Psyche
alle pijlers
Autisme,wie ook?
woensdag 6 april 2016 om 09:38
Dat laat toch maar weer zien dat je al die jaren toch heel goed werk hebt verricht daar! Alleen wellicht wel al die tijd over je eigen grenzen heen, en op een gegeven moment breekt dat je toch op. Ik vermoed dat je zeker wel rust gaat ervaren, misschien niet direct, maar als je het echt helemaal kan loslaten dat het goed is zo en voor jezelf gaat zal dat uiteindelijk zeker rust geven. En waarschijnlijk krijg je dan vanzelf ook wel weer meer energie, maar het heeft even tijd nodig... Komt vast helemaal goed, de eerste stappen zijn gezet, je hebt gekozen voor jezelf en dat vind ik echt dapper
You have to go on and be crazy, craziness is like heaven.
woensdag 6 april 2016 om 10:18
quote:lechatrose schreef op 06 april 2016 @ 09:35:
Mooi om te zien hoe je dat geleerd heb en toepast! Goede persoonlijke groei zie ik hier
Geniet van je rust Lotte.
Wat een fijne en lieve reactie zeg.
Dank je wel.
quote:harris. schreef op 06 april 2016 @ 09:38:
Dat laat toch maar weer zien dat je al die jaren toch heel goed werk hebt verricht daar! Alleen wellicht wel al die tijd over je eigen grenzen heen, en op een gegeven moment breekt dat je toch op. Ik vermoed dat je zeker wel rust gaat ervaren, misschien niet direct, maar als je het echt helemaal kan loslaten dat het goed is zo en voor jezelf gaat zal dat uiteindelijk zeker rust geven. En waarschijnlijk krijg je dan vanzelf ook wel weer meer energie, maar het heeft even tijd nodig... Komt vast helemaal goed, de eerste stappen zijn gezet, je hebt gekozen voor jezelf en dat vind ik echt dapper
En deze reactie ook.
Je snapt het zo goed.
Bedankt voor jullie support.
Mijn hersenen maken overuren, ze ratelen maar door.
Jullie reacties geven me wat rust.
Mooi om te zien hoe je dat geleerd heb en toepast! Goede persoonlijke groei zie ik hier
Geniet van je rust Lotte.
Wat een fijne en lieve reactie zeg.
Dank je wel.
quote:harris. schreef op 06 april 2016 @ 09:38:
Dat laat toch maar weer zien dat je al die jaren toch heel goed werk hebt verricht daar! Alleen wellicht wel al die tijd over je eigen grenzen heen, en op een gegeven moment breekt dat je toch op. Ik vermoed dat je zeker wel rust gaat ervaren, misschien niet direct, maar als je het echt helemaal kan loslaten dat het goed is zo en voor jezelf gaat zal dat uiteindelijk zeker rust geven. En waarschijnlijk krijg je dan vanzelf ook wel weer meer energie, maar het heeft even tijd nodig... Komt vast helemaal goed, de eerste stappen zijn gezet, je hebt gekozen voor jezelf en dat vind ik echt dapper
En deze reactie ook.
Je snapt het zo goed.
Bedankt voor jullie support.
Mijn hersenen maken overuren, ze ratelen maar door.
Jullie reacties geven me wat rust.
zondag 10 april 2016 om 11:40
Lief dat je het vraagt.
Het gezegde van de laatste loodjes was nog nooit zo kloppend.
Kan me echt niet meer voorstellen hoe ik die lange dagen gered heb.
In mijn hoofd is het een zooitje.
Aan de ene kant ben ik diep gelukkig dat het straks klaar is.
Aan de andere kant heel verdrietig, ook omdat het straks klaar is.
De officemanager zou proberen 'iemand' te regelen, zodat ik eerder weg kan dan 1 mei.
Nadat er vorige week een andere collega ziek werd, heeft ze daar niet meer over gerept.
Ik probeer dus vol te houden tot het eind. De sfeer in de kamer is ook goed, het is zo gezellig met de tandarts. Dat is ook het gedeelte wat me zo enorm aan het hart gaat
Maar de koek is gewoon echt op.
Het gezegde van de laatste loodjes was nog nooit zo kloppend.
Kan me echt niet meer voorstellen hoe ik die lange dagen gered heb.
