Zwanger
alle pijlers
Radeloos ( Lang verhaal )
vrijdag 15 april 2016 om 16:04
Hallo hallo.
Ik heb enige tijd getwijfeld of ik wel mijn verhaal wou plaatsen, zeker aangezien het een vrij ingewikkeld verhaal is, en ik niet zeker ben wat ik eigenlijk ermee bereiken wil. Ik denk dat ik vooral even mijn verhaal kwijt wil, misschien zouden sommige mij kunnen adviseren wat hun zouden doen.
Sorry als het verhaal een beetje lang is.
Op dit moment ben ik bijna 14 weken zwanger van mijn eerste kind. Het is een ongeplande zwangerschap. Ik heb eigenlijk tegen de wil van de vader in besloten de zwangerschap niet te beëindigen.
We hadden vrij kort een relatie en ondanks gebruik van anticonceptie ben ik in verwachting geraakt. Misschien zijn we inderdaad naïef geweest door zonder condoom te vrijen. Ik ben me hier ook zeker bewust van dat dit dom was, zeker aangezien ik ziek ben geweest tijdens de maand dat ik zwanger ben geraakt.
Toen ik het vermoeden had in verwachting te zijn heb ik dit vrijwel meteen aan de vader duidelijk gemaakt, hij reageerde geschrokken maar beloofde wel dat we er samen uit zouden komen. Ik heb toen ook mijn angst aangegeven dat ik heel bang was dat hij me zou verlaten. De angst is denk ik ook niet ongegrond geweest. Zeker na eerdere ervaring in het verleden waar hij van op de hoogte was. Volgende ochtend bleek uit de test dat ik inderdaad in verwachting was. Uiteraard heb ik meteen de vader op de hoogte gesteld, wij waren niet samenwonend en ik heb die test dus alleen gedaan. We zijn die zelfde avond nog gaan praten. Ik heb hierin aangegeven dat abortus voor mij om zowel emotionele als ethische redenen geen optie was. De vader heb ook aangegeven dat hij wel graag wou dat ik het alsnog zou overwegen, en ik heb dit ook echt gedaan. Ik zal ook niet zeggen dat ik zijn redenen niet begreep, hij was net zijn baan kwijt, we hadden niet een hele lange relatie, maar aan de andere kant was er wel woonruimte, en ik daarentegen heb wel een vast en stabiel inkomen. Het was in mijn opzicht dus niet iets dat we niet konden overkomen. Uiteindelijk heb de vader gehoor gegeven en opnieuw gezegd als ik het écht niet wou, ondanks dat hij me door het hele rouwproces van een abortus door dik en dun zou steunen, dat we er dan maar het beste van moesten maken. Ik geef eerlijk toe dat ik me ontzettend schuldig heb gevoeld, ik had ook ergens niet het gevoel dat onze relatie een abortus zou aankunnen. Misschien was dat wel fout en had ik hem meer moeten vertrouwen.
Het was echter maar voor zeer korte duur dat we probeerde samen te werken aan een goede toekomst voor het kind. Een week na het gesprek kregen we ruzie. Ik was moe na een lange week werken, en wou even thuis blijven terwijl hij samen wat wou doen. Ik heb aangegeven daar geen behoefte aan te hebben omdat ik écht moe was en hij is boos weg gegaan. Een paar dagen later heeft hij onze relatie beëindigd, hij had geen behoefte aan een relatie met een kinderachtig persoon. Op dat moment was ik 6 weken in verwachting.
Ik denk dat ik op dat moment in een diep duister gat ben beland en daar pas een paar weken terug uitgekomen ben. Ik had het gevoel gefaald te hebben als vriendin maar ook als moeder, geen enkele moeder wilt toch dat je kind opgroeit zonder vader.. Tot over maat van ramp sloegen de kwaaltjes ook nog eens als een bom in. Hoe ik normaal gesproken nooit aan het overgeven ben, ging het nu van 1x per dag tot uiteindelijk 1x per half uur. Dit heeft tot CA. 10 weken zwangerschap geduurd, Hoe eerst het overgeven als normaal werd gezien werd het op dat punt wel heel erg veel en heb ik medicijnen gekregen. Op dat punt ben ik me dan ook vrij snel beter gaan voelen en rationeel naar de situatie gaan kijken.
Op 8 weken zwangerschap had ik de vader echter wel op de hoogte gesteld van de eerste afspraak bij de verloskundige en ook de eerste echo. Aangezien voor mij op dat punt niet duidelijk was wat hij wou ten aanzien van het kind heb ik hem dan ook op de hoogte gehouden van de afspraken en echo’s. het is tenslotte ook zijn kind en ik wou hem niet ontnemen waar hij in mijn ogen recht op heb. Hij heb hier echter geen gehoor aangegeven. Rond de 10e week van mijn zwangerschap ben ik meer zakelijk naar de situatie gaan kijken. Ergens voel ik me daar ook schuldig door, maar ik moest weten hoe hij er tegen aan kijkt, of hij het kind is van plan te erkennen, en zijn hele kijk op de toekomst. Ik heb hem schriftelijk een brief gestuurd en aangegeven dat ik graag met hem in gesprek wil. Rond de 11e week van mijn zwangerschap heb ik hem opnieuw bericht, de volgende afspraak met de verloskundige kwam eraan en de termijnecho zou gedaan worden. Aangezien ik nog steeds niet op de hoogte was van zijn kijk erop heb ik hem daarom dat nog steeds medegedeeld op dat moment. Hier heb hij echter wel gehoor aan gegeven, en tegen al mijn verwachtingen in is hij dan ook komen opdagen en zijn we samen naar de verloskundige gegaan. De termijn echo is gemaakt en het bleek dus ook dat ik in verwachting ben van een gezond kind, er was een goede hartslag, het kindje bewoog goed, en alles zag er prima uit. De vader was ook vrij enthousiast bij de echo en dit is voor mij uiteindelijk een enorm struikelblok geweest. Ik had lichte hoop dat hij dan misschien alsnog wat zou willen betekenen in het leven van dit ongeboren kind, waar het in de afgelopen weken dus helemaal niet op leek. Nog geen uur erna ben ik eigenlijk door de realiteit weer in me gezicht geslagen, zo voelde het althans toen de vader in een gesprek aangaf niks te willen betekenen in dit kind zijn of haar leven. Hij wilt voor alsnog de verantwoordelijkheid niet nemen en zal het kind ook niet erkennen.
