Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
donderdag 10 maart 2016 om 09:08
quote:hondenmens schreef op 09 maart 2016 @ 17:25:
[...]
Heel herkenbaar. Ik kan dat dus ook niet en ik voel dan ook zo'n ijskonijn. "Wat erg", is dan vaak het enige wat ik er nog uitkrijg. Medeleven tonen. Een arm om iemands schouder leggen doe ik eigenlijk nooit. Het komt doordat ik het moeilijk vind om mensen aan te raken. Hoe hard of zacht ik dat dan moet doen. En ook wel een beetje angst voor afwijzing. Misschien wil diegene wel niet door mij aangeraakt worden.
Dit dus.
1. Het steekt bij mezelf heel nauw wanneer en door wie en hoe ik wil aangeraakt worden, zelfs van mijn man verdraag ik het niet altijd.
Dus voor het gemak projecteer ik dat maar even op de rest van de wereld, waarbij ik liever te weinig aanraak dan onbedoeld/onbewust over iemands grenzen te gaan.
2. Zit iemand die in tranen is wel te wachten op mijn aanraking? Het is 'maar' ik, misschien wil ze wel door iemand veel beter/belangrijker/toffer/... geknuffeld worden.
3. Hoe hard en hoe lang hou je een omhelzing aan? Ik ben bang het signaal te missen dat de ander er wel klaar mee is, dus tenzij bij hele goeie bekenden - die mij duidelijk genoeg kunnen/durven maken dat ik hen nu wel mag loslaten - zit het mannetje op mijn schouder heel hard te regisseren en dat voelt mijn 'slachtoffer' volgens mij wel aan. Ik denk dat mijn troostomhelzing dan al vlug gemaakt en onoprecht overkomt.
Ik heb mezelf in zo'n gevallen een aantal zinnetjes aangeleerd:
- Wat erg voor je, kan ik iets voor je doen?
- Wil je erover praten/vertellen wat voor iemand de overledene was?
- Heel concreet hulp aanbieden: zal een deel van je werk overnemen/je kind uit school halen/je naar zus of zo brengen? of tissues of koffie of zo brengen, heb ik ineens ook iets om handen en is het ook voor buitenstaanders duidelijk dat ik wil helpen.
Meestal worden die dingen wel gewaardeerd.
[...]
Heel herkenbaar. Ik kan dat dus ook niet en ik voel dan ook zo'n ijskonijn. "Wat erg", is dan vaak het enige wat ik er nog uitkrijg. Medeleven tonen. Een arm om iemands schouder leggen doe ik eigenlijk nooit. Het komt doordat ik het moeilijk vind om mensen aan te raken. Hoe hard of zacht ik dat dan moet doen. En ook wel een beetje angst voor afwijzing. Misschien wil diegene wel niet door mij aangeraakt worden.
Dit dus.
1. Het steekt bij mezelf heel nauw wanneer en door wie en hoe ik wil aangeraakt worden, zelfs van mijn man verdraag ik het niet altijd.
Dus voor het gemak projecteer ik dat maar even op de rest van de wereld, waarbij ik liever te weinig aanraak dan onbedoeld/onbewust over iemands grenzen te gaan.
2. Zit iemand die in tranen is wel te wachten op mijn aanraking? Het is 'maar' ik, misschien wil ze wel door iemand veel beter/belangrijker/toffer/... geknuffeld worden.
3. Hoe hard en hoe lang hou je een omhelzing aan? Ik ben bang het signaal te missen dat de ander er wel klaar mee is, dus tenzij bij hele goeie bekenden - die mij duidelijk genoeg kunnen/durven maken dat ik hen nu wel mag loslaten - zit het mannetje op mijn schouder heel hard te regisseren en dat voelt mijn 'slachtoffer' volgens mij wel aan. Ik denk dat mijn troostomhelzing dan al vlug gemaakt en onoprecht overkomt.
Ik heb mezelf in zo'n gevallen een aantal zinnetjes aangeleerd:
- Wat erg voor je, kan ik iets voor je doen?
- Wil je erover praten/vertellen wat voor iemand de overledene was?
- Heel concreet hulp aanbieden: zal een deel van je werk overnemen/je kind uit school halen/je naar zus of zo brengen? of tissues of koffie of zo brengen, heb ik ineens ook iets om handen en is het ook voor buitenstaanders duidelijk dat ik wil helpen.
Meestal worden die dingen wel gewaardeerd.
donderdag 10 maart 2016 om 09:12
quote:Lotte35 schreef op 09 maart 2016 @ 21:57:
Ja, ik heb ook wel wat dingen gevraagd.
Ze vond het geloof ik ook wel fijn om te vertellen.
Voila.
Misschien had ze daar zelfs meer aan dan aan de zoveelste knuffel.
Ik denk dat het belangrijkste is dat je je niet onverschillig hebt getoond.
Ik las onlangs ergens iets in de trant van: 'mensen onthouden niet wat je voor hen gedaan hebt, maar welk gevoel je ze hebt gegeven'.
Het klinkt alsof je collega zich gesteund voelde door jou, op welke manier dat gebeurt is denk ik dan van minder belang
Ja, ik heb ook wel wat dingen gevraagd.
Ze vond het geloof ik ook wel fijn om te vertellen.
Voila.
Misschien had ze daar zelfs meer aan dan aan de zoveelste knuffel.
Ik denk dat het belangrijkste is dat je je niet onverschillig hebt getoond.
Ik las onlangs ergens iets in de trant van: 'mensen onthouden niet wat je voor hen gedaan hebt, maar welk gevoel je ze hebt gegeven'.
Het klinkt alsof je collega zich gesteund voelde door jou, op welke manier dat gebeurt is denk ik dan van minder belang
donderdag 10 maart 2016 om 09:34
donderdag 10 maart 2016 om 09:50
donderdag 10 maart 2016 om 10:01
quote:MonicaGeller schreef op 10 maart 2016 @ 09:12:
Het klinkt alsof je collega zich gesteund voelde door jou, op welke manier dat gebeurt is denk ik dan van minder belang
Lief dat je dat zegt.
Dank je wel.
Op zich zou ik het ook wel moeten weten.
Mijn stiefvader heeft ruim een jaar geleden een herseninfarct gehad, en toen liep ik tegen hetzelfde gegeven aan. Mijn moeder was heel verdrietig, maar ik kon haar niet 'lichamelijk troosten' (kun je nagaan; bij mijn eigen moeder lukt het me niet eens...). Ik voelde me daardoor heel erg tekortschieten.
Maar mijn moeder zei dat ze zo blij was dat ik haar naar het ziekenhuis bracht (ze heeft zelf geen rijbewijs), dat ik af en toe boodschappen voor haar deed. Ook heb ik een blog bijgehouden over het hele gebeuren, waar honderden reacties op zijn gekomen die haar en haar man erg gesteund hebben.
