Gezondheid
alle pijlers
Baarmoederverwijdering
zaterdag 5 maart 2016 om 10:43
Ik heb al jaren last van ernstige endometriose. Jaren geleden zijn er endometriosehaarden verwijderd tijdens een laparoscopie en daarna twee keer zwanger geworden door middel van IVF. Nu worden de klachten steeds heviger en deze week bleek na een MRI-scan dat ik ook adenomyosis heb. De gynaecoloog heeft tot grote opluchting van mij baarmoederverwijdering voorgesteld. Een flinke buikoperatie, maar hopelijk dan wel voor de laatste keer. Mijn gevoel zegt dat dit de juiste beslissing is, maar ik hoor uit mijn omgeving toch veel negatieve klanken. Verhalen over in de overgang komen, verzakkingen, minder goed seksleven, blaasproblemen, enz.
Ik wil graag ervaringsverhalen horen van andere vrouwen bij wie hun baarmoeder verwijderd is en op welke manier, vaginaal bijvoorbeeld. Ik heb eind deze maand pas weer een afspraak met mijn gynaecoloog over hoe, wat en wanneer, we hebben de MRI dus nog niet besproken, ik weet alleen dat één eierstok nog goed is, er meerdere endometriosehaarden zijn in de buikholte en adenomyosis dus. Ik heb nog geen idee welke opties ik heb wat betreft de methode en of ik überhaupt wel opties heb.
Ik wil graag ervaringsverhalen horen van andere vrouwen bij wie hun baarmoeder verwijderd is en op welke manier, vaginaal bijvoorbeeld. Ik heb eind deze maand pas weer een afspraak met mijn gynaecoloog over hoe, wat en wanneer, we hebben de MRI dus nog niet besproken, ik weet alleen dat één eierstok nog goed is, er meerdere endometriosehaarden zijn in de buikholte en adenomyosis dus. Ik heb nog geen idee welke opties ik heb wat betreft de methode en of ik überhaupt wel opties heb.
zaterdag 5 maart 2016 om 18:11
Daar verbaas ik me dus ook over. Mij maakt het niks uit of ze mijn baarmoeder eruit halen of mijn grote teen eraf hakken wat betreft het vrouw zijn hoor. Ik kan me daar echt niks bij voorstellen. En inderdaad, wakker worden door een koude en natte plek in je bed en 's nachts je bed verschonen, geen lichte kleding aan durven, dat draagt niet bij aan je vrouwelijk gevoel.
zaterdag 5 maart 2016 om 18:17
Ik heb bijna vijf weken geleden een baarmoeder verwijdering gehad. Het moest via een buikoperatie (van navel tot schaambeen) omdat de baarmoeder door de vleesbomen erg was vergroot. Vier dagen opname en nu alweer vier weken thuis. Het is me allemaal heel erg mee gevallen. Ik voel me nu eigenlijk alweer helemaal fit. Maar ik blijf nog twee weekjes thuis, dan probeer ik langzamerhand mijn werk weer te hervatten.
Je beseft pas hoe fijn het is om te ademen als je neus verstopt zit.
zaterdag 5 maart 2016 om 21:15
Fijn om te horen, dames. Afgelopen jaren waren op seksgebied echt een ramp. Gelukkig gaat het met mijn nieuwe liefde wel goed op dit gebied, hij heeft alle geduld, is voorzichtig en lief. Maar echt losgaan is er niet bij nu, de angst voor pijn remt ons flink af. Dus ik denk dat het op dat gebied me waarschijnlijk alleen maar verbetering gaat opleveren.
Hopelijk hoef ik ook wat krachttraining betreft nog niet de handdoek in de ring te gooien. Flinke operatie, Alixane. Wat fijn dat je zo snel opknapt. Dat geeft me wel moed.
Ik denk serieus dat ik met mijn grote teen afhakken veel meer issues zou hebben. Ik draag graag sandalen met hakken en heb echt iets met teennagels lakken.
