Gezondheid
alle pijlers
Moeder veranderd na chemo's
maandag 18 april 2016 om 13:38
Mijn moeder heeft twee jaar geleden chemotherapie gehad (voor borstkanker) - sindsdien is zij een heel ander persoon.
Voor de chemotherapie was ze zorgzaam, lief, geduldig en altijd positief, ze kookte graag en ondernam veel, nu is ze geïrriteerd, chagrijnig, heeft ze nooit ergens zin in en is alles negatief.
Ik lees her en der dat dit erbij hoort, en dat dit ook weer afzwakt, maar is er iemand die weet hoe lang dit duurt of wat ik kan doen om dit te veranderen?
Het is moeilijk nu met haar te communiceren, of dingen te ondernemen.
Zijn er anderen die dit herkennen? Hoe gaan jullie daar mee om?
Voor de chemotherapie was ze zorgzaam, lief, geduldig en altijd positief, ze kookte graag en ondernam veel, nu is ze geïrriteerd, chagrijnig, heeft ze nooit ergens zin in en is alles negatief.
Ik lees her en der dat dit erbij hoort, en dat dit ook weer afzwakt, maar is er iemand die weet hoe lang dit duurt of wat ik kan doen om dit te veranderen?
Het is moeilijk nu met haar te communiceren, of dingen te ondernemen.
Zijn er anderen die dit herkennen? Hoe gaan jullie daar mee om?
It's not always easy, but it's worth it.
maandag 18 april 2016 om 13:45
Heeft je moeder hormoonpillen? Mijn moeder had hetzelfde. Was een jaar of 3-5 echt zichzelf niet meer, het is een wonder dat mijn ouders toen niet gescheiden zijn zegt ze zelf. Ik was 9 toen de chemo begon, en kreeg er dus niet heel veel van mee. Mama was gewoon ziek. Maar dat ze niet veel kon hebben en vaak chagrinnig was, merkte ik ook wel. Nu zit ze al jaren weer lekker in haar vel en is ze een fijne moeder.
maandag 18 april 2016 om 13:48
Mijn schoonmoeder heeft heel veel chemo's gehad. Echt heel veel. Ze is nog steeds een lieve vrouw, maar ze kan niet meer voor zichzelf zorgen. Geldbeheer doet haar zus, schoonmaak doet een hulp. Je kan er ook geen diepgaande gesprekken meer mee voeren.
Ben er toevallig vanmorgen nog geweest met mijn dochtertje. Ze loopt weg met haar kleinkind, zo leuk om te zien Maar de ziekte en medicatie heeft duidelijk zijn sporen nagelaten.
Voor jou
Ben er toevallig vanmorgen nog geweest met mijn dochtertje. Ze loopt weg met haar kleinkind, zo leuk om te zien Maar de ziekte en medicatie heeft duidelijk zijn sporen nagelaten.
Voor jou
maandag 18 april 2016 om 13:54
Net als Nonny denk ik niet dat het zo zeer aan de chemo ligt, tenzij ze veel hinder ondervindt van restklachten, maar meer vanwege het feit dat ze heel erg geconfronteerd is met haar sterfelijkheid doordat ze kanker heeft gehad.
Ik ken heel veel mensen die sterk veranderd zijn nadat ze ziek zijn geworden (of dat nu geneeslijk of ongeneeslijk ziek was), en voor de omgeving is dat niet altijd een verbetering. Zo heeft een vriendin van mij veel moeite met het feit dat haar moeder voor haar gevoel egoïstischer is geworden: veel over zichzelf praat, minder bezig is met haar omgeving, etc. Volgens mij is dat echter een natuurlijke reactie en bovendien was haar moeder daarvoor juist superzorgzaam en gooide zij alles overboord voor haar kinderen. Nu ze wat vaker voor haarzelf kiest, voelt dat dan als egoïstisch, terwijl ze dat in mijn ogen absoluut niet is.
Ik ken heel veel mensen die sterk veranderd zijn nadat ze ziek zijn geworden (of dat nu geneeslijk of ongeneeslijk ziek was), en voor de omgeving is dat niet altijd een verbetering. Zo heeft een vriendin van mij veel moeite met het feit dat haar moeder voor haar gevoel egoïstischer is geworden: veel over zichzelf praat, minder bezig is met haar omgeving, etc. Volgens mij is dat echter een natuurlijke reactie en bovendien was haar moeder daarvoor juist superzorgzaam en gooide zij alles overboord voor haar kinderen. Nu ze wat vaker voor haarzelf kiest, voelt dat dan als egoïstisch, terwijl ze dat in mijn ogen absoluut niet is.
maandag 18 april 2016 om 13:55
@Nonny+korfje13: Ik maak me juist zorgen om haar, omdat ze nergens meer plezier in heeft en nergens positief over is. Zij zelf benoemd dit namelijk ook heel vaak, maar lijkt het niet om te kunnen buigen. Vind het een vreemde opmerking dat je zegt dat ik haar in haar waarde moet laten, terwijl ik dat juist doe.