Dus praktische steun wordt inderdaad ook erg op prijs gesteld.
Het klinkt alsof je collega zich gesteund voelde door jou, op welke manier dat gebeurt is denk ik dan van minder belang
Lief dat je dat zegt.
Dank je wel.
Op zich zou ik het ook wel moeten weten.
Mijn stiefvader heeft ruim een jaar geleden een herseninfarct gehad, en toen liep ik tegen hetzelfde gegeven aan. Mijn moeder was heel verdrietig, maar ik kon haar niet 'lichamelijk troosten' (kun je nagaan; bij mijn eigen moeder lukt het me niet eens...). Ik voelde me daardoor heel erg tekortschieten.
Maar mijn moeder zei dat ze zo blij was dat ik haar naar het ziekenhuis bracht (ze heeft zelf geen rijbewijs), dat ik af en toe boodschappen voor haar deed. Ook heb ik een blog bijgehouden over het hele gebeuren, waar honderden reacties op zijn gekomen die haar en haar man erg gesteund hebben.
Dus praktische steun wordt inderdaad ook erg op prijs gesteld.
donderdag 10 maart 2016 om 10:05
quote:Lotte35 schreef op 10 maart 2016 @ 10:01:
[...]
Lief dat je dat zegt.
Dank je wel.
Op zich zou ik het ook wel moeten weten.
Mijn stiefvader heeft ruim een jaar geleden een herseninfarct gehad, en toen liep ik tegen hetzelfde gegeven aan. Mijn moeder was heel verdrietig, maar ik kon haar niet 'lichamelijk troosten' (kun je nagaan; bij mijn eigen moeder lukt het me niet eens...). Ik voelde me daardoor heel erg tekortschieten.
Maar mijn moeder zei dat ze zo blij was dat ik haar naar het ziekenhuis bracht (ze heeft zelf geen rijbewijs), dat ik af en toe boodschappen voor haar deed. Ook heb ik een blog bijgehouden over het hele gebeuren, waar honderden reacties op zijn gekomen die haar en haar man erg gesteund hebben.
Dus praktische steun wordt inderdaad ook erg op prijs gesteld.
Tuurlijk weet je dat, je gelooft het alleen zelf niet altijd even goed, iets met je eigen grootste vijand zijn?
En super wat je voor je moeder hebt gedaan, ik zie het weinig mensen je nadoen, al zeker met die blog, dat is toch iets dat jou ook bakken mentale energie moet hebben gekost, maar ik kan me voorstellen dat die voor je moeder (en jou? weet niet hoe je band met je stiefvader was?) heel waardevol is geweest
Ik denk dat ik dat idee ergens in m'n hoofd ga opslaan.
(ben deze week erg hard geconfronteerd met de sterfelijkheid van m'n schoonpapa, die man is de enige soort-van-ouder die ik echt heb en die gaat ooit wel echt dood )
[...]
Lief dat je dat zegt.
Dank je wel.
Op zich zou ik het ook wel moeten weten.
Mijn stiefvader heeft ruim een jaar geleden een herseninfarct gehad, en toen liep ik tegen hetzelfde gegeven aan. Mijn moeder was heel verdrietig, maar ik kon haar niet 'lichamelijk troosten' (kun je nagaan; bij mijn eigen moeder lukt het me niet eens...). Ik voelde me daardoor heel erg tekortschieten.
Maar mijn moeder zei dat ze zo blij was dat ik haar naar het ziekenhuis bracht (ze heeft zelf geen rijbewijs), dat ik af en toe boodschappen voor haar deed. Ook heb ik een blog bijgehouden over het hele gebeuren, waar honderden reacties op zijn gekomen die haar en haar man erg gesteund hebben.
Dus praktische steun wordt inderdaad ook erg op prijs gesteld.
Tuurlijk weet je dat, je gelooft het alleen zelf niet altijd even goed, iets met je eigen grootste vijand zijn?
En super wat je voor je moeder hebt gedaan, ik zie het weinig mensen je nadoen, al zeker met die blog, dat is toch iets dat jou ook bakken mentale energie moet hebben gekost, maar ik kan me voorstellen dat die voor je moeder (en jou? weet niet hoe je band met je stiefvader was?) heel waardevol is geweest
Ik denk dat ik dat idee ergens in m'n hoofd ga opslaan.
(ben deze week erg hard geconfronteerd met de sterfelijkheid van m'n schoonpapa, die man is de enige soort-van-ouder die ik echt heb en die gaat ooit wel echt dood )
donderdag 10 maart 2016 om 10:20
Ik ben sinds een paar dagen begonnen met het meelezen op dit topic. Bij mij is afgelopen zomer Asperger gediagnosticeerd (zelfs zonder twijfel zei mijn psycholoog haha) maar ik kan het soms nog steeds niet geloven. Ik ontkende het een hele tijd en sinds kort durf ik er voorzichtig aan toe te geven. Als ik zo de reacties lees Dan herken ik echt veel dingen. Ergens vind ik dat wel heel fijn maar ik zie het soms ook als gewoon toeval, ook sommige niet autisten zullen dat toch ook wel hebben denk ik dan.
Soms word ik er wel moe van dat autisme beschreven wordt als iets heel speciaals en dat mensen met autisme echt heel bijzonder zijn. Ik heb dan echt zo iets van jeetje het zijn ook maar mensen en toch echt niet zo bijzonder.
Hoe dan ook, ik ga rustig verder lezen ben nog niets eens op de helft, maar ben erg blij met dit topic.
Soms word ik er wel moe van dat autisme beschreven wordt als iets heel speciaals en dat mensen met autisme echt heel bijzonder zijn. Ik heb dan echt zo iets van jeetje het zijn ook maar mensen en toch echt niet zo bijzonder.
Hoe dan ook, ik ga rustig verder lezen ben nog niets eens op de helft, maar ben erg blij met dit topic.
donderdag 10 maart 2016 om 10:46
quote:MonicaGeller schreef op 10 maart 2016 @ 10:05:
En super wat je voor je moeder hebt gedaan, ik zie het weinig mensen je nadoen, al zeker met die blog, dat is toch iets dat jou ook bakken mentale energie moet hebben gekost, maar ik kan me voorstellen dat die voor je moeder (en jou? weet niet hoe je band met je stiefvader was?) heel waardevol is geweest
Ik denk dat ik dat idee ergens in m'n hoofd ga opslaan.
