Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
woensdag 27 april 2016 om 07:38
quote:Eva- schreef op 27 april 2016 @ 07:33:
Zeeland ga bij jezelf te rade waar jouw angst vandaan komt. Die angst houdt je nu ook in een nare greep van gesprekken aan gaan en iets op te lossen wat nu echt niet op te lossen valt.
Ik heb jouw man al twee verstandige keuzes zien willen maken die jij tegen houdt.
Hij wilde even tijdelijk weg. Jij wilt dit niet.
Hij wil nu apart slapen. Jij voelt je afgewezen.
Ondanks dat ik je begrijp, denk ik dat bovenstaande echt het verstandigst is voor nu.
Het heeft niet te maken met afwijzing, maar met rust creëren. Even afstand van alles wat nu op jullie afkomt en hopelijk weer wat objectiviteit en emoties die tot bedaren komen daardoor.
Zoals het nu gaat is uitputtend en het brengt jullie nergens, alleen geeft het steeds meer afstand.
Ik snap wel dat jouw man nu de kalme is, waarschijnlijk een automatische reactie omdat hij ziet hoe overstuur je bent.
Lieve vrouw, neem alsjeblieft even afstand van elkaar.
Nee Eva, mannen weten dat ze met vrouwen moeten praten, en hij doet het niet, hij loopt weg.......
Zoals hij al die tijd al deed.
Mannen weten dat hoor, wanneer is een man op zijn best?...als hij een vrouw versiert, toch?
Als alles om haar draait.
Hij loopt weg, hij weet dat hij meer schade aan gaat richten, mannen kennen vrouwen, weten wat ze nodig hebben..
Deze wil niet meer.
Zeeland ga bij jezelf te rade waar jouw angst vandaan komt. Die angst houdt je nu ook in een nare greep van gesprekken aan gaan en iets op te lossen wat nu echt niet op te lossen valt.
Ik heb jouw man al twee verstandige keuzes zien willen maken die jij tegen houdt.
Hij wilde even tijdelijk weg. Jij wilt dit niet.
Hij wil nu apart slapen. Jij voelt je afgewezen.
Ondanks dat ik je begrijp, denk ik dat bovenstaande echt het verstandigst is voor nu.
Het heeft niet te maken met afwijzing, maar met rust creëren. Even afstand van alles wat nu op jullie afkomt en hopelijk weer wat objectiviteit en emoties die tot bedaren komen daardoor.
Zoals het nu gaat is uitputtend en het brengt jullie nergens, alleen geeft het steeds meer afstand.
Ik snap wel dat jouw man nu de kalme is, waarschijnlijk een automatische reactie omdat hij ziet hoe overstuur je bent.
Lieve vrouw, neem alsjeblieft even afstand van elkaar.
Nee Eva, mannen weten dat ze met vrouwen moeten praten, en hij doet het niet, hij loopt weg.......
Zoals hij al die tijd al deed.
Mannen weten dat hoor, wanneer is een man op zijn best?...als hij een vrouw versiert, toch?
Als alles om haar draait.
Hij loopt weg, hij weet dat hij meer schade aan gaat richten, mannen kennen vrouwen, weten wat ze nodig hebben..
Deze wil niet meer.
We are the heroes of our time, but we are dancing with demons in our minds..
woensdag 27 april 2016 om 08:16
Je angst is wel en niet begrijpelijk. Als je de knoop doorhakt voor je zelf is dat ook echt het einde van de droom die je had, van wie je man was, je gezin, je huwelijk en het samen oud worden. Daarnaast is ook de veiligheid van het huis, het inkomen en gezamenlijke verantwoordelijkheid en zorgen voor elkaar, niet iets wat je makkelijk loslaat.
Het nadeel alleen is dat alles niet meer bestaat, je kan nog iets proberen overeind te houden als jullie huis en inkomsten maar de rest is besmeurd met leugens. En dan misschien zelfs nog de buitenwereld, je bent even het middelpunt van roddel en achterklap. In willen zien dat je huwelijk voorbij is, je man die niet degene is die je dacht, de hoop loslaten, dat vergt moed, doorzettingsvermogen en positiviteit.
Misschien heb ik makkelijk kletsen vanachter mijn computer maar door te blijven dubben en je te laten leiden door je angst raak je ook je zelfrespect kwijt. Je doet een te grote concessie naar wat je eigen normen en waarden zijn en dat voor..........geld,huis,status?
Je mag trouwens gewoon doorgaan met je huwelijk, je mag alles vergeven en vergeten, jouw huwelijk, jij beslist maar je maakt een vergissing als je denkt dat je verdere leven dan vrij is van angst. Elke dag moet je besluiten om hem te vertrouwen, geen vragen te stellen, geen argwaan te voelen en hopen dat je niet op een dag wakker wordt met een geslachtsziekte. Je wisselt de ene angst in voor de andere. De grote angst die je kan overwinnen door de pleister er af te rukken of de jarenlange dagelijkse angst dat hij toch weer naar de hoeren gaat en jij daar geen weet van hebt. Ik weet wat het is om intens zo lang van iemand te houden maar die liefde is ook gebaseerd op dat hij mijn beste maatje is die ik kan vertrouwen.
Het nadeel alleen is dat alles niet meer bestaat, je kan nog iets proberen overeind te houden als jullie huis en inkomsten maar de rest is besmeurd met leugens. En dan misschien zelfs nog de buitenwereld, je bent even het middelpunt van roddel en achterklap. In willen zien dat je huwelijk voorbij is, je man die niet degene is die je dacht, de hoop loslaten, dat vergt moed, doorzettingsvermogen en positiviteit.
Misschien heb ik makkelijk kletsen vanachter mijn computer maar door te blijven dubben en je te laten leiden door je angst raak je ook je zelfrespect kwijt. Je doet een te grote concessie naar wat je eigen normen en waarden zijn en dat voor..........geld,huis,status?