Ik heb zeker een korte periode na dat gesprek even in een dip gezeten. In verband met mijn juridische achtergrond weet ik dat ondanks dat de biologische vader het kind niet erkend hij wel onderhoudsplichtig is. Maar hier komt dus mijn schuldgevoel opspelen. Het gaat mij om veel meer dan die onderhoudsplicht, ik wil dat bij de staat bekend is wie de bbiologische vader is van dit kind. Ik kan mijn kind namelijk onderhouden in me eentje, maar iets blijft ook mij zeggen, dat ook hij verantwoordelijk is. Maar ik vraag me tot nu toe dagelijks af, ben ik onredelijk. Uiteraard geven vrienden en familie aan van niet, maar wat moeten ze anders zeggen vraag ik me dan af. Ze proberen te steunen maar ik kan het niet helpen dat ik me ontzettend alleen voel in deze situatie. Ik weet op dit punt niet wat wijsheid is. Het enige dat ik wil is dat mijn kind gelukkig opgroeit. Daarom wil ik zo snel mogelijk alles geregeld hebben, maar ik weet ook dat de vraag gaat komen, waar is papa, en wat is er gebeurd. Ik heb op dit moment geen bewijs om aan te tonen dat hij de vader is en dat wil ik mijn kind niet aandoen. Ik wil dat voor mijn kind vast staat en geregeld is, dat als mij ooit wat zal overkomen, dat hij er nog achter kan komen wie de vader is. Uiteraard weten verschillende mensen wie de vader is, maar moet je dat nog in een DNA test gaan aantonen als het kind 16 is?
Wat zouden jullie doen? Ik weet vrijwel zeker dat de vader in verloop van tijd compleet verdwijnt als ik niks laat vast leggen bij de rechter, maar ik vind het zo moeilijk. Ik ben de gene die heb besloten de zwangerschap door te zetten maar het is een keuze tussen een duivels Dillema. Het laten gaan of een aanvraag doen bij de rechtbank voor onderhoudsplicht & kijken wat de mogelijkheden zijn ivm. het vastleggen bij de staat dat hij de biologische vader is.
Het spijt me voor dit ongelofelijk lange verhaal, ik moest het gewoon even kwijt.
Ik heb enige tijd getwijfeld of ik wel mijn verhaal wou plaatsen, zeker aangezien het een vrij ingewikkeld verhaal is, en ik niet zeker ben wat ik eigenlijk ermee bereiken wil. Ik denk dat ik vooral even mijn verhaal kwijt wil, misschien zouden sommige mij kunnen adviseren wat hun zouden doen.
Sorry als het verhaal een beetje lang is.
Op dit moment ben ik bijna 14 weken zwanger van mijn eerste kind. Het is een ongeplande zwangerschap. Ik heb eigenlijk tegen de wil van de vader in besloten de zwangerschap niet te beëindigen.
We hadden vrij kort een relatie en ondanks gebruik van anticonceptie ben ik in verwachting geraakt. Misschien zijn we inderdaad naïef geweest door zonder condoom te vrijen. Ik ben me hier ook zeker bewust van dat dit dom was, zeker aangezien ik ziek ben geweest tijdens de maand dat ik zwanger ben geraakt.
Toen ik het vermoeden had in verwachting te zijn heb ik dit vrijwel meteen aan de vader duidelijk gemaakt, hij reageerde geschrokken maar beloofde wel dat we er samen uit zouden komen. Ik heb toen ook mijn angst aangegeven dat ik heel bang was dat hij me zou verlaten. De angst is denk ik ook niet ongegrond geweest. Zeker na eerdere ervaring in het verleden waar hij van op de hoogte was. Volgende ochtend bleek uit de test dat ik inderdaad in verwachting was. Uiteraard heb ik meteen de vader op de hoogte gesteld, wij waren niet samenwonend en ik heb die test dus alleen gedaan. We zijn die zelfde avond nog gaan praten. Ik heb hierin aangegeven dat abortus voor mij om zowel emotionele als ethische redenen geen optie was. De vader heb ook aangegeven dat hij wel graag wou dat ik het alsnog zou overwegen, en ik heb dit ook echt gedaan. Ik zal ook niet zeggen dat ik zijn redenen niet begreep, hij was net zijn baan kwijt, we hadden niet een hele lange relatie, maar aan de andere kant was er wel woonruimte, en ik daarentegen heb wel een vast en stabiel inkomen. Het was in mijn opzicht dus niet iets dat we niet konden overkomen. Uiteindelijk heb de vader gehoor gegeven en opnieuw gezegd als ik het écht niet wou, ondanks dat hij me door het hele rouwproces van een abortus door dik en dun zou steunen, dat we er dan maar het beste van moesten maken. Ik geef eerlijk toe dat ik me ontzettend schuldig heb gevoeld, ik had ook ergens niet het gevoel dat onze relatie een abortus zou aankunnen. Misschien was dat wel fout en had ik hem meer moeten vertrouwen.