Mijn moeder is niet mijn moeder op het moment, ze is niet zichzelf en dat is niet door de ziekte zelf (tuurlijk heeft dat ook effecten, maar dat uit zich echt anders), of hoe zij daar mee omgaat, dit is echt hoe zij veranderd is door juist de middelen om haar te genezen.
@pommiaan: Ja, ze heeft inderdaad hormoonpillen, eigenlijk zijn deze grootste veranderingen daarmee begonnen, mijn grootste vraag was daarom dus ook of er wat aan te doen valt, qua bv. andere vitamines/middelen om haar hierbij te helpen. Maar het draait dus gewoon uit zichzelf weer bij?
@Zonnetje_in_huis: ook voor jou!
Mijn moeder is niet mijn moeder op het moment, ze is niet zichzelf en dat is niet door de ziekte zelf (tuurlijk heeft dat ook effecten, maar dat uit zich echt anders), of hoe zij daar mee omgaat, dit is echt hoe zij veranderd is door juist de middelen om haar te genezen.
@pommiaan: Ja, ze heeft inderdaad hormoonpillen, eigenlijk zijn deze grootste veranderingen daarmee begonnen, mijn grootste vraag was daarom dus ook of er wat aan te doen valt, qua bv. andere vitamines/middelen om haar hierbij te helpen. Maar het draait dus gewoon uit zichzelf weer bij?
@Zonnetje_in_huis: ook voor jou!
It's not always easy, but it's worth it.
maandag 18 april 2016 om 13:55
Hhmmmm...had het er toevallig afgelopen weekend over met mijn man. Vind nl zelf wel dat ik (wat) veranderd ben, hij vindt het reuze meevallen.
Ben wel een heel stuk emotioneler geworden, heb ook iets meer last van stemmingswisselingen.
De komende 5-7 jaar nog hormoontherapie, dus in de overgang.
Als jouw moeder dat ook heeft, zou het ook daar aan kunnen liggen.
Ben wel een heel stuk emotioneler geworden, heb ook iets meer last van stemmingswisselingen.
De komende 5-7 jaar nog hormoontherapie, dus in de overgang.
Als jouw moeder dat ook heeft, zou het ook daar aan kunnen liggen.
maandag 18 april 2016 om 13:58
quote:J1107 schreef op 18 april 2016 @ 13:55:
@Nonny+korfje13: Ik maak me juist zorgen om haar, omdat ze nergens meer plezier in heeft en nergens positief over is. Zij zelf benoemd dit namelijk ook heel vaak, maar lijkt het niet om te kunnen buigen. Vind het een vreemde opmerking dat je zegt dat ik haar in haar waarde moet laten, terwijl ik dat juist doe.
Mijn moeder is niet mijn moeder op het moment, ze is niet zichzelf en dat is niet door de ziekte zelf (tuurlijk heeft dat ook effecten, maar dat uit zich echt anders), of hoe zij daar mee omgaat, dit is echt hoe zij veranderd is door juist de middelen om haar te genezen.
@pommiaan: Ja, ze heeft inderdaad hormoonpillen, eigenlijk zijn deze grootste veranderingen daarmee begonnen, mijn grootste vraag was daarom dus ook of er wat aan te doen valt, qua bv. andere vitamines/middelen om haar hierbij te helpen. Maar het draait dus gewoon uit zichzelf weer bij?
@Zonnetje_in_huis: ook voor jou!Sorry ik bedoelde het niet vervelend! Meer van laat haar de fases doormaken die ze te maken heeft zoals boos verdriet angst en dergelijke. Voor naaste familie is dit ook zwaar, dat begrijp ik. Heel veel
@Nonny+korfje13: Ik maak me juist zorgen om haar, omdat ze nergens meer plezier in heeft en nergens positief over is. Zij zelf benoemd dit namelijk ook heel vaak, maar lijkt het niet om te kunnen buigen. Vind het een vreemde opmerking dat je zegt dat ik haar in haar waarde moet laten, terwijl ik dat juist doe.
Mijn moeder is niet mijn moeder op het moment, ze is niet zichzelf en dat is niet door de ziekte zelf (tuurlijk heeft dat ook effecten, maar dat uit zich echt anders), of hoe zij daar mee omgaat, dit is echt hoe zij veranderd is door juist de middelen om haar te genezen.
