Partner biecht op...

Sorry TO, maar waar ben jij eigenlijk naar op zoek? De waarheid over wat er echt gebeurd is? De reden waarom dit gebeurd is? Wat hem bezielde om dit te doen?



Maar de antwoorden die jouw man geeft, geloof jij niet, omdat er steeds meer onwaarheden boven komen drijven. Maar wat moet jij dan?



Jij gelooft jouw man niet meer, in alles wat het zegt of opbiecht, maar wat moet hij zeggen, zodat jij wel geloofd wat hij zegt? Kan hij uberhaupy wel wat zeggen dat jij accepteert dat wel waar is?



Tja, als jouw insteek is dat alles wat hij zegt, niet waar is, lijkt mij het samenblijven met jouw man een utopie.

Hij gaat je niet vertellen wat er allemaal gebeurt is.

Op je bankafschriften kan je t evt nagaan lijkt mij.

Ik zou t loslaten TO. Het zit er volgens mij niet in dat hij jou gaat respecteren. Dat deed hij al de hele relatie niet dus ook wel gek om dat nu te verwachten eigenlijk. Hij heeft er 1 op nummer 1 staan en dat is zichzelf. Nu ook kiest hij WEER de oplossing die hem t beste past. Hij gaat "doseren". Nergens blijkt ook maar uit dat t om jou gaat. Alhoewel hij denk ik denkt dat hij om jou naar die praat groep gaat. Tot nu toe komt ernog niks uit zichzelf. Maar van jou en de dokter en de praatgroep.



Hem loslaten en zelf je verdriet enz gaan verwerken.

Met hem erbij gaat t een hele lange rit worden

Als hij naar een bijeenkomst is geweest om HEM van zijn verslaving af te helpen dan heeft hij daar advies gehad Hoe HIJ het beste geholpen kan worden.

Misschien is dat doseren van de openbaring van feiten.

Ik had er nog niet van gehoord maar jij hebt het gelezen. Er zal een reden voor zijn waarom dat het beste is voor hem als patiënt.



Lastig als die behandel aanpak niet naar jouw zin is, wat ik goed begrijp.

Maar nu krijgt hij dan te maken met jouw eisen aan de ene kant en de aanpak van het afkick traject aan de andere kant.

Klinkt gecompliceerd...

Het is nog maar een week he, ik vind het heel logisch en normaal dat To nog steeds momenten heeft waarop de emotie de overhand neemt op een manier die misschien niet constructief is maar niemand kan in een week tijd zoiets helemaal verwerken zonder nervous breakdowns. Nou ja, hele kouwe kikkers misschien.



Het gaat sowieso nog lang duren voor dat over is, of je nu bij hem blijft of niet. Ik denk niet dat To kan zeggen wat ze nu wil, daarvoor is het allemaal nog te vers. Tussen de bedrijven door, nadenken hierover, is ook heel lastig want ik neem aan dat To een heel druk leven heeft.



O ja, een weekje weg, ik snap de neiging maar heel vaak is een vakantie nemen op een crisismoment, niet zo'n goed idee. Vakantie is namelijk ook veel stress. Inpakken, regelen, bellen, agenda's naast elkaar leggen, voor je weg bent, ben je helemaal gestrest, als je al oververmoeid bent door alle gedoe. Voor vele stellen is de vakantie het breekpunt van hun relatie, dus pas op dat je niet de boel verergert door weg te gaan.

Meid, ik zou het helemaal snappen als je het nu helemaal kwijt bent. Het eerste wat ik dacht toen ik je post las was "hij is niet goed snik", eerlijk, ik zou alleen nog in totale verbijstering kunnen kijken naar de persoon waarvan ik dacht dat ik die kende. Die controle die je wilde is denk ik weg want je hebt geen aangrijpingspunten meer omdat er geen herkenning meer is. Deze man sust je aan de ene kant maar manipuleert je de kant op die hij wil. De enige die controle heeft over de situatie is hij. Hij bepaalt wat je te weten komt, hij bepaalt hoe je het te weten komt en wanneer, hij leest mee hier om je te peilen, hij zet je onder druk door te zeggen dat hij het de kinderen wil vertellen, door te liegen over medische testen, naar het ziekenhuis te gaan voor een paniekaanval, hij is een dr Jekyll en mr. Hyde.