Het was echter maar voor zeer korte duur dat we probeerde samen te werken aan een goede toekomst voor het kind. Een week na het gesprek kregen we ruzie. Ik was moe na een lange week werken, en wou even thuis blijven terwijl hij samen wat wou doen. Ik heb aangegeven daar geen behoefte aan te hebben omdat ik écht moe was en hij is boos weg gegaan. Een paar dagen later heeft hij onze relatie beëindigd, hij had geen behoefte aan een relatie met een kinderachtig persoon. Op dat moment was ik 6 weken in verwachting.
Ik denk dat ik op dat moment in een diep duister gat ben beland en daar pas een paar weken terug uitgekomen ben. Ik had het gevoel gefaald te hebben als vriendin maar ook als moeder, geen enkele moeder wilt toch dat je kind opgroeit zonder vader.. Tot over maat van ramp sloegen de kwaaltjes ook nog eens als een bom in. Hoe ik normaal gesproken nooit aan het overgeven ben, ging het nu van 1x per dag tot uiteindelijk 1x per half uur. Dit heeft tot CA. 10 weken zwangerschap geduurd, Hoe eerst het overgeven als normaal werd gezien werd het op dat punt wel heel erg veel en heb ik medicijnen gekregen. Op dat punt ben ik me dan ook vrij snel beter gaan voelen en rationeel naar de situatie gaan kijken.
Op 8 weken zwangerschap had ik de vader echter wel op de hoogte gesteld van de eerste afspraak bij de verloskundige en ook de eerste echo. Aangezien voor mij op dat punt niet duidelijk was wat hij wou ten aanzien van het kind heb ik hem dan ook op de hoogte gehouden van de afspraken en echo’s. het is tenslotte ook zijn kind en ik wou hem niet ontnemen waar hij in mijn ogen recht op heb. Hij heb hier echter geen gehoor aangegeven. Rond de 10e week van mijn zwangerschap ben ik meer zakelijk naar de situatie gaan kijken. Ergens voel ik me daar ook schuldig door, maar ik moest weten hoe hij er tegen aan kijkt, of hij het kind is van plan te erkennen, en zijn hele kijk op de toekomst. Ik heb hem schriftelijk een brief gestuurd en aangegeven dat ik graag met hem in gesprek wil. Rond de 11e week van mijn zwangerschap heb ik hem opnieuw bericht, de volgende afspraak met de verloskundige kwam eraan en de termijnecho zou gedaan worden. Aangezien ik nog steeds niet op de hoogte was van zijn kijk erop heb ik hem daarom dat nog steeds medegedeeld op dat moment. Hier heb hij echter wel gehoor aan gegeven, en tegen al mijn verwachtingen in is hij dan ook komen opdagen en zijn we samen naar de verloskundige gegaan. De termijn echo is gemaakt en het bleek dus ook dat ik in verwachting ben van een gezond kind, er was een goede hartslag, het kindje bewoog goed, en alles zag er prima uit. De vader was ook vrij enthousiast bij de echo en dit is voor mij uiteindelijk een enorm struikelblok geweest. Ik had lichte hoop dat hij dan misschien alsnog wat zou willen betekenen in het leven van dit ongeboren kind, waar het in de afgelopen weken dus helemaal niet op leek. Nog geen uur erna ben ik eigenlijk door de realiteit weer in me gezicht geslagen, zo voelde het althans toen de vader in een gesprek aangaf niks te willen betekenen in dit kind zijn of haar leven. Hij wilt voor alsnog de verantwoordelijkheid niet nemen en zal het kind ook niet erkennen.
Ik heb zeker een korte periode na dat gesprek even in een dip gezeten. In verband met mijn juridische achtergrond weet ik dat ondanks dat de biologische vader het kind niet erkend hij wel onderhoudsplichtig is. Maar hier komt dus mijn schuldgevoel opspelen. Het gaat mij om veel meer dan die onderhoudsplicht, ik wil dat bij de staat bekend is wie de bbiologische vader is van dit kind. Ik kan mijn kind namelijk onderhouden in me eentje, maar iets blijft ook mij zeggen, dat ook hij verantwoordelijk is. Maar ik vraag me tot nu toe dagelijks af, ben ik onredelijk. Uiteraard geven vrienden en familie aan van niet, maar wat moeten ze anders zeggen vraag ik me dan af. Ze proberen te steunen maar ik kan het niet helpen dat ik me ontzettend alleen voel in deze situatie. Ik weet op dit punt niet wat wijsheid is. Het enige dat ik wil is dat mijn kind gelukkig opgroeit. Daarom wil ik zo snel mogelijk alles geregeld hebben, maar ik weet ook dat de vraag gaat komen, waar is papa, en wat is er gebeurd. Ik heb op dit moment geen bewijs om aan te tonen dat hij de vader is en dat wil ik mijn kind niet aandoen. Ik wil dat voor mijn kind vast staat en geregeld is, dat als mij ooit wat zal overkomen, dat hij er nog achter kan komen wie de vader is. Uiteraard weten verschillende mensen wie de vader is, maar moet je dat nog in een DNA test gaan aantonen als het kind 16 is?