(ben deze week erg hard geconfronteerd met de sterfelijkheid van m'n schoonpapa, die man is de enige soort-van-ouder die ik echt heb en die gaat ooit wel echt dood )
Hij leeft nog hoor, mijn stiefvader. Het is heel zwaar allemaal, want hij kan vrijwel niks meer zelf. Hij is linkszijdig verlamd (en hij is linkshandig) en heeft door het herseninfarct ook vaak epileptische aanvallen. Mijn moeder is met vervroegd pensioen gegaan, en zorgt nu fulltime voor hem.
Ja, die blog was een goede zet voor ons allemaal. Voor mijn stiefvader, omdat hij hele stukken kwijt was van die begintijd, en in de blogs terug kon lezen hoe het allemaal was gegaan. Voor mijn moeder, die zich heel erg gesteund voelde door de reacties die er kwamen op de blogs. Voor mij, omdat ik er mijn ei in kwijt kon (ik hou van schrijven, ik ben altijd bezig met schrijven) en tenslotte voor alle familie, vrienden en kennissen, omdat zij heel graag op de hoogte gehouden wilden worden.
Moeilijk is dat hè, je bedenken dat iemand van wie je houdt dood kan gaan?
Ik heb dat héél erg met mijn moeder. Ik zou me geen raad weten zonder haar.
Maar juist door wat er met mijn stiefvader is gebeurd, weet ik dat het leven van de ene op de andere seconde totaal kan veranderen.
En super wat je voor je moeder hebt gedaan, ik zie het weinig mensen je nadoen, al zeker met die blog, dat is toch iets dat jou ook bakken mentale energie moet hebben gekost, maar ik kan me voorstellen dat die voor je moeder (en jou? weet niet hoe je band met je stiefvader was?) heel waardevol is geweest
Ik denk dat ik dat idee ergens in m'n hoofd ga opslaan.
(ben deze week erg hard geconfronteerd met de sterfelijkheid van m'n schoonpapa, die man is de enige soort-van-ouder die ik echt heb en die gaat ooit wel echt dood )
Hij leeft nog hoor, mijn stiefvader. Het is heel zwaar allemaal, want hij kan vrijwel niks meer zelf. Hij is linkszijdig verlamd (en hij is linkshandig) en heeft door het herseninfarct ook vaak epileptische aanvallen. Mijn moeder is met vervroegd pensioen gegaan, en zorgt nu fulltime voor hem.
Ja, die blog was een goede zet voor ons allemaal. Voor mijn stiefvader, omdat hij hele stukken kwijt was van die begintijd, en in de blogs terug kon lezen hoe het allemaal was gegaan. Voor mijn moeder, die zich heel erg gesteund voelde door de reacties die er kwamen op de blogs. Voor mij, omdat ik er mijn ei in kwijt kon (ik hou van schrijven, ik ben altijd bezig met schrijven) en tenslotte voor alle familie, vrienden en kennissen, omdat zij heel graag op de hoogte gehouden wilden worden.
Moeilijk is dat hè, je bedenken dat iemand van wie je houdt dood kan gaan?
Ik heb dat héél erg met mijn moeder. Ik zou me geen raad weten zonder haar.
Maar juist door wat er met mijn stiefvader is gebeurd, weet ik dat het leven van de ene op de andere seconde totaal kan veranderen.
donderdag 10 maart 2016 om 13:07
quote:Lotte35 schreef op 10 maart 2016 @ 10:46:
[...]
Hij leeft nog hoor, mijn stiefvader. Het is heel zwaar allemaal, want hij kan vrijwel niks meer zelf. Hij is linkszijdig verlamd (en hij is linkshandig) en heeft door het herseninfarct ook vaak epileptische aanvallen. Mijn moeder is met vervroegd pensioen gegaan, en zorgt nu fulltime voor hem.
Ja, die blog was een goede zet voor ons allemaal. Voor mijn stiefvader, omdat hij hele stukken kwijt was van die begintijd, en in de blogs terug kon lezen hoe het allemaal was gegaan. Voor mijn moeder, die zich heel erg gesteund voelde door de reacties die er kwamen op de blogs. Voor mij, omdat ik er mijn ei in kwijt kon (ik hou van schrijven, ik ben altijd bezig met schrijven) en tenslotte voor alle familie, vrienden en kennissen, omdat zij heel graag op de hoogte gehouden wilden worden.
Moeilijk is dat hè, je bedenken dat iemand van wie je houdt dood kan gaan?
Ik heb dat héél erg met mijn moeder. Ik zou me geen raad weten zonder haar.
Maar juist door wat er met mijn stiefvader is gebeurd, weet ik dat het leven van de ene op de andere seconde totaal kan veranderen.
Oeh ja, het was je collega die een overlijden had, daardoor had ik even doorgetrokken dat je stiefvader ook was overleden
Ik weet al zolang ik hem ken dat schoonpapa erg fragiel is, maar dat drong nooit goed door.
Komt bij dat ik me pas de laatste jaren aan hem ben gaan hechten, maar het maakt me doodsbang.
Heb heel hard de neiging om hem nu keihard weg te duwen - gelukkig nog niks concreets in die richting gedaan - verlatingsangst die zich verkleedt als bindingsangst zeg maar (heb m'n man dat de eerste jaren ook gelapt, same old story )
Pfft, in se 'valt het wel allemaal mee' maar ik weet met mezelf geen blijf
[...]
Hij leeft nog hoor, mijn stiefvader. Het is heel zwaar allemaal, want hij kan vrijwel niks meer zelf. Hij is linkszijdig verlamd (en hij is linkshandig) en heeft door het herseninfarct ook vaak epileptische aanvallen. Mijn moeder is met vervroegd pensioen gegaan, en zorgt nu fulltime voor hem.
Ja, die blog was een goede zet voor ons allemaal. Voor mijn stiefvader, omdat hij hele stukken kwijt was van die begintijd, en in de blogs terug kon lezen hoe het allemaal was gegaan. Voor mijn moeder, die zich heel erg gesteund voelde door de reacties die er kwamen op de blogs. Voor mij, omdat ik er mijn ei in kwijt kon (ik hou van schrijven, ik ben altijd bezig met schrijven) en tenslotte voor alle familie, vrienden en kennissen, omdat zij heel graag op de hoogte gehouden wilden worden.
Moeilijk is dat hè, je bedenken dat iemand van wie je houdt dood kan gaan?
Ik heb dat héél erg met mijn moeder. Ik zou me geen raad weten zonder haar.
Maar juist door wat er met mijn stiefvader is gebeurd, weet ik dat het leven van de ene op de andere seconde totaal kan veranderen.
Oeh ja, het was je collega die een overlijden had, daardoor had ik even doorgetrokken dat je stiefvader ook was overleden
Ik weet al zolang ik hem ken dat schoonpapa erg fragiel is, maar dat drong nooit goed door.
Komt bij dat ik me pas de laatste jaren aan hem ben gaan hechten, maar het maakt me doodsbang.