Je mag trouwens gewoon doorgaan met je huwelijk, je mag alles vergeven en vergeten, jouw huwelijk, jij beslist maar je maakt een vergissing als je denkt dat je verdere leven dan vrij is van angst. Elke dag moet je besluiten om hem te vertrouwen, geen vragen te stellen, geen argwaan te voelen en hopen dat je niet op een dag wakker wordt met een geslachtsziekte. Je wisselt de ene angst in voor de andere. De grote angst die je kan overwinnen door de pleister er af te rukken of de jarenlange dagelijkse angst dat hij toch weer naar de hoeren gaat en jij daar geen weet van hebt. Ik weet wat het is om intens zo lang van iemand te houden maar die liefde is ook gebaseerd op dat hij mijn beste maatje is die ik kan vertrouwen.
woensdag 27 april 2016 om 08:26
quote:Gebruna schreef op 27 april 2016 @ 01:54:
Er zit overigens wel een voordeel aan dat hij er nu voor gekozen heeft om in aparte slaapkamers te gaan slapen.
Als het jouw "idee" was geweest, zou hij (indien werkelijk seksverslaafd) jou kunnen verwijten dat je hem reden geeft om naar de hoeren te gaan: jij zou dan immers die gemene vrouw zijn die hem de deur heeft gewezen zodat hij als slachtoffer van zijn verslaving zich wel genoodzaakt zag om buiten de deur in zijn verslaving te voorzien. Waar jij dan weer boos om zou kunnen worden, etc.
Jouw "mooiste" antwoord/reactie had kunnen zijn: dankjewel?!
Bovendien lijkt een beetje rust en eigen ruimte mij nu ook wat waard.
Bij een seksverslaving heeft de sex met je parter er niks mee te maken. De partner is geen onderdeel van de verslaving en als TO seks met hem heeft, betekent het niet dat hij een (tijdje) niet meer naar de hoeren gaat. Het gaat om de kick en de spanning van het verbodene.
Het feit dat hij zelf voorstelt in de logeerkamer te gaan slapen, voelt wederom als een afwijzing voor TO. En de ontdekking die ze heeft gedaan voelt ook als een afwijzing, van haar, haar huwelijk en hun gezin. En het maakt bloedonzeker, want waarom neemt iemand zulke risico's ? Houdt hij niet genoeg van me, is zijn gezin niet belangrijk genoeg voor hem ? Want hij wist dondersgoed dat als het uit zou komen, zijn huwelijk in grote problemen zou komen. Hoe kan iemand jaren een dubbelleven leiden ? Want als je daar over gaat nadenken, dan vraag je je ook af wat je huwelijk eigenlijk was. Want hij moest constant op zijn woorden passen, constant opletten met geld, zorgvuldig al zijn sporen uitwissen, eigenlijk constant op zijn hoede zijn. Daarmee is de man die ze heeft gezien eigenijk niet echt.
Ik denk dat er een enorme deuk is geslagen in TO's zelfvertrouwen en dat ze bijna in een soort van shock verkeert. En dat ze grote angst voelt, waarschijnlijk met name voor haar kinderen. Haar wereld was twee weken geleden nog perfect en was ze gelukkig. En nu moet ze accepteren dat de man met wie ze getrouwd is niet de man is die ze dacht dat hij was, moet ze zich verdiepen in een wereld waar ze niks van af weet en waarschijnlijk ook niet zou willen, moet ze nadenken over een scheiding, moet ze overdag voor de kinderen acteren en zit ze met een man in huis die niet in staat is om ook maar enige empathie voor haar te voelen. En dan kan ze er ook nog met niemand over praten. Ineens staat ze er eigenlijk alleen voor, en ik denk dat je daar bang van wordt.
En als ik daar aan denk TO, dan heb ik ZO met je te doen ! Ik vind je supersterk, en ik zou je eigenlijk aanraden wel te praten met je vrienden en familie. Zodat je er niet alleen voor staat. Schaam je niet, dit heeft niks met jou te maken.
Een tijdje uit elkaar gaan terwijl hij werkt aan zijn verslaving en jij kunt nadenken over wat je wil en je zijn ontwikkeling van een afstand kunt bekijken en er niet zelf midden in zit en vandaar uit beslissen.
Je familie en vrienden houden van je en zullen er voor je zijn. Ik denk echt dat je hulp nodig hebt en steun van mensen die onvoorwaardelijk van je houden zoals eventueel je ouders of broers of zussen. Zorg aub eerst goed voor jezelf nu !
Er zit overigens wel een voordeel aan dat hij er nu voor gekozen heeft om in aparte slaapkamers te gaan slapen.
Als het jouw "idee" was geweest, zou hij (indien werkelijk seksverslaafd) jou kunnen verwijten dat je hem reden geeft om naar de hoeren te gaan: jij zou dan immers die gemene vrouw zijn die hem de deur heeft gewezen zodat hij als slachtoffer van zijn verslaving zich wel genoodzaakt zag om buiten de deur in zijn verslaving te voorzien. Waar jij dan weer boos om zou kunnen worden, etc.
Jouw "mooiste" antwoord/reactie had kunnen zijn: dankjewel?!
Bovendien lijkt een beetje rust en eigen ruimte mij nu ook wat waard.
Bij een seksverslaving heeft de sex met je parter er niks mee te maken. De partner is geen onderdeel van de verslaving en als TO seks met hem heeft, betekent het niet dat hij een (tijdje) niet meer naar de hoeren gaat. Het gaat om de kick en de spanning van het verbodene.