Wat zouden jullie doen? Ik weet vrijwel zeker dat de vader in verloop van tijd compleet verdwijnt als ik niks laat vast leggen bij de rechter, maar ik vind het zo moeilijk. Ik ben de gene die heb besloten de zwangerschap door te zetten maar het is een keuze tussen een duivels Dillema. Het laten gaan of een aanvraag doen bij de rechtbank voor onderhoudsplicht & kijken wat de mogelijkheden zijn ivm. het vastleggen bij de staat dat hij de biologische vader is.
Het spijt me voor dit ongelofelijk lange verhaal, ik moest het gewoon even kwijt.
Nothing worth having ever comes easy
vrijdag 15 april 2016 om 16:14
Jij maakt de bewuste keuze om deze zwangerschap door te zetten. Alleen. Tegen de wil in van de biologische vader. Ik zou niets verwachten en niets eisen. Op het moment dat hij toch een rol wil spelen kan je altijd nog iets regelen.
Ook vind ik dat je op moet passen met je verwachtingspatroon. Als hij ook maar minimale interesse toont, door mee te gaan naar te termijnecho, hoop je van alles. Niet doen. Daarmee jaag je hem weg.
Het is je goed recht om deze zwangerschap door te zetten maar besef wel dat het jouw keuze is en niet die van jullie
Ook vind ik dat je op moet passen met je verwachtingspatroon. Als hij ook maar minimale interesse toont, door mee te gaan naar te termijnecho, hoop je van alles. Niet doen. Daarmee jaag je hem weg.
Het is je goed recht om deze zwangerschap door te zetten maar besef wel dat het jouw keuze is en niet die van jullie
vrijdag 15 april 2016 om 16:15
Je hebt bewust seks gehad zonder anticonceptie. Je kan iemand niet vasthouden door zwanger te worden
Het is stom en ondoordacht. Daarnaast zou ik mij maar druk gaan maken om de baby en niet om de vader. Zorg dat je voor het kindje kan gaan zorgen.Dat je opvang hebt als je gaat werken. Of moet de gemeenschap opdraaien? Een kind is geen afdwing middel en opvoeden is een serieuze zaak. Ik hoop dat je nadenkt over de toekomst en niet over een zak hooi die je zwanger gemaakt heeft.
Het is stom en ondoordacht. Daarnaast zou ik mij maar druk gaan maken om de baby en niet om de vader. Zorg dat je voor het kindje kan gaan zorgen.Dat je opvang hebt als je gaat werken. Of moet de gemeenschap opdraaien? Een kind is geen afdwing middel en opvoeden is een serieuze zaak. Ik hoop dat je nadenkt over de toekomst en niet over een zak hooi die je zwanger gemaakt heeft.
vrijdag 15 april 2016 om 16:18
Hey, bedankt voor jullie reacties. Misschien had ik het niet helemaal duidelijk neer gezet maar ik verwacht ook zeker niet van hem dat hij opdraait voor de opvoeding.
Het staat wel bij wet vast dat de biologische vader onderhoudsplichtig is, mij is ook aangeraden hier gebruik van te maken maar daarin voel ik me dus ook schuldig als ik dit zou doen. Juist omdat ik de gene ben die de zwangerschap niet wou beeindigen. Het enige dat ik echt graag geregeld wil hebben is dat er wel vast staat dat hij biologische vader is.
Sorry als ik onduidelijk was.
Het staat wel bij wet vast dat de biologische vader onderhoudsplichtig is, mij is ook aangeraden hier gebruik van te maken maar daarin voel ik me dus ook schuldig als ik dit zou doen. Juist omdat ik de gene ben die de zwangerschap niet wou beeindigen. Het enige dat ik echt graag geregeld wil hebben is dat er wel vast staat dat hij biologische vader is.
Sorry als ik onduidelijk was.
Nothing worth having ever comes easy
vrijdag 15 april 2016 om 16:19
Is je vraag wat zou jij doen omtrent het laten vastleggen wie de biologische vader is van je kind?
Ja dan zou ik laten vastleggen dat hij dat is, als hij daar een probleem mee heeft dan komt er een DNA test die dat dan bevestigd of niet.
Dat zou ik doen, nog niet eens vanwege geld, maar gewoon dat je kind weet wie zijn vader is.
Ja dan zou ik laten vastleggen dat hij dat is, als hij daar een probleem mee heeft dan komt er een DNA test die dat dan bevestigd of niet.
Dat zou ik doen, nog niet eens vanwege geld, maar gewoon dat je kind weet wie zijn vader is.
Correct me if I am wrong! (Nederlands is niet mijn moedertaal)
vrijdag 15 april 2016 om 16:21
Ik vind het al heel knap van je dat je , ondanks hoe hij jou heeft behandeld, je nog steeds een rol voor hem wilt in het leven van je kind.