@pommiaan: Ja, ze heeft inderdaad hormoonpillen, eigenlijk zijn deze grootste veranderingen daarmee begonnen, mijn grootste vraag was daarom dus ook of er wat aan te doen valt, qua bv. andere vitamines/middelen om haar hierbij te helpen. Maar het draait dus gewoon uit zichzelf weer bij?
@Zonnetje_in_huis: ook voor jou!Sorry ik bedoelde het niet vervelend! Meer van laat haar de fases doormaken die ze te maken heeft zoals boos verdriet angst en dergelijke. Voor naaste familie is dit ook zwaar, dat begrijp ik. Heel veel
maandag 18 april 2016 om 13:59
maandag 18 april 2016 om 14:27
maandag 18 april 2016 om 14:47
quote:J1107 schreef op 18 april 2016 @ 14:41:
Maar valt hier wat aan te doen dan verder? Of is het 'het hoort bij de pillen, dus accepteren'?
Ten eerste zullen jij en je moeder het moeten accepteren dat haar leven veranderd is. Daar heb je al een deel mee gewonnen. Haar leven is nu eenmaal niet meer als voor de diagnose.
Verder kan ze overleggen met haar oncoloog of mammacareverpleegkundige of haar bloed eens geprikt kan worden op vitamine- en mineraaltekort. Veel mensen hebben dat namelijk na chemobehandelingen, en zeker tijdens de overgang. Vaak moeten de patiënten hier zelf om vragen, er zijn niet veel artsen die hier aan denken.
Misschien knapt ze wat op als ze supplementen gaat slikken.
Antidepressiva zou ik zelf niet snel pakken, ik denk dat het beter is als ze eens met wat lotgenoten kan praten over wat haar overkomen is. Herkenning kan een hele opluchting zijn.
Maar valt hier wat aan te doen dan verder? Of is het 'het hoort bij de pillen, dus accepteren'?
Ten eerste zullen jij en je moeder het moeten accepteren dat haar leven veranderd is. Daar heb je al een deel mee gewonnen. Haar leven is nu eenmaal niet meer als voor de diagnose.
Verder kan ze overleggen met haar oncoloog of mammacareverpleegkundige of haar bloed eens geprikt kan worden op vitamine- en mineraaltekort. Veel mensen hebben dat namelijk na chemobehandelingen, en zeker tijdens de overgang. Vaak moeten de patiënten hier zelf om vragen, er zijn niet veel artsen die hier aan denken.
Misschien knapt ze wat op als ze supplementen gaat slikken.
Antidepressiva zou ik zelf niet snel pakken, ik denk dat het beter is als ze eens met wat lotgenoten kan praten over wat haar overkomen is. Herkenning kan een hele opluchting zijn.
maandag 18 april 2016 om 14:59
quote:korfje13 schreef op 18 april 2016 @ 13:54:
Ik ken heel veel mensen die sterk veranderd zijn nadat ze ziek zijn geworden (of dat nu geneeslijk of ongeneeslijk ziek was), en voor de omgeving is dat niet altijd een verbetering. Zo heeft een vriendin van mij veel moeite met het feit dat haar moeder voor haar gevoel egoïstischer is geworden: veel over zichzelf praat, minder bezig is met haar omgeving, etc. Volgens mij is dat echter een natuurlijke reactie en bovendien was haar moeder daarvoor juist superzorgzaam en gooide zij alles overboord voor haar kinderen. Nu ze wat vaker voor haarzelf kiest, voelt dat dan als egoïstisch, terwijl ze dat in mijn ogen absoluut niet is.Heel herkenbaar. Ik denk ook zo: jaren voor iedereen gezorgd en nu ben ik zelf eens aan de beurt. Je bent met je neus op de feiten gedrukt en nu pluk ik de dag!
Ik ken heel veel mensen die sterk veranderd zijn nadat ze ziek zijn geworden (of dat nu geneeslijk of ongeneeslijk ziek was), en voor de omgeving is dat niet altijd een verbetering. Zo heeft een vriendin van mij veel moeite met het feit dat haar moeder voor haar gevoel egoïstischer is geworden: veel over zichzelf praat, minder bezig is met haar omgeving, etc. Volgens mij is dat echter een natuurlijke reactie en bovendien was haar moeder daarvoor juist superzorgzaam en gooide zij alles overboord voor haar kinderen. Nu ze wat vaker voor haarzelf kiest, voelt dat dan als egoïstisch, terwijl ze dat in mijn ogen absoluut niet is.Heel herkenbaar. Ik denk ook zo: jaren voor iedereen gezorgd en nu ben ik zelf eens aan de beurt. Je bent met je neus op de feiten gedrukt en nu pluk ik de dag!
maandag 18 april 2016 om 15:08
TO, er zijn ook inloophuizen waar je moeder eventueel met lotgenoten of vrijwilligers kan praten http://www.tegenkanker.nl/welzijn/adres ... oophuizen/
maandag 18 april 2016 om 15:11
quote:J1107 schreef op 18 april 2016 @ 14:41:
Maar valt hier wat aan te doen dan verder? Of is het 'het hoort bij de pillen, dus accepteren'?