Hopelijk hoef ik ook wat krachttraining betreft nog niet de handdoek in de ring te gooien. Flinke operatie, Alixane. Wat fijn dat je zo snel opknapt. Dat geeft me wel moed.
Ik denk serieus dat ik met mijn grote teen afhakken veel meer issues zou hebben. Ik draag graag sandalen met hakken en heb echt iets met teennagels lakken.
zaterdag 5 maart 2016 om 23:25
quote:Joni_de_tweede schreef op 05 maart 2016 @ 23:06:
Zo is 't, ben maar blij dat het slechts de baarmoeder is
Ja, het had veel erger gekund.
Echt, wat zal ik blij zijn als ik dit achter de rug heb en van die baarloeder af ben. Dan hang ik echt de slingers op (van tampons, beppy's en maandverband).
Zo is 't, ben maar blij dat het slechts de baarmoeder is
Ja, het had veel erger gekund.
Echt, wat zal ik blij zijn als ik dit achter de rug heb en van die baarloeder af ben. Dan hang ik echt de slingers op (van tampons, beppy's en maandverband).
zaterdag 5 maart 2016 om 23:42
Fijn dat je zo denkt, van te voren al. Voordat ik de operatie had onderging ik alles maar. Zware menstruaties, altijd bang om door te lekken, met een hoop lichamelijke klachten door dat ijzertekort. Het heeft er bij mij wel ingehakt hoor. Maar het was uiteindelijk toch schrikken toen werd gezegd dat de baarmoeder eruit moest. Er is van tevoren nog een spiraal geplaatst om het bloeden tegen te gaan, maar sinds die er zat was het hek helemaal van de dam, ik was elke dag ongesteld. Toen ik dat wilde laten verwijderen bleek ie er niet meer te zitten! Echt kommer en kwel. Ik werk in een winkel en stond soms alleen, dat was geen doen want het bloed gutste er vanuit het niets uit. En als ik niet ongesteld was had ik een soort van vruchtwater verlies leek het wel. Hele natte afscheiding maar dan ook in zulke hoeveelheden dat het met maandverband opgevangen moest worden. Het maakt je heel onzeker.
Ik heb echt het idee dat ik fluitend door de verwijdering en het herstel ben gegaan, het voelt zo goed allemaal. Toevallig gisteren een feestje gehad waarbij ik mensen trof die ik al een tijd niet heb gezien, en die zeggen dan van: Goh, ach, hoe gaat het nou, want het is toch wel heftig hoor, wat je mee hebt gemaakt.
En dan denk ik blij: Heftig? Echt niet, super fijn dat het kon en gedaan is!
Ik heb echt het idee dat ik fluitend door de verwijdering en het herstel ben gegaan, het voelt zo goed allemaal. Toevallig gisteren een feestje gehad waarbij ik mensen trof die ik al een tijd niet heb gezien, en die zeggen dan van: Goh, ach, hoe gaat het nou, want het is toch wel heftig hoor, wat je mee hebt gemaakt.
En dan denk ik blij: Heftig? Echt niet, super fijn dat het kon en gedaan is!
zondag 6 maart 2016 om 02:08
He Joni, zeer herkenbaar jouw verhaal!! Dat altijd ongesteld zijn en een extra koffer mee op vakantie vanwege juist dat speciale maandverband c.q. tampons waarmee je het wel een uur uit hield voordat verschoond moest worden. Ik had ook een chronische bloedarmoede. Heel wat floradix gehad en staaltabletjes geslikt en toch nog altijd heel erg moe, vaak duizelig en gammel. Ook wat moeten doorstaan met artsen die het toch wel wat vervelend vonden maar och "mee leren leven he". Kon mijn gyneacoloog wel kussen toen die er niet zo moeilijk overdeed. Gaf me 2 weken bedenktijd in wat ik wou nadat hij alle opties met me had doorgenomen. Ik wist het eigenlijk meteen. Eruit met die handel, geen gezeur. Na 2 weken dit ook gezegd en er was verder ook geen discussie. Doen!! Beste beslissing ooit! Alles is beter. Hoef geen rekening te houden in het meenemen van tampons, maandverband en wat voor zooi dan ook. Kan alles aantrekken vwb kleding. Ben lang zo moe niet meer. Kan gewoon gaan zwemmen in vakanties. En kan gewoon sex hebben zonder me te bedenken. Die flauwekul van ik voel me geen vrouw zonder baarmoeder....ik voel me eindelijk wel op en top vrouw nu ik van dat loeder verlost ben!!!
