Relaties
alle pijlers
Partner biecht op...
maandag 18 april 2016 om 15:01
Even een nieuwe nick aangemaakt.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had.
Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek. 
Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde.
Schaam me... 
Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
Gisteren kreeg ik schokkend nieuws.
Mijn man was opvallend stil, ik vroeg wat er was, hij wilde boven met me praten.
(De kinderen waren beneden, 2 jongens, puberleeftijd)
Veel schuldbewust slikken, geprevel, maar het hoge woord kwam eruit.
Hij biechtte op dat hij wrs genitale wratten had.
Hij ging ermee naar de dokter. De kans bestond dat ik het ook had. Hij was in december naar de hoeren geweest, handwerk met pijpen, weliswaar met condooms, maar hij had al gegoogled en genitale wratten konden ook doorgegeven worden buiten de randen van het condoom. Mss via haar handen of besmet met een vieze handdoek. Hij blijkt in de afgelopen 10 jaar totaal 4x naar de hoeren geweest te zijn, waarvan altijd met condoom, 1x geneukt, rest pijpen/handwerk. *EDIT: Inmiddels heeft hij opgebiecht dat het om ongeveer 25x gaat.* Daarnaast is hij elke keer voorafgaand aan zo'n bezoekje een keer of 4 a 5 er gaan 'kijken', in die wijk waar de prostituees zitten. Voorpret. Ofzoiets.
Ik ben ongelooflijk in de war. We zijn al 20 jaar bij elkaar. We hadden -zo dacht ik- een prima relatie, een goed sex leven, (min. 1x p wk, en altijd bevredigend). En, dit vind ik het ergste, we hadden (dacht ik) altijd een open relatie waarin alles bespreekbaar was.
Nu ineens is alles veranderd.
Hij liegt dus al zeker 10 jaar.
Is niet trouw.
Hoe kun je dit jarenlang vóór je houden? Terwijl we intieme gesprekken hadden over geheime fantasieën, heb het hem wel eens speels gevraagd; zou je niet eens naar een parenavond willen? Of een prostituee? Lijkt je dat spannend? Maar dan zoende hij me innig, en zweerde dat ik de enige voor hem was, hij zou het niet eens KUNNEN met een ander...
Ik voel me zo'n SUKKEL dat ik het geloofde.
Schaam me... Voel me eenzaam, met dit geheim. Ik kan/wil er met niemand over praten. Weet ook niet hoe ik nu verder moet. Hij vroeg me huilend of ik het wel goed vond dat hij naast me sliep, gisteravond. En ik zei verbaasd van 'ja, natuurlijk, waar moet je anders slapen?'
Verdoofd.
Ik heb geen passende emoties, kan het niet overzien. Weet niet of ik boos ben, verdrietig, of wat dan ook. Ik heb hem ook gezegd dat ik niet weet wat ik ermee moet. Dat het tijd nodig heeft.
Hoe kan ik hem nog ooit vertrouwen?
Hoe kan ik ooit nog sex met hem hebben? Ik walg als ik nu aan zijn lichaam denk.
Het was geen eenmalig slippertje, in een dronken bui.
Hij heeft dus de afgelopen 10 jaar zeker 25x daar rondgelopen, zijn fantasie gevoed, tot hij aan zijn lust toegaf. Daarna voelde hij zich schuldig en vies, zegt hij, en was 'de behoefte' weer een tijd weg.
Pffff. Wat moet ik hiermee?
Door op dit forum te schrijven, hoop ik het wat beter te kunnen plaatsen. Van me af te kunnen schrijven. Mss dat ik dan ontdek wat ik voel, vind, denk. Ben benieuwd naar de mening van anderen. Want IK weet het ff niet.
woensdag 27 april 2016 om 20:38
Het gaat toch niet alleen om grenzen aangeven? Communiceren over wat je wilt en hoe je dingen ervaart en graag ziet. Het is geen harde grens, maar een gewenste omgangsvorm. Van hoe te handelen, maar ook van vanzelfsprekendheden die op losse schroeven staan. Lijkt mij juist heel goed om dat te doen.
