Gezondheid
alle pijlers
Moeder veranderd na chemo's
maandag 18 april 2016 om 13:38
Mijn moeder heeft twee jaar geleden chemotherapie gehad (voor borstkanker) - sindsdien is zij een heel ander persoon.
Voor de chemotherapie was ze zorgzaam, lief, geduldig en altijd positief, ze kookte graag en ondernam veel, nu is ze geïrriteerd, chagrijnig, heeft ze nooit ergens zin in en is alles negatief.
Ik lees her en der dat dit erbij hoort, en dat dit ook weer afzwakt, maar is er iemand die weet hoe lang dit duurt of wat ik kan doen om dit te veranderen?
Het is moeilijk nu met haar te communiceren, of dingen te ondernemen.
Zijn er anderen die dit herkennen? Hoe gaan jullie daar mee om?
Voor de chemotherapie was ze zorgzaam, lief, geduldig en altijd positief, ze kookte graag en ondernam veel, nu is ze geïrriteerd, chagrijnig, heeft ze nooit ergens zin in en is alles negatief.
Ik lees her en der dat dit erbij hoort, en dat dit ook weer afzwakt, maar is er iemand die weet hoe lang dit duurt of wat ik kan doen om dit te veranderen?
Het is moeilijk nu met haar te communiceren, of dingen te ondernemen.
Zijn er anderen die dit herkennen? Hoe gaan jullie daar mee om?
It's not always easy, but it's worth it.
maandag 18 april 2016 om 17:21
Misschien moet je je moeder op een volslagen andere manier gaan benaderen, wat ze heeft meegemaakt is per slot van rekening niet niks. Ik neem aan dat ze schoon is verklaard? Dan wacht haar toch nog een lange periode van gespannen afwachten na de controles, onzekerheid kan slopend zijn en je leven behoorlijk beïnvloeden Je hoeft niet iedere confrontatie uit de weg te gaan, als ze chagrijnig of geïrriteerd raakt kun je daar best iets van zeggen, maar zeg dan ook dat je begrijpt dat het voor haar nu niet makkelijk is. Na verloop van tijd en als er wat meer zekerheid is wordt ze waarschijnlijk langzaam weer haar oude zelf maar haar ziekte zal echt wel op de achtergrond een rol blijven spelen, dat geldt voor bijna iedereen, of dat nou kanker is, een hartaandoening, nieraandoening (ondergetekende), aneurysma, amputatie of wat dan ook. Ik wens je moeder veel sterkte en jou veel wijsheid.
verba volant, scripta manent.
maandag 18 april 2016 om 20:20
@daisymadelief: Met haar erover praten is moeilijk. Ze geeft het zelf regelmatig aan, met name haar onvrede er ook over (het nergens zin in hebben, negatief zijn), maar kan het niet zo goed accepteren als anderen hierop wijzen - dus dat doen we niet.
Contact met lotgenoten wilt ze niet, ze vind dat onzin.
Voor de mensen die aangeven 'je moet het accepteren' en dat koppelen aan de situatie. Nogmaals; het stoort haar ZELF ook. Ik val haar hier verder ook niet mee lastig, negeer het of steun haar, maar dit is echt gekoppeld aan haar hormoonpillen, dit komt niet van haarzelf uit, of het feit dat ze kanker heeft gehad an sich.
Mijn vraag hier is hoe ik haar kan helpen en of dit kan, gericht op mensen met ervaring hiermee.
Dank je wel.
Contact met lotgenoten wilt ze niet, ze vind dat onzin.
Voor de mensen die aangeven 'je moet het accepteren' en dat koppelen aan de situatie. Nogmaals; het stoort haar ZELF ook. Ik val haar hier verder ook niet mee lastig, negeer het of steun haar, maar dit is echt gekoppeld aan haar hormoonpillen, dit komt niet van haarzelf uit, of het feit dat ze kanker heeft gehad an sich.