Helaas kun je niemand dwingen om een vader te zijn voor zijn/haar kind. Ik weet niet of je erkenning kunt afdwingen. Onderhoudsplicht wel maar met een gang naar de rechter dwing je nog steeds geen relatie of band af. als hij niet wil, dan ben ik bang dat het snel ophoudt. Persoonlijk zou ik ook financieel niets hoeven en niets verwachten van iemand die mij zo laat zitten, maar als je anders niet kan rondkomen zou ik zeker gebruik maken van je recht. Jullie waren immers samen toen jullie sex hadden dus hij heeft ook het risico genomen. Een man kan een vrouw niet dwingen tot een abortus. maar omgekeerd kan een vrouw een man niet dwingen om meer vader te zijn dan door een bdrag te betalen.
maar lichtpuntje: ik ken genoeg kinderen die opgegroeid zijn zonder aanwezige vaderfiguur en die toch goed terecht zijn gekomen. JIj weet wie de vader is, je kun zijn contactgegevens bewaren voor als je kind als volwassene wil weten wie zijn vader is en je kunt m uitleggen dat kind voor jou in ieder geval heel erg gewenst is. De vragen zullen komen, maar tegen die tijd zul je vast ook wel een mooi antwoord hebben. En kinderen accepteren heel veel. Jij hebt je best gedaan en meer kun je niet doen. En als je kind als ie eenmaal volwassen is op zoek wil naar zijn vader, dan kan dat.
Helaas kun je niemand dwingen om een vader te zijn voor zijn/haar kind. Ik weet niet of je erkenning kunt afdwingen. Onderhoudsplicht wel maar met een gang naar de rechter dwing je nog steeds geen relatie of band af. als hij niet wil, dan ben ik bang dat het snel ophoudt. Persoonlijk zou ik ook financieel niets hoeven en niets verwachten van iemand die mij zo laat zitten, maar als je anders niet kan rondkomen zou ik zeker gebruik maken van je recht. Jullie waren immers samen toen jullie sex hadden dus hij heeft ook het risico genomen. Een man kan een vrouw niet dwingen tot een abortus. maar omgekeerd kan een vrouw een man niet dwingen om meer vader te zijn dan door een bdrag te betalen.
maar lichtpuntje: ik ken genoeg kinderen die opgegroeid zijn zonder aanwezige vaderfiguur en die toch goed terecht zijn gekomen. JIj weet wie de vader is, je kun zijn contactgegevens bewaren voor als je kind als volwassene wil weten wie zijn vader is en je kunt m uitleggen dat kind voor jou in ieder geval heel erg gewenst is. De vragen zullen komen, maar tegen die tijd zul je vast ook wel een mooi antwoord hebben. En kinderen accepteren heel veel. Jij hebt je best gedaan en meer kun je niet doen. En als je kind als ie eenmaal volwassen is op zoek wil naar zijn vader, dan kan dat.
vrijdag 15 april 2016 om 16:21
Ik heb nooit begrepen waarom je iemand met wie je zo'n relatie hebt een rol wil laten spelen in het leven van je kind.
Hard gezegd ben je nu alleen, dat veranderd niet. Hem juridisch een status geven zorgt mi alleen maar voor een soort band met iemand die geheid voor gezeur gaat zorgen.
Ik zou hem grof gezegd de tering laten krijgen en hem geen enkele status geven.
Mocht hij behoefte krijgen aan een band dan kun je dat dan op jouw voorwaarden doen.
Relaxter voor jou en je kindje.
Dat gezegd hebbende veel sterkte. Echt vervelend dat deze figuur zo'n eikel blijkt te zijn.
Er zijn zat mannen die zelfs voor een kind dat niet van hen is meer overhebben. Zo ken ik een man die geen relatie wil met de moeder van zijn kind maar wel bij alle onderzoeken is geweest, kennis heeft gemaakt met de familie (akward en erg dapper) en zijn ex hielp in het huishouden als ze moe was etc. Heeft de babykamer helpen inrichten, had zijn eigen huis aangepast en had echt zin in de baby, al was het niet zijn keuze.
Ik vind het ronduit schofterig hoe hij met jou omgaat.
Hij verdient jou niet en al helemaal je mooie baby niet!
Een donor is hij, meer niet.
Hard gezegd ben je nu alleen, dat veranderd niet. Hem juridisch een status geven zorgt mi alleen maar voor een soort band met iemand die geheid voor gezeur gaat zorgen.
Ik zou hem grof gezegd de tering laten krijgen en hem geen enkele status geven.
Mocht hij behoefte krijgen aan een band dan kun je dat dan op jouw voorwaarden doen.
Relaxter voor jou en je kindje.
Dat gezegd hebbende veel sterkte. Echt vervelend dat deze figuur zo'n eikel blijkt te zijn.
Er zijn zat mannen die zelfs voor een kind dat niet van hen is meer overhebben. Zo ken ik een man die geen relatie wil met de moeder van zijn kind maar wel bij alle onderzoeken is geweest, kennis heeft gemaakt met de familie (akward en erg dapper) en zijn ex hielp in het huishouden als ze moe was etc. Heeft de babykamer helpen inrichten, had zijn eigen huis aangepast en had echt zin in de baby, al was het niet zijn keuze.
Ik vind het ronduit schofterig hoe hij met jou omgaat.
Hij verdient jou niet en al helemaal je mooie baby niet!
Een donor is hij, meer niet.
vrijdag 15 april 2016 om 16:22
vrijdag 15 april 2016 om 16:23
quote:forumfossiel schreef op 15 april 2016 @ 16:21:
Ik vind het al heel knap van je dat je , ondanks hoe hij jou heeft behandeld, je nog steeds een rol voor hem wilt in het leven van je kind.