In mijn hoofd is het een zooitje.
Aan de ene kant ben ik diep gelukkig dat het straks klaar is.
Aan de andere kant heel verdrietig, ook omdat het straks klaar is.
De officemanager zou proberen 'iemand' te regelen, zodat ik eerder weg kan dan 1 mei.
Nadat er vorige week een andere collega ziek werd, heeft ze daar niet meer over gerept.
Ik probeer dus vol te houden tot het eind. De sfeer in de kamer is ook goed, het is zo gezellig met de tandarts. Dat is ook het gedeelte wat me zo enorm aan het hart gaat
Maar de koek is gewoon echt op.
zondag 10 april 2016 om 17:35
quote:Lotte35 schreef op 10 april 2016 @ 14:54:
Wat een lieve reactie, elfje!
Dank je wel, doet me echt goed.
Ik heb zelf een poging gedaan een opleiding te volgen voor tandartsassistente, maar bij de stage bleek ik daar niet geschikt voor te zijn. Afspraken inplannen, precies weten wat te vragen bij spoedgevallen, op tijd alle spullen klaarzetten. Ik liep er compleet op vast. Ze vonden het jammer bij de tandartspraktijk, want ik was goed met de patiënten. Ik vond het ook heel erg, maar wel beter zo.
Ik gun jou ook iets waar jij je straks helemaal op je plek bent.
Wat een lieve reactie, elfje!
Dank je wel, doet me echt goed.
Ik heb zelf een poging gedaan een opleiding te volgen voor tandartsassistente, maar bij de stage bleek ik daar niet geschikt voor te zijn. Afspraken inplannen, precies weten wat te vragen bij spoedgevallen, op tijd alle spullen klaarzetten. Ik liep er compleet op vast. Ze vonden het jammer bij de tandartspraktijk, want ik was goed met de patiënten. Ik vond het ook heel erg, maar wel beter zo.
Ik gun jou ook iets waar jij je straks helemaal op je plek bent.
zondag 10 april 2016 om 19:54
Dank je wel.
Op het eerste gezicht functioneer ik goed in dit werk.
Alleen ziet niemand wat het me kost om alle ballen in de lucht te houden.
Ik loop continu op mijn tenen, lichamelijk door mijn lage gewicht, maar vooral geestelijk.
Het frustreert me enorm dat het me zoveel moeite kost. Ik heb immers hbo gedaan, en beschik over een behoorlijke intelligentie.
Maar dat heeft er helemaal niets mee te maken.
Ik heb andere kwaliteiten, en ik hoop inderdaad dat ik, qua werk, ooit ergens op mijn plek zal zijn.
Nogmaals dank voor je lieve woorden.
Het is zo fijn om begrepen te worden
Op het eerste gezicht functioneer ik goed in dit werk.
Alleen ziet niemand wat het me kost om alle ballen in de lucht te houden.
Ik loop continu op mijn tenen, lichamelijk door mijn lage gewicht, maar vooral geestelijk.
Het frustreert me enorm dat het me zoveel moeite kost. Ik heb immers hbo gedaan, en beschik over een behoorlijke intelligentie.
Maar dat heeft er helemaal niets mee te maken.
Ik heb andere kwaliteiten, en ik hoop inderdaad dat ik, qua werk, ooit ergens op mijn plek zal zijn.
Nogmaals dank voor je lieve woorden.
Het is zo fijn om begrepen te worden
zondag 10 april 2016 om 22:45
Die dubbele gevoelens zijn wel begrijpelijk, Lotte. Aan de ene kant blij dat het straks niet meer hoeft en aan de andere kant verdrietig omdat je dat contact met die tandarts gaat missen. Dat het zoveel moeite kost IS gewoon ronduit frustrerend. Je zou het graag anders zien.
Dat je vakantie teveel gedoe vindt ik herken ik ook. Ik vind het meer inspanning als ontspanning. Maar dit jaar ga ik met mijn moeder een midweek weg, waarschijnlijk naar Limburg. Lang genoeg voor mij. Het is al bijna 4 jaar geleden dat ik echt eens weg ben geweest met overnachten. Had er geen behoefte aan. Nu wil ik toch wel weer eens even een andere omgeving zien.