Mijn vraag hier is hoe ik haar kan helpen en of dit kan, gericht op mensen met ervaring hiermee.
Dank je wel.
It's not always easy, but it's worth it.
maandag 18 april 2016 om 20:56
quote:J1107 schreef op 18 april 2016 @ 20:20:
@daisymadelief: Met haar erover praten is moeilijk. Ze geeft het zelf regelmatig aan, met name haar onvrede er ook over (het nergens zin in hebben, negatief zijn), maar kan het niet zo goed accepteren als anderen hierop wijzen - dus dat doen we niet.
Contact met lotgenoten wilt ze niet, ze vind dat onzin.
Voor de mensen die aangeven 'je moet het accepteren' en dat koppelen aan de situatie. Nogmaals; het stoort haar ZELF ook. Ik val haar hier verder ook niet mee lastig, negeer het of steun haar, maar dit is echt gekoppeld aan haar hormoonpillen, dit komt niet van haarzelf uit, of het feit dat ze kanker heeft gehad an sich.
Mijn vraag hier is hoe ik haar kan helpen en of dit kan, gericht op mensen met ervaring hiermee.
Dank je wel.
Ik denk dat je best wel met haar mag delen hoe moeilijk jij het hebt met het negatief zijn en nergens zin in hebben. En dan ben je zelf houden. Dus: Mama, ik vind het lastig dat je nergens zin in hebt en dat je alles zo negatief ziet. Kan ik je ergens mee helpen?
Maar... zij is de enigste die hier iets mee kan doen, ze heeft er zelf ook last van maar ze doet er tot nu toe dus niets mee (tenminste dat begrijp ik uit je verhaal).
Ik ben ook niet zo fanatiek in lotgenotencontact... tot vorige week. ik was uitgenodigd bij een stichting met allemaal lotgenoten. Superleuke dag gehad, iedereen zat in hetzelfde schuitje, maar het ging niet de hele dag over ziek zijn. Maar ieder mocht zich voelen zoals die zich voelde: vrolijk, verdrietig, blij, chagerijnig etc.
Je zag mensen echt opbloeien die dag, degene die in de ochtend zo verdrietig waren zaten er aan het einde van de dag (voor even) stralend bij, machtig mooi om te zien.
Mocht je moeder toch nog contact willen leggen, dan blijft mijn aanbod staan.
@daisymadelief: Met haar erover praten is moeilijk. Ze geeft het zelf regelmatig aan, met name haar onvrede er ook over (het nergens zin in hebben, negatief zijn), maar kan het niet zo goed accepteren als anderen hierop wijzen - dus dat doen we niet.
Contact met lotgenoten wilt ze niet, ze vind dat onzin.
Voor de mensen die aangeven 'je moet het accepteren' en dat koppelen aan de situatie. Nogmaals; het stoort haar ZELF ook. Ik val haar hier verder ook niet mee lastig, negeer het of steun haar, maar dit is echt gekoppeld aan haar hormoonpillen, dit komt niet van haarzelf uit, of het feit dat ze kanker heeft gehad an sich.
Mijn vraag hier is hoe ik haar kan helpen en of dit kan, gericht op mensen met ervaring hiermee.
Dank je wel.
Ik denk dat je best wel met haar mag delen hoe moeilijk jij het hebt met het negatief zijn en nergens zin in hebben. En dan ben je zelf houden. Dus: Mama, ik vind het lastig dat je nergens zin in hebt en dat je alles zo negatief ziet. Kan ik je ergens mee helpen?
Maar... zij is de enigste die hier iets mee kan doen, ze heeft er zelf ook last van maar ze doet er tot nu toe dus niets mee (tenminste dat begrijp ik uit je verhaal).