En met het aangeven hoe je dingen ervaart en graag ziet ontstaan uiteindelijk ook grenzen. En contact. En begrip. En daarmee zorg je volgens mij juist goed voor jezelf.
En met het aangeven hoe je dingen ervaart en graag ziet ontstaan uiteindelijk ook grenzen. En contact. En begrip. En daarmee zorg je volgens mij juist goed voor jezelf.
Flairadres@hotmail.com
woensdag 27 april 2016 om 20:58
quote:
Dat ik NIET wilde zeiken, maar dat ik hem wilde horen vragen of dat ook oké was voor MIJ.
Hij zei dat hij dat wel begreep. Dat hij er niet bij stil had gestaan. Excuses. En of het oké was.
(Ja)
Komt mss over als een klein dingetje. Maar voor mij voelde het als belangrijk. Om even aan te geven dat ... De vanzelfsprekendheid weg is. Ofzo. Dat alles nu anders is.
Ik deed dit niet als machtsspel. Het voelde ongemakkelijk, maar vond wel dat ik dit moest zeggen. Ben blij dat ik dat gezegd heb.
En hij dit leek op te pikken.
--------
Niet bij stil gestaan? Na alles wat er is gebeurd?
Hoezo begrip, hoezo respect?
Zelf zou ik dat absoluut NIET natúúrlijk en/of vanzelfsprekend vinden.
Dus hij doet, in deze situatie, een flauw -achteraf- excuusje "omdat het moet" en alles gaat toch gewoon verder volgens zijn!! plan?
En zo gaat dat dus ook weer bij de volgende gebeurtenis?
Ik zou eigenhandig datzelfde bed weer van zolder halen en verslepen naar de logeerkamer: voor mezelf deze keer!
Als het niet zou lukken met sjouwen, dan sliep ik wel op de zolder.
En wanneer het logeerbed toch niet zo lekker ligt? Dan bestel ik "morgen" een nieuw matras!
Maar je mag toch wel érgens een keer je punt maken; dat je íets in te brengen en te willen hebt (anders dan het achteraf toestemming "mogen" geven nadat je een flauw excuus hebt aangehoord?
Wanneer was hij van plan om wél een keer "stil te staan" bij wat jij wil?
Dat ik NIET wilde zeiken, maar dat ik hem wilde horen vragen of dat ook oké was voor MIJ.
Hij zei dat hij dat wel begreep. Dat hij er niet bij stil had gestaan. Excuses. En of het oké was.
(Ja)
Komt mss over als een klein dingetje. Maar voor mij voelde het als belangrijk. Om even aan te geven dat ... De vanzelfsprekendheid weg is. Ofzo. Dat alles nu anders is.
Ik deed dit niet als machtsspel. Het voelde ongemakkelijk, maar vond wel dat ik dit moest zeggen. Ben blij dat ik dat gezegd heb.
En hij dit leek op te pikken.
--------
Niet bij stil gestaan? Na alles wat er is gebeurd?
Hoezo begrip, hoezo respect?
Zelf zou ik dat absoluut NIET natúúrlijk en/of vanzelfsprekend vinden.
Dus hij doet, in deze situatie, een flauw -achteraf- excuusje "omdat het moet" en alles gaat toch gewoon verder volgens zijn!! plan?
En zo gaat dat dus ook weer bij de volgende gebeurtenis?
Ik zou eigenhandig datzelfde bed weer van zolder halen en verslepen naar de logeerkamer: voor mezelf deze keer!
Als het niet zou lukken met sjouwen, dan sliep ik wel op de zolder.
En wanneer het logeerbed toch niet zo lekker ligt? Dan bestel ik "morgen" een nieuw matras!
Maar je mag toch wel érgens een keer je punt maken; dat je íets in te brengen en te willen hebt (anders dan het achteraf toestemming "mogen" geven nadat je een flauw excuus hebt aangehoord?