Mijn favoriete collega, die binnenkort weggaat, wil contact met me houden. Ik ook met haar. Ze is Vrijdag samen met haar man bij me op de koffie geweest. Pas geleden ben ik ook bij hen geweest. Het was heel gezellig met een gebakje, wat hartige hapjes en de TV aan. Ze vonden mijn kleine huisje erg leuk. En wat nog mooier is: Haar man heeft aangeboden om me te helpen bij mijn voortuin te betegelen. Eerst moeten alle stuiken eruit. Dit staat al jaren in de planning, maar komt er steeds niet van. Ik kan dit niet zelf, ben niet handig. En mijn moeder en stiefvader willen wel, maar kunnen minder af dan vroeger en hebben een drukke agenda. Met die man erbij gaat het makkelijker. Dit noem ik nu vrienden. Deze mensen willen graag iets voor anderen doen. Terwijl ze ook al in de 60 zijn. Het is echt fijn om zulke mensen te hebben. En ik heb niet eens veel moeite hoeven doen voor deze vriendschap. Het is vanzelf ontstaan tijdens het werk.
Dat je vakantie teveel gedoe vindt ik herken ik ook. Ik vind het meer inspanning als ontspanning. Maar dit jaar ga ik met mijn moeder een midweek weg, waarschijnlijk naar Limburg. Lang genoeg voor mij. Het is al bijna 4 jaar geleden dat ik echt eens weg ben geweest met overnachten. Had er geen behoefte aan. Nu wil ik toch wel weer eens even een andere omgeving zien.
Mijn favoriete collega, die binnenkort weggaat, wil contact met me houden. Ik ook met haar. Ze is Vrijdag samen met haar man bij me op de koffie geweest. Pas geleden ben ik ook bij hen geweest. Het was heel gezellig met een gebakje, wat hartige hapjes en de TV aan. Ze vonden mijn kleine huisje erg leuk. En wat nog mooier is: Haar man heeft aangeboden om me te helpen bij mijn voortuin te betegelen. Eerst moeten alle stuiken eruit. Dit staat al jaren in de planning, maar komt er steeds niet van. Ik kan dit niet zelf, ben niet handig. En mijn moeder en stiefvader willen wel, maar kunnen minder af dan vroeger en hebben een drukke agenda. Met die man erbij gaat het makkelijker. Dit noem ik nu vrienden. Deze mensen willen graag iets voor anderen doen. Terwijl ze ook al in de 60 zijn. Het is echt fijn om zulke mensen te hebben. En ik heb niet eens veel moeite hoeven doen voor deze vriendschap. Het is vanzelf ontstaan tijdens het werk.
zondag 10 april 2016 om 23:23
Aan jouw reactie merk ik ook dat jij echt begrijpt hoe ik me voel, hondenmens.
Fijn vind ik dat.
Wat leuk, dat je met je moeder weggaat.
Goed dat je het doet, ondanks dat het lastig voor je is.
Maar met je moeder is het zeker zo vertrouwd dat je het aandurft?
Een midweek is ook goed te overzien, vind ik altijd.
Fijn vind ik dat.
Wat leuk, dat je met je moeder weggaat.
Goed dat je het doet, ondanks dat het lastig voor je is.
Maar met je moeder is het zeker zo vertrouwd dat je het aandurft?
Een midweek is ook goed te overzien, vind ik altijd.
maandag 11 april 2016 om 19:13
Ik hoop dat de laatste weken ook gezellig zullen zijn! Het lijkt me heel fijn om te weten dat je wel gewaardeerd wordt en je goed bent in je werk.
Heb je al een beetje idee wat je gaat doen als je vrij bent? Heb je een plan van aanpak of zie je het wel? Kan je ook financieel een tijdje vooruit of moet je over een paar maanden toch weer werken?
Slikken jullie ook medicatie? Ik slik nu Risperdal en moet daarmee stoppen. Ga binnenkort waarschijnlijk over op Lurasidon.
Heb je al een beetje idee wat je gaat doen als je vrij bent? Heb je een plan van aanpak of zie je het wel? Kan je ook financieel een tijdje vooruit of moet je over een paar maanden toch weer werken?