Ik ben ook niet zo fanatiek in lotgenotencontact... tot vorige week. ik was uitgenodigd bij een stichting met allemaal lotgenoten. Superleuke dag gehad, iedereen zat in hetzelfde schuitje, maar het ging niet de hele dag over ziek zijn. Maar ieder mocht zich voelen zoals die zich voelde: vrolijk, verdrietig, blij, chagerijnig etc.
Je zag mensen echt opbloeien die dag, degene die in de ochtend zo verdrietig waren zaten er aan het einde van de dag (voor even) stralend bij, machtig mooi om te zien.
Mocht je moeder toch nog contact willen leggen, dan blijft mijn aanbod staan.
maandag 18 april 2016 om 21:02
quote:J1107 schreef op 18 april 2016 @ 20:20:
@daisymadelief: Met haar erover praten is moeilijk. Ze geeft het zelf regelmatig aan, met name haar onvrede er ook over (het nergens zin in hebben, negatief zijn), maar kan het niet zo goed accepteren als anderen hierop wijzen - dus dat doen we niet.
Contact met lotgenoten wilt ze niet, ze vind dat onzin.
Voor de mensen die aangeven 'je moet het accepteren' en dat koppelen aan de situatie. Nogmaals; het stoort haar ZELF ook. Ik val haar hier verder ook niet mee lastig, negeer het of steun haar, maar dit is echt gekoppeld aan haar hormoonpillen, dit komt niet van haarzelf uit, of het feit dat ze kanker heeft gehad an sich.
Mijn vraag hier is hoe ik haar kan helpen en of dit kan, gericht op mensen met ervaring hiermee.
Dank je wel.
Ik vind het zelf heel moeilijk om mijn zorgen met mijn kinderen te bespreken, ik kan dat wel met lotgenoten of andere buitenstaanders. Misschien kun jij haar niet helpen, maar zal ze eens professionele hulp moeten zoeken.
Het heeft zeker wel met haar zelf en wat ze heeft meegemaakt te maken, je kunt haar gedrag echt niet alleen op de hormoontabletten afschuiven. Zolang jullie dat zelf niet kunnen accepteren, zal hulp ook moeilijk worden. Dat ze contact met lotgenoten onzin vindt, zegt mij wel dat ze het liefst het gebeurde wil verzwijgen, maar zo werkt de menselijke geest niet. Zoals ze zeggen: de kanker is uit je lijf, maar niet uit je hoofd.
@daisymadelief: Met haar erover praten is moeilijk. Ze geeft het zelf regelmatig aan, met name haar onvrede er ook over (het nergens zin in hebben, negatief zijn), maar kan het niet zo goed accepteren als anderen hierop wijzen - dus dat doen we niet.
Contact met lotgenoten wilt ze niet, ze vind dat onzin.
Voor de mensen die aangeven 'je moet het accepteren' en dat koppelen aan de situatie. Nogmaals; het stoort haar ZELF ook. Ik val haar hier verder ook niet mee lastig, negeer het of steun haar, maar dit is echt gekoppeld aan haar hormoonpillen, dit komt niet van haarzelf uit, of het feit dat ze kanker heeft gehad an sich.
Mijn vraag hier is hoe ik haar kan helpen en of dit kan, gericht op mensen met ervaring hiermee.
Dank je wel.
Ik vind het zelf heel moeilijk om mijn zorgen met mijn kinderen te bespreken, ik kan dat wel met lotgenoten of andere buitenstaanders. Misschien kun jij haar niet helpen, maar zal ze eens professionele hulp moeten zoeken.
Het heeft zeker wel met haar zelf en wat ze heeft meegemaakt te maken, je kunt haar gedrag echt niet alleen op de hormoontabletten afschuiven. Zolang jullie dat zelf niet kunnen accepteren, zal hulp ook moeilijk worden. Dat ze contact met lotgenoten onzin vindt, zegt mij wel dat ze het liefst het gebeurde wil verzwijgen, maar zo werkt de menselijke geest niet. Zoals ze zeggen: de kanker is uit je lijf, maar niet uit je hoofd.