Helaas kun je niemand dwingen om een vader te zijn voor zijn/haar kind. Ik weet niet of je erkenning kunt afdwingen. Onderhoudsplicht wel maar met een gang naar de rechter dwing je nog steeds geen relatie of band af. als hij niet wil, dan ben ik bang dat het snel ophoudt.
maar lichtpuntje: ik ken genoeg kinderen die opgegroeid zijn zonder aanwezige vaderfiguur en die toch goed terecht zijn gekomen. JIj weet wie de vader is, je kun zijn contactgegevens bewaren voor als je kind als volwassene wil weten wie zijn vader is en je kunt m uitleggen dat kind voor jou in ieder geval heel erg gewenst is. De vragen zullen komen, maar tegen die tijd zul je vast ook wel een mooi antwoord hebben. En kinderen accepteren heel veel. Jij hebt je best gedaan en meer kun je niet doen. En als je kind als ie eenmaal volwassen is op zoek wil naar zijn vader, dan kan dat.Ik denk eerder dat ze geld van hem wil...
Ik vind het al heel knap van je dat je , ondanks hoe hij jou heeft behandeld, je nog steeds een rol voor hem wilt in het leven van je kind.
Helaas kun je niemand dwingen om een vader te zijn voor zijn/haar kind. Ik weet niet of je erkenning kunt afdwingen. Onderhoudsplicht wel maar met een gang naar de rechter dwing je nog steeds geen relatie of band af. als hij niet wil, dan ben ik bang dat het snel ophoudt.
maar lichtpuntje: ik ken genoeg kinderen die opgegroeid zijn zonder aanwezige vaderfiguur en die toch goed terecht zijn gekomen. JIj weet wie de vader is, je kun zijn contactgegevens bewaren voor als je kind als volwassene wil weten wie zijn vader is en je kunt m uitleggen dat kind voor jou in ieder geval heel erg gewenst is. De vragen zullen komen, maar tegen die tijd zul je vast ook wel een mooi antwoord hebben. En kinderen accepteren heel veel. Jij hebt je best gedaan en meer kun je niet doen. En als je kind als ie eenmaal volwassen is op zoek wil naar zijn vader, dan kan dat.Ik denk eerder dat ze geld van hem wil...
vrijdag 15 april 2016 om 16:26
Meid wat lastig. Maar idd, bereid je er op voor het alleen te moeten doen. Tuurlijk wordt dat wel eens lastig, maar het is te doen en je kindje hoeft niets tekort te komen. Financ. steun afdwingen zou ik niet, het was niet zijn keuze. Mocht hij wel een actievere rol willen vervullen kun je dit alsnog regelen. Sterkte, en gefeliciteerd natuurlijk!
vrijdag 15 april 2016 om 16:27
Even voor de duidelijkheid nog een keer. Het draait mij niet om geld. Ik heb een vast en stabiel inkomen en kan dan ook dit kind onderhouden, neemt niet weg dat ik wel geld kan eisen, die bovengenoemde onderhoudsplicht. Maar hierin vraag ik mezelf dan ook af is dit een redelijk iets om te doen. Veel familie en vrienden zeggen van wel maar die zijn ook emotioneel betrokken, daarom stel ik die vraag ook hier hoe jullie als buitenstaanders daar tegen aankijken.
Belangrijkste voor mij is dat mijn kindje gelukkig opgroeid. Bij de gemeente kan ik niet zomaar zijn naam aangeven dat hij de vader is en als hij zelf niet erkend kan alleen een dna test dit uitsluiten. Het liefst heb ik dat nu geregeld om te voorkomen dat mijn kind in de toekomst voor zoiets ellendigs wellicht kan komen te staan.
Abortus is voor mij tot nu toe ook nogsteeds geen optie. Ik ben namelijk bereid zorg te dragen voor dit ongeboren kind maar ik wil wel alles goed geregeld hebben.
Wel bedankt voor de eerlijke reacties !
Belangrijkste voor mij is dat mijn kindje gelukkig opgroeid. Bij de gemeente kan ik niet zomaar zijn naam aangeven dat hij de vader is en als hij zelf niet erkend kan alleen een dna test dit uitsluiten. Het liefst heb ik dat nu geregeld om te voorkomen dat mijn kind in de toekomst voor zoiets ellendigs wellicht kan komen te staan.
Abortus is voor mij tot nu toe ook nogsteeds geen optie. Ik ben namelijk bereid zorg te dragen voor dit ongeboren kind maar ik wil wel alles goed geregeld hebben.
Wel bedankt voor de eerlijke reacties !
Nothing worth having ever comes easy
vrijdag 15 april 2016 om 16:29
Ja, en dat geld, daar heeft ze recht op. Want ze waren er samen bij toen dat kind ontstond. Iedere keer als je sex hebt neem je het risico dat daar een kind uit voortkomt met daarbijbehorende verplichtingen. Ik vind het belachelijk dat haar wordt verweten dat ze niet voor abortus heeft gekozen omdat hij geen kind wilde. Dan had ie niet moeten neuken. Persoonlijk zou ik echter, als ik het geld niet perse nodig had, mezelf de energie en moeite besparen van de gang naar de rechter.
alleen denk ik dat het voor haar kind geen fluit uitmaakt of die man wel of niet betaalt. Die had graag een vader gehad om mee te knuffelen, te stoeien, te voetballen etc. En hoewel ik genoeg alleenstaande moeders ken die het prima doen in hun eentje, kan ik me voorstellen dat het lastig is als je zwanger bent, gehooopt had een gezinnetje te worden en er dan ineens alleen voor staat.
alleen denk ik dat het voor haar kind geen fluit uitmaakt of die man wel of niet betaalt. Die had graag een vader gehad om mee te knuffelen, te stoeien, te voetballen etc. En hoewel ik genoeg alleenstaande moeders ken die het prima doen in hun eentje, kan ik me voorstellen dat het lastig is als je zwanger bent, gehooopt had een gezinnetje te worden en er dan ineens alleen voor staat.
vrijdag 15 april 2016 om 16:29
Kon ook kort hoor: zwanger (12w), ex wil abortus, jij houdt. Moet je iets vast laten leggen over ouderschap vader?