Slikken jullie ook medicatie? Ik slik nu Risperdal en moet daarmee stoppen. Ga binnenkort waarschijnlijk over op Lurasidon.
maandag 11 april 2016 om 19:57
Vandaag had ik een telefonisch gesprek met iemand van HR (van het hoofdkantoor).
'Exit-gesprek' noemen ze zoiets.
Wat ik dus totaal niet verwacht had: ze bood aan contact op te nemen met de officemanager, om toch nog een keer te pleiten voor halve dagen werken. Ze vindt het erg spijtig dat ik ontslag heb genomen.
Natuurlijk was het fijn om te horen, maar ik heb gezegd dat ik erover na moet denken.
Ik ben op het moment echt totaal door mijn energie heen.
Gisteren en vandaag heb ik werkelijk níets inspannends gedaan, en nog ben ik kapot.
Ik denk dat zelfs halve dagen te heftig gaan worden.
Want het werk blijft hetzelfde, met alle prikkels die ik niet snel genoeg kan verwerken.
We hebben afgesproken dat ik uiterlijk donderdag laat weten of ik wil dat ze praat met de officemanager.
Wat ik ga doen als ik stop, is echt rusten.
Dat betekent niet dat ik de hele dag op de bank ga liggen, maar gewoon de dagelijkse dingen in een rustig tempo.
'Exit-gesprek' noemen ze zoiets.
Wat ik dus totaal niet verwacht had: ze bood aan contact op te nemen met de officemanager, om toch nog een keer te pleiten voor halve dagen werken. Ze vindt het erg spijtig dat ik ontslag heb genomen.
Natuurlijk was het fijn om te horen, maar ik heb gezegd dat ik erover na moet denken.
Ik ben op het moment echt totaal door mijn energie heen.
Gisteren en vandaag heb ik werkelijk níets inspannends gedaan, en nog ben ik kapot.
Ik denk dat zelfs halve dagen te heftig gaan worden.
Want het werk blijft hetzelfde, met alle prikkels die ik niet snel genoeg kan verwerken.
We hebben afgesproken dat ik uiterlijk donderdag laat weten of ik wil dat ze praat met de officemanager.
Wat ik ga doen als ik stop, is echt rusten.
Dat betekent niet dat ik de hele dag op de bank ga liggen, maar gewoon de dagelijkse dingen in een rustig tempo.
maandag 11 april 2016 om 23:52
Ik heb in het begin een paar maanden Imprimaine geslikt. Hele kleine rode tabletjes. Maar het hielp niet echt.
Vandaag had ik weer voor het eerst dit jaar mijn vrijwilligerswerk in de speeltuin. Toezichthouden, entree doen en snoep verkopen. Ik moet 1 keer in de maand. Ik ga altijd op een rustige dag van 15:00 tot 17:00. Dat is lang genoeg voor me. Want het is best vermoeiend en flink aanpoten. Het meerdere dingen tegelijk moeten doen. Geld in de kassa doen, geld teruggeven aan de mensen, de bezoekers tellen. Vooral als er een lange rij staat heb ik daar last van. Dan gaat het te snel en zie dan soms dingen over het hoofd. Bijv. geld dat in de kassa moet weer teruggeven aan de bezoeker, terwijl ik het net aangepakt heb. Of niet goed rekenen. Er is altijd wel iemand bij gelukkig die me kan corrigeren. Maar dan voel ik me zo'n oen op zulke momenten. Het is dat ik al jaren vrijwilliger ben en mijn oom in het bestuur zit. Er zijn weinig vrijwilligers en hij vind dit werk goed voor me. Maar ik vind het niet meer leuk. Vroeger wel in het begin. Het vraagt zo'n energie van me. Het gaat niet vanzelf. Twee uur daar werken voelt net als 4 uur op mijn werk. Toen was het nog niet zo uitgebreid als nu en kon ik het makkelijker aan. Ik denk: wat klaag ik eigenlijk. Ik moet maar hooguit 6 keer op een jaar. Toch staat het me tegen. Dan ben ik me weer bewust van het feit dat ik zo weinig kan hebben.