Heb heel hard de neiging om hem nu keihard weg te duwen - gelukkig nog niks concreets in die richting gedaan - verlatingsangst die zich verkleedt als bindingsangst zeg maar (heb m'n man dat de eerste jaren ook gelapt, same old story )
Pfft, in se 'valt het wel allemaal mee' maar ik weet met mezelf geen blijf
donderdag 10 maart 2016 om 14:51
quote:MonicaGeller schreef op 10 maart 2016 @ 13:07:
Oeh ja, het was je collega die een overlijden had, daardoor had ik even doorgetrokken dat je stiefvader ook was overleden
Snap ik.
Die verlatingsangst/bindingsangst herken ik ook.
Dat je alvast probeert een afstand te creëren, zodat het 'straks' niet zo hard aankomt, als diegene iets overkomt.
Waardoor je vergeet te genieten van het nu, wat natuurlijk eeuwig zonde is.
Oeh ja, het was je collega die een overlijden had, daardoor had ik even doorgetrokken dat je stiefvader ook was overleden
Snap ik.
Die verlatingsangst/bindingsangst herken ik ook.
Dat je alvast probeert een afstand te creëren, zodat het 'straks' niet zo hard aankomt, als diegene iets overkomt.
Waardoor je vergeet te genieten van het nu, wat natuurlijk eeuwig zonde is.
donderdag 10 maart 2016 om 16:53
Verdriet vind ik een lastige emotie. Daaraan merk ik echt dat ik anders ben. Veel mensen die ik ken zeggen wel eens te huilen bij een zielige film of liedje. Dat gaat vanzelf volgens hen. Maar ik heb dat nog nooit gekund. Ik vind het wel erg, maar er komen nooit tranen. Zelfs als een bekende of familielid of huisdier doodging bleven mijn ogen droog. Voor mezelf vind ik het wel makkelijk dat ik er niet zo kapot van ben. Maar soms voel ik me een vreemde eend. Daarom vind ik het ook moeilijk om iemand te troosten terwijl ik zulk verdriet niet kan voelen.
Ik kan alleen maar huilen als ik zelf in de put zit of ergens heel erg tegenop zie. Is dat nu egoïstisch?
Ik kan alleen maar huilen als ik zelf in de put zit of ergens heel erg tegenop zie. Is dat nu egoïstisch?
vrijdag 11 maart 2016 om 08:17
Dames, een Belgische studente doet voor haar masterproef onderzoek naar vrouwen en autisme en wil graag (Belgische) vrouwen met autisme interviewen.
Als iemand van jullie geïnteresseerd is, geef me dan een gil, dan stuur ik de link met haar oproep.
Ik zet deze liever niet hier neer omdat ik dan het risico loop dat mijn nick aan mijn echte naam gekoppeld kan worden.
Verder wil ik graag nog het volgende balletje gooien (n.a.v. een topic over vitamines):
Volgens mijn psychiater hebben mensen met autisme bijna standaard een vitamine D tekort (zit zelf op 1/10 van de minimumwaarde, mijn auti-kinderen slikken ook al jaren supplementen).
Zijn idee daarover is vitamine D gebruikt wordt bij stressverwerking en aangezien wij veel meer stress ervaren dan anderen, verbruiken we meer vitamine D dan we ooit via de normale weg kunnen binnen krijgen.
Hij stelt ook dat er grofweg drie grote groepen darmflora zijn, en dat 1 bepaalde groep significant meer voorkomt bij mensen met autisme, zelfs als je de factor 'toeval' laat meespelen.
Deze darmflora zou dan weer in relatie staan tot coeliakie, koemelkallergie e.d.m.
Ik moet er wel bij vertellen dat psych aangeeft dat dit zijn eigen mening is, hij denkt dat toekomstig onderzoek nog veel meer verband tussen autisme en een aantal fysieke kenmerken aan het licht zal brengen.
Maar ik vind het wel een interessant idee. Herkenbaar? Of vinden jullie dit een groot BS-verhaal, want dat mag natuurlijk ook
Als iemand van jullie geïnteresseerd is, geef me dan een gil, dan stuur ik de link met haar oproep.
Ik zet deze liever niet hier neer omdat ik dan het risico loop dat mijn nick aan mijn echte naam gekoppeld kan worden.
Verder wil ik graag nog het volgende balletje gooien (n.a.v. een topic over vitamines):
Volgens mijn psychiater hebben mensen met autisme bijna standaard een vitamine D tekort (zit zelf op 1/10 van de minimumwaarde, mijn auti-kinderen slikken ook al jaren supplementen).
Zijn idee daarover is vitamine D gebruikt wordt bij stressverwerking en aangezien wij veel meer stress ervaren dan anderen, verbruiken we meer vitamine D dan we ooit via de normale weg kunnen binnen krijgen.
Hij stelt ook dat er grofweg drie grote groepen darmflora zijn, en dat 1 bepaalde groep significant meer voorkomt bij mensen met autisme, zelfs als je de factor 'toeval' laat meespelen.
Deze darmflora zou dan weer in relatie staan tot coeliakie, koemelkallergie e.d.m.
Ik moet er wel bij vertellen dat psych aangeeft dat dit zijn eigen mening is, hij denkt dat toekomstig onderzoek nog veel meer verband tussen autisme en een aantal fysieke kenmerken aan het licht zal brengen.
Maar ik vind het wel een interessant idee. Herkenbaar? Of vinden jullie dit een groot BS-verhaal, want dat mag natuurlijk ook
vrijdag 11 maart 2016 om 08:22
quote:hondenmens schreef op 10 maart 2016 @ 16:53:
Verdriet vind ik een lastige emotie. Daaraan merk ik echt dat ik anders ben. Veel mensen die ik ken zeggen wel eens te huilen bij een zielige film of liedje. Dat gaat vanzelf volgens hen. Maar ik heb dat nog nooit gekund. Ik vind het wel erg, maar er komen nooit tranen. Zelfs als een bekende of familielid of huisdier doodging bleven mijn ogen droog. Voor mezelf vind ik het wel makkelijk dat ik er niet zo kapot van ben. Maar soms voel ik me een vreemde eend. Daarom vind ik het ook moeilijk om iemand te troosten terwijl ik zulk verdriet niet kan voelen.
Ik kan alleen maar huilen als ik zelf in de put zit of ergens heel erg tegenop zie. Is dat nu egoïstisch?
Is dat niet bij iedereen zo
Huilen bij een film kan ik wel, maar dan omdat ik die op de een of andere manier op mezelf betrek.
Ik heb een paar keer gehuild om mijn moeder, omdat toen vanalles op z'n plaats viel waarom ze zus en zo reageert, en ik tot het besef kwam dat ze niet alleen 'dader' is maar evengoed slachtoffer.