Be the kind of woman that when your feet hit the floor each morning the devil says "Oh crap, she's up".
zondag 6 maart 2016 om 02:15
zondag 6 maart 2016 om 02:50
quote:krullenbol1966 schreef op 06 maart 2016 @ 02:15:
Mijn baarmoeder is er ook al een aantal jaren uit, ik ben er heel erg blij mee. Alleen merk ik dat mijn blaas soms gevoeliger is. Op sommige dagen moet ik vaak plassen, dan voel ik kleine krampjes in mijn blaas en moet ik snel naar het toilet. Meer vrouwen last van?Ja. Maar dat weegt totaal niet op tegen die afschuwelijke menstruaties!
Mijn baarmoeder is er ook al een aantal jaren uit, ik ben er heel erg blij mee. Alleen merk ik dat mijn blaas soms gevoeliger is. Op sommige dagen moet ik vaak plassen, dan voel ik kleine krampjes in mijn blaas en moet ik snel naar het toilet. Meer vrouwen last van?Ja. Maar dat weegt totaal niet op tegen die afschuwelijke menstruaties!
zondag 6 maart 2016 om 02:58
zondag 6 maart 2016 om 12:44
Herkenbaar Joni. Ik heb alles maar ondergaan de afgelopen jaren en me continu aangepast aan de agenda van mijn baarloeder. Misschien dat ik daarom ineens zoveel opluchting ervaarde toen de gynaecoloog over verwijdering begon, dat ik nu eindelijk eens controle ga krijgen over mijn eigen lijf en leven. Als ik nu zaken en afspraken moet inplannen in mijn agenda, is de eerste gedachte meteen of ik dan ongesteld zal zijn, wat dat voor problemen gaat opleveren, hoe ik dat moet gaan oplossen, etc. Lange autoritten vind ik doffe ellende, waar kan ik me onderweg verschonen, sommige dagen is zitten op zich al ellende omdat heel mijn onderkant en buik zo beurs voelt, etc. Er zal echt zo'n loden last van me afvallen als ik die problemen kwijt ben.
Zelf vond de gyn dat hij het even heel bot stelde om het ding te verwijderen, maar ik was echt meteen opgelucht, terwijl ik het niet had verwacht dat dit ter sprake zou komen toen ik naar de afspraak ging, wel heel stiekem gehoopt.
Zelf vond de gyn dat hij het even heel bot stelde om het ding te verwijderen, maar ik was echt meteen opgelucht, terwijl ik het niet had verwacht dat dit ter sprake zou komen toen ik naar de afspraak ging, wel heel stiekem gehoopt.
zondag 6 maart 2016 om 13:48
zondag 6 maart 2016 om 14:04
Dat vaker plassen heb ik ook, maar dat had ik nog veel erger voor de baarmoeder verwijdering. De vleesbomen waren zo groot dat ze tegen mijn blaas aandrukten. Ik zat bijna de hele dag op de wc, dat is nu gelukkig wel veel beter. Ik kan ook beter uitplassen dan voor de tijd. Aanstaande dinsdag moet ik voor controle naar de arts, ik zal hem eens vragen of dit nog veranderd.
Helaas heb ik nog wel veel last van opvliegers, ik had gehoopt dat die weg zouden zijn.
Helaas heb ik nog wel veel last van opvliegers, ik had gehoopt dat die weg zouden zijn.