Het feit dat hij zelf voorstelt in de logeerkamer te gaan slapen, voelt wederom als een afwijzing voor TO. En de ontdekking die ze heeft gedaan voelt ook als een afwijzing, van haar, haar huwelijk en hun gezin. En het maakt bloedonzeker, want waarom neemt iemand zulke risico's ? Houdt hij niet genoeg van me, is zijn gezin niet belangrijk genoeg voor hem ? Want hij wist dondersgoed dat als het uit zou komen, zijn huwelijk in grote problemen zou komen. Hoe kan iemand jaren een dubbelleven leiden ? Want als je daar over gaat nadenken, dan vraag je je ook af wat je huwelijk eigenlijk was. Want hij moest constant op zijn woorden passen, constant opletten met geld, zorgvuldig al zijn sporen uitwissen, eigenlijk constant op zijn hoede zijn. Daarmee is de man die ze heeft gezien eigenijk niet echt.
Ik denk dat er een enorme deuk is geslagen in TO's zelfvertrouwen en dat ze bijna in een soort van shock verkeert. En dat ze grote angst voelt, waarschijnlijk met name voor haar kinderen. Haar wereld was twee weken geleden nog perfect en was ze gelukkig. En nu moet ze accepteren dat de man met wie ze getrouwd is niet de man is die ze dacht dat hij was, moet ze zich verdiepen in een wereld waar ze niks van af weet en waarschijnlijk ook niet zou willen, moet ze nadenken over een scheiding, moet ze overdag voor de kinderen acteren en zit ze met een man in huis die niet in staat is om ook maar enige empathie voor haar te voelen. En dan kan ze er ook nog met niemand over praten. Ineens staat ze er eigenlijk alleen voor, en ik denk dat je daar bang van wordt.
En als ik daar aan denk TO, dan heb ik ZO met je te doen ! Ik vind je supersterk, en ik zou je eigenlijk aanraden wel te praten met je vrienden en familie. Zodat je er niet alleen voor staat. Schaam je niet, dit heeft niks met jou te maken.
Een tijdje uit elkaar gaan terwijl hij werkt aan zijn verslaving en jij kunt nadenken over wat je wil en je zijn ontwikkeling van een afstand kunt bekijken en er niet zelf midden in zit en vandaar uit beslissen.
Je familie en vrienden houden van je en zullen er voor je zijn. Ik denk echt dat je hulp nodig hebt en steun van mensen die onvoorwaardelijk van je houden zoals eventueel je ouders of broers of zussen. Zorg aub eerst goed voor jezelf nu !
woensdag 27 april 2016 om 08:45
Zijn uit de hoogte-kalmte kan voortkomen uit dat gevoel dat je door je angst onbewust aanwakkert bij hem: dat hij nog steeds de regels bepaalt.
Je bent begrijpelijkerwijs bang hem kwijt te raken, dat kan je hele wezen gaan overheersen (weet ik uit ervaring) maar door je angstig op te stellen bevestig je zijn superieure gevoel alleen maar verder. Probeer pro-actieve beslissingen te nemen, die voor jou goed zijn.
En hier kun je je angst dan kwijt, of bij vriendinnen of nog beter een goede therapeut, om hem kwijt te raken.
Dat wil hij ook niet zomaar hoor, anders was jullie huwelijk al eerder gestrand.
Dus heb vertrouwen in het proces, hoe moeilijk ook, en denk meer vanuit jezelf, naar wat jij nodig hebt.
Hij bepaalt nu dat hij op de logeerkamer gaat liggen. Dat is goed voor HEM, blijkbaar (en met wat voor motief: om echt een gezonde afstand in te bouwen, OF omdat hij je emoties niet kan handelen: dat is ook een belangrijke vraag. Of hij er wel IS en wil zijn voor je ook als je emoties heftiger worden)
Hij zorgt hartstikke goed voor zichzelf. Neemt een weekje vrij, gaat lekker uitslapen, komt thuis met een berg 'goede adviezen' van de praatgroep, waar jij je maar in hebt te schikken in wat hem daarin het beste lijkt- naast natuurlijk waarom deze ellende uberhaupt is begonnen. Hij is zorgt goed voor zichzelf.
En jij hem hier nog verdedigen.....je bent superlief, meis. Maar wat deed hij?
Nu is je kans om voor jouzelf te zorgen zoals hij ook altijd voor hem zelf zorgde, meid!! Echt laat hem zo veel mogelijk in zijn sop gaar koken!!! Ben het met anderen eens dat je even wat steun voor jezelf zou kunnen gebruiken: kun je binnenkort even met wat vriendinnen afspreken en wel open kaart spelen of via de HA een therapeut bij wie je je ei kwijt kan? Puur om je niet meer zo' n speelbal te voelen is het fijn om even een klankbord te hebben IRL!
Je bent begrijpelijkerwijs bang hem kwijt te raken, dat kan je hele wezen gaan overheersen (weet ik uit ervaring) maar door je angstig op te stellen bevestig je zijn superieure gevoel alleen maar verder. Probeer pro-actieve beslissingen te nemen, die voor jou goed zijn.
En hier kun je je angst dan kwijt, of bij vriendinnen of nog beter een goede therapeut, om hem kwijt te raken.
Dat wil hij ook niet zomaar hoor, anders was jullie huwelijk al eerder gestrand.
Dus heb vertrouwen in het proces, hoe moeilijk ook, en denk meer vanuit jezelf, naar wat jij nodig hebt.
Hij bepaalt nu dat hij op de logeerkamer gaat liggen. Dat is goed voor HEM, blijkbaar (en met wat voor motief: om echt een gezonde afstand in te bouwen, OF omdat hij je emoties niet kan handelen: dat is ook een belangrijke vraag. Of hij er wel IS en wil zijn voor je ook als je emoties heftiger worden)
Hij zorgt hartstikke goed voor zichzelf. Neemt een weekje vrij, gaat lekker uitslapen, komt thuis met een berg 'goede adviezen' van de praatgroep, waar jij je maar in hebt te schikken in wat hem daarin het beste lijkt- naast natuurlijk waarom deze ellende uberhaupt is begonnen. Hij is zorgt goed voor zichzelf.