Jouw probleem is niet meer de controle behouden of nog iets herkennen van de man die je kende maar om je ogen te openen en te zien dat deze man niet in staat is om van iemand anders dan van zichzelf te houden. Ik vraag me zorgelijk af waar je grens ligt.

Zou het je niet helpen wanneer hij voor een week ofzo ergens anders zou verblijven? Gewoon om even je hoofd wat meer leeg te maken en voor jezelf wat meer rust/overzicht te krijgen over wat je nu wil? Even echt thuis zijn en tot rust kunnen komen in je eigen huis en wat meer afstand nemen van de situatie zodat je er met een meer heldere blik naar kunt kijken?

Een week vrijgenomen... Jij moet werken. Je kinderen zijn oud genoeg om zichzelf te kunnen redden. Misschien weer naar de hoeren toe? Je weet het niet. Is dit echt het leven wat je wilt? Je constant afvragen wat hij doet als jij niet in de buurt bent, dat jij gaat werken terwijl hij een week vrij neemt omdat HIJ het zo moeilijk heeft?

quote:Zeeland1970 schreef op 26 april 2016 @ 01:27:

Hij kwam toen straks terug v die 1ste bijeenkomst v anonieme seksverslaafden.

Dat was ook wel even opvallend.



Hij kwam ineens heel anders binnen gewandeld. 

Kwam helemaal 'zen' binnen, raakte mijn arm even aan (!?), 

(we lopen al een week geconcentreerd alle lichaamscontact te vermijden )



Toen de kids naar bed waren ging ik zitten om te luisteren Hoe het geweest was en begon hij heeeel rustig te vertellen. 



Het was zo fijn, en zo goed, en had er alle vertrouwen in, en bladerdiebla. .. hij was nu ineens helemaal rustig en zelfverzekerd. Ik zei dat ik hem niet meer vertrouwde, hij zei heel zalvend dat dat heeeel begrijpelijk is. (?!)



Ik zei dat ik dat niet nodig heb, om dat te horen van hem, of ik al dan niet logische gevoelens heb. Of hij vindt dat die er mogen zijn.



Ik zei dat ik de HELE WAARHEID wil, dat ik al de hele week ben voorgelogen, dat ik het als een pleister verwijderen zie; liever in 1 ruk, dan dat we straks 2 jaar verder zijn en dat er nog steeds apen uit de mouw komen.

Hij vertelde me dat dat 'eigenlijk' niet goed is. Pakte de reader en zei dat ik iets moest lezen. Het was een stuk tekst dat erover ging dat je beter de waarheid zorgvuldig en 'gedoseerd' kon vertellen. ( WTF?!) Gedoseerd,  als in, verspreid over de tijd, in makkelijk verteerbare brokjes...? Zodat het vrouwtje niet te boos wordt en gekke dingen doet zoals je de gevolgen van je daden laten merken?





Ik ben heel kwaad geworden. Ik zei dat zijn nieuwe houding mij helemáál niet aan staat. Dat hij de hele week met zijn hoofd in zijn handen heeft gezeten, gepast beschaamd, IK verscheurd door pijn, HIJ verscheurd door schaamte. En dat hij verdomme nu ineens languit op de bank gaat liggen, met zijn voeten op tafel, alsof aaaaaaalles nu goedkomt. .?! Brallend over zijn nieuw herwonnen innerlijke rust! En dan MIJ een beetje gaan vertellen of het begrijpelijk is dat ik iets voel..?



Ik zei dat hij het RECHT niet heeft om zich zo gerieflijk op de bank te vlijen, alsof alle pijn en schuld weg is. Dat hij verdomme aan me verplicht is om MINSTENS net zoveel pijn te ervaren als ik. Of in elk geval schaamte en besef dat het NIET om hem draait. Waar hij het LEF vandaan haalt om nu na 1 groeps sessie ZO "geheeld" terug te durven komen, alsof nu alles vergeten en vergeven is??



Ik zei dat als IK zeg dat IK het nodig heb dat hij alles in 1x opbiecht, dat hij me dan verdomme ook alles in 1x opbiecht. En niet heel arrogant in zijn reader gaat bladeren en me wijzen op een stukje tekst dat uitlegt dat alles ineens opbiechten 'heel gevaarlijk kan zijn'.

BEZOPEN! Ja, dat kan idd heeeel 'gevaarlijk' zijn, want dan loop je het risico dat ze je de deur uit zet! 



OEH,  wat was ik pissed! 