Wanneer was hij van plan om wél een keer "stil te staan" bij wat jij wil?
woensdag 27 april 2016 om 21:19
Zoals iemand anders ook schreef, denk ik dat to beter de verwachting dat hij op een of andere manier helpt het wat dragelijker te maken, los te laten. Tot nu toe doet ie iig steeds het tegenovergestelde.
TO, naast het hele prostitutie gebeuren, komt je man verder ook tamelijk zelfgericht, weinig empathisch over. Ik kan me niet voorstellen dat dat niet eerder in jullie relatie naar voren is gekomen. Hoe ben je/zijn jullie daar tot nu toe mee om gegaan?
woensdag 27 april 2016 om 21:27
Ik snap wel wat je bedoelt, dit is ook een grens aangeven! Hij moet gewoon rekening houden met jou!! Door dan te zeggen: "nee je mag niet meer bij mij in bed" terwijl je dat eigenlijk niet echt meent, juist dan maak je er een macht gebeuren van.
Ik vind dat je hierin nu goed een grens hebt aangegeven!
woensdag 27 april 2016 om 22:01
Ja, en dat DEED ik dus ook.
Ik legde hem uit WAT het in me opriep, (dat ik me niet gehoord voelde en dat hij over mijn grens ging nu), en ik heb hem ook concreet aangegeven wat ik nodig had van hem om te horen. (Dat hij dat aan me VRAAGT, en het niet zomaar aanneemt)
Ik heb hem dit uitgelegd op een rustige, zuivere manier, en hem laten voelen dat het me NIET ging om hem door het stof te laten kruipen, maar dat ik het WEL nodig heb dat hij dat vraagt. En dat voelde wat onwennig, maar ook goed.
woensdag 27 april 2016 om 22:05
nu gaat het over dat slapen maar stel dat hij weer naar de hoeren zou gaan wat dan? stel dat hij je een klap geeft wat dan? of is de ene grens de andere niet? Of was dit eigenlijk nog geen grens? mijn punt is dat hij over je grens gaat en jouw reactie is dat je zegt dat je dat vervelend vindt. En dan? Dan zegt hij sorry? En dan?:
[...]
Ja, en dat DEED ik dus ook.
Ik legde hem uit WAT het in me opriep, (dat ik me niet gehoord voelde en dat hij over mijn grens ging nu), en ik heb hem ook concreet aangegeven wat ik nodig had van hem om te horen. (Dat hij dat aan me VRAAGT, en het niet zomaar aanneemt)
Ik heb hem dit uitgelegd op een rustige, zuivere manier, en hem laten voelen dat het me NIET ging om hem door het stof te laten kruipen, maar dat ik het WEL nodig heb dat hij dat vraagt. En dat voelde wat onwennig, maar ook goed.
woensdag 27 april 2016 om 22:06
Ik vind dat je het goed doet. Wel vind ik het vreemd van je man dat hij eerst naar de logeerkamer gaat omdat er weinig verbondenheid is. En als het matras dan niet lekker ligt, is dat principe of die reden nergens meer te bekennen. Dan wil hij ineens wel naast je liggen. Ik vind dat niet eerlijk. Ik zou het vreselijk vinden als mijn man eigenlijk niet naast me wil liggen, maar ja het matras op de logeerkamer ligt niet lekker, dan toch maar......
woensdag 27 april 2016 om 22:17
Het lijkt me doodnormaal dat jij heel boos bent, maar voor hem is het natuurlijk niet fijn om al een week een boze vrouw te hebben (maarja, op de blaren zitten enzo, echter, toch niet fijn, blaren). En dan beide in de stress en te weinig geslapen. Dus dat er wat frictie ontstaat in jullie wegen (in de post dat je schrijft dat het niet helpend was dat jij zo boos doet) is best wel logisch.
==maar==
Die heeel lange post waar de link uit dat boek vandaan kwam, daarin werd ook duidelijk aangegeven dat kleine attenties naar elkaar toe zo van belang zijn.