Ja ik denk dat het erbij hoort. En mary57, helemaal mee eens. Mijn moeder is ook steeds meer voor zichzelf gaan kiezen. Hier heb ik haar wel een beetje in moeten pushen, maar ze deed nogsteeds alles wat mijn vader zei. Nu heeft ze haar haren weer langer laten groeien, ze draagt meer kleding die ze zelf mooi vindt, gaat heel af en toe een dagje weg met een vriendin. Heerlijk om je moeder zoveel gelukkiger te zien
Mijn moeder had en heeft trouwens totaal geen behoefte aan contact met lotgenoten, maar dat is voor iedereen anders natuurlijk.
Maar valt hier wat aan te doen dan verder? Of is het 'het hoort bij de pillen, dus accepteren'?
Ja ik denk dat het erbij hoort. En mary57, helemaal mee eens. Mijn moeder is ook steeds meer voor zichzelf gaan kiezen. Hier heb ik haar wel een beetje in moeten pushen, maar ze deed nogsteeds alles wat mijn vader zei. Nu heeft ze haar haren weer langer laten groeien, ze draagt meer kleding die ze zelf mooi vindt, gaat heel af en toe een dagje weg met een vriendin. Heerlijk om je moeder zoveel gelukkiger te zien
Mijn moeder had en heeft trouwens totaal geen behoefte aan contact met lotgenoten, maar dat is voor iedereen anders natuurlijk.
maandag 18 april 2016 om 15:32
quote:sophiax schreef op 18 april 2016 @ 14:27:
[...]
Depressiviteit en stemmingswisselingen zijn bekende bijwerkingen van hormoontherapie.En depressiviteit naast een angststoornis is een veelvoorkomend beeld na en maligniteit, wat ook een negatief effect heeft op het overlevingspercentage. Dus of het nu door a of b komt, het is wel iets wat verder bekeken en eventueel behandeld moet worden.
[...]
Depressiviteit en stemmingswisselingen zijn bekende bijwerkingen van hormoontherapie.En depressiviteit naast een angststoornis is een veelvoorkomend beeld na en maligniteit, wat ook een negatief effect heeft op het overlevingspercentage. Dus of het nu door a of b komt, het is wel iets wat verder bekeken en eventueel behandeld moet worden.
maandag 18 april 2016 om 17:13
Heel herkenbaar.....ik ben nu zelf sinds een jaar met aan het stoeien met de effecten van hormoontherapie. Vaak denken mensen dat na operatie, chemo, bestraling alles klaar is, maar dat is niet zo. Voor mij begon het toen pas. Het verwerken van het ziek zijn, het opbouwen van je leven, maar ook weer vertrouwen krijgen in je lichaam (en dat is moeilijk). Angst is vaak als een duveltje in een doosje ergens in je hoofd aanwezig en op de meest gekke momenten komt die angst tevoorschijn. Hormoontherapie zorgt er dan ook nog eens voor dat je jezelf niet meer bent. Ook je lichaam is niet meer hetzelfde, misschien nog maar één borst (of beide kwijt), haar dat nog niet lekker wil groeien, je zit in de overgang. Allemaal zaken waar je niet vrolijk van wordt. Ik ben deze maand een jaar verder na mijn laatste chemo, voor mijn gevoel ben ik er nog lang niet, ook al denkt mijn omgeving vaak van wel. Ik snap dat het voor de omgeving lastig is, maar ik snap ook dat je moeder zich niet fijn voelt. Kan je hier overigens wel met haar over praten (zonder dat ze zich aangevallen voelt?).
maandag 18 april 2016 om 17:18
En J1107, mocht je moeder er een keer met iemand over willen praten, dan mag ze best contact met mij opnemen. Ik heb op mijn werk ook cliënten met (borst)kanker begeleid na mijn eigen ziek zijn. Ik ben verpleegkundige van beroep en heb zelf ook borstkanker gehad.
En uit eigen ervaring weet ik dat het soms best prettig is om met iemand te praten die in hetzelfde schuitje zit/ heeft gezeten.
En uit eigen ervaring weet ik dat het soms best prettig is om met iemand te praten die in hetzelfde schuitje zit/ heeft gezeten.
