Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had. Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek.
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde. Schaam me...
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
woensdag 27 april 2016 om 10:40
Kan je niet met iemand uit je omgeving een stuk gaan wandelen. Eerst opbellen vragen of diegene wat te doen heeft en zeggen dat je over iets ergs wilt praten. Maar echt Ff geen oordeel moet hebben maar een luisterend oor.
Als je t aan iemand in je omgeving gaat vertellen wordt t echt. En dat is eng.
Als je t aan iemand in je omgeving gaat vertellen wordt t echt. En dat is eng.
woensdag 27 april 2016 om 10:42
quote:Zeeland1970 schreef op 27 april 2016 @ 09:43:
Ik heb dat boek trouwens besteld. Komt vrijdag binnen.Lees die PDF die ik heb geplakt nou even... Dat is een eindscriptie van een opleidingvoor re;atie en gezinstherapie, van iemand die het juist over deze problematiek heeft. Ik heb gister een stuk daarvan gelezen en het lijkt me dat je daar alvast iets aan hebt.
Ik heb dat boek trouwens besteld. Komt vrijdag binnen.Lees die PDF die ik heb geplakt nou even... Dat is een eindscriptie van een opleidingvoor re;atie en gezinstherapie, van iemand die het juist over deze problematiek heeft. Ik heb gister een stuk daarvan gelezen en het lijkt me dat je daar alvast iets aan hebt.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
woensdag 27 april 2016 om 10:44
Mee eens. Eerst zorgen dat je de boel op een rijtje krijgt en stabiel worden. Van daaruit kun je verder kijken en betere beslissingen nemen. Straks zal blijken wat je echt nog voelt, nu is alles nog een puinhoop gevoelsmatig. Je zou jezelf nog kunnen verbazen..
Voel je echt nog liefde of overheerst er angst? Op die vraag ga je vanzelf antwoord krijgen. Laat dat gebeuren.
Voel je echt nog liefde of overheerst er angst? Op die vraag ga je vanzelf antwoord krijgen. Laat dat gebeuren.
Mot met to
woensdag 27 april 2016 om 10:48
quote:BWitched schreef op 27 april 2016 @ 10:38:
[...]
Wat had hij in vredesnaam moeten doen dan? Toen hij schuldbewust was, en er begrip voor had als TO hem er uit zou zetten was hij een slappe zak. Hij mag zich niet rot voelen omdat hij dit veroorzaakt, want dan is hij een jankerd. Hij mag zich niet beter voelen want TO voelt zich rot en dat is geen begrip hebben. Echt alles wat hij doet en zegt maakt TO nog bozer. Want alles doet haar pijn, haar vertrouwen is geschaad en ze is boos. Terecht, en begrijpelijk, maar hij kan er niks mee. Nu neemt hij afstand, en dat zou volgens ons best even goed zijn, maar alleen als TO het doet en hij haar moet smeken om dat niet te doen.
Die man heeft niet gezegd dat alles nu maar goed moet zijn. Hij heeft gezegd dat hij de verbinding mist. En dat klopt toch? Die is toch weg?
Toen hij schuldbewust was liep ie zielig te doen over zijn SEH bezoek. Toen hij schuldbewust was vergat hij TO de uitslag van de SOA testen te geven. Toen hij schuldbewust was heeft hij gelogen over de HIV test. Toen hij schuldbewust was heeft hij TO laten bungelen met een halve waarheid die hij op zijn moment pas wilde delen. Nee, dit klinkt écht als een man die geen enkele optie meer had om de situatie niet te verslechteren.
Dat hij nu even afstand neemt is het eerste echt verstandige besluit. De hautaine manier waarop is echter belachelijk. Dat hij de verbinding mist vind ik begrijpelijk, maar dat hij vindt dat die er al weer zou moeten zijn is bizar. Dat laatste lees ik uit het feit dat hij uitspreekt dat hij TO niet constructief vindt nu. Dat is ze ook niet perse en dat mag hij ook helemaal niet verwachten.
[...]
Wat had hij in vredesnaam moeten doen dan? Toen hij schuldbewust was, en er begrip voor had als TO hem er uit zou zetten was hij een slappe zak. Hij mag zich niet rot voelen omdat hij dit veroorzaakt, want dan is hij een jankerd. Hij mag zich niet beter voelen want TO voelt zich rot en dat is geen begrip hebben. Echt alles wat hij doet en zegt maakt TO nog bozer. Want alles doet haar pijn, haar vertrouwen is geschaad en ze is boos. Terecht, en begrijpelijk, maar hij kan er niks mee. Nu neemt hij afstand, en dat zou volgens ons best even goed zijn, maar alleen als TO het doet en hij haar moet smeken om dat niet te doen.
Die man heeft niet gezegd dat alles nu maar goed moet zijn. Hij heeft gezegd dat hij de verbinding mist. En dat klopt toch? Die is toch weg?
Toen hij schuldbewust was liep ie zielig te doen over zijn SEH bezoek. Toen hij schuldbewust was vergat hij TO de uitslag van de SOA testen te geven. Toen hij schuldbewust was heeft hij gelogen over de HIV test. Toen hij schuldbewust was heeft hij TO laten bungelen met een halve waarheid die hij op zijn moment pas wilde delen. Nee, dit klinkt écht als een man die geen enkele optie meer had om de situatie niet te verslechteren.
Dat hij nu even afstand neemt is het eerste echt verstandige besluit. De hautaine manier waarop is echter belachelijk. Dat hij de verbinding mist vind ik begrijpelijk, maar dat hij vindt dat die er al weer zou moeten zijn is bizar. Dat laatste lees ik uit het feit dat hij uitspreekt dat hij TO niet constructief vindt nu. Dat is ze ook niet perse en dat mag hij ook helemaal niet verwachten.
woensdag 27 april 2016 om 10:59
woensdag 27 april 2016 om 11:19
To, is er iemand in je omgeving die jou kan opvangen en ondersteunen als je het volgende aangeeft: er is iets ergs gebeurd tussen mijn man en mij. Ik zit er doorheen en heb ondersteuning van je nodig. Zou je naar me willen luisteren en zonder oordeel/boosheid voor me klaar kunnen staan.