Een poosje later komt jouw post, dat hij je vroeg of je thee wilde, dat je even zijn hand vasthield.
Ik denk dat jullie daar belangrijke dingen doen om elkaar niet kwijt te raken op dit moment.
Misschien kan je zoiets af en toe even actief doen (ookal snap ik dat je geen zin hebt in verplicht aardig doen, wellicht helpt het wel om jullie omgang nu fijner/minder rot te houden)
==maar==
Die heeel lange post waar de link uit dat boek vandaan kwam, daarin werd ook duidelijk aangegeven dat kleine attenties naar elkaar toe zo van belang zijn.
Een poosje later komt jouw post, dat hij je vroeg of je thee wilde, dat je even zijn hand vasthield.
Ik denk dat jullie daar belangrijke dingen doen om elkaar niet kwijt te raken op dit moment.
Misschien kan je zoiets af en toe even actief doen (ookal snap ik dat je geen zin hebt in verplicht aardig doen, wellicht helpt het wel om jullie omgang nu fijner/minder rot te houden)
woensdag 27 april 2016 om 22:48
Dankje peaches100.
Rrinkje je hebt pb terug
Rasonkel, hij gaf aan dat bij nader inzien toch het logeerbed geen uitkomst bood. Het 'voelde toch niet goed'. (Ik weet niet of het specifiek om het niet lekker liggend matras ging, of dat hij de grotere afstand niet de oplossing vond. Niet op doorgevraagd.)
Rrinkje je hebt pb terug
Rasonkel, hij gaf aan dat bij nader inzien toch het logeerbed geen uitkomst bood. Het 'voelde toch niet goed'. (Ik weet niet of het specifiek om het niet lekker liggend matras ging, of dat hij de grotere afstand niet de oplossing vond. Niet op doorgevraagd.)
woensdag 27 april 2016 om 22:54
....nou ja, dan gebruikt hij gewoon (?) de opmerking van TO tégen haar: zij gaf aan dat zij het vervelend vond dat hij zomaar vertrok, dat dit haar het gevoel gaf verlaten te worden.
Dus waarschijnlijk vertaalt híj het (nu dat logeerbed toch niet zo lekker blijkt te liggen) zo dat hij haar eigenlijk een groot plezier doet door weer terug te komen.
De grens die TO nu heeft aangegeven is:
dat zij hardop heeft uitgesproken dat zij liever had gezien dat hij zoiets als dit tevoren even tegen haar gezegd had.
Maar ach, dat wuift hij weg met een "o ja, even niet aan gedacht".
Voor mij zou de grens bereikt zijn: ik zou zijn houding en gedrag ervaren als sollen met mijn gevoelens/belangen en ik zou een statement maken (zie boven).
woensdag 27 april 2016 om 23:40
Tja we kunnen hier met zijn allen nog lang en kort praten, maar zoals ik het zie zit TO in onmogelijke spagaat.
Ze is intens verdrietig. En bij wie kon ze daarmee terecht als ze zich kut voelde of een knuffel nodig had? Haar man. Lijkt me dat je daar wil schuilen als je je naar voelt. Alleen nu is hij degene die de pijn heeft veroorzaakt. Dus zit je in een soort circeltje. Houden van, zijn armen om je heen nodig hebben maar ze tegelijkertijd verafschuwen.
Nu nog uitzoeken wat zwaarder weegt.
Ze is intens verdrietig. En bij wie kon ze daarmee terecht als ze zich kut voelde of een knuffel nodig had? Haar man. Lijkt me dat je daar wil schuilen als je je naar voelt. Alleen nu is hij degene die de pijn heeft veroorzaakt. Dus zit je in een soort circeltje. Houden van, zijn armen om je heen nodig hebben maar ze tegelijkertijd verafschuwen.