Hij vroeg wat ik DAN van hem verwachtte, en ik zei dat hij MIJN behoefte nu voorop moest zetten. En niet wat de goeroe v zijn nieuwe reader hem aanraadde. En dat hij het verdomme niet in zijn hoofd moest halen om zichzelf nu binnen een week 'geheeld ' te voelen, want IK  ben nog verscheurd, en zo lang IK lijd, wil ik dat HIJ lijdt!



En binnen komen lopen, me glimlachend aankijken en zijn hand warm vriendschappelijk op mijn arm leggen..?! Hoe durft hij! Het doet fucking PIJN, en durf niet te beweren dat dat NIET zo is!





Toen ben ik naar boven gegaan.





Kortom, was weer een gezellige avond!



Ik denk dat ik je, als man die in zulke situaties met vrouwen heeft gezeten je wel begrijp. Of laat ik het bij mezelf houden: De pijn en gevoelens die je hier uitdrukt komen me heel bekend voor.



Hij komt me nogal manipulatief over en dat moet hij haast wel zijn gegeven het feit dat hij 20 jaar in staat was min of meer een tweede leven te leiden. Ik herinner me van slechte relaties dat ik altijd achter de feiten aanliep en zij zorgden er wel voor dat ik altijd achter de feiten aanliep. Dat jouw man je gedoseerd de waarheid gaat vertellen, dat hij dat zelf zo omschrijft, vind ik echt onwaarschijnlijk gemeen en vernederend, en zelfs bijna sadistisch. Dat hij zichzelf dat recht toekent, echt niet normaal, echt afschuwelijk. Het spijt me dat je dat moet meemaken. Ik krijg haast het idee dat hij dat idee van macht bijna prettig vindt (gegeven hoe hij ook 'zen' op de bank kan liggen - uiteraard zal hij ook dat ontkennen).



Er zijn mensen die fouten maken en dan ook echt het gevoel hebben dat ze dat recht moeten zetten, mensen die hun best doen jouw pijn te begrijpen, zich inleven, die volledig met hun billen bloot gaan. Mensen waarvan je het gevoel hebt dat je ze tenminste bereikt. Ik heb niet het idee dat jouw man een van die mensen is.



Dan zijn er ook nog mensen die tegen de klippen op blijven draaien, manipuleren, je niet ECHT begrip geven, niet ECHT luisteren, en waarbij je het gevoel hebt dat je ze niet ECHT bereikt en/of waarbij je het gevoel hebt dat het NOG STEEDS OM HUN draait en niet om jou.



Ik moet zeggen dat ik het knap vind hoe je dingen kunt benoemen. Dat kon ik in die situaties niet. Je schrijft dat het arrogant is wat hij doet. Klopt inderdaad. Arrogant is het goede woord. Het is jezelf heel superieur voelen om jou gedoseerd de feiten aan te bieden en zich te gedragen alsof alle schuld en pijn weg is. Er zijn maar weinig mensen in staat om zich in zo'n situatie te gedragen alsof alle schuld en pijn weg is en ik vind het eigenlijk een heel slecht teken, een heel veeg teken, en een indicatie van zijn persoonlijkheid. Ook die vriendschappelijke arm op je schouders is bijna arrogant te noemen. Ik begrijp wat je verwacht van hem maar ik ben bang dat je je ook scherp moet zetten dat dit niet gaat gebeuren. Hij was in staat je zo te behandelen achter je rug om, dat was grof egoïstisch gedrag waarbij jij als mens werd genegeerd en je gezin op het spel wordt gezet, en ik denk dat dit patroon nu wordt voorgezet alleen dan openlijk. Ik begrijp wat je nu zoekt, echte begrip, validatie/erkenning van jouw pijn, een man die alles op alles zet om het recht te zetten, een man die je volledig tegemoetkomt in het verwerken, iemand waarmee je dan nu, hoe krom en rot het ook is, een verbinding mee kunt aangaan, maar dat gaat ben ik bang niet gebeuren. Ik denk niet dat je hem pijn wilt doen maar meer dat je een connectie zoekt. Al die dingen die ik hierboven noem. Dat je terugziet in de ander hoe verschrikkelijk je je voelt, en hoe verschrikkelijk dit is, en dat hij dat erkent (als hij net zoveel pijn als jou zou hebben, en jullie daar echt over konden praten, dan vind je die erkenning, en dat gebeurt nu niet). Ik hoop het op het beste voor jou, voor jullie allemaal, wat dit uiteindelijk ook is en hoop dat het allemaal beter zit dan ik nu bang voor ben.