Dat heeft er vrij zwaar op ingehakt, ook al omdat ik mijn hele beeld om haar moest bijstellen en uit medelijden.
Deze week heb ik gehuild om mijn schoonpapa, maar dat is weer omdat ik hem niet kwijt wil, dus in se weer vanuit egoïstische insteek.
En dat ik liever heb dat hij geen pijn heeft, maar ik wil vb. ook geen deuk in mijn auto, ik wil graag dat alle dingen waaraan ik hecht heel blijven, en het huilen was toch vooral omdat het besef kwam dat hij er op een dag niet meer zal zijn en ik wil dat niet
Ik huil ook vaak uit perfectionisme: kat die doodging 'omdat ik niet had gemerkt hoe ziek hij was' maar evengoed een fout op m'n werk 'die ik niet had mogen maken',... meestal zijn dat dan fouten die iedereen had gemaakt (kat was 2 dagen bij ons die was dus al ziek, beestje was niet meer te redden en de fout op m'n werk was doordat ik verkeerde gegevens had gekregen) en die ik bij een ander ook zou 'vergeven' maar niet bij mezelf
(Be strict when sending, be tolerant when receiving - en mens kan daar natuurlijk ook in overdrijven )
Perfectionisme/schuldgevoel/onmacht zijn hier hele goeie tearjerkers, daar kan geen uitje snijden tegenop
Verdriet vind ik een lastige emotie. Daaraan merk ik echt dat ik anders ben. Veel mensen die ik ken zeggen wel eens te huilen bij een zielige film of liedje. Dat gaat vanzelf volgens hen. Maar ik heb dat nog nooit gekund. Ik vind het wel erg, maar er komen nooit tranen. Zelfs als een bekende of familielid of huisdier doodging bleven mijn ogen droog. Voor mezelf vind ik het wel makkelijk dat ik er niet zo kapot van ben. Maar soms voel ik me een vreemde eend. Daarom vind ik het ook moeilijk om iemand te troosten terwijl ik zulk verdriet niet kan voelen.
Ik kan alleen maar huilen als ik zelf in de put zit of ergens heel erg tegenop zie. Is dat nu egoïstisch?
Is dat niet bij iedereen zo
Huilen bij een film kan ik wel, maar dan omdat ik die op de een of andere manier op mezelf betrek.
Ik heb een paar keer gehuild om mijn moeder, omdat toen vanalles op z'n plaats viel waarom ze zus en zo reageert, en ik tot het besef kwam dat ze niet alleen 'dader' is maar evengoed slachtoffer.
Dat heeft er vrij zwaar op ingehakt, ook al omdat ik mijn hele beeld om haar moest bijstellen en uit medelijden.
Deze week heb ik gehuild om mijn schoonpapa, maar dat is weer omdat ik hem niet kwijt wil, dus in se weer vanuit egoïstische insteek.
En dat ik liever heb dat hij geen pijn heeft, maar ik wil vb. ook geen deuk in mijn auto, ik wil graag dat alle dingen waaraan ik hecht heel blijven, en het huilen was toch vooral omdat het besef kwam dat hij er op een dag niet meer zal zijn en ik wil dat niet
Ik huil ook vaak uit perfectionisme: kat die doodging 'omdat ik niet had gemerkt hoe ziek hij was' maar evengoed een fout op m'n werk 'die ik niet had mogen maken',... meestal zijn dat dan fouten die iedereen had gemaakt (kat was 2 dagen bij ons die was dus al ziek, beestje was niet meer te redden en de fout op m'n werk was doordat ik verkeerde gegevens had gekregen) en die ik bij een ander ook zou 'vergeven' maar niet bij mezelf
(Be strict when sending, be tolerant when receiving - en mens kan daar natuurlijk ook in overdrijven )
Perfectionisme/schuldgevoel/onmacht zijn hier hele goeie tearjerkers, daar kan geen uitje snijden tegenop
vrijdag 11 maart 2016 om 09:09
quote:MonicaGeller schreef op 11 maart 2016 @ 08:17:
Zijn idee daarover is vitamine D gebruikt wordt bij stressverwerking en aangezien wij veel meer stress ervaren dan anderen, verbruiken we meer vitamine D dan we ooit via de normale weg kunnen binnen krijgen.
Klinkt wel aannemelijk eigenlijk.
Ik slik multivitaminen, daar zit ook vitamine D bij.
Alsnog kom ik om in de stress, maar goed
En wat betreft egoïsme.
Ik denk dat ik wel redelijk egoïstisch ben.
Of egocentrisch is denk ik een beter woord.
Maar dat komt gewoon doordat ik mijn handen vol heb aan mezelf.
Ik heb al mijn tijd en energie nodig om een beetje schappelijk te kunnen functioneren.
Zijn idee daarover is vitamine D gebruikt wordt bij stressverwerking en aangezien wij veel meer stress ervaren dan anderen, verbruiken we meer vitamine D dan we ooit via de normale weg kunnen binnen krijgen.
Klinkt wel aannemelijk eigenlijk.
Ik slik multivitaminen, daar zit ook vitamine D bij.
Alsnog kom ik om in de stress, maar goed
En wat betreft egoïsme.
Ik denk dat ik wel redelijk egoïstisch ben.
Of egocentrisch is denk ik een beter woord.
Maar dat komt gewoon doordat ik mijn handen vol heb aan mezelf.
Ik heb al mijn tijd en energie nodig om een beetje schappelijk te kunnen functioneren.
vrijdag 11 maart 2016 om 09:18
Ik heb er net maar weer een extra vitamine D pilletje ingegooid Ik slik trouwens allerlei supplementen. Eigenlijk wil ik mijn bloed wel eens laten prikken om te kijken hoe het er nou echt voor staat. Staat al een tijdje op de to-regelen lijst.
Wb het huilen: Ik huil wel snel en ook om films en liedjes. Te snel, vind ik zelf. Het betekent meestal ook niet dat ik verdriet heb, maar alleen dat iets me raakt.
Ik las laatst wel ergens dat het een kenmerk van autisme is dat je alleen met andere mensen mee kunt voelen als het gaat om dingen die jijzelf al eens hebt meegemaakt. En anders niet. Dat vind ik heel herkenbaar. Ik begrijp echt niet hoe je anders mee zou kunnen voelen, maar dat schijnt voor normale mensen toch anders te zijn
Wb het huilen: Ik huil wel snel en ook om films en liedjes. Te snel, vind ik zelf. Het betekent meestal ook niet dat ik verdriet heb, maar alleen dat iets me raakt.