Je beseft pas hoe fijn het is om te ademen als je neus verstopt zit.
zondag 6 maart 2016 om 14:09
Klopt hier ook altijd al een zeikerd geweest, alleen merkte ik het pas dat ik moest, als ik ging staan. Nu als ik helemaal niet het idee heb dat ik moet. Zit ik op de stoel, pak ik bijvoorbeeld een kopje van de tafel en krijg ik een 'schokje'. Oei rennen.......
Dat had ik voorheen niet en dat vind ik erg lastig het is zo onvoorspelbaar
Opvliegers die zijn te handelen gelukkig, gewoon opeens heel erg heet, beetje vochtig voorhoofd, onder mijn neus en wat klamme handen. Niemand die het gelukkig ziet en het trekt snel weer weg
Dat had ik voorheen niet en dat vind ik erg lastig het is zo onvoorspelbaar
Opvliegers die zijn te handelen gelukkig, gewoon opeens heel erg heet, beetje vochtig voorhoofd, onder mijn neus en wat klamme handen. Niemand die het gelukkig ziet en het trekt snel weer weg
Help iedereen een handje
zondag 6 maart 2016 om 18:35
Mijn vriend heeft er wel veel moeite mee dat ie eruit gaat. We hebben allebei kinderen maar niet samen en bij de totstandkoming van zijn kinderen was hij niet betrokken (vreemdgaan, zonder zijn medeweten gestopt met de pil enz). Hij zou graag de mogelijkheid open willen houden dat we (ooit, niet nu) samen nog een kind zouden mogen krijgen, waar hij dan wel bij betrokken wordt. Is vooral een gevoelskwestie, het hoeft niet te gebeuren maar als mijn baarmoeder eruit is is het helemaal niet meer mogelijk.
Heb al uitgelegd dat door novasure mijn baarmoeder al zo beschadigd is dat een zwangerschap al gevaarlijk is, laat staan dat het natuurlijk kan ivm geblokkeerde en beschadigde eileiders.
Ik vind dat wel lastig, zijn gevoel erover en mijn pijn (hoewel de meeste pijn komt van de beschadigde veertjes). Ik wil hem het niet ontnemen maar een illusie in stand houden (want nog zwanger wordt kan erg gevaarlijk zijn ivm innestelen in baarmoederspier ipv slijmvlies) is ook niks... Zijn issue, I know maar we hebben wel samen een relatie...
Heb al uitgelegd dat door novasure mijn baarmoeder al zo beschadigd is dat een zwangerschap al gevaarlijk is, laat staan dat het natuurlijk kan ivm geblokkeerde en beschadigde eileiders.
Ik vind dat wel lastig, zijn gevoel erover en mijn pijn (hoewel de meeste pijn komt van de beschadigde veertjes). Ik wil hem het niet ontnemen maar een illusie in stand houden (want nog zwanger wordt kan erg gevaarlijk zijn ivm innestelen in baarmoederspier ipv slijmvlies) is ook niks... Zijn issue, I know maar we hebben wel samen een relatie...
De term: "help" in caps-lock als topic-titel is over het algemeen omgekeerd evenredig aan de ernst van het betreffende probleem.
zondag 6 maart 2016 om 21:58
Eens met Joni, suzyqfive. Jij bent niet verantwoordelijk voor hoe het in zijn vorige relatie is gelopen. Dat zal hij zelf moeten verwerken, dat is van hem en dat kan jij niet oplossen en zeker niet door je eigen gezondheid op te offeren. Waarom zou jij de prijs moeten betalen voor wat er tussen hem en zijn ex heeft gespeeld.