En jij hem hier nog verdedigen.....je bent superlief, meis. Maar wat deed hij?
Nu is je kans om voor jouzelf te zorgen zoals hij ook altijd voor hem zelf zorgde, meid!! Echt laat hem zo veel mogelijk in zijn sop gaar koken!!! Ben het met anderen eens dat je even wat steun voor jezelf zou kunnen gebruiken: kun je binnenkort even met wat vriendinnen afspreken en wel open kaart spelen of via de HA een therapeut bij wie je je ei kwijt kan? Puur om je niet meer zo' n speelbal te voelen is het fijn om even een klankbord te hebben IRL!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 27 april 2016 om 09:21
ik heb inhoudelijk niet echt iets toe te voegen. Er worden steeds al veel goede dingen gezegd. Elle, ik vond jouw lange post erg mooi.
ik wil je gewoon even een knuffel geven Zeeland.
en dit: ik ben wel panisch geweest uit angst om alleen te zijn. Heb ooit in een ver verleden wel eens mijn kop tegen de muur geslagen en mijn eigen armen opgekrabd uit angst om alleen te zijn. Om in de steek gelaten te worden. Vreselijk wat heb ik me ellendig gevoeld. Ben wel 's nachts de stad in gegaan om mijn man te zoeken (niet mijn huidige man hoor) ik wil er niet eens meer aan denken. Je moet er door heen en dan vormt het zich wel weer.Je bent slim en leuk genoeg.
Kies voor jezelf. Nu meteen al. Maak het goed voor jezelf. Dan kun je straks wel weer eens nadenken over hem. Nu eerst jij.
Of je hem buiten de deurkunt zetten weet ik niet,hij woont daar ook natuurlijk. Maar jij hebt nu een plek nodig waar je even alles kan laten gaan. Huilen, slapen, tv kijken, rondje lopen en weer van voren af aan. Dan wordt het vanzelf wat duidelijker. Heb je geen vriendin waar je even kunt logeren? Je zus misschien? Meld jij je maar even ziek. Dit toneelspel holt je ook uit. Hij kan misschien ook wel even voor de kinderen zorgen.
sterkte. En nu jij!!!!
ik wil je gewoon even een knuffel geven Zeeland.
en dit: ik ben wel panisch geweest uit angst om alleen te zijn. Heb ooit in een ver verleden wel eens mijn kop tegen de muur geslagen en mijn eigen armen opgekrabd uit angst om alleen te zijn. Om in de steek gelaten te worden. Vreselijk wat heb ik me ellendig gevoeld. Ben wel 's nachts de stad in gegaan om mijn man te zoeken (niet mijn huidige man hoor) ik wil er niet eens meer aan denken. Je moet er door heen en dan vormt het zich wel weer.Je bent slim en leuk genoeg.
Kies voor jezelf. Nu meteen al. Maak het goed voor jezelf. Dan kun je straks wel weer eens nadenken over hem. Nu eerst jij.
Of je hem buiten de deurkunt zetten weet ik niet,hij woont daar ook natuurlijk. Maar jij hebt nu een plek nodig waar je even alles kan laten gaan. Huilen, slapen, tv kijken, rondje lopen en weer van voren af aan. Dan wordt het vanzelf wat duidelijker. Heb je geen vriendin waar je even kunt logeren? Je zus misschien? Meld jij je maar even ziek. Dit toneelspel holt je ook uit. Hij kan misschien ook wel even voor de kinderen zorgen.
sterkte. En nu jij!!!!
woensdag 27 april 2016 om 09:31
Ik denk dat meneer er klaar mee is door het stof te gaan. Hij heeft gebiecht, zich aangesteld, zich "schuldbewust" gedragen, is "bang" geweest en nu na een week moet het maar klaar zijn hoor.. Dat gezeur. Hij hoeft zich ook niet schuldbewust meer te gedragen, want hij denkt dat Zeeland toch wel blijft. Daarnaast is hem verteld dattie dur niks aan kan doehoennn.
Deze man heeft geen spijt van zijn daden. Hij heeft spijt dat TO het weet. Zijn wereld schudt na deze week al lang niet meer op zn grondvesten. To heeft het niet verteld aan zijn vrienden, haar vrienden, zijn ouders, zijn baas. Ze reageert (voor hem inmiddels) volledig voorspelbaar. Zijn angst is nu weg, zijn schuldgevoelens zijn weg, en nu moet TO kappen met zeuren en niet moeilijk doen. En hij? Hij heeft zn zalvende, geduldige rust terug gevonden.
Dikke knuffel Zeeland, ik kan me niet voorstellen waar jij nu doorheen gaat !
Deze man heeft geen spijt van zijn daden. Hij heeft spijt dat TO het weet. Zijn wereld schudt na deze week al lang niet meer op zn grondvesten. To heeft het niet verteld aan zijn vrienden, haar vrienden, zijn ouders, zijn baas. Ze reageert (voor hem inmiddels) volledig voorspelbaar. Zijn angst is nu weg, zijn schuldgevoelens zijn weg, en nu moet TO kappen met zeuren en niet moeilijk doen. En hij? Hij heeft zn zalvende, geduldige rust terug gevonden.
Dikke knuffel Zeeland, ik kan me niet voorstellen waar jij nu doorheen gaat !
woensdag 27 april 2016 om 09:43
Dankjewel voor alle reacties weer. Het is niet goed nu idd. Het is te zwaar.
Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ben vergeetachtig, slaap te weinig, eten smaakt niet. Merk dat ik de kluts aan het kwijtraken ben. Probeer met mijn autosleutel mijn huis te openen, wist de volgorde v me aankleden even niet meer, basale eenvoudige dingetjes lijken uit elkaar te vallen.