Is er iemand in je omgeving die dit dan ook daadwerkelijk zal doen, nadar je hebt aangegeven wat je nodig hebt?
Is er iemand in je omgeving die dit dan ook daadwerkelijk zal doen, nadar je hebt aangegeven wat je nodig hebt?
woensdag 27 april 2016 om 11:44
quote:Enora schreef op 27 april 2016 @ 10:48:
[...]
Toen hij schuldbewust was liep ie zielig te doen over zijn SEH bezoek. Toen hij schuldbewust was vergat hij TO de uitslag van de SOA testen te geven. Toen hij schuldbewust was heeft hij gelogen over de HIV test. Toen hij schuldbewust was heeft hij TO laten bungelen met een halve waarheid die hij op zijn moment pas wilde delen. Nee, dit klinkt écht als een man die geen enkele optie meer had om de situatie niet te verslechteren.
Dat hij nu even afstand neemt is het eerste echt verstandige besluit. De hautaine manier waarop is echter belachelijk. Dat hij de verbinding mist vind ik begrijpelijk, maar dat hij vindt dat die er al weer zou moeten zijn is bizar. Dat laatste lees ik uit het feit dat hij uitspreekt dat hij TO niet constructief vindt nu. Dat is ze ook niet perse en dat mag hij ook helemaal niet verwachten.
Ik zeg niet dat hij niets verkeerd gedaan heeft, maar dat hij niets goed kan doen. Verder weten wij niet precies hoe en wat er gezegd is, wij lezen het door de boze en verdrietige ogen van TO. Er zit dus nog een filter tussen.
Maar we dwalen af van de kern. Het punt dat ik probeer te maken is niet dat er niks mis is met die man, maar dat het verstandig is als TO gaat zorgen voor haar eigen herstel, ongeacht wat hij wel of niet doet. En dat ze de verwachting dat hij het gaat oplossen voor haar, of zelfs dat hij het dragelijker maakt, beter los kan laten.
[...]
Toen hij schuldbewust was liep ie zielig te doen over zijn SEH bezoek. Toen hij schuldbewust was vergat hij TO de uitslag van de SOA testen te geven. Toen hij schuldbewust was heeft hij gelogen over de HIV test. Toen hij schuldbewust was heeft hij TO laten bungelen met een halve waarheid die hij op zijn moment pas wilde delen. Nee, dit klinkt écht als een man die geen enkele optie meer had om de situatie niet te verslechteren.
Dat hij nu even afstand neemt is het eerste echt verstandige besluit. De hautaine manier waarop is echter belachelijk. Dat hij de verbinding mist vind ik begrijpelijk, maar dat hij vindt dat die er al weer zou moeten zijn is bizar. Dat laatste lees ik uit het feit dat hij uitspreekt dat hij TO niet constructief vindt nu. Dat is ze ook niet perse en dat mag hij ook helemaal niet verwachten.
Ik zeg niet dat hij niets verkeerd gedaan heeft, maar dat hij niets goed kan doen. Verder weten wij niet precies hoe en wat er gezegd is, wij lezen het door de boze en verdrietige ogen van TO. Er zit dus nog een filter tussen.
Maar we dwalen af van de kern. Het punt dat ik probeer te maken is niet dat er niks mis is met die man, maar dat het verstandig is als TO gaat zorgen voor haar eigen herstel, ongeacht wat hij wel of niet doet. En dat ze de verwachting dat hij het gaat oplossen voor haar, of zelfs dat hij het dragelijker maakt, beter los kan laten.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
woensdag 27 april 2016 om 11:52
quote:HuLang schreef op 27 april 2016 @ 10:17:
[...]
Jezelf blijven. Je eigen insteek was in beginsel niet verkeerd: je wou in eerste instantie begrijpen, niet oordelen. Je hebt zelf IQ en EQ genoeg om met deze situatie om te gaan, zonder dat je daarbij een publiek nodig hebt of een team van slechte raadgevers. Wat zij willen is een vervolg-feuilleton waarbij ze zelf het idee hebben het scenario te helpen schrijven. Ze vergeten daarbij dat jij geen actrice bent, en het gevaar bestaat dat je dat zelf ook vergeet, dat je opgaat in de rol die je wordt voorgeschreven hier.Ik heb je al eerder aangegeven hoe dit voor mij werkt. Door de mening van anderen te horen, zo divers mogelijk, kan ik bij mezelf onderzoeken wat ik precies vind en voel. Als een soort multiple choice. Mensen stellen vragen, die ik mezelf ook stel, en soms ook nieuwe vragen, waar ik zelf in mijn eentje niet aan gedacht had. Het werpt een ander licht. Het wil niet zeggen dat ik die mening v anderen klakkeloos volg, of me ernaar ga vormen. Ik gebruik ze om te toetsen wat ik wil.
[...]