Mijn vriend reageerde gelukkig heel erg fijn en begripvol. Het enige wat voor hem telt is dat het goed gaat met mij. We kennen elkaar veel te kort om het überhaupt over een kinderwens te hebben gehad. Hij heeft wel eens gevraagd of ik nog een kind wilde, maar ik heb toen ook aangegeven dat ik in elk geval nooit meer in die medische mallemolen van IVF-behandelingen wilde en dat ondanks dat ik na de zwangerschappen nooit geen anticonceptie heb meer heb gebruikt ook niet spontaan zwanger ben geworden. Ik kan met redelijke zekerheid zeggen dat ik onvruchtbaar ben. Buiten dat heb ik ook complicaties gehad tijdens de zwangerschappen en is het risico voor mijn gezondheid en dat van een kind veel te groot waardoor het toch geen optie zou zijn.
Maar ergens zou ik wel eens normaal zwanger willen worden, een normale zwangerschap willen hebben en op een normale manier willen bevallen, maar dat is gewoon niet realistisch, dat is niet voor me weggelegd en ik zal er vrede mee moeten sluiten. En ergens vind ik dat nu veel makkelijker met de verwijdering in het verschiet, dan is die kleine kans en dat sprankje hoop er ook niet meer. Dan is dat boek voorgoed gesloten en kan ik verder. Ik snap je partner wel, suzyqfive, maar erg realistisch is het gewoon niet en ik vind niet dat ie dit van je mag verlangen. Hij zal er gewoon vrede mee moeten sluiten, het leven loopt gewoon niet altijd zoals je wil.
Mijn vriend reageerde gelukkig heel erg fijn en begripvol. Het enige wat voor hem telt is dat het goed gaat met mij. We kennen elkaar veel te kort om het überhaupt over een kinderwens te hebben gehad. Hij heeft wel eens gevraagd of ik nog een kind wilde, maar ik heb toen ook aangegeven dat ik in elk geval nooit meer in die medische mallemolen van IVF-behandelingen wilde en dat ondanks dat ik na de zwangerschappen nooit geen anticonceptie heb meer heb gebruikt ook niet spontaan zwanger ben geworden. Ik kan met redelijke zekerheid zeggen dat ik onvruchtbaar ben. Buiten dat heb ik ook complicaties gehad tijdens de zwangerschappen en is het risico voor mijn gezondheid en dat van een kind veel te groot waardoor het toch geen optie zou zijn.
Maar ergens zou ik wel eens normaal zwanger willen worden, een normale zwangerschap willen hebben en op een normale manier willen bevallen, maar dat is gewoon niet realistisch, dat is niet voor me weggelegd en ik zal er vrede mee moeten sluiten. En ergens vind ik dat nu veel makkelijker met de verwijdering in het verschiet, dan is die kleine kans en dat sprankje hoop er ook niet meer. Dan is dat boek voorgoed gesloten en kan ik verder. Ik snap je partner wel, suzyqfive, maar erg realistisch is het gewoon niet en ik vind niet dat ie dit van je mag verlangen. Hij zal er gewoon vrede mee moeten sluiten, het leven loopt gewoon niet altijd zoals je wil.
dinsdag 8 maart 2016 om 03:44
Ik heb jaren geleden ook heel extreem zware menstruaties gehad. Voor mij was een mirenaspiraal een oplossing, maar ik kan me voorstellen dat je er zo graag van af wilt dat je er een baarmoederverwijdering voor over hebt. Zo lang er tenminste een eierstok blijft zitten, kom je niet in de overgang.
Vijf maanden geleden zijn mijn baarmoeder en eierstokken verwijderd vanwege kanker. Het was een heel grote operatie doordat de tumor erg groot was. Voor de operatie had ik al een lang en vermoeiend traject achter de rug en ik had me dan ook voorbereid op een heel lange herstelperiode, maar ' al' na 7 weken voelde ik me helemaal de oude, ondanks een liter bloedverlies bij de operatie. Het herstel viel me, na de eerste twee weken met veel pijn (9 dagen ziekenhuis), erg mee.
Ik mis mijn baarmoeder totaal niet, voel me hierdoor niet minder vrouw of zo, maar daarbij speelt misschien mee dat ik nooit een kinderwens gehad heb. Mijn baarmoedermond is ook verwijderd en ook die mis ik niet. Ik had voor de operatie een heel klein beetje last van een verzakking en dat is nu ook over, terwijl daar tijdens de operatie niet speciaal iets aan gedaan is.