Je kunt het laten vaststellen. Jouw kind kan dat later ook alsnog doen als hij/zij zou willen. Jij hebt de naam enzo en kan die aan je kind doorgeven, dus heel moeilijk wordt het niet om hem te vinden. Als je geen alimentatie wilt, zou ik het aan je kind laten.
Als je wel kinderalimentatie wilt moet je zelf naar de rechter. Je zou kunnen stellen dat het kind daar het meest bij gebaat is; de financiële uitgangspositie wordt een stuk beter.
Je kunt het laten vaststellen. Jouw kind kan dat later ook alsnog doen als hij/zij zou willen. Jij hebt de naam enzo en kan die aan je kind doorgeven, dus heel moeilijk wordt het niet om hem te vinden. Als je geen alimentatie wilt, zou ik het aan je kind laten.
Als je wel kinderalimentatie wilt moet je zelf naar de rechter. Je zou kunnen stellen dat het kind daar het meest bij gebaat is; de financiële uitgangspositie wordt een stuk beter.
vrijdag 15 april 2016 om 16:30
Voor iemand met een juridische achtergrond weet je niet bijzonder veel over erkenning vaderschap en onderhoudsplicht. Het Internet staat er bol van.
Als je geen alimentatie nodig hebt (je bent dan ook niet van hem afhankelijk) waarom dat niet gewoon op de geboorteakte "vader onbekend"?
Natuurlijk is de kans groot dat er t.z.t. allemaal vragen komen, misschien is er ook kans op een erfelijke ziekte van de kant van de vader maar dat moet je dan maar op de koop toe nemen.
Door het verbreken van ieder contact met een vader die niet op een kind zit te wachten creëer je wel rust, voor jezelf en voor het kind. Wil je dat niet, dan blijf je door het kind jaren lang met hem verbonden.
Als je geen alimentatie nodig hebt (je bent dan ook niet van hem afhankelijk) waarom dat niet gewoon op de geboorteakte "vader onbekend"?
Natuurlijk is de kans groot dat er t.z.t. allemaal vragen komen, misschien is er ook kans op een erfelijke ziekte van de kant van de vader maar dat moet je dan maar op de koop toe nemen.
Door het verbreken van ieder contact met een vader die niet op een kind zit te wachten creëer je wel rust, voor jezelf en voor het kind. Wil je dat niet, dan blijf je door het kind jaren lang met hem verbonden.
verba volant, scripta manent.
vrijdag 15 april 2016 om 16:30
quote:forumfossiel schreef op 15 april 2016 @ 16:29:
Ja, en dat geld, daar heeft ze recht op. Want ze waren er samen bij toen dat kind ontstond. Iedere keer als je sex hebt neem je het risico dat daar een kind uit voortkomt met daarbijbehorende verplichtingen. Ik vind het belachelijk dat haar wordt verweten dat ze niet voor abortsus heeft gekozen omdat hij geen kind wilde. Dan had ie niet moeten neuken.
alleen denk ik dat het voor haar kind geen fluit uitmaakt of die man wel of niet betaalt. Die had graag een vader gehad om mee te knuffelen, te stoeien, te voetballen etc. En hoewel ik genoeg alleenstaande moeders ken die het prima doen in hun eentje, kan ik me voorstellen dat het lastig is als je zwanger bent, gehooopt had een gezinnetje te worden en er dan ineens alleen voor staat.Gehoopt op een gezinnetje met iemand waar ze maar kort een relatie mee had? Hmmkee
Ja, en dat geld, daar heeft ze recht op. Want ze waren er samen bij toen dat kind ontstond. Iedere keer als je sex hebt neem je het risico dat daar een kind uit voortkomt met daarbijbehorende verplichtingen. Ik vind het belachelijk dat haar wordt verweten dat ze niet voor abortsus heeft gekozen omdat hij geen kind wilde. Dan had ie niet moeten neuken.
alleen denk ik dat het voor haar kind geen fluit uitmaakt of die man wel of niet betaalt. Die had graag een vader gehad om mee te knuffelen, te stoeien, te voetballen etc. En hoewel ik genoeg alleenstaande moeders ken die het prima doen in hun eentje, kan ik me voorstellen dat het lastig is als je zwanger bent, gehooopt had een gezinnetje te worden en er dan ineens alleen voor staat.Gehoopt op een gezinnetje met iemand waar ze maar kort een relatie mee had? Hmmkee
vrijdag 15 april 2016 om 16:31
vrijdag 15 april 2016 om 16:37
quote:Justlikesnow schreef op 15 april 2016 @ 16:27:
Even voor de duidelijkheid nog een keer. Het draait mij niet om geld. Ik heb een vast en stabiel inkomen en kan dan ook dit kind onderhouden, neemt niet weg dat ik wel geld kan eisen, die bovengenoemde onderhoudsplicht. Maar hierin vraag ik mezelf dan ook af is dit een redelijk iets om te doen. Veel familie en vrienden zeggen van wel maar die zijn ook emotioneel betrokken, daarom stel ik die vraag ook hier hoe jullie als buitenstaanders daar tegen aankijken.