Ik las laatst wel ergens dat het een kenmerk van autisme is dat je alleen met andere mensen mee kunt voelen als het gaat om dingen die jijzelf al eens hebt meegemaakt. En anders niet. Dat vind ik heel herkenbaar. Ik begrijp echt niet hoe je anders mee zou kunnen voelen, maar dat schijnt voor normale mensen toch anders te zijn
.
vrijdag 11 maart 2016 om 09:23
En over de koemelk en gluten, in mijn psychoedu zit een meisje dat zich veel beter voelt sinds ze veganistisch en glutenvrij eet. Verklaring zou zijn dat het verteren van die dierlijke producten enorm veel energie kost. Ik weet niet of dat voor iedereen zo werkt. Ik ga het in elk geval niet uitproberen, want ben veel te gek op eten. En mijn darmen kunnen het prima aan.
.
vrijdag 11 maart 2016 om 09:35
quote:impala schreef op 11 maart 2016 @ 09:18:
Ik heb er net maar weer een extra vitamine D pilletje ingegooid Ik slik trouwens allerlei supplementen. Eigenlijk wil ik mijn bloed wel eens laten prikken om te kijken hoe het er nou echt voor staat. Staat al een tijdje op de to-regelen lijst.
Wb het huilen: Ik huil wel snel en ook om films en liedjes. Te snel, vind ik zelf. Het betekent vaak ook niet dat ik verdriet heb, maar alleen dat iets me raakt. Ik las laatst wel ergens dat het een kenmerk van autisme is dat je alleen met andere mensen mee kunt voelen als het gaat om dingen die jijzelf al eens hebt meegemaakt. En anders niet. Dat vind ik heel herkenbaar. Ik begrijp echt niet hoe je anders mee zou kunnen voelen, maar dat schijnt voor normale mensen toch anders te zijn
Oeh ja die overactieve traanklieren brengen me soms ook tot ongekende schaamte.
Zat jaren geleden op de trein, een mevrouw met een baby voor me, die baby begint te brabbelen tegen mij en eindigt op mijn schoot.
En dan begint bibi te janken, terwijl niet eens erg aangedaan of zo.
Ik probeerde het nog te camoufleren, maar die vrouw had het natuurlijk door en je voelde zo de stemming omslaan, kind direct terug bij haar en ze ging in een andere wagon zitten.
Ik snap haar reactie heel goed, maar kon wel door de grond zakken.
Verder ga ik idd. ook altijd mijn eigen ervaringen af om mijn reactie op iemand anders te bepalen.
En als dat niet lukt want geen aanknopingspunt, dan ga ik rationaliseren: iemand met griep en kleine kinders heeft misschien meer behoefte aan praktische hulp dan aan een middag handje vasthouden, een verse weduwe wil misschien graag vertellen over haar echtgenoot en dan liefst ook langer dan een week na de uitvaart,...
Merk wel dat ik bij zo'n situaties erg diep ga, ook als ik ze rationeel benader.
Moet dan achteraf vaak even huilen om de spanning eruit te krijgen.
En dan te bedenken dat ik er als puber heilig van overtuigd was dat ik zeer goed zou zijn om in slachtofferhulp te werken
Ik heb er net maar weer een extra vitamine D pilletje ingegooid Ik slik trouwens allerlei supplementen. Eigenlijk wil ik mijn bloed wel eens laten prikken om te kijken hoe het er nou echt voor staat. Staat al een tijdje op de to-regelen lijst.
Wb het huilen: Ik huil wel snel en ook om films en liedjes. Te snel, vind ik zelf. Het betekent vaak ook niet dat ik verdriet heb, maar alleen dat iets me raakt. Ik las laatst wel ergens dat het een kenmerk van autisme is dat je alleen met andere mensen mee kunt voelen als het gaat om dingen die jijzelf al eens hebt meegemaakt. En anders niet. Dat vind ik heel herkenbaar. Ik begrijp echt niet hoe je anders mee zou kunnen voelen, maar dat schijnt voor normale mensen toch anders te zijn
Oeh ja die overactieve traanklieren brengen me soms ook tot ongekende schaamte.
Zat jaren geleden op de trein, een mevrouw met een baby voor me, die baby begint te brabbelen tegen mij en eindigt op mijn schoot.
En dan begint bibi te janken, terwijl niet eens erg aangedaan of zo.
Ik probeerde het nog te camoufleren, maar die vrouw had het natuurlijk door en je voelde zo de stemming omslaan, kind direct terug bij haar en ze ging in een andere wagon zitten.
Ik snap haar reactie heel goed, maar kon wel door de grond zakken.
Verder ga ik idd. ook altijd mijn eigen ervaringen af om mijn reactie op iemand anders te bepalen.
En als dat niet lukt want geen aanknopingspunt, dan ga ik rationaliseren: iemand met griep en kleine kinders heeft misschien meer behoefte aan praktische hulp dan aan een middag handje vasthouden, een verse weduwe wil misschien graag vertellen over haar echtgenoot en dan liefst ook langer dan een week na de uitvaart,...
Merk wel dat ik bij zo'n situaties erg diep ga, ook als ik ze rationeel benader.
Moet dan achteraf vaak even huilen om de spanning eruit te krijgen.
En dan te bedenken dat ik er als puber heilig van overtuigd was dat ik zeer goed zou zijn om in slachtofferhulp te werken
vrijdag 11 maart 2016 om 09:38
quote:impala schreef op 11 maart 2016 @ 09:23:
En over de koemelk en gluten, in mijn psychoedu zit een meisje dat zich veel beter voelt sinds ze veganistisch en glutenvrij eet. Verklaring zou zijn dat het verteren van die dierlijke producten enorm veel energie kost. Ik weet niet of dat voor iedereen zo werkt. Ik ga het in elk geval niet uitproberen, want ben veel te gek op eten. En mijn darmen kunnen het prima aan.
Ik heb gelukkig ook geen problemen met mijn darmen
Heb een tijdje vega geleefd maar ik ben terug overstag gegaan voor spekblokjes en leg mezelf sindsdien geen verboden/geboden meer op qua eten.
Koemelkallergie had mijn ene auti-kind wel, de andere dan weer niet.
We zijn wel allemaal erg kieskeurig in mondgevoel, en eentje sorteert zijn eten op z'n bord, is erg gezellig als we spaghetti eten
En over de koemelk en gluten, in mijn psychoedu zit een meisje dat zich veel beter voelt sinds ze veganistisch en glutenvrij eet. Verklaring zou zijn dat het verteren van die dierlijke producten enorm veel energie kost. Ik weet niet of dat voor iedereen zo werkt. Ik ga het in elk geval niet uitproberen, want ben veel te gek op eten. En mijn darmen kunnen het prima aan.
Ik heb gelukkig ook geen problemen met mijn darmen
Heb een tijdje vega geleefd maar ik ben terug overstag gegaan voor spekblokjes en leg mezelf sindsdien geen verboden/geboden meer op qua eten.