Jezelf blijven. Je eigen insteek was in beginsel niet verkeerd: je wou in eerste instantie begrijpen, niet oordelen. Je hebt zelf IQ en EQ genoeg om met deze situatie om te gaan, zonder dat je daarbij een publiek nodig hebt of een team van slechte raadgevers. Wat zij willen is een vervolg-feuilleton waarbij ze zelf het idee hebben het scenario te helpen schrijven. Ze vergeten daarbij dat jij geen actrice bent, en het gevaar bestaat dat je dat zelf ook vergeet, dat je opgaat in de rol die je wordt voorgeschreven hier.Ik heb je al eerder aangegeven hoe dit voor mij werkt. Door de mening van anderen te horen, zo divers mogelijk, kan ik bij mezelf onderzoeken wat ik precies vind en voel. Als een soort multiple choice. Mensen stellen vragen, die ik mezelf ook stel, en soms ook nieuwe vragen, waar ik zelf in mijn eentje niet aan gedacht had. Het werpt een ander licht. Het wil niet zeggen dat ik die mening v anderen klakkeloos volg, of me ernaar ga vormen. Ik gebruik ze om te toetsen wat ik wil.
woensdag 27 april 2016 om 12:10
quote:Zeeland1970 schreef op 27 april 2016 @ 11:52:
Mensen stellen vragen, die ik mezelf ook stel, en soms ook nieuwe vragen, waar ik zelf in mijn eentje niet aan gedacht had. Het werpt een ander licht. Het wil niet zeggen dat ik die mening v anderen klakkeloos volg, of me ernaar ga vormen. Ik gebruik ze om te toetsen wat ik wil.Mensen stellen niet alleen vragen, ze insinueren ook, proberen jouw emoties te sturen, jouw gedachten over te nemen. Heb ik ook even gedaan in het begin maar vond dat fout en ben weggebleven hier. Doe ik nu weer want hoewel het misschien een ander licht werpt hoeft dat niet in 1000 schakeringen te worden herhaald, niet in het openbaar in elk geval.
Mensen stellen vragen, die ik mezelf ook stel, en soms ook nieuwe vragen, waar ik zelf in mijn eentje niet aan gedacht had. Het werpt een ander licht. Het wil niet zeggen dat ik die mening v anderen klakkeloos volg, of me ernaar ga vormen. Ik gebruik ze om te toetsen wat ik wil.Mensen stellen niet alleen vragen, ze insinueren ook, proberen jouw emoties te sturen, jouw gedachten over te nemen. Heb ik ook even gedaan in het begin maar vond dat fout en ben weggebleven hier. Doe ik nu weer want hoewel het misschien een ander licht werpt hoeft dat niet in 1000 schakeringen te worden herhaald, niet in het openbaar in elk geval.
woensdag 27 april 2016 om 12:11
quote:blijfgewoonbianca schreef op 27 april 2016 @ 10:32:
http://www.incontrool.nl/digitale-spreekkamer/
Voor als je niets in jouw buurt zou kunnen vinden.Dankjewel, ga ik bekijken.
http://www.incontrool.nl/digitale-spreekkamer/
Voor als je niets in jouw buurt zou kunnen vinden.Dankjewel, ga ik bekijken.
woensdag 27 april 2016 om 12:32
quote:merano schreef op 27 april 2016 @ 10:42:
[...]
Lees die PDF die ik heb geplakt nou even... Dat is een eindscriptie van een opleidingvoor re;atie en gezinstherapie, van iemand die het juist over deze problematiek heeft. Ik heb gister een stuk daarvan gelezen en het lijkt me dat je daar alvast iets aan hebt.Ga ik doen.
[...]
Lees die PDF die ik heb geplakt nou even... Dat is een eindscriptie van een opleidingvoor re;atie en gezinstherapie, van iemand die het juist over deze problematiek heeft. Ik heb gister een stuk daarvan gelezen en het lijkt me dat je daar alvast iets aan hebt.Ga ik doen.
woensdag 27 april 2016 om 12:57
quote:Enora schreef op 27 april 2016 @ 09:47:
En simpelweg de huisarts? Is dat een optie? Ik weet van meerdere huisartsen in mijn regio dat ze wel vaker een klein traject aan gesprekken doen met patiënten indien nodig. Bedenk me nu dat ik, indien een praktijk van 2+ huisartsen, wel om een ander zou vragen dan man had.Ja dat vind ik wel goed advies, als je niet naar een psycholoog wil, dan is dit een mooi alternatief, zonder papierwerk of wachtlijsten. Iemand die even samen met jou alle tijd en ruimte biedt zodat je zonder jezelf in te houden of sterk te houden kan uiten.
En simpelweg de huisarts? Is dat een optie? Ik weet van meerdere huisartsen in mijn regio dat ze wel vaker een klein traject aan gesprekken doen met patiënten indien nodig. Bedenk me nu dat ik, indien een praktijk van 2+ huisartsen, wel om een ander zou vragen dan man had.Ja dat vind ik wel goed advies, als je niet naar een psycholoog wil, dan is dit een mooi alternatief, zonder papierwerk of wachtlijsten. Iemand die even samen met jou alle tijd en ruimte biedt zodat je zonder jezelf in te houden of sterk te houden kan uiten.
woensdag 27 april 2016 om 13:12
quote:HuLang schreef op 27 april 2016 @ 10:00:
[...]
En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?Mag iemand dat even lekker zelf bepalen? Ik denk dat eenieder de weg moet zoeken die hem/haar het beste past. En dat kan een andere zijn dan je zelf voor ogen hebt, so what!
[...]
En dus dan open je maar, als bestaand forummer onder een anonieme nick, een topic op Viva, goed wetend wat voor soort adviezen hier gegeven worden. Goed bezig, TO! Ik snap jou niet hoor, echt niet. Wat heb je nu eigenlijk al bereikt met jouw kruistocht? Wordt hier iemand gelukkiger van door de onderste steen boven te halen, inclusief jij zelf?Mag iemand dat even lekker zelf bepalen? Ik denk dat eenieder de weg moet zoeken die hem/haar het beste past. En dat kan een andere zijn dan je zelf voor ogen hebt, so what!
woensdag 27 april 2016 om 14:02
Zeeland: hoop dat deze post helpend is voor je en niet nog meer verwarrend. Mijn partner is seksverslaafd geweest/in herstel zoals ze dat zo mooi zeggen. Internetporno, geen prostitutie bezoek. (Kan nogal een verschil maken maar het proces en gevoelens die loskomen zijn vergelijkbaar door het liegen etc) Kan je alleen zeggen dat zowel jouw gevoelens als jouw man zijn reacties heel herkenbaar zijn.
