Psyche
alle pijlers
Even op verhaal komen
zaterdag 30 april 2016 om 19:12
3 jaar geleden en 19 jaar jong, klaar om de wereld te ontdekken, nieuwe ervaringen op te doen en te groeien als persoon, startte voor mij een andere wereld. Een wereld die ik liever niet had ontdekt..
Wat begon als depressie evolueerde naar psychose en op de dag vandaag goed op weg naar serieuze angstproblematiek.
Na mijn psychose merkte ik dat de wereld opeens anders was. Ik ben erin gestapt als een jong, dynamisch en gemotiveerd persoon, die door bepaalde omstandigheden de pedalen kwijtraakte. En ben eruit gekomen als een chronische piekeraar, sociaal veel meer op de achtergrond en vooral angstig voor de toekomst. Ik kan met name niet meer genieten van mijn leven. Ben nerveus in sociale aangelegenheden, kan me moeilijk concentreren op de hogeschool, pieker over het minste wat er gebeurt, ben enorm prikkelgevoelig, hoge stressgevoeligheid en vooral: zorgen maken. Zorgen maken in ALLES! Heb het gevoel dat mijn omgeving dit niet begrijpt (of toch niet ten volle). Het is ook zo moeilijk om uit te leggen wat er door je hoofd spookt. Deze problemen zijn nooit fijn, voor niemand niet, op welke leeftijd dan ook! Maar heb sterk het gevoel dat ik de pedalen aan het verliezen ben en mijn jong leven aan m'n neus voorbij gaat. Je ziet vrienden gaan samenwonen met hun partner en hun eigen leven opbouwen terwijl jouw leven stilstaat.
Ben in behandeling bij psychiater en psycholoog en heb fantastische ouders die altijd klaar staan (en dat ook zullen blijven doen) om mij te motiveren ervoor te blijven gaan en te blijven vechten.
Medicatie neem ik nog steeds, al jarenlang. Invega (soortgelijk aan Risperdal), Cymbalta en sporadisch alprazolam (wat ik de laatste tijd zeer vaak nodig heb om de dag door te komen).
Had graag aan jullie gevraagd hoe jullie hier mee zouden omgaan, want het wordt me allemaal eventjes te veel.
Alvast hartelijk bedankt!
Groetjes Steven
Wat begon als depressie evolueerde naar psychose en op de dag vandaag goed op weg naar serieuze angstproblematiek.
Na mijn psychose merkte ik dat de wereld opeens anders was. Ik ben erin gestapt als een jong, dynamisch en gemotiveerd persoon, die door bepaalde omstandigheden de pedalen kwijtraakte. En ben eruit gekomen als een chronische piekeraar, sociaal veel meer op de achtergrond en vooral angstig voor de toekomst. Ik kan met name niet meer genieten van mijn leven. Ben nerveus in sociale aangelegenheden, kan me moeilijk concentreren op de hogeschool, pieker over het minste wat er gebeurt, ben enorm prikkelgevoelig, hoge stressgevoeligheid en vooral: zorgen maken. Zorgen maken in ALLES! Heb het gevoel dat mijn omgeving dit niet begrijpt (of toch niet ten volle). Het is ook zo moeilijk om uit te leggen wat er door je hoofd spookt. Deze problemen zijn nooit fijn, voor niemand niet, op welke leeftijd dan ook! Maar heb sterk het gevoel dat ik de pedalen aan het verliezen ben en mijn jong leven aan m'n neus voorbij gaat. Je ziet vrienden gaan samenwonen met hun partner en hun eigen leven opbouwen terwijl jouw leven stilstaat.
Ben in behandeling bij psychiater en psycholoog en heb fantastische ouders die altijd klaar staan (en dat ook zullen blijven doen) om mij te motiveren ervoor te blijven gaan en te blijven vechten.
Medicatie neem ik nog steeds, al jarenlang. Invega (soortgelijk aan Risperdal), Cymbalta en sporadisch alprazolam (wat ik de laatste tijd zeer vaak nodig heb om de dag door te komen).
Had graag aan jullie gevraagd hoe jullie hier mee zouden omgaan, want het wordt me allemaal eventjes te veel.
Alvast hartelijk bedankt!