Koemelkallergie had mijn ene auti-kind wel, de andere dan weer niet.
We zijn wel allemaal erg kieskeurig in mondgevoel, en eentje sorteert zijn eten op z'n bord, is erg gezellig als we spaghetti eten
vrijdag 11 maart 2016 om 11:12
quote:harris. schreef op 09 maart 2016 @ 20:19:
Ja dat herken ik ook hoor, ik voel me altijd een beetje hopeloos is dat soort situaties. Je wilt graag medeleven tonen maar ik ben ook niet iemand die gelijk een arm om iemand heen slaat. Maar dat maakt niet dat je het minder erg vind voor diegene, iedereen toont medeleven op zijn eigen manier.
Vaak weet ik zelf op het moment zelf niet eens iets te zeggen, behalve 'oh wat erg' ik moet het even op me in laten werken.
...
Wou hier even op inpikken, sorry MonicaG.
Eerst de link: http://www.kennislink.nl/ ... elig-maar-niet-empathisch
Het incident met de droevige collega en het eerder voorbeeld van humor en het niet kunnen lachen wanneer iemand valt, zijn weer zeer herkenbaar en het stoort me eigenlijk dat er dan weer automatisch vanuit wordt gegaan dat er geen emotie te bespeuren is. Integendeel zelfs (in feite wat voor ziekelijke sadist moet je niet zijn om te lachen met het ongeluk/de pijn van een ander?).
Dikwijls wordt autisme gelinkt aan een lager empathisch vermogen, een zekere ongevoeligheid en wanneer ik dan registreer wat er in mijn gedachten omgaat duikt soms de twijfel op dat de diagnose bij mij wel fout moet zijn; terwijl ze dit zeker niet is. De link haalt enkele studies aan die suggereren dat autisten wel over een (verhoogd zelfs) empathisch vermogen beschikken, maar dat ze hier niet naar handelen.
Ergens lijkt me dit ook logisch omdat het aflezen van een gezicht eigenlijk een combinatie is van patroonherkenning en het opmerken van details, en laten we wel wezen, hier zijn we goed in. Misschien te goed en zijn we als jongere te vaak in een conflictsituatie belandt omdat we reageerden op die kleine gelaatstrekken die de andere verborgen wilde houden; worden we daarom angstig om te reageren op wat we registreren of beginnen we zelfs te twijfelen aan ons oordeel? Is het ijskonijn een onbewuste keuze om onszelf te beschermen? Het zou ook een verklaring bieden op de vraag waarom we wel "sociaal" kunnen handelen onder invloed of affectie kunnen tonen aan dieren.
Sorry als het wat warrig geschreven is, maar zijn er hier misschien anderen die dit herkennen of menen dat het verkeerd is om autisme direct te koppelen aan ongevoelig?
Edit: koppelen aan het onverwachte, dieren zijn lekker oprecht en direct, mensen zo dubbelzinnig dat reacties bij voorbaat onvoorspelbaar worden; zelfs zo'n dom bericht op een forum levert dan spanning op.
Ja dat herken ik ook hoor, ik voel me altijd een beetje hopeloos is dat soort situaties. Je wilt graag medeleven tonen maar ik ben ook niet iemand die gelijk een arm om iemand heen slaat. Maar dat maakt niet dat je het minder erg vind voor diegene, iedereen toont medeleven op zijn eigen manier.
Vaak weet ik zelf op het moment zelf niet eens iets te zeggen, behalve 'oh wat erg' ik moet het even op me in laten werken.
...
Wou hier even op inpikken, sorry MonicaG.
Eerst de link: http://www.kennislink.nl/ ... elig-maar-niet-empathisch
Het incident met de droevige collega en het eerder voorbeeld van humor en het niet kunnen lachen wanneer iemand valt, zijn weer zeer herkenbaar en het stoort me eigenlijk dat er dan weer automatisch vanuit wordt gegaan dat er geen emotie te bespeuren is. Integendeel zelfs (in feite wat voor ziekelijke sadist moet je niet zijn om te lachen met het ongeluk/de pijn van een ander?).
Dikwijls wordt autisme gelinkt aan een lager empathisch vermogen, een zekere ongevoeligheid en wanneer ik dan registreer wat er in mijn gedachten omgaat duikt soms de twijfel op dat de diagnose bij mij wel fout moet zijn; terwijl ze dit zeker niet is. De link haalt enkele studies aan die suggereren dat autisten wel over een (verhoogd zelfs) empathisch vermogen beschikken, maar dat ze hier niet naar handelen.
Ergens lijkt me dit ook logisch omdat het aflezen van een gezicht eigenlijk een combinatie is van patroonherkenning en het opmerken van details, en laten we wel wezen, hier zijn we goed in. Misschien te goed en zijn we als jongere te vaak in een conflictsituatie belandt omdat we reageerden op die kleine gelaatstrekken die de andere verborgen wilde houden; worden we daarom angstig om te reageren op wat we registreren of beginnen we zelfs te twijfelen aan ons oordeel? Is het ijskonijn een onbewuste keuze om onszelf te beschermen? Het zou ook een verklaring bieden op de vraag waarom we wel "sociaal" kunnen handelen onder invloed of affectie kunnen tonen aan dieren.
Sorry als het wat warrig geschreven is, maar zijn er hier misschien anderen die dit herkennen of menen dat het verkeerd is om autisme direct te koppelen aan ongevoelig?
Edit: koppelen aan het onverwachte, dieren zijn lekker oprecht en direct, mensen zo dubbelzinnig dat reacties bij voorbaat onvoorspelbaar worden; zelfs zo'n dom bericht op een forum levert dan spanning op.
vrijdag 11 maart 2016 om 11:34
quote:MonicaGeller schreef op 11 maart 2016 @ 08:17:
Dames, een Belgische studente doet voor haar masterproef onderzoek naar vrouwen en autisme en wil graag (Belgische) vrouwen met autisme interviewen.
Als iemand van jullie geïnteresseerd is, geef me dan een gil, dan stuur ik de link met haar oproep.
Ik zet deze liever niet hier neer omdat ik dan het risico loop dat mijn nick aan mijn echte naam gekoppeld kan worden.
Wat voor interview, telefonisch of per mail? Ik wil graag andere masterstudenten helpen omdat ik zelf ook een hel ben doorgegaan om interviews te verzamelen voor mijn masterthesis, ik weet hoe moeilijk het is. Maar ik heb ook belangst en bel het liefst zo min mogelijk dus als het per mail kan zou dat heel fijn zijn haha.
quote:MonicaGeller schreef op 11 maart 2016 @ 08:17:
Verder wil ik graag nog het volgende balletje gooien (n.a.v. een topic over vitamines):
Volgens mijn psychiater hebben mensen met autisme bijna standaard een vitamine D tekort (zit zelf op 1/10 van de minimumwaarde, mijn auti-kinderen slikken ook al jaren supplementen).