Vergeet trouwens niet dat hij jouw 100 stappen voor is. Hij wist al 20 jaar dat dit weleens uit zou kunnen komen en kon daar op anticiperen. Jij niet.

Hij kwam er pas mee, nadat hij niet anders kon, en dacht oeps, mischien heb ik wel wat..

Anders had hij gewoon zijn mond gehouden, en doorgegaan.

Het leven zo beviel hem immers wel.

.

In mijn kanaal zwemmen heel veel mannen, maar deze lag er als eerst.

Werpen, gooien, zwemmen,en zwaaien.

.

Meer is er niet van.

Hij wil ook niet anders, en ik vermoed ook zo, dat hij haar" dwingt" afstand te nemen, dit gaat niet meer goedkomen.

Hij wou zijn leven leiden, laat hem dat dan ook maar doen.

.

Je moet er geen woord meer aan vuil willen maken.

Zou een wijze raad zijn..

quote:Jochem84 schreef op 26 april 2016 @ 08:09:

[...]





Ik denk dat ik je, als man die in zulke situaties met vrouwen heeft gezeten je wel begrijp. Of laat ik het bij mezelf houden: De pijn en gevoelens die je hier uitdrukt komen me heel bekend voor.



Hij komt me nogal manipulatief over en dat moet hij haast wel zijn gegeven het feit dat hij 20 jaar in staat was min of meer een tweede leven te leiden. Ik herinner me van slechte relaties dat ik altijd achter de feiten aanliep en zij zorgden er wel voor dat ik altijd achter de feiten aanliep. Dat jouw man je gedoseerd de waarheid gaat vertellen, dat hij dat zelf zo omschrijft, vind ik echt onwaarschijnlijk gemeen en vernederend, en zelfs bijna sadistisch. Dat hij zichzelf dat recht toekent, echt niet normaal, echt afschuwelijk. Het spijt me dat je dat moet meemaken. Ik krijg haast het idee dat hij dat idee van macht bijna prettig vindt (gegeven hoe hij ook 'zen' op de bank kan liggen - uiteraard zal hij ook dat ontkennen).



Er zijn mensen die fouten maken en dan ook echt het gevoel hebben dat ze dat recht moeten zetten, mensen die hun best doen jouw pijn te begrijpen, zich inleven, die volledig met hun billen bloot gaan. Mensen waarvan je het gevoel hebt dat je ze tenminste bereikt. Ik heb niet het idee dat jouw man een van die mensen is.



Dan zijn er ook nog mensen die tegen de klippen op blijven draaien, manipuleren, je niet ECHT begrip geven, niet ECHT luisteren, en waarbij je het gevoel hebt dat je ze niet ECHT bereikt en/of waarbij je het gevoel hebt dat het NOG STEEDS OM HUN draait en niet om jou.



Ik moet zeggen dat ik het knap vind hoe je dingen kunt benoemen. Dat kon ik in die situaties niet. Je schrijft dat het arrogant is wat hij doet. Klopt inderdaad. Arrogant is het goede woord. Het is jezelf heel superieur voelen om jou gedoseerd de feiten aan te bieden en zich te gedragen alsof alle schuld en pijn weg is. Er zijn maar weinig mensen in staat om zich in zo'n situatie te gedragen alsof alle schuld en pijn weg is en ik vind het eigenlijk een heel slecht teken, een heel veeg teken, en een indicatie van zijn persoonlijkheid. Ook die vriendschappelijke arm op je schouders is bijna arrogant te noemen. Ik begrijp wat je verwacht van hem maar ik ben bang dat je je ook scherp moet zetten dat dit niet gaat gebeuren. Hij was in staat je zo te behandelen achter je rug om, dat was grof egoïstisch gedrag waarbij jij als mens werd genegeerd en je gezin op het spel wordt gezet, en ik denk dat dit patroon nu wordt voorgezet alleen dan openlijk. Ik begrijp wat je nu zoekt, echte begrip, validatie/erkenning van jouw pijn, een man die alles op alles zet om het recht te zetten, een man die je volledig tegemoetkomt in het verwerken, iemand waarmee je dan nu, hoe krom en rot het ook is, een verbinding mee kunt aangaan, maar dat gaat ben ik bang niet gebeuren. Ik denk niet dat je hem pijn wilt doen maar meer dat je een connectie zoekt. Al die dingen die ik hierboven noem. Dat je terugziet in de ander hoe verschrikkelijk je je voelt, en hoe verschrikkelijk dit is, en dat hij dat erkent (als hij net zoveel pijn als jou zou hebben, en jullie daar echt over konden praten, dan vind je die erkenning, en dat gebeurt nu niet). Ik hoop het op het beste voor jou, voor jullie allemaal, wat dit uiteindelijk ook is en hoop dat het allemaal beter zit dan ik nu bang voor ben.