Sterk? Ik ben niet sterk.
Wat er geschreven is over mijn angst, het klopt helemaal. Geronimo2 vat het precies samen. Ik ben ook bang voor wat ze schrijft in haar laatste alinea. Een leven vol achterdocht, is dat het toekomstbeeld v ons huwelijk als we dat in stand houden?
Ook die langere post van Ellen, het raakte me.
Merel66, ik wil nu niets liever dan iemand in vertrouwen nemen. Denk dat dat ook moet nu, want ik heb het gevoel dat ik het niet hij elkaar hou. Maar ik kan niemand verzinnen. Ik heb veel mensen om me heen, maar allen te dichtbij. Ze zullen me overspoelen met hun medeleven, vervangende boosheid op hem, en krachtige adviezen. En ik weet niet of ik dan nog kan door voelen of ik wel doe wat ik wil. Wat 'mijn' pad is.
Maar het lijkt me vd andere kant ook wel lekker als iemand het van me overneemt en me gewoon opdraagt wat ik moet voelen. Dat ik in een boze rol van 'oh-dat-pik-je-toch-niet!?' gedreven op woede, vanuit die 'rol' verder ga. En dan lekkere definitieve knopen hakken. Zonder twijfel of spijt.
Dat ik de rest vd kluwen emoties negeer en gewoon lekker mee verontwaardigd ga doen.
Zou dat werken voor mij? Het klinkt wel...overzichtelijker. Ik begrijp wel dat veel bedrogen vrouwen dat zo doen. Het geeft je een houding, een visie, een doel. En boos zijn richt zich zo lekker naar buiten. Ik heb mijn pijlen nu op mezelf gericht staan.
Veel te pijnlijk. Dit.
Ik heb ZO'N behoefte aan een luisterend oor.
Liefst één zonder oordeel of sturing. (Dus mijn gehele familie valt daarmee af.) Een die óók niet weet wat ik moet doen. Maar die me kan helpen ontdekken wat ik ZELF wil. Zoiets. Psycholoog heeft nadelen. Te kort, afgebakend, wachtlijsten, papierwerk, ik ken het wereldje helaas. Mss dan toch zo'n zelfhulpgroep v vrouwen v seksverslaafden. HIJ heeft zo'n hulplijn, zo'n 'buddy ' gevonden. Die wil ik ook wel één. Anoniem. Eerder niet gevonden in mijn regio. Mss toch nog maar eens op googlen.
Ik heb dat boek trouwens besteld. Komt vrijdag binnen.
Ik sta ermee op en ga ermee naar bed. Ben vergeetachtig, slaap te weinig, eten smaakt niet. Merk dat ik de kluts aan het kwijtraken ben. Probeer met mijn autosleutel mijn huis te openen, wist de volgorde v me aankleden even niet meer, basale eenvoudige dingetjes lijken uit elkaar te vallen.
Sterk? Ik ben niet sterk.
Wat er geschreven is over mijn angst, het klopt helemaal. Geronimo2 vat het precies samen. Ik ben ook bang voor wat ze schrijft in haar laatste alinea. Een leven vol achterdocht, is dat het toekomstbeeld v ons huwelijk als we dat in stand houden?
Ook die langere post van Ellen, het raakte me.
Merel66, ik wil nu niets liever dan iemand in vertrouwen nemen. Denk dat dat ook moet nu, want ik heb het gevoel dat ik het niet hij elkaar hou. Maar ik kan niemand verzinnen. Ik heb veel mensen om me heen, maar allen te dichtbij. Ze zullen me overspoelen met hun medeleven, vervangende boosheid op hem, en krachtige adviezen. En ik weet niet of ik dan nog kan door voelen of ik wel doe wat ik wil. Wat 'mijn' pad is.
Maar het lijkt me vd andere kant ook wel lekker als iemand het van me overneemt en me gewoon opdraagt wat ik moet voelen. Dat ik in een boze rol van 'oh-dat-pik-je-toch-niet!?' gedreven op woede, vanuit die 'rol' verder ga. En dan lekkere definitieve knopen hakken. Zonder twijfel of spijt.
Dat ik de rest vd kluwen emoties negeer en gewoon lekker mee verontwaardigd ga doen.
Zou dat werken voor mij? Het klinkt wel...overzichtelijker. Ik begrijp wel dat veel bedrogen vrouwen dat zo doen. Het geeft je een houding, een visie, een doel. En boos zijn richt zich zo lekker naar buiten. Ik heb mijn pijlen nu op mezelf gericht staan.
Veel te pijnlijk. Dit.
Ik heb ZO'N behoefte aan een luisterend oor.
Liefst één zonder oordeel of sturing. (Dus mijn gehele familie valt daarmee af.) Een die óók niet weet wat ik moet doen. Maar die me kan helpen ontdekken wat ik ZELF wil. Zoiets. Psycholoog heeft nadelen. Te kort, afgebakend, wachtlijsten, papierwerk, ik ken het wereldje helaas. Mss dan toch zo'n zelfhulpgroep v vrouwen v seksverslaafden. HIJ heeft zo'n hulplijn, zo'n 'buddy ' gevonden. Die wil ik ook wel één. Anoniem. Eerder niet gevonden in mijn regio. Mss toch nog maar eens op googlen.
Ik heb dat boek trouwens besteld. Komt vrijdag binnen.
woensdag 27 april 2016 om 09:47
woensdag 27 april 2016 om 09:52
Enora; deze indruk had ik dus gisteravond ook van hem.
Dat ik niet zo heel opbouwend bezig was door zo boos op hem te zijn. Want meneer voelde even weinig 'verbondenheid' en had niet zo'n zin om op die manier verder te praten.