Vandaag had ik weer voor het eerst dit jaar mijn vrijwilligerswerk in de speeltuin. Toezichthouden, entree doen en snoep verkopen. Ik moet 1 keer in de maand. Ik ga altijd op een rustige dag van 15:00 tot 17:00. Dat is lang genoeg voor me. Want het is best vermoeiend en flink aanpoten. Het meerdere dingen tegelijk moeten doen. Geld in de kassa doen, geld teruggeven aan de mensen, de bezoekers tellen. Vooral als er een lange rij staat heb ik daar last van. Dan gaat het te snel en zie dan soms dingen over het hoofd. Bijv. geld dat in de kassa moet weer teruggeven aan de bezoeker, terwijl ik het net aangepakt heb. Of niet goed rekenen. Er is altijd wel iemand bij gelukkig die me kan corrigeren. Maar dan voel ik me zo'n oen op zulke momenten. Het is dat ik al jaren vrijwilliger ben en mijn oom in het bestuur zit. Er zijn weinig vrijwilligers en hij vind dit werk goed voor me. Maar ik vind het niet meer leuk. Vroeger wel in het begin. Het vraagt zo'n energie van me. Het gaat niet vanzelf. Twee uur daar werken voelt net als 4 uur op mijn werk. Toen was het nog niet zo uitgebreid als nu en kon ik het makkelijker aan. Ik denk: wat klaag ik eigenlijk. Ik moet maar hooguit 6 keer op een jaar. Toch staat het me tegen. Dan ben ik me weer bewust van het feit dat ik zo weinig kan hebben.
dinsdag 12 april 2016 om 06:34
Ik vraag me af of je jezelf dan moet blijven 'dwingen' om dit te doen, hondenmens.
Fijn voor je oom dat hij het goed voor je vindt, maar het gaat erom wat je er zelf bij voelt, toch?
Vrijwilligerswerk op zich is natuurlijk heel goed, heb ik voor deze baan ook gedaan. Maar er zijn vast ook dingen te bedenken die minder van je vragen.
Trouwens Lisa, waarom moet je stoppen met deze medicatie?
En welke invloed heeft medicatie op je autisme, wat merk je ervan?
Fijn voor je oom dat hij het goed voor je vindt, maar het gaat erom wat je er zelf bij voelt, toch?
Vrijwilligerswerk op zich is natuurlijk heel goed, heb ik voor deze baan ook gedaan. Maar er zijn vast ook dingen te bedenken die minder van je vragen.
Trouwens Lisa, waarom moet je stoppen met deze medicatie?
En welke invloed heeft medicatie op je autisme, wat merk je ervan?
dinsdag 12 april 2016 om 10:01
Hondenmens, als het je zo tegenstaat misschien kun je dan beter stoppen, of iets anders daar doen. Misschien is te chaotisch voor je. Ik zal van zoiets echt de zenuwen krijgen. Aan de ene kant prettig dat iemand meekijkt maar aan de andere kant onprettig dat iemand zo op je vingers meekijkt, ik zou daar onzeker van worden. Ben jij helemaal vrijgesteld van werk? Zou je iets anders qua vrijwilligerswerk willen doen?
Ik heb mijn vrijwilligerswerk opgezegd. Ik kletste met dementerende bejaarden, vond dat best leuk maar het maakte me heel erg onzeker. De verpleging kwam met dingen die ik kon doen met ze, maar ik durfde het niet alleen en daardoor kreeg ik het gevoel dat ze me maar niks vonden. Ik durfde alleen 1 op 1 met iemand te praten. Volgens mij was dat ook prima en maak ik er weer een drama van. Ik zou liever iets van vrijwilligerswerk willen doen waarbij ik echt begeleid kan worden.
Ik moest stoppen met de medicatie omdat mijn hormonen in de war raakte en ik ben er best wat van aangekomen. Ik heb het echt nodig omdat mijn hoofd anders overstroomd, en gedachtes met me aan de haal gaan. Met medicatie voel ik me bijna zoals een normaal mens zich zou voelen (denk ik haha).
En ik heb het echt nodig omdat ik anders letterlijk gek word.
Ik heb mijn vrijwilligerswerk opgezegd. Ik kletste met dementerende bejaarden, vond dat best leuk maar het maakte me heel erg onzeker. De verpleging kwam met dingen die ik kon doen met ze, maar ik durfde het niet alleen en daardoor kreeg ik het gevoel dat ze me maar niks vonden. Ik durfde alleen 1 op 1 met iemand te praten. Volgens mij was dat ook prima en maak ik er weer een drama van. Ik zou liever iets van vrijwilligerswerk willen doen waarbij ik echt begeleid kan worden.