Ik heb destijds niemand wat verteld, alleen 2 vriendinnen. Nooit spijt van gehad maar me wel heel erg eenzaam daardoor gevoeld in mijn verdriet en zoektocht. Zelfde overweging als jij: zoveel chaos van binnen en dan nog meer mensen die wat vinden, je sturen etc. Kon ik niet overzien.
Wij hebben geen kinderen dus dat maakte het ook anders. Lang apart geslapen. Ben 2 x lang en ver op vakantie geweest om na te denken. Denk echt aan 3 tot 6 weken. Vlak na ontdekking en een paar maanden later. Vriend heeft een zelfmoordpoging gedaan vlak voordat het uitkwam, dat was aanleiding om alles te vertellen. En toch ben ik vlak daarna op reis gegaan. Omdat ik voelde: ik moet nu voor mijzelf kiezen. Hij verhardde ook soms enorm en ik herkende hem vaak niet. Overigens ook ADHD/add. En verslaafde aan cannabis. Dus een combiverslaving die samen gingen. Dat verharden had ook te maken met vol zitten, het niet kunnen overzien. Zijn eigen schaamte en verdriet en dan het schuldgevoel richting mij. Hij heeft ook op het punt gestaan om apart te gaan wonen omdat hij mijn boosheid niet meer trok. Ik weet dus wat er allemaal op je afkomt.
Het gevoel alsof je niemand meer in de wereld kunt vertrouwen. Heb me regelmatig afgevraagd: is dit echt mijn leven? Snapte niet meer wat voor of achter was. Keek iedere man op straat aan: jaja, je ziet er keurig uit. Maar zeker ook een seksverslaving? Het is een lang proces geweest met veel vallen en opstaan. Praten, huilen, schreeuwen, stilte, enorme verbondenheid maar ook zeeeeer grote afstanden. Soms passionele seks met elkaar om vervolgens een maand lang zeker niet meer aangeraakt te willen worden. Heel langzaam vond het zijn weg. Hij in therapie en hard werken aan zichzelf. Ik härd werken aan mijzelf en bezig met mijn verdriet, gekwetstheid etc. We zijn nog steeds bij elkaar en gelukkig. Heb er wel een tik van gekregen maar de relatie is wel echter en hechter geworden. Maar ik moet dan wel zeggen dat ik op andere gebieden heel veel van hem heb gekregen en krijg. Anders was ik al lang weg geweest. Het is geen perfecte relatie maar veel meer dan goed genoeg. En voor mij maakt wel het verschil dat hij niet fysiek seks met anderen heeft gehad. Maar als dat wel zo was weet ik ook niet ik gedaan had. Het is zo complex. Wij heben er ongeveer 3 jaar over gedaan voordat we het achter ons konden laten. Al zal het ook altijd een onderdeel blijven natuurlijk. Maar dat we er niet meer door in de greep gehouden worden.
En het heeft niets met jou te maken. Ook niet met zijn liefde voor jou. Al is het wel zo dat er veel van zijn tijd, energie en geld in de verslaving gaat zitten en niet in de relatie. Als de verslaving wegvalt merk je wel dat verschil. Er is dus wel degelijk een derde in je huwelijk waar veel naartoe lekt.
Wat mij destijds geholpen heeft en rust gaf was de volgende gedachte: iedere dag kan ik opnieuw kiezen of ik blijf of dat ik wegga. Nu maar ook nog over een jaar.! Je mag iedere dag die keus opnieuw maken en je hoeft dat niet nu te doen.
Want in deze chaos kan je niet goed kiezen. Daar heb je tijd voor nodig en ruimte. Snap dat je niet makkelijk weggaat (daarmee bedoel ik op vakantie, al zit je op de hei een weekje of paar dagen of aan het strand) met 2 pubers maar mij heeft heel erg goed gedaan. Echt afstand en rust. En daardoor kan je veel beter voelen en nadenken. Sterkte TO!
Ik heb destijds niemand wat verteld, alleen 2 vriendinnen. Nooit spijt van gehad maar me wel heel erg eenzaam daardoor gevoeld in mijn verdriet en zoektocht. Zelfde overweging als jij: zoveel chaos van binnen en dan nog meer mensen die wat vinden, je sturen etc. Kon ik niet overzien.
Wij hebben geen kinderen dus dat maakte het ook anders. Lang apart geslapen. Ben 2 x lang en ver op vakantie geweest om na te denken. Denk echt aan 3 tot 6 weken. Vlak na ontdekking en een paar maanden later. Vriend heeft een zelfmoordpoging gedaan vlak voordat het uitkwam, dat was aanleiding om alles te vertellen. En toch ben ik vlak daarna op reis gegaan. Omdat ik voelde: ik moet nu voor mijzelf kiezen. Hij verhardde ook soms enorm en ik herkende hem vaak niet. Overigens ook ADHD/add. En verslaafde aan cannabis. Dus een combiverslaving die samen gingen. Dat verharden had ook te maken met vol zitten, het niet kunnen overzien. Zijn eigen schaamte en verdriet en dan het schuldgevoel richting mij. Hij heeft ook op het punt gestaan om apart te gaan wonen omdat hij mijn boosheid niet meer trok. Ik weet dus wat er allemaal op je afkomt.