Hij vond het allemaal reuze erg, en het was voor hem ook beschamend, hij ging toch door het stof, deze afgelopen week, wat wilde ik nog meer...?
Dat.
Dat ik niet zo heel opbouwend bezig was door zo boos op hem te zijn. Want meneer voelde even weinig 'verbondenheid' en had niet zo'n zin om op die manier verder te praten.
Hij vond het allemaal reuze erg, en het was voor hem ook beschamend, hij ging toch door het stof, deze afgelopen week, wat wilde ik nog meer...?
Dat.
woensdag 27 april 2016 om 09:53
Ik lees mee Zeeland en wat heb jij het zwaar zeg. Zoveel mensen zoveel meningen maar mij bekruipt steeds meer het gevoel dat je man bezig is om af te sluiten. Zijn haast kille en zakelijke houding, kende jij die al? Of is dit voor het eerst dat jij deze kant ziet?
Hoe ging hij altijd om met emoties, de zijne en de jouwe?
Hij komt op mij zeer oplossingsgericht en vooral directief over, zonder oog te hebben voor jouw behoeften en gevoelens. Is dit nieuw voor jou of had je niet door dat hij misschien altijd zo was?
Ik zou nu gaan bedenken of hij eigenlijk wel de man is die echt bij je past. Alles staat op scherp en nu is het moment om dat helder te krijgen. Het is al gezegd, maar dit is ook een kant van hem. Je vraagt je af of je hem echt kende. Wil je deze man wel kennen, die zo met je omgaat op een moment dat het eropaan komt? Niet leuk om daarover te moeten nadenken maar wel realiteit.
Sterkte Zeeland!
Hoe ging hij altijd om met emoties, de zijne en de jouwe?
Hij komt op mij zeer oplossingsgericht en vooral directief over, zonder oog te hebben voor jouw behoeften en gevoelens. Is dit nieuw voor jou of had je niet door dat hij misschien altijd zo was?
Ik zou nu gaan bedenken of hij eigenlijk wel de man is die echt bij je past. Alles staat op scherp en nu is het moment om dat helder te krijgen. Het is al gezegd, maar dit is ook een kant van hem. Je vraagt je af of je hem echt kende. Wil je deze man wel kennen, die zo met je omgaat op een moment dat het eropaan komt? Niet leuk om daarover te moeten nadenken maar wel realiteit.
Sterkte Zeeland!
Mot met to
woensdag 27 april 2016 om 09:54
quote:Enora schreef op 27 april 2016 @ 09:47:
En simpelweg de huisarts? Is dat een optie? Ik weet van meerdere huisartsen in mijn regio dat ze wel vaker een klein traject aan gesprekken doen met patiënten indien nodig. Bedenk me nu dat ik, indien een praktijk van 2+ huisartsen, wel om een ander zou vragen dan man had.
Ik heb een afspraak staan, vrijdagochtend.
Doen die huisartsen dat dan zelf? Vlgs mij bij ons niet, hoor, maar zal er zeker naar vragen.
En simpelweg de huisarts? Is dat een optie? Ik weet van meerdere huisartsen in mijn regio dat ze wel vaker een klein traject aan gesprekken doen met patiënten indien nodig. Bedenk me nu dat ik, indien een praktijk van 2+ huisartsen, wel om een ander zou vragen dan man had.
Ik heb een afspraak staan, vrijdagochtend.
Doen die huisartsen dat dan zelf? Vlgs mij bij ons niet, hoor, maar zal er zeker naar vragen.
woensdag 27 april 2016 om 09:58
Constructief vs destructief. Wat doe jij lieve Zeeland?
Met iemand praten is je eerste prioriteit nu. Er is niemand die jou scheef aankijkt hierdoor.
Gedachten ordenen en inzicht krijgen gaat je verder helpen en maakt je krachtig.
Week per week, kleine stapjes.
Het is nu hij en jij ipv jullie, houd dat voor ogen. Hij redt zich wel, nu jij nog.
Met iemand praten is je eerste prioriteit nu. Er is niemand die jou scheef aankijkt hierdoor.
Gedachten ordenen en inzicht krijgen gaat je verder helpen en maakt je krachtig.
Week per week, kleine stapjes.
Het is nu hij en jij ipv jullie, houd dat voor ogen. Hij redt zich wel, nu jij nog.
Mot met to
woensdag 27 april 2016 om 10:00
quote:Zeeland1970 schreef op 27 april 2016 @ 09:52:
Enora; deze indruk had ik dus gisteravond ook van hem.
Dat ik niet zo heel opbouwend bezig was door zo boos op hem te zijn. Want meneer voelde even weinig 'verbondenheid' en had niet zo'n zin om op die manier verder te praten.
Hij vond het allemaal reuze erg, en het was voor hem ook beschamend, hij ging toch door het stof, deze afgelopen week, wat wilde ik nog meer...?
Dat.
Ik vind het zo enorm erg voor je. Deze gehele situatie. Onbegrijpelijk dat hij vindt dat je nu opbouwend bezig moet zijn terwijl jij steeds verder afbrokkelt.
Hij is zijn angst kwijt dat zijn hele wereld verandert en iedereen hem een loser vindt. Dat jij uit pure woede het zijn hele omgeving zou vertellen was zijn grootste angst. Die schaamte trok hij niet. Ik kan me nog heugen dat hij ergens iets niet wilde want 'dat was gênant'? Dat was de drijfveer achter zijn angst en schuldbewustheid. Niet de pijn die hij jou heeft aangedaan.
Het is inderdaad tijd om te gaan praten met iemand, face 2 face. Ik zou toch de huisarts even bellen als je niemand anders kunt verzinnen .
Enora; deze indruk had ik dus gisteravond ook van hem.
Dat ik niet zo heel opbouwend bezig was door zo boos op hem te zijn. Want meneer voelde even weinig 'verbondenheid' en had niet zo'n zin om op die manier verder te praten.