Ik moest stoppen met de medicatie omdat mijn hormonen in de war raakte en ik ben er best wat van aangekomen. Ik heb het echt nodig omdat mijn hoofd anders overstroomd, en gedachtes met me aan de haal gaan. Met medicatie voel ik me bijna zoals een normaal mens zich zou voelen (denk ik haha).
En ik heb het echt nodig omdat ik anders letterlijk gek word.
dinsdag 12 april 2016 om 13:57
Ik slik ook geen medicatie die direct met autisme te maken hebben. Ik heb astma (dit is in de loop der jaren behoorlijk afgenomen) en vooral nu - het wordt duidelijk lente, als het dat niet al is - hooikoorts. Daar heb ik wel medicatie tegen. Als ik een astma-aanval krijg denk ik: "O ja, da's waar ook! Ik heb astma."
World of Warcraft: Legion
dinsdag 12 april 2016 om 14:04
Ik doe daar ook foto's maken van evenementen zoals Koningsdag en speldagen. Dat doe ik graag, want dan loop ik vrij rond. En bij dat werk is het handig om af en toe even pauze te nemen omdat je anders steeds dezelfde kinderen op de foto hebt. Heb je ook tijd om fatsoenlijk even iets te nuttigen tussendoor. Aan het eind van de dag zit mijn hoofd dan ook vol. Maar dat is toch een stuk minder belastend dan achter die kassa zitten.
Mijn moeder is daar ook vrijwilliger. Mijn oom is haar broer. Zij heeft er ook niet altijd zin in doet het omdat het zijn hobby is. Die speeltuin draait helemaal op vrijwilligers. Ze vind dat we dat maar voor hem moeten doen. Zeker nu hij sukkelt met zijn gezondheid. Ze kan slecht "nee" zeggen. En zij en mijn oom vinden ook dat je je hersens af en toe moet blijven trainen. Omdat ik bij mijn huidige werk ook niet veel na hoef te denken. Maar deze manier van trainen voelt niet goed.
Ik weet niet hoever je moet gaan om anderen te helpen. Ik vind vrijwilligerswerk ook goed om te doen. Mijn oom is een goedzak wat betreft naar anderen toe. Hij cijfert zichzelf ook vaak weg. Maar nu voel ik me zo verplicht om iets te doen voor hem wat me zo'n stress bezorgd. Helemaal stoppen daar wil ik trouwens niet. Die foto's wil wel blijven doen, maar dan alleen dat.
Ik trek me denk ik teveel aan van wat anderen van me willen. Het idee dat mensen teleurgesteld worden en dat het dan mijn schuld is. Omdat ik iets niet (meer) wil.
Ik heb het al vaker aangekaart bij hem, maar hij deelt me toch elk jaar weer in. Volgens hem is het gewoon een kwestie van vaker doen. Hij regelt het meeste daar, ook in zijn vrije tijd. Voor hem is het gesneden koek. Hij gaat er helemaal in op en snapt niet dat niet iedereen het zo belangrijk vind als hij.
Mijn moeder is daar ook vrijwilliger. Mijn oom is haar broer. Zij heeft er ook niet altijd zin in doet het omdat het zijn hobby is. Die speeltuin draait helemaal op vrijwilligers. Ze vind dat we dat maar voor hem moeten doen. Zeker nu hij sukkelt met zijn gezondheid. Ze kan slecht "nee" zeggen. En zij en mijn oom vinden ook dat je je hersens af en toe moet blijven trainen. Omdat ik bij mijn huidige werk ook niet veel na hoef te denken. Maar deze manier van trainen voelt niet goed.
Ik weet niet hoever je moet gaan om anderen te helpen. Ik vind vrijwilligerswerk ook goed om te doen. Mijn oom is een goedzak wat betreft naar anderen toe. Hij cijfert zichzelf ook vaak weg. Maar nu voel ik me zo verplicht om iets te doen voor hem wat me zo'n stress bezorgd. Helemaal stoppen daar wil ik trouwens niet. Die foto's wil wel blijven doen, maar dan alleen dat.