Het gevoel alsof je niemand meer in de wereld kunt vertrouwen. Heb me regelmatig afgevraagd: is dit echt mijn leven? Snapte niet meer wat voor of achter was. Keek iedere man op straat aan: jaja, je ziet er keurig uit. Maar zeker ook een seksverslaving? Het is een lang proces geweest met veel vallen en opstaan. Praten, huilen, schreeuwen, stilte, enorme verbondenheid maar ook zeeeeer grote afstanden. Soms passionele seks met elkaar om vervolgens een maand lang zeker niet meer aangeraakt te willen worden. Heel langzaam vond het zijn weg. Hij in therapie en hard werken aan zichzelf. Ik härd werken aan mijzelf en bezig met mijn verdriet, gekwetstheid etc. We zijn nog steeds bij elkaar en gelukkig. Heb er wel een tik van gekregen maar de relatie is wel echter en hechter geworden. Maar ik moet dan wel zeggen dat ik op andere gebieden heel veel van hem heb gekregen en krijg. Anders was ik al lang weg geweest. Het is geen perfecte relatie maar veel meer dan goed genoeg. En voor mij maakt wel het verschil dat hij niet fysiek seks met anderen heeft gehad. Maar als dat wel zo was weet ik ook niet ik gedaan had. Het is zo complex. Wij heben er ongeveer 3 jaar over gedaan voordat we het achter ons konden laten. Al zal het ook altijd een onderdeel blijven natuurlijk. Maar dat we er niet meer door in de greep gehouden worden.
En het heeft niets met jou te maken. Ook niet met zijn liefde voor jou. Al is het wel zo dat er veel van zijn tijd, energie en geld in de verslaving gaat zitten en niet in de relatie. Als de verslaving wegvalt merk je wel dat verschil. Er is dus wel degelijk een derde in je huwelijk waar veel naartoe lekt.
Wat mij destijds geholpen heeft en rust gaf was de volgende gedachte: iedere dag kan ik opnieuw kiezen of ik blijf of dat ik wegga. Nu maar ook nog over een jaar.! Je mag iedere dag die keus opnieuw maken en je hoeft dat niet nu te doen.
Want in deze chaos kan je niet goed kiezen. Daar heb je tijd voor nodig en ruimte. Snap dat je niet makkelijk weggaat (daarmee bedoel ik op vakantie, al zit je op de hei een weekje of paar dagen of aan het strand) met 2 pubers maar mij heeft heel erg goed gedaan. Echt afstand en rust. En daardoor kan je veel beter voelen en nadenken. Sterkte TO!
woensdag 27 april 2016 om 14:23
quote:lady79 schreef op 27 april 2016 @ 14:02:
Zeeland: hoop dat deze post helpend is voor je en niet nog meer verwarrend. Mijn partner is seksverslaafd geweest/in herstel zoals ze dat zo mooi zeggen. Internetporno, geen prostitutie bezoek. (Kan nogal een verschil maken maar het proces en gevoelens die loskomen zijn vergelijkbaar door het liegen etc) Kan je alleen zeggen dat zowel jouw gevoelens als jouw man zijn reacties heel herkenbaar zijn.
Ik heb destijds niemand wat verteld, alleen 2 vriendinnen. Nooit spijt van gehad maar me wel heel erg eenzaam daardoor gevoeld in mijn verdriet en zoektocht. Zelfde overweging als jij: zoveel chaos van binnen en dan nog meer mensen die wat vinden, je sturen etc. Kon ik niet overzien.
Wij hebben geen kinderen dus dat maakte het ook anders. Lang apart geslapen. Ben 2 x lang en ver op vakantie geweest om na te denken. Denk echt aan 3 tot 6 weken. Vlak na ontdekking en een paar maanden later. Vriend heeft een zelfmoordpoging gedaan vlak voordat het uitkwam, dat was aanleiding om alles te vertellen. En toch ben ik vlak daarna op reis gegaan. Omdat ik voelde: ik moet nu voor mijzelf kiezen. Hij verhardde ook soms enorm en ik herkende hem vaak niet. Overigens ook ADHD/add. En verslaafde aan cannabis. Dus een combiverslaving die samen gingen. Dat verharden had ook te maken met vol zitten, het niet kunnen overzien. Zijn eigen schaamte en verdriet en dan het schuldgevoel richting mij. Hij heeft ook op het punt gestaan om apart te gaan wonen omdat hij mijn boosheid niet meer trok. Ik weet dus wat er allemaal op je afkomt.
Het gevoel alsof je niemand meer in de wereld kunt vertrouwen. Heb me regelmatig afgevraagd: is dit echt mijn leven? Snapte niet meer wat voor of achter was. Keek iedere man op straat aan: jaja, je ziet er keurig uit. Maar zeker ook een seksverslaving? Het is een lang proces geweest met veel vallen en opstaan. Praten, huilen, schreeuwen, stilte, enorme verbondenheid maar ook zeeeeer grote afstanden. Soms passionele seks met elkaar om vervolgens een maand lang zeker niet meer aangeraakt te willen worden. Heel langzaam vond het zijn weg. Hij in therapie en hard werken aan zichzelf. Ik härd werken aan mijzelf en bezig met mijn verdriet, gekwetstheid etc. We zijn nog steeds bij elkaar en gelukkig. Heb er wel een tik van gekregen maar de relatie is wel echter en hechter geworden. Maar ik moet dan wel zeggen dat ik op andere gebieden heel veel van hem heb gekregen en krijg. Anders was ik al lang weg geweest. Het is geen perfecte relatie maar veel meer dan goed genoeg. En voor mij maakt wel het verschil dat hij niet fysiek seks met anderen heeft gehad. Maar als dat wel zo was weet ik ook niet ik gedaan had. Het is zo complex. Wij heben er ongeveer 3 jaar over gedaan voordat we het achter ons konden laten. Al zal het ook altijd een onderdeel blijven natuurlijk. Maar dat we er niet meer door in de greep gehouden worden.
En het heeft niets met jou te maken. Ook niet met zijn liefde voor jou. Al is het wel zo dat er veel van zijn tijd, energie en geld in de verslaving gaat zitten en niet in de relatie. Als de verslaving wegvalt merk je wel dat verschil. Er is dus wel degelijk een derde in je huwelijk waar veel naartoe lekt.