Hij vond het allemaal reuze erg, en het was voor hem ook beschamend, hij ging toch door het stof, deze afgelopen week, wat wilde ik nog meer...?
Dat.
Ik vind het zo enorm erg voor je. Deze gehele situatie. Onbegrijpelijk dat hij vindt dat je nu opbouwend bezig moet zijn terwijl jij steeds verder afbrokkelt.
Hij is zijn angst kwijt dat zijn hele wereld verandert en iedereen hem een loser vindt. Dat jij uit pure woede het zijn hele omgeving zou vertellen was zijn grootste angst. Die schaamte trok hij niet. Ik kan me nog heugen dat hij ergens iets niet wilde want 'dat was gênant'? Dat was de drijfveer achter zijn angst en schuldbewustheid. Niet de pijn die hij jou heeft aangedaan.
Het is inderdaad tijd om te gaan praten met iemand, face 2 face. Ik zou toch de huisarts even bellen als je niemand anders kunt verzinnen .
woensdag 27 april 2016 om 10:00
quote:Zeeland1970 schreef op 27 april 2016 @ 09:43:
Ik heb ZO'N behoefte aan een luisterend oor.
Liefst één zonder oordeel of sturing.En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?
Ik heb ZO'N behoefte aan een luisterend oor.
Liefst één zonder oordeel of sturing.En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?
woensdag 27 april 2016 om 10:02
quote:Zeeland1970 schreef op 27 april 2016 @ 09:54:
[...]
Ik heb een afspraak staan, vrijdagochtend.
Doen die huisartsen dat dan zelf? Vlgs mij bij ons niet, hoor, maar zal er zeker naar vragen.Mijne doet het, de huisarts van mijn moeder, de huisarts waar ik stage loop etc. Inderdaad allemaal zelf. Ze plannen een dubbel of driedubbel consult in en vangen de eerste crisis op. Exact voor mensen die bij god niet weten waar ze het anders moeten vinden en niet kunnen wachten op een psycholoog. Voordeel van de HA is ook dat je die vaak al jaren kent.
[...]
Ik heb een afspraak staan, vrijdagochtend.
Doen die huisartsen dat dan zelf? Vlgs mij bij ons niet, hoor, maar zal er zeker naar vragen.Mijne doet het, de huisarts van mijn moeder, de huisarts waar ik stage loop etc. Inderdaad allemaal zelf. Ze plannen een dubbel of driedubbel consult in en vangen de eerste crisis op. Exact voor mensen die bij god niet weten waar ze het anders moeten vinden en niet kunnen wachten op een psycholoog. Voordeel van de HA is ook dat je die vaak al jaren kent.
woensdag 27 april 2016 om 10:02
Lieve Zeeland, ga de schaamte voorbij en neem mensen in vertrouwen. Helaas is niemand zonder oordeel.
Ik ben zelf ook verketterd door de manier waarop ik het deed. Ik heb langzaam afscheid genomen. Ik was verwoest door het verschil in emoties van houden van en haten en had honderdduizend vragen.
In eerste instantie hield ik alles voor me uit schaamte en vragen als wat als we bij elkaar blijven.
Onzin, ik hoefde me niet te schamen.
Ik kreeg precies de adviezen die ik ook aan anderen gegeven zo hebben. Maar bleef toch twijfelen.
In mijn geval is het een langzaam (paar maanden) afscheid geworden, met helaas niet zo'n gezellige scheiding. Deze manier heeft mij wel geholpen te relativeren en mn de controle los te laten.
Ik wilde de controle houden, en dat lukte niet. Pas toen ik die losliet kon ik me weer op mezelf focussen en voelen dat ik dit niet meer wilde. Ik was nl 24 uur per dag bezig met het vreemdgaan: waar is die nu? Liegt die weer? etc. etc. Zelfs tm dingen samen doen waar ik geen zin in had, maar zo had ik de controle dat hij niet vreemd zou gaan.
Als ik het opschrijf schrik ik van mezelf. Maar heb door dit topic aardig wat eye-openers gekregen.
Ondanks dat mijn scheiding nog niet helemaal is afgerond, heb ik weer lucht gekregen en begin ik langzaam weer mezelf te voelen.
Dit is overigens geen antwoord dat je maar moet scheiden. Ik wil alleen zeggen, neem de tijd en voel wat je echt zelf wil zonder jezelf te verloochenen.
Ik ben zelf ook verketterd door de manier waarop ik het deed. Ik heb langzaam afscheid genomen. Ik was verwoest door het verschil in emoties van houden van en haten en had honderdduizend vragen.
In eerste instantie hield ik alles voor me uit schaamte en vragen als wat als we bij elkaar blijven.
Onzin, ik hoefde me niet te schamen.
Ik kreeg precies de adviezen die ik ook aan anderen gegeven zo hebben. Maar bleef toch twijfelen.
In mijn geval is het een langzaam (paar maanden) afscheid geworden, met helaas niet zo'n gezellige scheiding. Deze manier heeft mij wel geholpen te relativeren en mn de controle los te laten.
Ik wilde de controle houden, en dat lukte niet. Pas toen ik die losliet kon ik me weer op mezelf focussen en voelen dat ik dit niet meer wilde. Ik was nl 24 uur per dag bezig met het vreemdgaan: waar is die nu? Liegt die weer? etc. etc. Zelfs tm dingen samen doen waar ik geen zin in had, maar zo had ik de controle dat hij niet vreemd zou gaan.
Als ik het opschrijf schrik ik van mezelf. Maar heb door dit topic aardig wat eye-openers gekregen.
Ondanks dat mijn scheiding nog niet helemaal is afgerond, heb ik weer lucht gekregen en begin ik langzaam weer mezelf te voelen.