Ik trek me denk ik teveel aan van wat anderen van me willen. Het idee dat mensen teleurgesteld worden en dat het dan mijn schuld is. Omdat ik iets niet (meer) wil.
Ik heb het al vaker aangekaart bij hem, maar hij deelt me toch elk jaar weer in. Volgens hem is het gewoon een kwestie van vaker doen. Hij regelt het meeste daar, ook in zijn vrije tijd. Voor hem is het gesneden koek. Hij gaat er helemaal in op en snapt niet dat niet iedereen het zo belangrijk vind als hij.
dinsdag 12 april 2016 om 14:11
dinsdag 12 april 2016 om 14:17
Ik heb ooit overwogen om in de grote vakantie een vakantiebaantje te nemen bij de supermarkt, schappen vullen of achter de kassa. Toen ik nog in een woonvorm woonde zei mijn begeleidster dat dat geen goed idee was. "Het kan heel erg hectisch zijn!" Misschien heeft ze gelijk, want ik denk dat mijn kortetermijngeheugen niet zo goed is.
Werken in de speeltuin lijkt mij ook heel hectisch, Hondenmens. Vooral als de dagen mooi zijn (zoals nu; het is - althans waar ik woon - zonnig en je kunt zonder jas buiten lopen), want dan gaan gezinnen met hun jonge kinderen naar o.a. speeltuinen en pretparken.
Werken in de speeltuin lijkt mij ook heel hectisch, Hondenmens. Vooral als de dagen mooi zijn (zoals nu; het is - althans waar ik woon - zonnig en je kunt zonder jas buiten lopen), want dan gaan gezinnen met hun jonge kinderen naar o.a. speeltuinen en pretparken.
World of Warcraft: Legion
dinsdag 12 april 2016 om 15:18
quote:hondenmens schreef op 12 april 2016 @ 14:04:
Helemaal stoppen daar wil ik trouwens niet. Die foto's wil wel blijven doen, maar dan alleen dat.
Dan zou ik dit aangeven.
Ik begrijp dat het lastig is, en dat je iets voor je oom wilt doen.
Iets overhebben voor een ander is ook zeker niet verkeerd.
Maar waar ze niet echt rekening mee lijken te houden, is dat je autisme hebt.
Dat is toch wel even een ander verhaal dan 'het gewoon vaker doen, dan komt het vanzelf'.
Is mijn mening.
Helemaal stoppen daar wil ik trouwens niet. Die foto's wil wel blijven doen, maar dan alleen dat.
Dan zou ik dit aangeven.
Ik begrijp dat het lastig is, en dat je iets voor je oom wilt doen.
Iets overhebben voor een ander is ook zeker niet verkeerd.
Maar waar ze niet echt rekening mee lijken te houden, is dat je autisme hebt.
Dat is toch wel even een ander verhaal dan 'het gewoon vaker doen, dan komt het vanzelf'.
Is mijn mening.
woensdag 13 april 2016 om 10:49
Ik heb het nog eens met mijn moeder besproken dat het te hectisch is. We gaan het nu anders doen. Samen. Op de dagen dat ik moet gaat zij mee en de dagen dat zij moet ga ik mee. Normaal moet zij een hele middag, maar dit wordt ook teveel voor haar. Ze heeft veel last van haar benen waardoor heen en weer lopen voor drankjes erg vermoeiend is. Dat kan ik dan doen terwijl zij de kassa en het contact het meest doet. Dan hebben we allebei minder taken. Ze begrijpt me wel en doet het ook alleen voor mijn oom. Als hij er ooit mee stopt, stoppen wij ook.
Ik hoef trouwens niet de hele middag op haar dagen. Voordat de scholen uitgaan is het niet druk en kan ze het alleen af. Alleen op het drukste moment even bijspringen.
Dan ben ik er toch nog bij betrokken en zijn we er alle 3 mee geholpen. Mocht dat nog teveel zijn, kan ik er alsnog mee stoppen.
Ik hoef trouwens niet de hele middag op haar dagen. Voordat de scholen uitgaan is het niet druk en kan ze het alleen af. Alleen op het drukste moment even bijspringen.
Dan ben ik er toch nog bij betrokken en zijn we er alle 3 mee geholpen. Mocht dat nog teveel zijn, kan ik er alsnog mee stoppen.