Groetjes Steven
zaterdag 30 april 2016 om 19:24
Heb je al eens aan je psychiater gevraagd of bepaalde medicijnen niet de oorzaak kunnen zijn van hoe je je voelt? Of de combinatie van bepaalde medicijnen? Misschien is iets wel te hoog of te laag gedoseerd. Soms worden recepten gewoon iedere zoveel tijd, doorgaans iedere drie maanden, uitgeschreven zonder dat er een gesprek of onderzoek aan vooraf is gegaan. Ik weet uiteraard niet of dat bij jou ook zo is.
verba volant, scripta manent.
zaterdag 30 april 2016 om 19:26
Je wil het misschien niet geloven, maar het wordt beter als je wat ouder wordt. Je bent 22, dan is het normaal om niet alles te weten (ik ben 12 jaar ouder en weet het ook nog steeds niet, hoor, wellicht begrijp ik steeds meer dat 'het' niet bestaat). Er zullen altijd mensen zijn die vroeg hun pad hebben gevonden, of nooit een ander paadje hebben bewandeld, en iemand vinden die er ook zo in staat en naar het eerste huisje dat ze zien wandelen om daar een gezinnetje te stichten. Die mensen zijn wellicht te benijden, en wellicht komen ze in de fase waar jij nu zit over 15 jaar, met 2 pubers, een uitgezakte partner en een saaie baan (heel erg gechargeerd!).
Voor de rest, je hebt fijne ouders, je studeert, en je hebt hulp. Een mooie basis, daar zou ik nu aan blijven werken. Misschien weet je het straks ook nog niet, maar dan heb je een diploma, ga je op je zelf, begin je met werken en wie weet valt alles op z'n plek. Meer dan dat kun je ook niet doen denk ik, blijven ademen en focussen op kleinere dingen ipv de toekomst. Die is onzekerder dan de meeste mensen denken, soms is er maar een kleine briesje nodig om je van het pad af te doen waaien. Jij hebt op z'n minst al vroeg ervaring met course correction
Succes, en laat je niet gek maken (door wie dan ook, niet op de laatste plaats door jou zelf)
Voor de rest, je hebt fijne ouders, je studeert, en je hebt hulp. Een mooie basis, daar zou ik nu aan blijven werken. Misschien weet je het straks ook nog niet, maar dan heb je een diploma, ga je op je zelf, begin je met werken en wie weet valt alles op z'n plek. Meer dan dat kun je ook niet doen denk ik, blijven ademen en focussen op kleinere dingen ipv de toekomst. Die is onzekerder dan de meeste mensen denken, soms is er maar een kleine briesje nodig om je van het pad af te doen waaien. Jij hebt op z'n minst al vroeg ervaring met course correction
Succes, en laat je niet gek maken (door wie dan ook, niet op de laatste plaats door jou zelf)
zaterdag 30 april 2016 om 21:20
Ik denk dat je iig niet steeds meer kalmerende medicatie moet gaan slikken. Anders word je ingedeeld bij middelenmisbruik en ik denk niet dat dat je hoofdprobleem is. Als je hulp wilt zoeken, bedoel ik.
Een advies kan ik je geven, zie jezelf niet als patient. Je bent gewoon een mens met wat deukjes, die hebben alle mensen, alleen jij hebt een paar bijzondere. Dat maakt je niet minder dan een ander. Ik heb ook diagnoses en toen ik rond de 20 was, wist ik dat niet eens van mezelf. Toen was niet iedereen zo bezig met diagnoses. En ik heb gewoon gewerkt en gestudeerd, tot het niet meer ging. Het is wel zo, je hebt wat minder draagkracht dan anderen, dat is ook zo bij mensen met een lichamelijke ziekte. Je moet jezelf en je energie leren managen. Ik ga ook weer wat doen hoor, in de toekomst, wie weet nog voor een inkomen ook. Geef jezelf nooit op. En zie jezelf niet als minder dan anderen. Sterkte!
Een advies kan ik je geven, zie jezelf niet als patient. Je bent gewoon een mens met wat deukjes, die hebben alle mensen, alleen jij hebt een paar bijzondere. Dat maakt je niet minder dan een ander. Ik heb ook diagnoses en toen ik rond de 20 was, wist ik dat niet eens van mezelf. Toen was niet iedereen zo bezig met diagnoses. En ik heb gewoon gewerkt en gestudeerd, tot het niet meer ging. Het is wel zo, je hebt wat minder draagkracht dan anderen, dat is ook zo bij mensen met een lichamelijke ziekte. Je moet jezelf en je energie leren managen. Ik ga ook weer wat doen hoor, in de toekomst, wie weet nog voor een inkomen ook. Geef jezelf nooit op. En zie jezelf niet als minder dan anderen. Sterkte!
When the power of love is greater than the love of power, the world will know peace. -Bob Marley-