Vergeet trouwens niet dat hij jouw 100 stappen voor is. Hij wist al 20 jaar dat dit weleens uit zou kunnen komen en kon daar op anticiperen. Jij niet.

Al het respect is idd verdwenen, en om die reden komt dit dus ook niet meer goed.

Mooi omschreven!

Beyoncé kon het al prachtig verwoorden..

Als je man is vreemdgegaan, vertel het de wereld!.

.

De enigste manier, om je hart te luchten.

En ermee leren om te gaan, zij heeft prachtige nummers hierover geschreven, beluister ze maar eens.

.

Wat ben jij waard?, zingt ze...een hele grote waarheid.

De waarheid gedoseerd vertellen is de in dit geval de grootst mogelijk onzin denk ik want het heeft als gevolg dat jij in constante onzekerheid leeft en jezelf wellicht af blijft vragen hoeveel er nog straks bij komt. Ondertussen leef je met hem in een huis en moet je dit alles en hem (!) maar gedogen..?



Dat hij semi-vriendelijk uit de meeting is gekomen vind ik niet zo gek overigens: hij werd daar waarschijnlijk niet veroordeeld om zijn gedrag. Hij zat met 'lotgenoten', zgn. slachtoffers van de maatschappij, mensen die hem volledig begrepen... Dat de overgrote meerderheid van de mensen er echter anders overdenkt, is aan hem voorbij gegaan van het hulpklasje biedt 'veiligheid' en 'begrip'. Dat jij dit alles lijdzaam moet ondergaan lijkt hem minder te doen, want het draait weer allemaal om hem. Bah!

slimme man, hij heeft weer een uitweg.

quote:Baggal schreef op 26 april 2016 @ 08:32:

De waarheid gedoseerd vertellen is de in dit geval de grootst mogelijk onzin denk ik want het heeft als gevolg dat jij in constante onzekerheid leeft en jezelf wellicht af blijft vragen hoeveel er nog straks bij komt. Ondertussen leef je met hem in een huis en moet je dit alles en hem (!) maar gedogen..?



Dat hij semi-vriendelijk uit de meeting is gekomen vind ik niet zo gek overigens: hij werd daar waarschijnlijk niet veroordeeld om zijn gedrag. Hij zat met 'lotgenoten', zgn. slachtoffers van de maatschappij, mensen die hem volledig begrepen... Dat de overgrote meerderheid van de mensen er echter anders overdenkt, is aan hem voorbij gegaan van het hulpklasje biedt 'veiligheid' en 'begrip'. Dat jij dit alles lijdzaam moet ondergaan lijkt hem minder te doen, want het draait weer allemaal om hem. Bah!

Mannen weten dat vrouwen vergeeflijk zijn, haha, dat weten ze gewoon...daarom kan hij dit soort gedrag ook veroorzaken..onder het mom, "ah ze gaat toch niet bij me weg..

Zij is afhankelijker van mij, dan ik van haar, kan mij niks schelen, doe toch waar ik zin aan heb."

Zoiets.

Ze doen het heel bewust hoor, op de gok, dat jij bij ze blijft...sommige mannen zijn daar zelfs heel erg zeker in, "kan vreemdgaan bij de vleet, want tja..weggegaan doet ze toch njet"

"Ik speel en doe maar wat"

"Bevalt mij wel zo"

.

"Ondertussen draait zij mijn was wel, en strijkt ze mijn kleren, en ja, ze zorgt ook nog aardig goed voor mijn kinderen"

Mannen weten hoe vrouwen in elkaar zitten, dat weten ze al vrij snel...in de beginnende relatie.

Dus tja, het zal ze verder een zorg zijn..."anders versier ik wel een andere vrouw"

.

Letterlijk zijn er mannen die zo lullen.

Heel veel zelfs.

Heel verschrikkelijk veel.

Dat hij hier mee leest lijkt me nogal logisch. Dat hij dat vertelt vind ik opvallender.