Zijn idee daarover is vitamine D gebruikt wordt bij stressverwerking en aangezien wij veel meer stress ervaren dan anderen, verbruiken we meer vitamine D dan we ooit via de normale weg kunnen binnen krijgen.
Hij stelt ook dat er grofweg drie grote groepen darmflora zijn, en dat 1 bepaalde groep significant meer voorkomt bij mensen met autisme, zelfs als je de factor 'toeval' laat meespelen.
Deze darmflora zou dan weer in relatie staan tot coeliakie, koemelkallergie e.d.m.
Ik moet er wel bij vertellen dat psych aangeeft dat dit zijn eigen mening is, hij denkt dat toekomstig onderzoek nog veel meer verband tussen autisme en een aantal fysieke kenmerken aan het licht zal brengen.
Ik ben een aantal jaren geleden ook achter een enorm Vitamine D tekort gekomen. Toen wist ik nog niet van de ASS. Sindsdien probeer ik het elke dag te slikken (al vergeet ik het ook wel regelmatig) in een hoge dosering. Ik ben, naast dat ik vrij veel stress ervaar, ook niet graag in de volle zon (ben een schaduwliefhebster) én ik kom sowieso weinig buiten dus dat helpt ook niet mee
Al vraag ik me wel af in hoeverre er een verband is tussen Vitamine D tekort en autisme.
En grappig van dat darmflora verhaal, het zal nog wel in de kinderschoenen staan zijn theorie maar ik merk wel dat ik gevoelig ben/kan zijn voor gluten. Anders gezegd: ik voel me beter (en mijn bloedwaardes zijn ook beter) sinds ik minder glutenproducten eet. Alsof mijn darmen nu de voedingsstoffen beter opnemen. Maar dit kan ook "gewoon" prikkelbare darm zijn - want ik kan ook heel slecht tegen bonen bijvoorbeeld (kraaamp!)
Dames, een Belgische studente doet voor haar masterproef onderzoek naar vrouwen en autisme en wil graag (Belgische) vrouwen met autisme interviewen.
Als iemand van jullie geïnteresseerd is, geef me dan een gil, dan stuur ik de link met haar oproep.
Ik zet deze liever niet hier neer omdat ik dan het risico loop dat mijn nick aan mijn echte naam gekoppeld kan worden.
Wat voor interview, telefonisch of per mail? Ik wil graag andere masterstudenten helpen omdat ik zelf ook een hel ben doorgegaan om interviews te verzamelen voor mijn masterthesis, ik weet hoe moeilijk het is. Maar ik heb ook belangst en bel het liefst zo min mogelijk dus als het per mail kan zou dat heel fijn zijn haha.
quote:MonicaGeller schreef op 11 maart 2016 @ 08:17:
Verder wil ik graag nog het volgende balletje gooien (n.a.v. een topic over vitamines):
Volgens mijn psychiater hebben mensen met autisme bijna standaard een vitamine D tekort (zit zelf op 1/10 van de minimumwaarde, mijn auti-kinderen slikken ook al jaren supplementen).
Zijn idee daarover is vitamine D gebruikt wordt bij stressverwerking en aangezien wij veel meer stress ervaren dan anderen, verbruiken we meer vitamine D dan we ooit via de normale weg kunnen binnen krijgen.
Hij stelt ook dat er grofweg drie grote groepen darmflora zijn, en dat 1 bepaalde groep significant meer voorkomt bij mensen met autisme, zelfs als je de factor 'toeval' laat meespelen.
Deze darmflora zou dan weer in relatie staan tot coeliakie, koemelkallergie e.d.m.
Ik moet er wel bij vertellen dat psych aangeeft dat dit zijn eigen mening is, hij denkt dat toekomstig onderzoek nog veel meer verband tussen autisme en een aantal fysieke kenmerken aan het licht zal brengen.
Ik ben een aantal jaren geleden ook achter een enorm Vitamine D tekort gekomen. Toen wist ik nog niet van de ASS. Sindsdien probeer ik het elke dag te slikken (al vergeet ik het ook wel regelmatig) in een hoge dosering. Ik ben, naast dat ik vrij veel stress ervaar, ook niet graag in de volle zon (ben een schaduwliefhebster) én ik kom sowieso weinig buiten dus dat helpt ook niet mee
Al vraag ik me wel af in hoeverre er een verband is tussen Vitamine D tekort en autisme.
En grappig van dat darmflora verhaal, het zal nog wel in de kinderschoenen staan zijn theorie maar ik merk wel dat ik gevoelig ben/kan zijn voor gluten. Anders gezegd: ik voel me beter (en mijn bloedwaardes zijn ook beter) sinds ik minder glutenproducten eet. Alsof mijn darmen nu de voedingsstoffen beter opnemen. Maar dit kan ook "gewoon" prikkelbare darm zijn - want ik kan ook heel slecht tegen bonen bijvoorbeeld (kraaamp!)
vrijdag 11 maart 2016 om 11:39
@Valdemar
Ik vind het een interessant onderwerp en wil er later dieper op ingaan. Ik heb nl ook moeite met dat empathie verhaal en de theory of mind.
Voor mezelf: Ik ben wel degelijk empathisch, kan me ook prima in een ander verplaatsen. Soms zelfs beter dan normale mensen, die meer moeite lijken te hebben om niet vanuit hun eigen perspectief te kijken/eerder gaan projecteren. Ik kan ook gezichten lezen.
Maar echt voélen wat een ander voelt ipv 'weten', kan ik alleen als ik zelf al eens in zo'n situatie ben geweest en daar dus zelf emoties bij heb gehad. Als dat wel zo is kan ik juist ook weer heel sterk meevoelen.
En Niet Ongevoelig is de titel van een boek over autisme
Ik vind het een interessant onderwerp en wil er later dieper op ingaan. Ik heb nl ook moeite met dat empathie verhaal en de theory of mind.
Voor mezelf: Ik ben wel degelijk empathisch, kan me ook prima in een ander verplaatsen. Soms zelfs beter dan normale mensen, die meer moeite lijken te hebben om niet vanuit hun eigen perspectief te kijken/eerder gaan projecteren. Ik kan ook gezichten lezen.
Maar echt voélen wat een ander voelt ipv 'weten', kan ik alleen als ik zelf al eens in zo'n situatie ben geweest en daar dus zelf emoties bij heb gehad. Als dat wel zo is kan ik juist ook weer heel sterk meevoelen.
En Niet Ongevoelig is de titel van een boek over autisme
.