Waar ik wel een beetje last van heb is dat ik vaak niet goed kan uitplassen, maar inmiddels heb ik ontdekt dat ik gewoon nog even moet blijven zitten en een beetje heen en weer wiebelen en dan lukt het alsnog om mijn blaas goed leeg te krijgen. Ik merk ook dat mijn vagina korter is geworden, wat vaak schijnt voor te komen. Ik ben wel vervroegd in de overgang gekomen, doordat allebei mijn eierstokken verwijderd zijn, en heb daar aardig last van, maar als ik lees wat jij allemaal voor ellende meemaakt, denk ik dat een baarmoederverwijdering een opluchting zal zijn.
Vijf maanden geleden zijn mijn baarmoeder en eierstokken verwijderd vanwege kanker. Het was een heel grote operatie doordat de tumor erg groot was. Voor de operatie had ik al een lang en vermoeiend traject achter de rug en ik had me dan ook voorbereid op een heel lange herstelperiode, maar ' al' na 7 weken voelde ik me helemaal de oude, ondanks een liter bloedverlies bij de operatie. Het herstel viel me, na de eerste twee weken met veel pijn (9 dagen ziekenhuis), erg mee.
Ik mis mijn baarmoeder totaal niet, voel me hierdoor niet minder vrouw of zo, maar daarbij speelt misschien mee dat ik nooit een kinderwens gehad heb. Mijn baarmoedermond is ook verwijderd en ook die mis ik niet. Ik had voor de operatie een heel klein beetje last van een verzakking en dat is nu ook over, terwijl daar tijdens de operatie niet speciaal iets aan gedaan is.
Waar ik wel een beetje last van heb is dat ik vaak niet goed kan uitplassen, maar inmiddels heb ik ontdekt dat ik gewoon nog even moet blijven zitten en een beetje heen en weer wiebelen en dan lukt het alsnog om mijn blaas goed leeg te krijgen. Ik merk ook dat mijn vagina korter is geworden, wat vaak schijnt voor te komen. Ik ben wel vervroegd in de overgang gekomen, doordat allebei mijn eierstokken verwijderd zijn, en heb daar aardig last van, maar als ik lees wat jij allemaal voor ellende meemaakt, denk ik dat een baarmoederverwijdering een opluchting zal zijn.
It is no measure of health to be well-adjusted to a sick society.
Krishnamurti
Krishnamurti
maandag 25 april 2016 om 19:58
3,5 week geleden is mijn baarmoeder + mond eruit gehaald, (goedaardige aandoening )alles gaat goed maar precies op de 3de week kwam er een flinke bloedstolsels met veel bloed los! Ben daarna naar mijn bed gegaan en het werd rustig.. dacht bel de volgende dag wel de dokter. De volgende dag had iknog maar een beetje bloed, maar toch maar de dokter gebeld deze adviseerde me toch de afdeling gynaecologie te bellen. Ik ben toen eerst gaan douchen en toen kwam het weer de bloedstolsels met erg veel bloed en het bleef komen. Gebeld en kon geljik komen, ze hebben toen boven in mijn schede waar een hechting was los gelaten met zilvernitraat stokjes aangestipt. Dus weer naar huis en de volgende dag weer naar het werk, daar ging het goed tot 13:30. Ben toen naar huis gegaan omdat het bleef vloeien, toch nog even afgewacht of het stopte maar rond 16:30 toch maar weer afdeling gynaecologie gebeld. Mocht weer direct komen en ben toen weer behandeld met zilvernitraat. Nu ben ik twee dagen weer verder en gisteren een kleine bloeding weer gehad maar dat was na een uur weer rustig. Ik ben wel een beetje onzeker ervan geworden en wou eigenlijk vragen of iemand ongeveer ook deze ervaring heeft meegemaakt?