Wat mij destijds geholpen heeft en rust gaf was de volgende gedachte: iedere dag kan ik opnieuw kiezen of ik blijf of dat ik wegga. Nu maar ook nog over een jaar.! Je mag iedere dag die keus opnieuw maken en je hoeft dat niet nu te doen.
Want in deze chaos kan je niet goed kiezen. Daar heb je tijd voor nodig en ruimte. Snap dat je niet makkelijk weggaat (daarmee bedoel ik op vakantie, al zit je op de hei een weekje of paar dagen of aan het strand) met 2 pubers maar mij heeft heel erg goed gedaan. Echt afstand en rust. En daardoor kan je veel beter voelen en nadenken. Sterkte TO!wat een lieve en goede post !
Zeeland: hoop dat deze post helpend is voor je en niet nog meer verwarrend. Mijn partner is seksverslaafd geweest/in herstel zoals ze dat zo mooi zeggen. Internetporno, geen prostitutie bezoek. (Kan nogal een verschil maken maar het proces en gevoelens die loskomen zijn vergelijkbaar door het liegen etc) Kan je alleen zeggen dat zowel jouw gevoelens als jouw man zijn reacties heel herkenbaar zijn.
Ik heb destijds niemand wat verteld, alleen 2 vriendinnen. Nooit spijt van gehad maar me wel heel erg eenzaam daardoor gevoeld in mijn verdriet en zoektocht. Zelfde overweging als jij: zoveel chaos van binnen en dan nog meer mensen die wat vinden, je sturen etc. Kon ik niet overzien.
Wij hebben geen kinderen dus dat maakte het ook anders. Lang apart geslapen. Ben 2 x lang en ver op vakantie geweest om na te denken. Denk echt aan 3 tot 6 weken. Vlak na ontdekking en een paar maanden later. Vriend heeft een zelfmoordpoging gedaan vlak voordat het uitkwam, dat was aanleiding om alles te vertellen. En toch ben ik vlak daarna op reis gegaan. Omdat ik voelde: ik moet nu voor mijzelf kiezen. Hij verhardde ook soms enorm en ik herkende hem vaak niet. Overigens ook ADHD/add. En verslaafde aan cannabis. Dus een combiverslaving die samen gingen. Dat verharden had ook te maken met vol zitten, het niet kunnen overzien. Zijn eigen schaamte en verdriet en dan het schuldgevoel richting mij. Hij heeft ook op het punt gestaan om apart te gaan wonen omdat hij mijn boosheid niet meer trok. Ik weet dus wat er allemaal op je afkomt.
Het gevoel alsof je niemand meer in de wereld kunt vertrouwen. Heb me regelmatig afgevraagd: is dit echt mijn leven? Snapte niet meer wat voor of achter was. Keek iedere man op straat aan: jaja, je ziet er keurig uit. Maar zeker ook een seksverslaving? Het is een lang proces geweest met veel vallen en opstaan. Praten, huilen, schreeuwen, stilte, enorme verbondenheid maar ook zeeeeer grote afstanden. Soms passionele seks met elkaar om vervolgens een maand lang zeker niet meer aangeraakt te willen worden. Heel langzaam vond het zijn weg. Hij in therapie en hard werken aan zichzelf. Ik härd werken aan mijzelf en bezig met mijn verdriet, gekwetstheid etc. We zijn nog steeds bij elkaar en gelukkig. Heb er wel een tik van gekregen maar de relatie is wel echter en hechter geworden. Maar ik moet dan wel zeggen dat ik op andere gebieden heel veel van hem heb gekregen en krijg. Anders was ik al lang weg geweest. Het is geen perfecte relatie maar veel meer dan goed genoeg. En voor mij maakt wel het verschil dat hij niet fysiek seks met anderen heeft gehad. Maar als dat wel zo was weet ik ook niet ik gedaan had. Het is zo complex. Wij heben er ongeveer 3 jaar over gedaan voordat we het achter ons konden laten. Al zal het ook altijd een onderdeel blijven natuurlijk. Maar dat we er niet meer door in de greep gehouden worden.
En het heeft niets met jou te maken. Ook niet met zijn liefde voor jou. Al is het wel zo dat er veel van zijn tijd, energie en geld in de verslaving gaat zitten en niet in de relatie. Als de verslaving wegvalt merk je wel dat verschil. Er is dus wel degelijk een derde in je huwelijk waar veel naartoe lekt.
Wat mij destijds geholpen heeft en rust gaf was de volgende gedachte: iedere dag kan ik opnieuw kiezen of ik blijf of dat ik wegga. Nu maar ook nog over een jaar.! Je mag iedere dag die keus opnieuw maken en je hoeft dat niet nu te doen.
Want in deze chaos kan je niet goed kiezen. Daar heb je tijd voor nodig en ruimte. Snap dat je niet makkelijk weggaat (daarmee bedoel ik op vakantie, al zit je op de hei een weekje of paar dagen of aan het strand) met 2 pubers maar mij heeft heel erg goed gedaan. Echt afstand en rust. En daardoor kan je veel beter voelen en nadenken. Sterkte TO!wat een lieve en goede post !
woensdag 27 april 2016 om 14:34
Lieve Zeeland,
ik heb in jouw situatie gezeten. Mijn man heeft mij ook bedrogen. Het verschil met jouw verhaal is dat ik er achter kwam terwijl we al in relatietherapie waren. We kenden elkaar toen 30 jaar, nog 2 van de 3 kinderen thuiswonend, toen 15 en 17 jaar. Ik heb niemand wat gezegd. Relatietherape heb ik stopgezet. Na ong. 4 weken ben ik vertrokken, zonder wat te zeggen. Heb wel een kaart voor mjn kinderen neergelegd met de mededeling dat ik tijd voor mezelf nodig had , maar dat ik weer terug zou komen. In dat weekend heb ik heel wat afgehuild, maar heb ik ook over de goede dingen in ons huwelijk nagedacht. Ik heb voor mijzelf een lijst gemaakt met de dingen die ik waardeerde in mijn man en deze lijst was niet kort. Deze lijst heb ik gebruikt om weer met hem in gesprek te komen, de relatietherapie hebben we toen voortgezet. Maar wat jezelf ook zegt, ik stond ermee op en ging ermee naar bed, vooral ´s nachts kwamen de demonen.