Belangrijkste voor mij is dat mijn kindje gelukkig opgroeid. Bij de gemeente kan ik niet zomaar zijn naam aangeven dat hij de vader is en als hij zelf niet erkend kan alleen een dna test dit uitsluiten. Het liefst heb ik dat nu geregeld om te voorkomen dat mijn kind in de toekomst voor zoiets ellendigs wellicht kan komen te staan.
Abortus is voor mij tot nu toe ook nogsteeds geen optie. Ik ben namelijk bereid zorg te dragen voor dit ongeboren kind maar ik wil wel alles goed geregeld hebben.
Wel bedankt voor de eerlijke reacties !
Je kind is tegen die tijd 16 op zijn minst, dat kunnen ze echt wel hebben hoor.
Ik vind het redelijk om geld te eisen: hij was er immers ook bij met seksen en had zich er zelfs al even bij neergelegd dat het kindje er ging komen.
Ik vind het ook redelijk om geen geld te eisen: de relatie was nog pril en je blijft dan wel 100% van hem onafhankelijk.
Een duivelsdilemma. Sterkte en 'geniet' ondanks dit van je zwangerschap
En je ex is sowieso een l*l
Even voor de duidelijkheid nog een keer. Het draait mij niet om geld. Ik heb een vast en stabiel inkomen en kan dan ook dit kind onderhouden, neemt niet weg dat ik wel geld kan eisen, die bovengenoemde onderhoudsplicht. Maar hierin vraag ik mezelf dan ook af is dit een redelijk iets om te doen. Veel familie en vrienden zeggen van wel maar die zijn ook emotioneel betrokken, daarom stel ik die vraag ook hier hoe jullie als buitenstaanders daar tegen aankijken.
Belangrijkste voor mij is dat mijn kindje gelukkig opgroeid. Bij de gemeente kan ik niet zomaar zijn naam aangeven dat hij de vader is en als hij zelf niet erkend kan alleen een dna test dit uitsluiten. Het liefst heb ik dat nu geregeld om te voorkomen dat mijn kind in de toekomst voor zoiets ellendigs wellicht kan komen te staan.
Abortus is voor mij tot nu toe ook nogsteeds geen optie. Ik ben namelijk bereid zorg te dragen voor dit ongeboren kind maar ik wil wel alles goed geregeld hebben.
Wel bedankt voor de eerlijke reacties !
Je kind is tegen die tijd 16 op zijn minst, dat kunnen ze echt wel hebben hoor.
Ik vind het redelijk om geld te eisen: hij was er immers ook bij met seksen en had zich er zelfs al even bij neergelegd dat het kindje er ging komen.
Ik vind het ook redelijk om geen geld te eisen: de relatie was nog pril en je blijft dan wel 100% van hem onafhankelijk.
Een duivelsdilemma. Sterkte en 'geniet' ondanks dit van je zwangerschap
En je ex is sowieso een l*l
vrijdag 15 april 2016 om 16:37
Het verschil tussen alimentatie en onderhoudsplicht is dat bij alimentatie een erkend moet worden. Wij waren namelijk niet getrouwd, geen samenlevingscontract, niks. Hij wilt het kind niet erkennen en ondanks dat ik dat graag had gewilt is dat niet van toepassing. Alimentatie en onderhoudsplicht staan dan ook los van elkaar. Een onderhoudsplicht moet ik dan ook via de rechtbank doen als ik dat zou willen.
Het belangrijkste voor mij is op papier krijgen dat hij de biologische vader is. Juist uit voorzorg voor mijn kind.
Het belangrijkste voor mij is op papier krijgen dat hij de biologische vader is. Juist uit voorzorg voor mijn kind.
Nothing worth having ever comes easy
vrijdag 15 april 2016 om 16:40
quote:ZonnigKleintje schreef op 15 april 2016 @ 16:37:
[...]
Je kind is tegen die tijd 16 op zijn minst, dat kunnen ze echt wel hebben hoor.
Ik vind het redelijk om geld te eisen: hij was er immers ook bij met seksen en had zich er zelfs al even bij neergelegd dat het kindje er ging komen.
Ik vind het ook redelijk om geen geld te eisen: de relatie was nog pril en je blijft dan wel 100% van hem onafhankelijk.
Een duivelsdilemma. Sterkte en 'geniet' ondanks dit van je zwangerschap
En je ex is sowieso een l*lZij was er toch ook bij? Beetje raar om alles op hem af te schuiven.
[...]
Je kind is tegen die tijd 16 op zijn minst, dat kunnen ze echt wel hebben hoor.
Ik vind het redelijk om geld te eisen: hij was er immers ook bij met seksen en had zich er zelfs al even bij neergelegd dat het kindje er ging komen.
Ik vind het ook redelijk om geen geld te eisen: de relatie was nog pril en je blijft dan wel 100% van hem onafhankelijk.
Een duivelsdilemma. Sterkte en 'geniet' ondanks dit van je zwangerschap
En je ex is sowieso een l*lZij was er toch ook bij? Beetje raar om alles op hem af te schuiven.