse met de medicijnen door hoefde te gaan en toen is hij daar dus mee gestopt en 5 dagen later kreeg hij een hartinfarct.
De pillen zijn nu dus blijvende dingen geworden.
zaterdag 27 februari 2016 om 10:36
quote:wyandotje schreef op 25 februari 2016 @ 19:24:
[...]
Jij bent ook gereanimeerd?
Nee, ik ben erbij geweest toen iemand stierf die me dierbaar was. En dat is misschien wel de reden dat ik geen angst heb ontwikkeld. Het was al gebeurd en dan moet je met verdriet omgaan.
Verschrikkelijk angstig lijkt me wat jullie nu meemaken. Dat is een heel realistische angst, vooral omdat de artsen dus niets kunnen om het te voorkomen. Jij zou dus wel steun mogen zoeken net als je man. Hij zal toch wel doorhebben dat jij ook bang bent.
[...]
Jij bent ook gereanimeerd?
Nee, ik ben erbij geweest toen iemand stierf die me dierbaar was. En dat is misschien wel de reden dat ik geen angst heb ontwikkeld. Het was al gebeurd en dan moet je met verdriet omgaan.
Verschrikkelijk angstig lijkt me wat jullie nu meemaken. Dat is een heel realistische angst, vooral omdat de artsen dus niets kunnen om het te voorkomen. Jij zou dus wel steun mogen zoeken net als je man. Hij zal toch wel doorhebben dat jij ook bang bent.
zaterdag 27 februari 2016 om 11:34
Dat lijkt mij ook verschrikkelijk! Normaal ben ik trouwens geen angstig persoon maar deze angst komt echt door die hartstilstand.
Ik heb daarna wel een reanimatie cursus gevolgd zodat ik direct kan beginnen, in de hoop dat geruststellend zou werken.
Helpt wel iets maar het is denk ik meer de angst dat hij ook echt doodgaat.
Ik heb daarna wel een reanimatie cursus gevolgd zodat ik direct kan beginnen, in de hoop dat geruststellend zou werken.
Helpt wel iets maar het is denk ik meer de angst dat hij ook echt doodgaat.
zaterdag 27 februari 2016 om 19:11
Vreselijk voor je Wyandotje. Ik snap heel goed dat jje bang bent.
Ik heb vandaag weer erg veel pijn. Ik geloof nu wel dat het ook samenhangt met behandeling van de manueeltherapeut. Ik was bijna van die heftige pijn of en ik ben weer bij hem geweest en ik voel me alsof ik onder de bus heb gelegen. Daar word ik natuurlijk niet rustiger van. Ik blijf maar denken : wat als... maar ik probeer ook maar te denken dat ik toch niet al twee weken 24/7 met een hartaanval kan lopen. Het moeten dus wel spieren zijn.
Ik ben door de pijn wel heel bang voor de nacht. Ik wil zo graag slapen ! Gisteren een Oxazepam en een Naproxen genomen en ik voelde me vanmorgenn akelig. Helemaal van de wereld. Daar werd ik dus ook helemaal bang van. Ik heb dus vanmiddag iets natuurlijks gekocht om te kunnen slapen. Ik wil af van de Oxazepam. Ik slik nu 10 dagen elke dag Oxazepam en ik merk dat ik last ga krijgen van de bijwerkingen. Vind ik ook eng..
Ik wil jullie bedanken voor jullie berichten hier !! Het helpt me echt.
Iemand nog tips om een nacht, met pijn, door te komen ?
Ik heb vandaag weer erg veel pijn. Ik geloof nu wel dat het ook samenhangt met behandeling van de manueeltherapeut. Ik was bijna van die heftige pijn of en ik ben weer bij hem geweest en ik voel me alsof ik onder de bus heb gelegen. Daar word ik natuurlijk niet rustiger van. Ik blijf maar denken : wat als... maar ik probeer ook maar te denken dat ik toch niet al twee weken 24/7 met een hartaanval kan lopen. Het moeten dus wel spieren zijn.
Ik ben door de pijn wel heel bang voor de nacht. Ik wil zo graag slapen ! Gisteren een Oxazepam en een Naproxen genomen en ik voelde me vanmorgenn akelig. Helemaal van de wereld. Daar werd ik dus ook helemaal bang van. Ik heb dus vanmiddag iets natuurlijks gekocht om te kunnen slapen. Ik wil af van de Oxazepam. Ik slik nu 10 dagen elke dag Oxazepam en ik merk dat ik last ga krijgen van de bijwerkingen. Vind ik ook eng..
Ik wil jullie bedanken voor jullie berichten hier !! Het helpt me echt.
Iemand nog tips om een nacht, met pijn, door te komen ?
zaterdag 27 februari 2016 om 19:35
Heb je een warmwaterkruik? Dan heb je lekker warme voeten in bed, dan verkramp je minder. Heb je thee in huis die je lekker vindt? Of warme chocomelk?
En nee, je hebt geen twee weken achter elkaar een hartaanval als je 'alleen' pijn hebt. Heb je baat bij de manuele therapie? Als je erge pijn hebt en verder helpt het niet, kun je beter stoppen ermee.
En nee, je hebt geen twee weken achter elkaar een hartaanval als je 'alleen' pijn hebt. Heb je baat bij de manuele therapie? Als je erge pijn hebt en verder helpt het niet, kun je beter stoppen ermee.