Toen heb ik uiteindelijk mijn oudste zus gebeld, die mijn andere zus en broer inlichtte. Wat was ik blij dat ik het gezegd had. Niet 1 van hen heeft gezegd dat ik weg moest gaan bij mijn man,of dat ze hem een zak vonden, ook zij kenden hem al 30 jaar. Mijn zus verwoordde het zo:"hij heeft jou, mijn zus verdriet gedaan,dat vind ik erg maar dat maakt hem nog geen slecht mens" Ik kon gewoon mijn verhaal kwijt. En dat gun ik jou ook, een klankbord, iemand die jou goed kent.
Uiteindelijk heb ik ook mijn kinderen ingelicht. Reactie van mijn jongste: "Ik vind het heel erg wat papa heeft gedaan, maar ik hou wel van hem" En zo is het, jouw man is niet alleen de hoerenloper. Hij doet dingen die niet in orde zijn, maar dat maakt hem niet ineens in zijn geheel tot een slecht mens.
Ik heb wel mijn starthouding veranderd bij de therapeut. Stond de therapie eerst in het teken van de relatie weer op de rit krijgen, heb ik toen gezegd dat ik niet weet wat de uitkomst is.
Dit heeft 6 jaar geleden plaatsgevonden. We zijn nog steeds samen, kinderen inmiddels allemaal uitwonend. De kern van mijn verhaal is dat JIJ bepaalt of het einde oefening is of niet en dat het belangrijk is met iemand erover te praten die jou en ook jouw man goed kent. Ik wens je veel wijsheid.
ik heb in jouw situatie gezeten. Mijn man heeft mij ook bedrogen. Het verschil met jouw verhaal is dat ik er achter kwam terwijl we al in relatietherapie waren. We kenden elkaar toen 30 jaar, nog 2 van de 3 kinderen thuiswonend, toen 15 en 17 jaar. Ik heb niemand wat gezegd. Relatietherape heb ik stopgezet. Na ong. 4 weken ben ik vertrokken, zonder wat te zeggen. Heb wel een kaart voor mjn kinderen neergelegd met de mededeling dat ik tijd voor mezelf nodig had , maar dat ik weer terug zou komen. In dat weekend heb ik heel wat afgehuild, maar heb ik ook over de goede dingen in ons huwelijk nagedacht. Ik heb voor mijzelf een lijst gemaakt met de dingen die ik waardeerde in mijn man en deze lijst was niet kort. Deze lijst heb ik gebruikt om weer met hem in gesprek te komen, de relatietherapie hebben we toen voortgezet. Maar wat jezelf ook zegt, ik stond ermee op en ging ermee naar bed, vooral ´s nachts kwamen de demonen.
Toen heb ik uiteindelijk mijn oudste zus gebeld, die mijn andere zus en broer inlichtte. Wat was ik blij dat ik het gezegd had. Niet 1 van hen heeft gezegd dat ik weg moest gaan bij mijn man,of dat ze hem een zak vonden, ook zij kenden hem al 30 jaar. Mijn zus verwoordde het zo:"hij heeft jou, mijn zus verdriet gedaan,dat vind ik erg maar dat maakt hem nog geen slecht mens" Ik kon gewoon mijn verhaal kwijt. En dat gun ik jou ook, een klankbord, iemand die jou goed kent.
Uiteindelijk heb ik ook mijn kinderen ingelicht. Reactie van mijn jongste: "Ik vind het heel erg wat papa heeft gedaan, maar ik hou wel van hem" En zo is het, jouw man is niet alleen de hoerenloper. Hij doet dingen die niet in orde zijn, maar dat maakt hem niet ineens in zijn geheel tot een slecht mens.
Ik heb wel mijn starthouding veranderd bij de therapeut. Stond de therapie eerst in het teken van de relatie weer op de rit krijgen, heb ik toen gezegd dat ik niet weet wat de uitkomst is.
Dit heeft 6 jaar geleden plaatsgevonden. We zijn nog steeds samen, kinderen inmiddels allemaal uitwonend. De kern van mijn verhaal is dat JIJ bepaalt of het einde oefening is of niet en dat het belangrijk is met iemand erover te praten die jou en ook jouw man goed kent. Ik wens je veel wijsheid.
woensdag 27 april 2016 om 14:45
quote:BWitched schreef op 27 april 2016 @ 11:44:
[...]
Ik zeg niet dat hij niets verkeerd gedaan heeft, maar dat hij niets goed kan doen. Verder weten wij niet precies hoe en wat er gezegd is, wij lezen het door de boze en verdrietige ogen van TO. Er zit dus nog een filter tussen.
Maar we dwalen af van de kern. Het punt dat ik probeer te maken is niet dat er niks mis is met die man, maar dat het verstandig is als TO gaat zorgen voor haar eigen herstel, ongeacht wat hij wel of niet doet. En dat ze de verwachting dat hij het gaat oplossen voor haar, of zelfs dat hij het dragelijker maakt, beter los kan laten.Gezien zijn houding/gedrag van de afgelopen week (gebaseerd op wat TO schrijft), vermoed ik ook dat je bij deze man de verwachting dat hij ook maar enigszins helpt het iets dragelijker te maken, beter los kunt laten.
[...]