Hij speelt met vuur, en zo te lezen is hij er inmiddels van overtuigd dat hij aan de winnende hand is.



Je wil dat hij net zo hard lijdt als jij TO, maar de werkelijkheid is dat hij er van geniet. En wat je ook doet, daar kan je niks aan doen.



En nee, ik kan dat niet zo zeker weten. En ja, ik ben er volledig van overtuigd.

quote:Gebruna schreef op 25 april 2016 @ 23:15:

Wil je in deze situatie nu niet vooral tijd (en rust aan je hoofd) om, zeg maar "met de kennis van nu" van alles rondom zijn houding en gedrag (ook in het gewone dagelijks leven) eens rustig terug te filmen?



Beperkt het liegen/bedriegen zich eigenlijk "alleen" tot hetgeen (nu al bekend is/nog bekend wordt) rondom de porno/prostitutie, of strekt het zich bij nader inzien veel verder uit?

En als dat zo blijkt te zijn, leek het huwelijk dan in jouw ogen zo goed omdat jij, met het volste vertrouwen zoals je altijd in hem had, alles wat hij deed en zei (te) positief uitlegde?



Die drang om te “moeten” ontladen (bij een vrouw van lichte zeden wel te verstaan!), hoor ik nu een beetje terug in de drang om te “moeten” weten wat er in jou omgaat. En dus (?) mee-lezen hier.

In dit geval kan dat dan nog gekoppeld worden aan de recente gebeurtenissen.

Maar hoe waren de verhoudingen daarvoor (macht, verbale overheersing, volgend/leidend etc.)



Kun je regelen dat je “vanwege onrustig/slecht/snurken slapen” (als argument naar de kinderen), allebei een aparte slaapkamer gebruikt de komende tijd? Als dat mogelijk is, lijkt het mij wel fijn om op zijn minst een paar uur per etmaal letterlijk en figuurlijk je “eigen ruimte” te hebben?dit bedoelde ik toen ik zei alles onder de loep nemen.

quote:[Rocinante schreef op 26 april 2016 @ 08:50[/message]:

Dat hij hier mee leest lijkt me nogal logisch. Dat hij dat vertelt vind ik opvallender.



Hij speelt met vuur, en zo te lezen is hij er inmiddels van overtuigd dat hij aan de winnende hand is.



Je wil dat hij net zo hard lijdt als jij TO, maar de werkelijkheid is dat hij er van geniet. En wat je ook doet, daar kan je niks aan doen.



En nee, ik kan dat niet zo zeker weten. En ja, ik ben er volledig van overtuigd.





ik ook...



hij is altijd aan de winnende hand geweest, deed waar hij zin in had.

hij heeft het spelletje tot in de finesses in de vingers.

En mannen houden elkaar ook min of meer het hand boven het hoofd, ze weten het van andere mannen dat ze vreemdgaan, maar houden wijselijk hun mond.

.

"Zal mij een zorg zijn, "hoor je ze dan zeggen, "hun leven."

"Moeten ze zelf maar weten".

"Bemoei ik me niet mee"..

.

En ja, we weten ookmallemaal wel dat mannen met totaal andere dingen bezig zijn, dan wij vrouwen.

Zij zijn er op gemaakt liefde van sex te kunnen onderscheiden.

Elle wordt zo langzamerhand ook een langspeelplaat.



To heel veel sterkte alleen jij weet waar je nu doorheen gaat , zorg in elk geval dat er genoeg ruimte is voor jouw gevoelens die van hem zijn nu even ondergeschikt.

quote:Pretzel66 schreef op 26 april 2016 @ 08:54:

Elle wordt zo langzamerhand ook een langspeelplaat.



To heel veel sterkte alleen jij weet waar je nu doorheen gaat , zorg in elk geval dat er genoeg ruimte is voor jouw gevoelens die van hem zijn nu even ondergeschikt.

Ja sorry, je hebt gelijk, maar ook ik heb dit meegemaakt.

Erg genoeg toch?...gelukkig is het voor mij al lang geleden...maar ik heb lang ge-leden.

.

.ooit word jij weer heel gelukkig TO, net als mij.

Ik denk dat ik momenteel de gelukkigste vrouw op deze aarde ben.

Dat schept hoop.

Mooi beschreven Jochem84. Ik denk wel dat het zo zit, hoe moeilijk ook voor TO.