Dit is overigens geen antwoord dat je maar moet scheiden. Ik wil alleen zeggen, neem de tijd en voel wat je echt zelf wil zonder jezelf te verloochenen.
woensdag 27 april 2016 om 10:03
Uit alles blijkt dat je man handelt uit eigenbelang. Hij is nu egocentrisch. Of was hij dat altijd al...ga voor jezelf eens na of er situaties waren waaruit dit ook bleek. Dat jij dacht dat hij handelde uit gezamenlijk belang, het zelfs liefdevol vond. Maar dat het eigenlijk voortkwam uit zijn wil en behoefte.
Hij is egocentrisch en zijn manier is de manier, zo lees ik alles.
Hij is egocentrisch en zijn manier is de manier, zo lees ik alles.
Mot met to
woensdag 27 april 2016 om 10:03
quote:Jenette schreef op 27 april 2016 @ 09:53:
Ik lees mee Zeeland en wat heb jij het zwaar zeg. Zoveel mensen zoveel meningen maar mij bekruipt steeds meer het gevoel dat je man bezig is om af te sluiten. Zijn haast kille en zakelijke houding, kende jij die al? Of is dit voor het eerst dat jij deze kant ziet?
Hoe ging hij altijd om met emoties, de zijne en de jouwe?
Hij komt op mij zeer oplossingsgericht en vooral directief over, zonder oog te hebben voor jouw behoeften en gevoelens. Is dit nieuw voor jou of had je niet door dat hij misschien altijd zo was?
Ik zou nu gaan bedenken of hij eigenlijk wel de man is die echt bij je past. Alles staat op scherp en nu is het moment om dat helder te krijgen. Het is al gezegd, maar dit is ook een kant van hem. Je vraagt je af of je hem echt kende. Wil je deze man wel kennen, die zo met je omgaat op een moment dat het eropaan komt? Niet leuk om daarover te moeten nadenken maar wel realiteit.
Zijn emoties uiten is altijd wel moeilijk geweest voor hem. Niet de positieve emoties, dat ging wel. Maar ik ben zelf wel een redelijk snelle jankend, mijn tranen vloeien best snel, en ik heb hem in al die jaren mss totaal zo'n 4x zien huilen, waarvan 3x afgelopen week. Maar ik denk ook wel dat dat een mannen-dingetje is om niet te mogen (en kunnen?) huilen. Omdat dat niet zo geaccepteerd is in de maatschappij en dat ze het dan afleren, bedoel ik.
Ik heb vaker gezien, in een vorige moeilijke periode in ons huwelijk dat hij soms heel zakelijk en kil kan worden. Dan is hij onbereikbaar en afgesloten.
Ik lees mee Zeeland en wat heb jij het zwaar zeg. Zoveel mensen zoveel meningen maar mij bekruipt steeds meer het gevoel dat je man bezig is om af te sluiten. Zijn haast kille en zakelijke houding, kende jij die al? Of is dit voor het eerst dat jij deze kant ziet?
Hoe ging hij altijd om met emoties, de zijne en de jouwe?
Hij komt op mij zeer oplossingsgericht en vooral directief over, zonder oog te hebben voor jouw behoeften en gevoelens. Is dit nieuw voor jou of had je niet door dat hij misschien altijd zo was?
Ik zou nu gaan bedenken of hij eigenlijk wel de man is die echt bij je past. Alles staat op scherp en nu is het moment om dat helder te krijgen. Het is al gezegd, maar dit is ook een kant van hem. Je vraagt je af of je hem echt kende. Wil je deze man wel kennen, die zo met je omgaat op een moment dat het eropaan komt? Niet leuk om daarover te moeten nadenken maar wel realiteit.
Zijn emoties uiten is altijd wel moeilijk geweest voor hem. Niet de positieve emoties, dat ging wel. Maar ik ben zelf wel een redelijk snelle jankend, mijn tranen vloeien best snel, en ik heb hem in al die jaren mss totaal zo'n 4x zien huilen, waarvan 3x afgelopen week. Maar ik denk ook wel dat dat een mannen-dingetje is om niet te mogen (en kunnen?) huilen. Omdat dat niet zo geaccepteerd is in de maatschappij en dat ze het dan afleren, bedoel ik.
Ik heb vaker gezien, in een vorige moeilijke periode in ons huwelijk dat hij soms heel zakelijk en kil kan worden. Dan is hij onbereikbaar en afgesloten.
woensdag 27 april 2016 om 10:07
quote:HuLang schreef op 27 april 2016 @ 10:00:
[...]
En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?Dat TO op pagina 25 eens aangeeft dat ze (na alle inzichten hier waarvan ze meermaals aangaf hoe die haar helpen) met een neutraal iemand wil praten lijkt me volkomen normaal. Ik snap jou niet hoor, echt niet .
[...]
En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?Dat TO op pagina 25 eens aangeeft dat ze (na alle inzichten hier waarvan ze meermaals aangaf hoe die haar helpen) met een neutraal iemand wil praten lijkt me volkomen normaal. Ik snap jou niet hoor, echt niet .
woensdag 27 april 2016 om 10:08
quote:HuLang schreef op 27 april 2016 @ 10:00:
[...]
En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?
Jij vindt dit niet de 'goede route'.
Wat is dat vlgs jou dan wèl ..?
[...]
En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?
Jij vindt dit niet de 'goede route'.
Wat is dat vlgs jou dan wèl ..?
woensdag 27 april 2016 om 10:09
Lees mijn post even nog, Zeeland. Het gaat om goed voor jezelf zorgen. Woede en wraak zijn niet goed voor jezelf zorgen. Verontwaardigd zijn met vast en zeker zo'n beetje iedereen is ook niet de plek om te zijn. De plek om te zijn ben jij. En weten wat kapot is. Wat heel is. Waar jij voor wilt staan en gaan.