Ik zeg niet dat hij niets verkeerd gedaan heeft, maar dat hij niets goed kan doen. Verder weten wij niet precies hoe en wat er gezegd is, wij lezen het door de boze en verdrietige ogen van TO. Er zit dus nog een filter tussen.
Maar we dwalen af van de kern. Het punt dat ik probeer te maken is niet dat er niks mis is met die man, maar dat het verstandig is als TO gaat zorgen voor haar eigen herstel, ongeacht wat hij wel of niet doet. En dat ze de verwachting dat hij het gaat oplossen voor haar, of zelfs dat hij het dragelijker maakt, beter los kan laten.Gezien zijn houding/gedrag van de afgelopen week (gebaseerd op wat TO schrijft), vermoed ik ook dat je bij deze man de verwachting dat hij ook maar enigszins helpt het iets dragelijker te maken, beter los kunt laten.
woensdag 27 april 2016 om 14:50
quote:Geronimo2 schreef op 27 april 2016 @ 10:37:
Gooi het misschien wel "in the open" , familie, vrienden, buren, laat de boel maar eens goed instorten en jij zelf er achteraan. Ja, iedereen zal zijn, waarschijnlijk ongewenste, mening geven, boos zijn, roepen dat hij een lul is en daar moet je even doorheen maar nu isoleer je je zelf,...Als je direct een scheiding wilt moet je dit doen.
Gooi het misschien wel "in the open" , familie, vrienden, buren, laat de boel maar eens goed instorten en jij zelf er achteraan. Ja, iedereen zal zijn, waarschijnlijk ongewenste, mening geven, boos zijn, roepen dat hij een lul is en daar moet je even doorheen maar nu isoleer je je zelf,...Als je direct een scheiding wilt moet je dit doen.
woensdag 27 april 2016 om 15:01
Lady79 Dankjewel voor je persoonlijke reactie.
" Wat mij destijds geholpen heeft en rust gaf was de volgende gedachte: iedere dag kan ik opnieuw kiezen of ik blijf of dat ik wegga. Nu maar ook nog over een jaar.! Je mag iedere dag die keus opnieuw maken en je hoeft dat niet nu te doen"
Dit is iets dat ik ook steeds denk, als een mantra. Steeds als ik dezelfde wanhopige gevoelens opnieuw beleef en in paniek mezelf op mijn kop geef omdat ik me zwak voel dat ik 'nog steeds geen beslissing kan nemen'. Dan eindig ik met deze gedachte. Het hoeft niet nu, vandaag. Het mag ook morgen.
Als ik nu naar 'verder gaan met hem' neig, dan kan ik nog steeds morgen beslissen alsnog acuut te stoppen. Dat maakt dat ik mezelf nèt even wat meer ruimte geef. Een helpende gedachte.
" Wat mij destijds geholpen heeft en rust gaf was de volgende gedachte: iedere dag kan ik opnieuw kiezen of ik blijf of dat ik wegga. Nu maar ook nog over een jaar.! Je mag iedere dag die keus opnieuw maken en je hoeft dat niet nu te doen"
Dit is iets dat ik ook steeds denk, als een mantra. Steeds als ik dezelfde wanhopige gevoelens opnieuw beleef en in paniek mezelf op mijn kop geef omdat ik me zwak voel dat ik 'nog steeds geen beslissing kan nemen'. Dan eindig ik met deze gedachte. Het hoeft niet nu, vandaag. Het mag ook morgen.
Als ik nu naar 'verder gaan met hem' neig, dan kan ik nog steeds morgen beslissen alsnog acuut te stoppen. Dat maakt dat ik mezelf nèt even wat meer ruimte geef. Een helpende gedachte.
woensdag 27 april 2016 om 15:08
Heftig, chrissie55 ..! wat heb jij het zwaar gehad. Jij staat al een stuk verder in jullie proces. Bevestigt nogmaals wat ik al wel wist: als ik met hem verder ga wordt het een lange intensieve route. Een klus. Vraag me af of het OOIT nog zal kunnen 'normaliseren'. Laat staan 'leuk' worden.
De tijd zal het leren.
De tijd zal het leren.
woensdag 27 april 2016 om 15:23
Lieve Zeeland, ook ik lees nog steeds mee.
Uit ervaring weet ik dat huisartsen inderdaad gesprekken kunnen bieden in situaties als deze. Als je het wat lijkt, gewoon vragen aan je eigen huisarts wat mogelijk is.
Het gevoel uit elkaar te vallen, vertragen, tot niet meer functioneren, herken ik en is toch echt een teken van je lichaam wat je serieus mag nemen.
Wat betreft jullie huwelijk, dat komt wel. De tijd zal het uitwijzen. Druk leggen om te beslissen zal niet helpen bij het beslissen. Een helder besluit komt als het in je hoofd ook zover is. Wat betreft jou, vind je dat jij hieraan onderdoor mag gaan? Als je kijkt naar jou en de kinderen. Van een afstandje. Kun je dan bedenken waarom het belangrijk is dat jij niet omvalt?
Uit ervaring weet ik dat huisartsen inderdaad gesprekken kunnen bieden in situaties als deze. Als je het wat lijkt, gewoon vragen aan je eigen huisarts wat mogelijk is.
Het gevoel uit elkaar te vallen, vertragen, tot niet meer functioneren, herken ik en is toch echt een teken van je lichaam wat je serieus mag nemen.
Wat betreft jullie huwelijk, dat komt wel. De tijd zal het uitwijzen. Druk leggen om te beslissen zal niet helpen bij het beslissen. Een helder besluit komt als het in je hoofd ook zover is. Wat betreft jou, vind je dat jij hieraan onderdoor mag gaan? Als je kijkt naar jou en de kinderen. Van een afstandje. Kun je dan bedenken waarom het belangrijk is dat jij niet omvalt?