Wat wel meespeelt is dat de man van TO daar patiënt is, ze gaan hem daar niet neerhalen want dan zijn ze hem kwijt. Familie speelt daar geen primaire rol, de hulpvrager wel. Dus heel begrijpelijk dat ze dit soort dingen zeggen, wel een veeg teken dat hij zich zo gesterkt voelt.

quote:Geronimo2 schreef op 26 april 2016 @ 07:36:

Meid, ik zou het helemaal snappen als je het nu helemaal kwijt bent. Het eerste wat ik dacht toen ik je post las was "hij is niet goed snik", eerlijk, ik zou alleen nog in totale verbijstering kunnen kijken naar de persoon waarvan ik dacht dat ik die kende. Die controle die je wilde is denk ik weg want je hebt geen aangrijpingspunten meer omdat er geen herkenning meer is. Deze man sust je aan de ene kant maar manipuleert je de kant op die hij wil. De enige die controle heeft over de situatie is hij. Hij bepaalt wat je te weten komt, hij bepaalt hoe je het te weten komt en wanneer, hij leest mee hier om je te peilen, hij zet je onder druk door te zeggen dat hij het de kinderen wil vertellen, door te liegen over medische testen, naar het ziekenhuis te gaan voor een paniekaanval, hij is een dr Jekyll en mr. Hyde.



Jouw probleem is niet meer de controle behouden of nog iets herkennen van de man die je kende maar om je ogen te openen en te zien dat deze man niet in staat is om van iemand anders dan van zichzelf te houden. Ik vraag me zorgelijk af waar je grens ligt.Ik ook.

De vraag is ook waarom hij het op dit moment nog zo nodig vindt om dingen te 'doseren', nu jij al zo veel lijkt te weten.

Het ging van 4 bezoeken naar 25, met alles er op en er aan. Als het nu van 25 naar 50 moet, dan zou dat toch niet meer gedoseerd hoeven worden, als hij tenminste oprecht de relatie wil redden. (Al denk ik eerder dat hij zijn hachje wil redden.)



Misschien is er een enorme beerput zoals sommigen veronderstellen, dus andere vormen van sex dan jij tot nu toe denkt, of gewoon een enorm frequent hoerenbezoek, zoals in een topic op de sex pijler een hoerenloper het over 600 bezoeken had. Wellicht dat hij om aan het geld te komen voor de 600 bezoeken, ook nog wat geheimen heeft.



Hoewel we zijn woorden en gedrag alleen kunnen baseren op jouw woorden, lijkt het erop dat jouw man niet echt door heeft dat hij nu de relatie laat klappen. Als je al over het hoerenbezoek heen zou kunnen komen, dan is het manipulatieve en stiekeme gedrag van deze fase waarschijnlijk hetgeen dat het huwelijk de das om doet.

Jij hebt nu meer tijd nodig en dat moet je vooral nemen, maar dit zijn dingen waardoor je over enige tijd voelt dat je te ver verwijderd bent van hem. En dan heb jij tijd gehad om op krachten te komen en besluit je, ik stop met hem.



Het kan zijn dat hij het ergens niet erg vindt, hij heeft zich in al die jaren al vaak moeten los weken van de 'hechte band' die er al dan niet was. Dat moest hij kunnen parkeren in de ijskast, om zo niet aan jou te hoeven denken tijdens het hoerenbezoek en de voorbereidingen.

Dus van daar uit en het simpele feit dat hij die dingen deed, kun je opmaken dat hij minder om jou gaf/van jou hield/het huwelijk en de band respecteerde, dan jij.

Hij stapte er niet uit, want hij had wat hij wilde, verzorging thuis en avontuur buiten de deur.



Nu eruit stappen durft hij ook niet, bang dat jij alles gaat vertellen aan familie en vrienden. Hij wil er misschien wel uit, maar met zo min mogelijk kleerscheuren. Dus de boel proberen te sussen en het dan prima vinden als jij toch niet verder wilt.

Het is maar een theorie en er zijn ook wel dingen aan te voeren waarom hij wel bij je zou willen blijven, maar je moet toch ook eens nadenken of hij op dit moment misschien het liefst richting een 'gecontroleerd einde' gaat, proberen om voor de buitenwereld geruisloos het huwelijk te verlaten.



Mocht je eenmaal zeker weten dat jij niet meer verder wilt, of dat je merkt dat hij eigenlijk niet verder wilt, dan kun je het beste kordaat zijn en hem vragen elders zijn intrek te nemen. Van daaruit de scheiding afwikkelen.