Nu nog uitzoeken wat zwaarder weegt.
donderdag 28 april 2016 om 07:36
Dat gedoe rond dat logeerbed en dat handje vasthouden bij een kopje thee, ik kon tot een zekere hoogte je nog wel volgen maar ik begin je nu een beetje kwijt te raken in de zin dat ik je nog maar moeilijk kan snappen. Je hebt verlatingsangst, dat snap ik, maar je lijkt geen benedengrens te hebben waarbij je denkt "dit slaat nergens meer op, het interesseert hem helemaal niets wat het met mij doet". Hij voert van alle kanten een toneelstukje op, dat gedoe rond dat logeerbed is wel het duidelijkst, dat boven op die stapel "dingetjes" die hij je al geflikt heeft is voor jou nog geen reden om hem een enorme trap onder zijn reet te geven.
Als een vrouw in een gewelddadige relatie zit blijven ze uit angst, zijn gehersenspoeld en al zo geïsoleerd van hun familie en vrienden dat ze het gevoel hebben geen kant meer op te kunnen. Dat kan ik me zo voorstellen. Wat ik bij jou moeilijk vindt is dat jij jezelf in die situatie plaatst. Je isoleert je van je familie en vrienden, laat je kleineren en kijkt gewoon de andere kant uit bij alles wat ie flikt onder het mom van jouw proces. Dit klinkt niet aardig maar wat is er met je aan de hand dat je dit vrijwillig je aan laat doen door je man? Voor je kinderen blijven is geen excuus meer, dit komt ooit een keer uit, al zijn ze volwassen, dan heb je ze zelf alles geleerd over zelfrespect maar je laat je wel zo behandelen. Schaamte, angst voor de toekomst, je droom vaarwel zeggen, intrinsiek zou er toch iets in je moeten zitten die snapt dat er niet eens meer een basis is die je nodig hebt in een huwelijk?
Behalve dat ie huilt, heeft ie tot nu toe elke dag een verrassing voor je gehad waaruit blijkt dat hij volledig maling heeft aan jou en dat alles om hem draait. Hij vertrekt naar de logeerkamer vanwege.......? maar duikt weer zonder woorden in jullie bed want het is te hobbelig want dat is te veel lijden!!!!! Ik zou je door elkaar kunnen schudden om je wakker te maken. je huis staat in brand en jij blijft zitten omdat je denkt dat het vanzelf wel dooft als je stil blijft zitten. Sorry dat dit heftig klinkt maar het is moeilijk om te lezen dat je geen moer geeft om je zelf.
Als een vrouw in een gewelddadige relatie zit blijven ze uit angst, zijn gehersenspoeld en al zo geïsoleerd van hun familie en vrienden dat ze het gevoel hebben geen kant meer op te kunnen. Dat kan ik me zo voorstellen. Wat ik bij jou moeilijk vindt is dat jij jezelf in die situatie plaatst. Je isoleert je van je familie en vrienden, laat je kleineren en kijkt gewoon de andere kant uit bij alles wat ie flikt onder het mom van jouw proces. Dit klinkt niet aardig maar wat is er met je aan de hand dat je dit vrijwillig je aan laat doen door je man? Voor je kinderen blijven is geen excuus meer, dit komt ooit een keer uit, al zijn ze volwassen, dan heb je ze zelf alles geleerd over zelfrespect maar je laat je wel zo behandelen. Schaamte, angst voor de toekomst, je droom vaarwel zeggen, intrinsiek zou er toch iets in je moeten zitten die snapt dat er niet eens meer een basis is die je nodig hebt in een huwelijk?
Behalve dat ie huilt, heeft ie tot nu toe elke dag een verrassing voor je gehad waaruit blijkt dat hij volledig maling heeft aan jou en dat alles om hem draait. Hij vertrekt naar de logeerkamer vanwege.......? maar duikt weer zonder woorden in jullie bed want het is te hobbelig want dat is te veel lijden!!!!! Ik zou je door elkaar kunnen schudden om je wakker te maken. je huis staat in brand en jij blijft zitten omdat je denkt dat het vanzelf wel dooft als je stil blijft zitten. Sorry dat dit heftig klinkt maar het is moeilijk om te lezen dat je geen moer geeft om je zelf.
